tsjiess

Vandaag is het zaterdag, een week geleden was het de eerste dag van de zomervakantie… Time flies!

We nemen afscheid van The Stables, ons appartement in Stornoway, en van het comfortabele bed waarin ik zoveel uren heb doorgebracht… Eerst doen we grote boodschappen bij de Tesco, de auto is nu aardig volgeladen! Het is heerlijk zomers weer: blauwe lucht, witte wolkjes, 20 graden… We nemen nog een kijkje bij de vissersboten die sinds gistermiddag en -avond liggen aangemeerd… Stornoway op zijn mooist. Dat zeg ik zo tegen de havenmeester en die antwoordt droogjes: “There ’s a first time for everything!”

Dan rijden we Stornoway uit en steken Lewis dwars over. Aan de westkust ligt het dorpje Tolsta Chaolais en daar staat ons eerste vakantiehuisje te blaken in de zomerzon!

Na een korte rustpauze – vrouwlief laadt de auto uit want mijn rug laat nog steeds te wensen over – rijden we… terug naar Stornoway. Dag drie van HebCelt!

We horen de laatste liedjes van de Hoojamamas – prachtig meerstemmig gezongen. Ik vraag na afloop of de heren hun net uitgebrachte CD te koop hebben, het antwoord is YES. Korte toelichting: voorheen heette de band Harry and the Hendersons en zo staat de band nog vernoemd op het hoesje. No problem!

We lopen over het festivalterrein en halen een beker thee. Daarna begeven we ons opnieuw naar de mainstage voor een optreden Face the West. Halverwege hun optreden verkassen we naar de LWP Islands stage waar een vreemde eend in de bijt op virtuoze wijze een soort jaren ’40 jazzy muziek ten gehore: Awkward Family Portrets! De naam van de band is al net zo bijzonder als de muziek…

Vervolgens ‘doen’ we nog Hudson Tayler (Ierland), Eabhal (South Uist), de populaire tradrock band Elephant Sessions (Highlands) en tot slot Talisk (Schotland). Deze laatste band kennen we van twee mooie CD’s – de energie die Talisk ontketent in een festivaltent is ongekend en ronduit explosief te noemen! (Wij hebben een voorkeur voor de CD’s.)

Terwijl The Shires soundchecken, verlaten wij moe maar content HebCelt! Ondanks de rug-shit heb ik er waanzinnig van genoten, en dat geldt ook voor vrouwlief. Langs het water wandelen we terug naar de auto. De avond valt. Als we over de moors rijden, valt er tevens regen; de eerste regendruppels. Het weer gaat omslaan!

Morgen is het zondag, er wordt voor de komende dagen veel wind en regen voorspeld. Tijd dus om verder te ontspannen, te luisteren naar de nieuw aangekochte CD’s en lekker te lezen.

Met de rug gaat het vandaag een ietsiepietsie beter, en laat ik het medisch bulletin van deze vrijdag tot deze vaststelling beperken…

De ochtend breng ik grotendeels slapend door, en rond drie uur verlaat ik The Stables richting het HebCelt terrein. Op de mainstage speelt de band The Youth and Young voor een handvolletje mensen, ik loop door naar de kleinere tent, de LPW Islands stage, waar ik de laatste noten opvang van Benedict Morris (viool), een gitarist en een bespeler van de Uilleann pipes. Hier staat vrouwlief reeds te genieten! We kopen een CD van dit heerschap… en laten hem signeren.

Ons volgende optreden is van Fara: vier dames van de Orkneys, drie op viool en een op piano. Zeer aardig maar drie violen vind ik iets teveel van het goede…

We lopen het terrein af en passeren opnieuw de mainstage waar nu de Glaswegian James Edwyn & the Borrowed Band staan te spelen. Klinkt goed maar ik wil even naar huis om te rusten. Vrouwlief escorteert me – en loopt daarna terug om nog naar het Kris Drever Trio te luisteren.

