Verbrande Pan

2020-02-01 Brexit

Ik begin dit stukje met een paar cartoons van Ruben L. Oppenheimer, een van mijn favoriete cartoonisten, omdat vandaag de Brexit een feit is en dat kan natuurlijk niet ongemerkt voorbijgaan op de weblog van iemand die is blijven hopen op een wonder… Het zij zo, de Brexit is een politieke realiteit, het is nu afwachten hoe alles er in de praktijk gaat uitzien.

Dit gezegd zijnde: vanmiddag was het tijd voor een frisse neus en dus reden we naar de parkeerplaats bij De Franschman (ik geloof dat je tegenwoordig moet zeggen: De Schaapskooi). We staken de Zeeweg over en ik stelde vast dat Herman Gorter steeds meer verdwijnt in het opgroeiende groen. Hij zal binnenkort wel verplaatst worden, hij staat nu als het ware in een verdomhoekje en dat verdient hij niet!

We maakten de gele wandeling, dat is die van 5,5 km. Er stond een strakke westenwind die ons noopte de jassen dicht te houden en de handschoenen aan. Maar verder niets dat de pret kon drukken, want het zonnetje scheen en de winterse kleurtjes en de lichtval waren weldadig.

2020-02-01 Verbrande Pan 01

2020-02-01 Verbrande Pan 02

2020-02-01 Verbrande Pan 03

Er waren zelfs Keltische elementen te vinden in het duinlandschap in de vorm van Schotse Hooglanders en Exmoor Pony’s. Behalve met deze mooie dieren hadden we nog een andere ontmoeting: op de terugweg sprong er een groot dier over het pad dat géén koe en géén paard was, maar ons zeer sterk deed denken aan een hert! Voor zover ik weet leven er boven het Noordzeekanaal alleen hertachtigen in en om het Robbenoordbos… Ik was te verbouwereerd om de camera te pakken – en het ging ook allemaal erg snel.

2020-02-01 Verbrande Pan 04

2020-02-01 Verbrande Pan 05

2020-02-01 Verbrande Pan 06

2020-02-01 Verbrande Pan 07

De zon was reeds achter de horizon gezakt, verdwenen achter de wolken en in de zee. We stelden met genoegen vast dat het om half zes nog volop licht was! Langzaam kruipen we naar de lente…!

Geplaatst in Wandelen | Tags: , | 1 reactie

Twee vlotbruggen

2020-01-29 Twee vlotbruggen 01

Het is woensdag en het is guur weer. Het is koud en er staat een strakke westenwind. Toch heb ik sterk de behoefte om een frisse neus te halen. Ik neem de camera mee en hoop op af en toe een breuk in het wolkendek, zoals zich al eerder op de middag  heeft voorgedaan. Ik betreed het Wandelnetwerk Noord-Holland aan de rand van onze wijk. En meteen ben je wég!

Ik loop naar het Noordhollandsch Kanaal en steek het over via de oude Koedijker Vlotbrug. Ik loop de Kogendijk op, richting Bergen. Na 350  meter sla ik rechtsaf, de oude Oosterdijk op. Het lage dijkje slingert tussen de weilanden door, waar her en der grote waterplassen aangeven dat het de laatste tijd flink heeft geregend. Ik had gehoopt op een droge wandeling maar dat blijkt ijdele hoop (geloof nooit de buienradar, leer ik voor de zoveelste keer…). De zon komt er tien seconden door en vijf minuten later heb ik een pittige regen- en hagelbui te pakken. Het lijkt wel maart!

2020-01-29 Twee vlotbruggen 02

2020-01-29 Twee vlotbruggen 03

Waar de Oosterdijk overgaat in de Baakmeerdijk, sla ik rechtsaf, het ‘nieuwe’ fietspad op, of beter gezegd: het dijkje langs het fietspad. Heerlijk om even gras en modder onder de voetzolen te voelen… Hier staat een mooie stolpboerderij.

2020-01-29 Twee vlotbruggen 04

Via de Rekervlotbrug steek ik het kanaal weer over en langs het kanaal loop ik terug naar huis. Net voor ik thuis ben, heb ik opnieuw een bui te pakken. Ach…

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Ammerzoden en Well

Maandag had ik een wandelafspraak met Jeanne die zelf een erg leuke blog bijhoudt! Vanaf Amsterdam reisden we samen met de trein naar ‘s-Hertogenbosch en met de bus (die te laat vertrok waardoor we ze net haalden) naar Ammerzoden, een dorp in de Bommelerwaard, in het westen van de provincie Gelderland. Ammerzoden is nochtans van oudsher sterk gericht op Brabant, zowel in economisch als in sociaal opzicht, en dat hoorden wij aan het dialect dat er werd gesproken. Tevergeefs zochten we naar een etablissement waar we een koffie konden nuttigen alvorens we aan onze wandeling begonnen. Dan maar meteen op stap…

We liepen vanaf de opvallende Sint-Willibrorduskerk, een driebeukige bakstenen pseudobasiliek met vrijwel losstaande toren, gebouwd in 1953, geïnspireerd door een vroegchristelijke bouwstijl, door een straatje met mooie boerenhuizen met leilinden ervoor. Achter een hek en hoge heggen lag de oude notariswoning. Verstopt achter het groen ontwaarden we een nóg een bakstenen toren, zo te zien van een veel oudere kerk.

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 01

Het was de toren van de Hervormde Kerk, waarvan de geschiedenis al aanvangt in de 13de eeuw. De toren dateert uit de 14de eeuw en werd in de 16de eeuw verhoogd. Het koor is eveneens in de 14de eeuw gebouwd en doet nog steeds dienst als kerk. Tussen toren en koor is de kerk tot een ruïne-om-van-te-smullen vervallen… Helaas konden we er alleen omheen wandelen – dit nodigt uit tot een nadere verkenning!

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 02

Tegenover de kerk staat een fier kasteel: Ammersoyen. Elke keer als ik in Nederland zo’n waterburcht zie, sta ik verbaasd, ik verwacht dit niet in vlak Nederland… Hoewel de eerste vermelding van het huidige kasteel dateert uit 1354, wordt er in een document d.d.  21 juli 1026  reeds gesproken over een heerlijkheid de Ambersoi. Kortom, een plek met historie! We liepen een rondje om het kasteel. Het was maandag dus we konden er niet in, maar er waren schilders aan het werk en de poort stond open, dus we drongen wel door tot de witgekalkte binnenplaats!

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 03

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 04

Ik had een Groene Wissel uitgeprint. Voor een luttel bedrag ben je lid van wandelzoekpagina.nl waar je bijna 5000 wandelingen in Nederland vindt. Groene Wissels vormen slechts een ‘klein’ deel van het aanbod: er zijn er nu 643. Van elke Groene Wissel is er een kaart en een routebeschrijving beschikbaar, die je gratis kunt downloaden en printen als je lid bent.

We liepen een rondje om het kasteel en verlieten het dorp. Onder een grijs uitspansel strekte zich de Bommelerwaard voor ons uit. We merkten bordjes op van een Klompenpad met de naam Baanbrekerpad – onze Groene Wissel en het Baanbrekerpad bleken grotendeels samen te vallen, wat het zoeken naar de route aardig makkelijk maakte!

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 05

De route liep om Ammerzoden heen en volgde een tijd de Meersloot, een overblijfsel van een oude Maasmeander. Het ene moment liepen over een rustig asfaltweggetje, het andere moment volgden we een modderig paadje langs deze wetering.

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 06

Na ong. tweeënhalve kilometer slingerde het pad van de sloot weg, het boerenland in, over een modderig dijkje tussen twee smalle slootjes in.

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 07

Ten slotte kwamen we bij een hoge dijk die het land beschermde en beschermt tegen de grillen van het water van de Afgedamde Maas. Hier staat het gemaal De Baanbreker dat het overtollige water uit de polder afvoert naar de Afgedamde Maas en (uiteindelijk) de Maas en/of de Waal.