Na het avondeten keren we samen terug naar het festivalterrein. Op de mainstage staat de groep Breabach klaar. We staan helemaal vooraan, leuk om het allemaal goed te bekijken maar het geluid gaat over de hoofden heen dus na een tijdje loop ik naar achter; het geluid is nóg beter net buiten de tent… Breabach geeft een prachtig concert!

Omdat ik in beweging moet blijven, loop ik een rondje over het terrein. In de kleinere tent speelt Ierse band JigJam de Ierse variant van bluegrass: I-grass. Niet mijn ding. Op de acoustic stage speelt Peat & Diesel zijn laatste noten… Jammer.

Intussen loopt het concert van Breabach af en gaan we in de rij staan voor de aanschaf van twee CD’s waarvan we er eentje laten signeren.

Nu is het wachten op KT Tunstal, de hoofdact van vandaag. De muziek van deze rock chick spreekt ons niet aan. We verlaten HebCelt, op naar The Stables. Morgen de derde en laatste concertdag…

Vanavond om half zeven gaan de poorten open van het HebCelt muziekfestival… Maar voor het zover is, heb ik nog een vervelend varkentje te wassen en ga ik door een andere ‘poort’: die van het Western Isles Hospital van Stornoway.

Mijn rug protesteert in alle heftigheid tegen elke beweging die ik maak. Ik heb iets méér nodig dan de gebruikelijke ibuprofens… Onze ‘huisbaas’ brengt ons in zijn auto naar het ziekenhuis. Na wat administratieve formaliteiten komt er een dokter die veel vragen stelt en me onderzoekt. Hij adviseert om bij thuiskomst toch maar eens een MRI-scan te laten maken. Voor nu schrijft hij zware pijnstillers voor en: “Keep gently moving around and listen very carefully to your body.” Nou, de signalen van het lijf vallen niet te negeren, dus dat komt wel goed. Ik krijg een doos pillen mee en ik moet ook uit eigen voorraad ibuprofen blijven slikken.

Onze landlord komt ons ophalen. De rest van de ochtend en een groot deel van de middag slaap ik. Rond half vijf besluiten we om naar de Tesco te wandelen. De hele dag vielen er pittige buien maar nu is het droog en de zon komt er zelfs door.

Hierboven enkele ‘sfeerbeelden’ van Stornoway: de visrokerij, de brouwerij (tijdelijk gesloten 🤔) en An Lanntair (Het Havenlicht, cultureel centrum). Ons appartement bevindt zich in de straat rechts van An Lanntair, knal in het centrum van Stornoway en op 100 m van de slagerij die wereldberoemd is vanwege zijn black pudding (bloedworst).

Vrouwlief vertrekt om half zeven naar het festival, ik neem nog even rust. Kim Carnie sla ik – helaas – over, ik wil halverwege het optreden van Mànran gaan kijken. En dat lukt. Wat een ge-wel-di-ge band is dat toch! Na het optreden kopen we hun derde CD en die laten we natuurlijk signeren!

Dan staat Beinn Lee klaar, een jonge band van Uist, waar we in Portree net een CD van hebben aangeschaft. Leuk, maar ze kunnen (nog) niet tippen aan Mànran… De laatste band is The Tidelines. Die zijn erg populair in Schotland; ik vind het een rock-achtige band met een Schots randje. Mijn rug en de voeten van vrouwlief geven aan dat het zoetjesaan tijd is om ons appartement op te zoeken.

De weergoden hielden rekening met HebCelt en hielden zich netjes in. De duisternis valt over de Outer Hebrides en dus ook over Stornoway en HebCelt… Nog een paar pillen slikken en onder de wol dan maar! Goodnight!