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 08

De route werd vervolgd onderaan de dijk, in feite tussen de dijk en een kreek die in open verbinding staat met de Afgedamde Maas. Het was niet altijd makkelijk lopen vanwege de drassigheid, maar alles is beter dan asfalt dus je hoorde ons niet mopperen. We genoten van de oer-Hollandse doorkijkjes over het riet en het water, van de knoestige knotwilgen, van de ganzen die gak-gakkend overvlogen, van de rust die het rivierenlandschap in zich draagt – zeker in dit seizoen.

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 09

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 10

Uiteindelijk moesten we tegen de dijk omhoog klimmen en liepen we óp de dijk richting het oude dorpje Well (aan de Maas) met zijn sierlijk kasteeltje (het Slot van Well) en de kloeke dorpskerk. De tufstenen onderbouw van de toren is 12de-eeuws!

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 11

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 12

De wandeling ging verder over een paadje langs de Maas. Vanaf ’t Wellse Veerhuis (met leuk weeghuisje) liepen we door een weiland om bij de rivier te komen. Af en toe passeerde er een binnenschip. Het was geen strandweer, anders hadden we vast een uurtje gerust op een van de vele strandjes waar we langskwamen.

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 13

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Twaalf kilometer en eindelijk weer een beetje bijgepraat, klommen we de hoge Maasdijk op en sloegen af naar Ammerzoden. Vanmorgen hadden we niet goed opgelet: de bakker was de hele dag open! Blij liepen we naar binnen en bestelden wat: een mok thee en een grote Bossche bol, voor minder deed ik het niet!

2020-01-27 Groene Wissel Ammerzoden 14

Met bus 166 reisden we terug naar Den Bosch. Net als ’s ochtends hadden we mazzel: onze trein naar Amsterdam en Alkmaar vertrok meteen! Tevreden blikte ik terug op deze wandeldag: weliswaar met de ondersteuning van een pijnstiller, maar wel een hele dag op stap geweest!

Geplaatst in Wandelen | Tags: , , | 2 reacties

Weekendje rond Antwerpen

Het vorig weekend bracht ik door in en om Antwerpen. Ik wandelde op plekken waar ik, als voormalige ingezetene van de Koekestad, toch nog nooit was geweest… Heel plezant!

Zaterdagochtend was ik afgesproken met N. Ik reed via Rotterdam en Bergen-op-Zoom België in en nam de afslag Stabroek. Ooit een polderdorp, nu een forenzennederzetting. De grote weg die door het dorp loopt, de N111, is omzoomd met huizen. Een mens kan niets anders doen dan vaststellen dat fatsoenlijke ruimtelijke ordening en urbanisatie in België nog geen vaste voet aan de grond hebben gekregen! Een 18de eeuws landhuis staat er broederlijk naast een stijlloos flatgebouw en een hypermoderne villa. Het nieuwe winkelcentrum straalt betonnen tochtigheid uit, versterkt door het grijs van deze dag en contrasterend met het oude dorpscentrum waar o.a. een mooie kerk staat…

Ik parkeerde bij Het Koetshuis, een gezellige kroeg bij kasteel Ravenhof. Vermoedelijk stond er op deze plaats reeds in de 13de of 14de eeuw een klein kasteel. Het huidige gebouw werd in 1810 herbouwd in neo-Lodewijk XV-stijl. Tegenwoordig is het eigendom van de gemeente Stabroek en vinden vele culturere verenigingen er een onderkomen. Ooit was het eigendom van nakomelingen van de beroemde Antwerpse drukker Jan Moretus, maar toen was het waarschijnlijk niet meer dan een soort woontoren met hoeve. De Moretusjes lieten in de tweede helft van de 18de eeuw een park aanleggen, dat tegenwoordig vooral op Nederlands grondgebied ligt en Moretusbos heet. De straat die langs het kasteel loopt is de Belgisch-Nederlandse grens (bij Putte).

Samen met N., die de streek op haar duimpje kent, wandelde ik door het Moretusbos dat op de Brabantse Wal ligt en deel uitmaakt van SBB-gebied De Brabantse Wal. De Brabantse Wal scheidt het natte Zeeland van het droge Noord-Brabant. Deze kleine heuvelrug begint ten noorden van Bergen-op-Zoom en loopt tot ver in België door. Op de wal vind je bossen en stuifduinen, klei- en zandgronden, polders en heide, zoet en zout water.

2020-01-25 Moretusbossen Stabroek 01

2020-01-25 Moretusbossen Stabroek 02

Eerst liepen we door een parkachtige landschap, daarna dwaalden we door vrij saaie dennenbossen. Voor méér afwisseling had de wandeling een stuk langer moeten zijn, maar dat vindt mijn rug nog steeds niet fijn… Na afloop zochten we de weldadige warmte van Het Koetshuis op waarna we afscheid namen.

Zondagochtend was ik afgesproken met H. die in Lier woont. Lier is een mooi stadje dat ten zuidoosten van Antwerpen ligt. Ik ben er wel eens geweest, maar dat moet lang geleden zijn. Mijn vader schreef artikelen voor het ledenblad van de Vlaamse Jeugdherbergcentrale en nam mij een keer mee naar Lier om de beroemde Zimmertoren te bezoeken. Ik moet toen een jaar of twaalf zijn geweest. Ik kan me niet herinneren dat ik daarna nog eens in Lier ben geweest – en dat is onterecht: het is een prachtig stadje! Een prettige hernieuwde kennismaking…

2020-01-26 01 Lier

H. nam me op deze zonnige zondagochtend mee de stad in. We dwaalden door de kronkelige straatjes en kwamen langs de Zimmertoren, genoemd naar uurwerkmaker Louis Zimmer. Het bouwjaar van de oorspronkelijke toren is niet precies bekend, maar ligt vóór 1425. In 1928 schonk Zimmer aan de stad Lier een uurwerkmechanisme (de Jubelklok) dat diverse tijden en kosmische en andere periodieke verschijnselen aangeeft. Er werd besloten dit uurwerk onder te brengen in de bouwvallige Corneliustoren, die daartoe werd verbouwd en gerestaureerd en sindsdien Zimmertoren wordt genoemd.

2020-01-26 02 Lier

Lier ligt aan de samenloop van de Grote Nete en de Kleine Nete. Lier wordt “de poort der Kempen” genoemd en kreeg de bijnaam Lierke Plezierke. Haar patroonheilige is Sint Gummarus en de spotnaam voor een Lierenaar is “schapenkop”. Het verhaal gaat dat de burgers van Lier mochten kiezen wat ze wilden: een universiteit of een veemarkt. Ze kozen voor een veemarkt… Het verhaal vind je op een bordje bij deze leuke beeldengroep in de buurt van de Zimmertoren.

2020-01-26 04 Lier

We brachten vervolgens een bezoek aan het sfeervolle begijnhof, en ik kocht een rolletje Lierse vlaaikens. Het Liers vlaaike is een klein kruidig gebakje op basis van kandijsiroop en vier kruiden dat volgens een specifiek (geheim) recept gebakken wordt. We bezochten een fototentoonstelling op de Grote Markt en eindigden onze stadswandeling kuierend over de oude vestingwallen.

2020-01-26 03 Lier

Begijnhof van Lier

Na de lunch reden H. en ik naar Broechem (gemeente Ranst) waar we een afspraak hadden met T. Samen maakten we de Hapjeswandeling, een wandeltocht georganiseerd door de vzw ’t Land van Pleysantiën: acht kilometer kuieren van de ene locatie naar de andere – op elke locatie viel iets te ‘happen’, lees te ‘drinken’. Belgische gezelligheid! Het landschap rond Broechem is behoorlijk verknald, nergens nog ongeschonden… Man, man, wat een bouwhonger hebben die Belgen toch. Iedereen wil ‘mooi wonen’ met als gevolg dat het hele landschap is dichtgeslibd. Intriest… Het moet hier vroeger nochtans schoon zijn geweest, getuige de kerk van Broechem, die we bijna de hele tijd in het vizier hielden…

2020-01-26 04 Broechem

De mooie Onze-Lieve-Vrouwekerk van Broechem

Aan het eindpunt van de tocht werden we opgewacht door een ‘stoomtreintje’ dat ons weer naar het beginpunt van de wandeling bracht, bij het sport- en cultuurcentrum Den Boomgaard / Het Loo. In de kantine van de sporthal sloten we de wandeling af met typisch Belgische kost: een videeke (in Nederland noemen we dat een koninginnenhapje) met frieten, weggespoeld met een lekkere Tongerlo van ’t vat.