We hebben ontbijt gevraagd om negen uur. Niet voor niets: buiten is het grijs, nat, winderig. We hebben geen haast, onze ferry van Uig (Skye) naar Tarbert (Harris) vertrekt pas om twee uur…

Na het ontbijt zetten we de bagage in de auto en nemen hartelijk afscheid van onze gastheer en -dame. Gisteravond nodigden ze ons nog uit voor een kopje thee en home made lekkers. Gastheer Maoilios Caimbeul (Myles Campbell) blijkt een bekend schrijver en dichter te zijn in de Gaelic speaking community. Hij heeft acht jeugdboeken op zijn naam staan en heel wat dichtbundels!

Op ons gemakje rijden we om de meest noordelijke punt van Skye heen. Onderweg maken we enkele fotostops – enkele, want het regent en waait onbarmhartig en onze camera’s kunnen daar niet zo goed tegen…

Om kwart over elf rijden we het terrein op van Caledonian MacBrayne, kortweg Calmac genoemd, het bedrijf dat de meeste ferryroutes in Schotland in concessie heeft. We vluchten The Pier Restaurant in voor een morning coffee gevolgd door een Guinness (een hele ochtend koffie drinken is namelijk niet gezond). We schrijven ons dagboek bij en lezen wat.

Om 13.45 uur rijden we de buik van het schip in. Via een paar trappen klimmen we omhoog naar het passenger deck. Af en toe steken we even onze neus naar buiten, kwestie van de buitenlucht ervaren en mogelijk een foto maken…

Twee uur later varen we Tarbert binnen. Het miezert af en toe nog wat maar de zon priemt soms al door de wolken heen! Bij het opstaan van de bank schiet er een felle pijnscheut door mijn onderrug en bil – het volgende moment moet ik me vasthouden aan een paal, ik kan amper staan! Na een tijdje probeer ik wat te lopen. Dat gaat gepaard met veel pijn. Ik mag met de lift naar het car deck. Ik geraak amper achter het stuur. We rijden de boot af en ik stuur het dorp in (meer is Tarbert niet…). Aan de hand van vrouwlief schuif ik als een oud manneke door de straatjes. Gaandeweg loop ik wat gemakkelijker. We zien dat de ferry alweer klaar is voor vertrek!

We vertrekken naar Stornoway. Best nog een lange rit die we onderbreken voor een paar fotostops.

We parkeren de auto vlakbij onze nieuwe accommodatie: The Stables, een klein maar comfortabel appartement in een aanbouw achter een huis, in het centrum van Stornoway. Hier blijven we tot zaterdag. Vrouwlief draagt de tassen uit de auto naar binnen.

Na een paar koppen thee wil ik weer een stukje lopen (zitten is pijnlijk!) en begeven we ons naar de Tesco voor een paar noodzakelijke boodschappen. We komen langs het kantoor van HebCelt waar we onze tickets ophalen. Tickets in de vorm van armbandjes die om onze pols worden vastgemaakt en er alleen met een schaar af kunnen worden geknipt. Dat mag pas zaterdagnacht na het laatste optreden… “Yes, they are showerproof!” 😀

De rest van de avond wissel ik lopen en liggen af… Morgen gaan we op zoek naar een vouwstoel, die mag mee het festivalterrein op – ik heb het gevraagd! Een ouwe sok ben ik opeens!

Hier zit ik dan, sweater en softshell aan, op een keukenstoel met uitzicht op de bergen bij Torridon, op het vasteland van Schotland. Flodigarry ligt op Trotternish, het meest noordelijke schiereiland van Skye.

Na een cooked breakfast met zicht op zee rijden we naar Mallaig vanwaar we de ferry nemen naar Armadale op Skye. Na een heerlijke kop koffie in het zonnetje, rijden we Skye op. Al gauw verlaten we de hoofdweg. Een single track road voert ons via de dorpjes Tarskavaig en Tokavaig naar het gehucht Ord waar we in 2010 twee weken vakantie hielden in The Hirsel.