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

De Westerhout

Na allerlei politieke spelletjes en wedstrijdjes ver-plassen werd uiteindelijk besloten dat ‘ons ziekenhuis’ in Alkmaar zou blijven. Eerlijk is eerlijk. Ook mijn eerste reactie, toen werd gesuggereerd dat het MCA (nu NWZ) naar Heerhugowaard zou verhuizen, was er eentje van onthutsing. Van iets wat altijd zo geweest is, verwacht je ook dat het altijd zo zal blijven. Zo zit het menselijk brein in mekaar. Dus moet je je hersencellen even los schudden als je zo’n bericht leest. Maar al gauw dacht ik er heel anders over. Prima, die nieuwe plek. Midden in het HAL-gebied, goed bereikbaar, er zou voor een goede bereikbaarheid met OV gezorgd worden, enz.

Maar intussen weten we dus allemaal dat het anders is gelopen. We zijn vele jaren en vele miljoenen verder. Alle procedures zijn netjes gevolgd – dat heeft de Raad van State vastgesteld. Maar dat er aan alle kanten is geprobeerd om diezelfde processen te frustreren, wordt er niet bij verteld. Dan merk je dat je als burger aan de kant wordt gezet door hen die vastkleven aan het pluche van de macht en/of aan het geld.

De Stichting Red de Hout bestaat uit een aantal betrokken burgers die het opnemen voor de natuur. En dat is nodig. Niet alleen is er gekozen voor een ongelukkige locatie voor het nieuwe ziekenhuis (nl. op de huidige locatie, gelegen midden in de stad en aan de rand van het ‘voedingsgebied’ – weet dat de dorpen Limmen, Egmond enz. aangewezen zijn op ambulances uit de regio Haarlem en het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk), maar ook de nul-bomen-variant die als alternatief was aangedragen door Animo, het platform van milieu- en natuurverenigingen in Alkmaar, is afgewezen.

De Westerhout is een deel van de Alkmaarderhout, het oudste stadspark (zo je wilt: stadsbos) van Nederland. Trots vermeldt de website van de gemeente Alkmaar: “De Alkmaarderhout is het oudste stadspark van Nederland. De eerste aanplant, ter aanleg van een ‘wandelgebied langs beboomde wegen’ dateert uit 1607.” De Westerhout is het wat verwilderde deel van de Alkmaarderhout en wordt terughoudend beheerd zodat de natuur er zoveel mogelijk haar gang kan gaan. Laat nou net de Westerhout slachtoffer worden van de verbouwingsdrang van de NWZ-groep. Want… voor de verbouw en nieuwbouw van het ziekenhuis moet een deel van de Westerhout plat. Het gaat om een lange, vrij smalle strook met een behoorlijk aantal zgn. waardevolle en monumentale bomen.

In de Westerhout leven verschillende soorten vleermuizen. Het leegkappen van een aantal percelen zal een grote verstoring teweeg brengen in het hele ecosysteem van de Alkmaarderhout, en zeker in dat van de Westerhout. Toch werkt de gemeente Alkmaar aan alle kanten mee om het de NWZ-groep mogelijk te maken om hun plannen uit te voeren. Weet ook dat de werkzaamheden (en dus de rustverstoring) zeventien jaar gaan duren… en dat de gemeente er prat op gaat dat het opgeofferde stuk bos gaat gecompenseerd worden: ja, echt waar, eiken en beuken van 50 à 100 jaar oud worden t.z.t. gecompenseerd door veel jongere bomen, verspreid over meerdere locaties in de omgeving. Wie de boeken van Peter Wohlleben heeft gelezen over de wereld van het bos, begrijpt dat dit een lachertje is, een fopspeen, een aanfluiting!

Red de Hout stapte gisteren opnieuw naar de rechter. Vandaag werden ten gemeentehuize de bezwaarschriften van Red de Hout en van enkele burgers besproken in een zitting o.l.v. een onafhankelijke commissie. Ik had zelf bezwaar aangetekend en was aanwezig. Het is verbijsterend wat je daar te horen en te zien krijgt, tijdens zo’n zitting. Eerst en vooral werden de bezwaren van de meeste mensen niet ontvankelijk verklaard omdat zij geen persoonlijk belang hebben in deze zaak. Met andere woorden: als burger van Alkmaar heb je geen bal te zeggen over een openbaar parkbos als je er niet in of tegenover woont. De gemeente was vertegenwoordigd en waagde het om de legitimiteit van Red de Hout ter discussie te stellen. Voorts zat er een stelletje gladde advocaten die namens het NWZ de zaak kwamen ‘toelichten’.

Complimenten aan de commissie(voorzitter) die iedereen toch zijn of haar woordje liet doen, kritische vragen stelde en de gemeente Alkmaar ten minste tweemaal op de vingers tikte vanwege nalatigheden (en daaraan toevoegde dat dit niet de eerste keer is dat de gemeente zich hier schuldig aan maakt). Zo hadden de meeste bezwaarmakers niet de nodige stukken ontvangen die tijdens de zitting ter sprake werden gebracht! Het NWZ bracht zelfs ter zitting nog een stuk in – de voorzitter gaf de bezwaarmakers terstond 14 dagen de tijd om deze in te zien en eventueel verder bezwaar in te dienen. Daar konden de gemeente en het NWZ niet om lachen.

Ik ben niet optimistisch gestemd over het verdere verloop van de hele zaak – de macht van het geld grijpt diep… – maar ik ben de mensen van Red de Hout zéér dankbaar voor de strijd die zij voeren ter bescherming van de schaarse natuur in onze stad. Een stad nota bene die de mond vol heeft over participatie van de burger en over het belang van groen & natuur, maar niet verder komt dan symboolpolitiek. En dan met een wethouder van GroenLinks die dit dossier onder zijn hoede heeft. Verwerpelijk!

Red de Hout website header

Red de Hout heeft onze steun hard nodig. Ook financieel… Help ze, doneer ook!

 

Geplaatst in Natuur, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Oudorperhout

Oudorp lag vroeger buiten Alkmaar, het was een dorpje… Nu is het vastgebouwd aan de stad maar het heeft op sommige plekken nog wel een wat dorps karakter. Tussen Oudorp en de Hoornse Vaart ligt de Oudorperhout. Een oase van groen, water, rust en ruimte. Op weg naar mijn andere school fiets ik er graag doorheen – en elke keer denk ik: “Ik wil hier wel eens een rondje lopen…”

Vandaag heb ik een tussenuur en ik voeg eindelijk de daad bij de gedachte! Vanaf station Noord loop ik naar de Hoornse Vaart die ik via de fietsbrug oversteek. Aan de overkant staat een rijtje molens. Het is wat nevelig en er hangt een gouden licht boven de polder. Een van de molens en zijn molenschuur steken scherp af tegen de lucht en spiegelen mooi in het water; aan de einder priemt, pal naast de molen, het silhouet van de Oudorper kerktoren omhoog.

Ik heb een uur de tijd en dat blijkt ruim voldoende! Af en toe kom ik andere mensen tegen, meest dames-met-hond, maar ook iemand die net als ik een wandeling lijkt te maken, twee oudere dames met stapschoenen aan, een hardloper. Bovenal ervaar ik de rust en de ruimte om me heen, en die scheppen op hun beurt weer rust en ruimte in mijn hoofd…

Ik kom langs de fundamenten van de Nieuwburg, een van de twee dwangburchten die Floris V liet bouwen aan het einde van de 13de eeuw, ter verdediging van de Munnikenweg, die Alkmaar met West-Friesland verbond. De Munnikenweg ligt er nog steeds en is een gekasseide straatweg waarover het niet fijn fietsen is!

Ik ben nu op het verste punt van mijn wandeling aanbeland. Tijd om via andere paadjes terug te lopen.