Zicht op Ord

We maken een praatje met Rob, de eigenaar van de cottage. Hij herinnert zich ons vaagjes. Zegt hij. Hij zegt wel meer! Mijn god, waar zit de UIT-knop bij die man!? Uiteindelijk slagen we er in ons beleefd uit de voeten te maken. We brengen een bliksembezoek aan de gloednieuwe whisky distillery Torabhaig (2017, dus nog geen eigen whisky te koop) en via Broadford (tanken) rijden we naar Portree.

Ord

Elke keer als we op Skye zijn, lopen we de Skye Music Shop binnen en vragen we tips voor interessante CD’s. We kopen deze keer muziek van harpiste Catriona McCay, zangeres Julie Fowler en de band Beinn Lee. Deze laatste gaan we overmorgen op HebCelt horen! We eten fish & chips aan de haven (kleine portie maar echt lekker) en rijden dan Trotternish op, dagbestemming B&B at 12 Dunan, Flodigarry.

Voor morgen wordt er veel wind en regen voorspeld… We zullen de regenjassen en de stormparaplu’s maar uit de auto halen!

Na een heerlijk en voedzaam ontbijt, pakken we de tassen weer in en vertrekken. Door het fraaie, zacht glooiende landschap van de Scottish Borders rijden we naar Edinburgh. Voorbij Perth – we zijn dan alweer twee uur onderweg – verlaten we de snelweg en rijden we pardoes een parkeerplaats op aan de rand van een bos: Blairadam.

Dan bereiken we Pitlochrie (aan de River Garry) waar we stoppen om te tanken, flappen te tappen en om koffie te drinken.

We volgen de A9 tot Dalwhinnie, waar een mooie whisky distillery staat. Echter, een fles Dalwhinnie 15 years old kun je beter bij de Nederlandse slijter kopen: een stuk goedkoper. Ze verkopen er ook een distillery’s special, de eerste malt whisky ooit geconcipieerd door een dame. Een fles moet dan £ 95,- kosten… Dankje de koekoek! We rijden verder zonder fles whisky. Ach, F. en ik hebben gisteren een mooie bier-ruil gedaan: hij een tas vol Alkmaarse biertjes aangevuld met wat Amsterdams en met Chimay, ik een kartonnetje met bieren van diverse brouwerijtjes uit de Borders. Perfecto!

De rit gaat verder, langs Loch Laggan. Aan de overkant van het meer zien we de torens van een mooi kasteel boven de bomen uitsteken. Daar werd destijds de verslavende BBC-serie The Monarch of the Glen opgenomen. Sweet memories!

Door de mooie Glen Spean rijden we naar Spean Bridge. We schampen het lelijke en drukke Fort William. Nog 35 miles naar Morar waar we onze intrek nemen in Fair Winds B&B. Onderweg stoppen we nog aan een meer waar de trein langs komt die ook over het mooie treinviaduct van Glenfinnan tuft (beroemd sinds de Harry Potter films).

We brengen de bagage naar onze kamers en rijden dan twee kilometer verder. Vanaf een kleine parkeerplaats wandelen we naar het strand: the Silver Sands of Morar! Hier werd de film Local Hero opgenomen. Met uitzicht op Skye en de kleinere eilanden Rhum en Eigg eten we een broodje met een homp kaas. Uiteindelijk jagen de midges ons weg…

Morgen zetten we van Mallaig over naar Skye… Steeds westelijker gaat onze reis!

Gisteravond op de boot hadden we nog kunnen dansen, op het dek stond twee DJ’s herrie te produceren waarmee ze vast alle vissen in de Noordzee hoofdpijn hebben bezorgd. Gelukkig was er in onze hut niets anders te horen dan het verre, geruststellende geluid van de zware motoren van het schip… Volgens vrouwlief voegde ik daar in de loop van de nacht mijn persoonlijke gedreun aan toe!

Als goede Nederlanders ontbijten we met een slok water en een plak ontbijtkoek, lekker goedkoop. Om half zeven local time (= half acht continental time) mogen we naar het car deck, om kwart voor acht start ik de auto.

Rond 8.15 uur zijn we langs de douane en beginnen we aan onze lange rit. Via Colchester en Braintree rijden we westwaarts naar de M11, dan gaat de reis definitief naar het noorden. M11 wordt A1(M). Bij de Peterborough services kopen we melk, kaas en brood. We rijden verder en ten slotte stoppen we voor een lange break in Clunder Park, een enorm landgoed van de National Trust.

We nemen enige lekkernijen tot ons en ik slurp een grote bak koffie weg. Daarna bezoeken we de walled garden en de Victoriaanse kassen die prachtig zijn gerestaureerd.

Om half twee zetten we de reis voort. De hele tijd volgen we de A1 die soms ook een snelweg is en dan A1(M) wordt genoemd. Ergens in de buurt van Newcastle doe ik een power nap. Ik val meteen in slaap, na tien minuten word ik wakker en voel me weer zo fris als een hoentje.

Over de A697 en de B6354 -> B6353 arriveren we om vijf over vijf in het mooie dorpje Ford. Onze B&B is naast het dorpswinkeltje dat tevens tea room is (en gesloten).

We maken een wandeling door het dorpje (20 huizen, een kasteel en een kerk). Was het onderweg overwegend bewolkt, hier schijnt de zon uitbundig! Wat een rust heerst er hier, weldadig na het urenlange geraas over snelweg en dual carriage way.

In de verte liggen de Cheviot Hills. Twee jaar geleden waren we hier op vakantie in een huisje aan de voet van deze zompige heuvels op de grens van Engeland en Schotland, vlakbij het dorpje Mindrum.

Ford ligt nog in Engeland. We stappen weer in de auto en rijden bij Coldstream de River Tweed over die hier de grens vorm tussen Engeland en Schotland. F. en C. (met wie ik 46 jaar geleden brieven begon te schrijven!) wonen in Coldstream. We hebben afgesproken in The Plough in Leitholm. Zoon R. en zijn vriendin M. zijn er ook (wonen in Glasgow). Het is goed om onze vrienden weer in de armen te sluiten! We eten gezellig een hapje incl. toetje in deze Schotse pub.

Inmiddels is het donker geworden en zijn we terug in onze B&B. De stilte hier is enorm. Tijd om met één oor op mijn hoofdkussen te vallen… Morgen rijden we Schotland in, naar Morar aan de westkust. Opnieuw een pittige rit!

Het is vakantie en al zeg ik het zelf, deze vakantie is nogal tamelijk helendal buitengewoon verdiend. Het was een hectisch schooljaar en de eindsprint was helemaal heftig! Gisteravond sloten we het schooljaar af met het afscheid van een dierbare collega – het was een rustige, gezellige avond.

Vandaag staat in het teken van een heel ander soort stress: inpak- en vertrekstress namelijk. Maar uiteindelijk rijden we om 10 over 4 ons straatje uit. Via Castricum, waar we nog dag gaan zeggen aan schoonmoederlief, tuffen we naar Hoek van Holland.

Rond half acht rijden we het schip in. Onze hut ligt op de elfde verdieping aan stuurboord. We hebben een buitenhut, leuk, straks kan ik vanuit mijn bed de lichtjes van de Rotterdamse haven zien en van de boten die we passeren.

Scheen de zon nog toen we aankwamen, nu is het buiten grijs en miezerig. Sfeervol, alvast een voorproefje voor onze Schotse vakantie. De komende dagen reizen we in vier etappes naar Stornoway, de hoofdplaats van het eiland Lewis, Outer Hebrides, noordwest Schotland. Een fikse reis. Elke avond slapen we in een volgende B&B. In Stornoway hebben we een appartement gehuurd. We gaan eindelijk naar het geweldige muziekfestival HebCelt: drie dagen Keltisch geïnspireerde muziek!

Maar nu eerst een pint of Murphy’s stout en daarna een hopelijk ongestoorde nacht aan boord van de Stena Hollandica…

We’re off!