Geplaatst in Wandelen | 6 reacties

Ballooërveld

img_20200118_204836128099008.jpg

De keuken van de Herberg van Anderen is uitstekend te noemen. We genoten gisteravond van het lekkere eten en het bijpassende wijnarrangement! De eenvoudige kamer volstaat prima voor een goede nachtrust en na een voedzaam ontbijt trekken we de wandelschoenen aan voor een rondje naar en over het Ballooërveld, een uitgestrekt heidegebied ten noorden van Rolde. Vanuit Anderen lopen we over rustige asfaltweggetjes en fietspaden richting de heide.

img_20200119_1105021206611031.jpg

Voor we het Ballooërveld bereiken, steken we de vallei van het Rolderdiep over. Het woord vallei is wellicht wat overdreven, maar zonder moeite zie je dat het landschap hier wat ‘ingezakt’ is. Op het laagste punt stroomt zachtjes het Rolderdiep… Wat is het Rolderdiep? Daarvoor moeten we een lesje lokale aardrijkskunde geven… over de Drentsche Aa!

De Drentsche Aa heeft talloze zijtakken en vele namen. Opvallend genoeg heet de beek alleen in Groningen de Drentsche Aa. In Drenthe zelf heet hij vanaf het punt waar het Anreeperdiep en het Amerdiep samenkomen achtereenvolgens: het Deurzerdiep, het Looner Diep, het Taarlosche Diep, het Oudemolensche Diep, het Schipborgsche Diep en het Westerdiep. Er is in Drenthe nog een zijtak van de beek die achtereenvolgens het Andersche Diep, het Rolderdiep en het Gasterensche Diep heet, voordat deze uitmondt in de hoofdstroom op de plaats waar het Taarlosche Diep overgaat in het Oudemolensche Diep. Kortom, het Rolderdiep is onderdeel van het bekencomplex van de Drentscha Aa. (bron: Wikipedia)

img_20200119_1119341966559984.jpg

Iets verderop verlaten we het asfalt en gaat het richting de heide. Hier lopen we een stuk over het Pieterpad. Er staan paarden te grazen bij een cirkel van zwerfkeien waarin centraal een menhir prijkt.

2020-01-19 Ballooërveld 04

Iets verderop lopen we via een poortje de heide op. Wat een uitgestrektheid. En geen horizonvervuiling – waar vind je dat in Nederland nog!? Alleen de kerktoren van Rolde steekt boven de bomen uit en dat mag. We dwalen op ons gemakje over het Ballooërveld… Hier en daar vertellen bordjes over de geschiedenis van het gebied. Zo liggen er talrijke grafheuvels op de heide die dateren uit de prehistorie. Vele zandwegen zijn middeleeuwse karrensporen. In de periode van 750 vóór Christus en tot het begin van onze jaartelling, lag er ook een akkercomplex dat bestond uit talloze vierkante en rechthoekige akkertjes die werden gescheiden door walletjes. Zo’n akkercomplex wordt een Celtic field genoemd. De walletjes zijn hier en daar nog vrij goed zichtbaar in het landschap (al onttrekt het hoge gras het merendeel aan ons niet-geoefende oog).

dav

sdr

sdr

dav

Na een uurtje rondzwerven belanden we op een prachtige zandweg die op de grens loopt van het Ballooërveld en de vallei van het Rolderdiep. We staan iets hoger en zien hoe nat de vallei is! Hier en daar staat een zilverreiger, en als we via een kade het gebied inlopen, vliegen er grote groepen ganzen op.

sdr

dav

2020-01-19 Ballooërveld 11

Het is tijd om afscheid te nemen. Broer en schoonzus lopen naar Rolde waar ze de bus naar Assen nemen. Vrouwlief en ik wandelen via de zelfde route als vanmorgen terug naar het hotel. De wandelschoenen worden verwisseld voor de stadse – we stappen in de auto, rijden naar huis. Zelfs in het noorden zijn de snelwegen druk, maar we bereiken gelukkig zonder oponthoud Alkmaar…

Mijn rug heeft zich dit weekend verrassend goed gehouden. Ik ben een glunderig mèensch.

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie