Nuttig dagje duurzame inzetbaarheid

DI staat in Nederlands onderwijsjargon voor duurzame inzetbaarheid. Voorheen heette het bapo, behoud arbeidsparticipatie ouderen. Ouwelullendag wordt het ook genoemd. Gelukkig ben ik een ouwe lul en nog wel zó oud dat ik onder een overgangsregeling val waardoor ik mijn oude bapo heb mogen behouden… In de praktijk betekent dit dat ik een dag per week vrij heb, deels op eigen kosten en deels op kosten van de baas.

Vandaag was het zo’n dag. Vanmorgen verzamelden we her en der wat spullen uit het huis en brachten een en ander weg naar de Kringloopwinkel en naar de afvalwegbrengplaats aan de Kitmanstraat.

Vanmiddag ging ik op bezoek bij de weduwe van wijlen Hans v.O. Ze woont in het mooie Schoorl, een uitgelezen kans om een lekker stukje te fietsen door de polder, mijn oude route naar de school (Teun de Jager) waar ik bijna vier jaar heb gewerkt. Over de Koedijker Vlotbrug en dan via de Oostgrasdijk en de Schapenlaan naar Schoorl. Je komt dan langs een gehucht met een oud haventje. De kademuur is er nog te zien, maar je moet het weten want voor je ’t weet ben je er voorbij…

Lekker opgeruimd en heerlijk gefietst op mijn duurzame inzetbaarheidsdag!!!!

Advertenties
Geplaatst in Fietsen, Persoonlijk | 2 reacties

Sint Jan

Bij mij op school…

Op mijn school werd afgelopen vrijdag Sint Jan gevierd. Een gezellig feest met een grote picknick waaraan iedereen zijn steentje bijdraagt. Maar er is ook ruimte voor rituelen: de kinderen van klas 6, die na de zomer naar het voortgezet onderwijs gaan, springen symbolisch over het vuur dat ontstoken wordt met fakkels… Indrukwekkend! Terwijl het vuur opgestookt wordt, danst iedereen eromheen.

Deze jongen aan het volksdansen – dat hebben we lang niet meegemaakt en er moest een middelzwaar jeugdtrauma voor overwonnen worden!

Achtergronden

Kerst, Pasen, … Het zijn christelijke feesten die we allemaal kennen en vieren. Dat geldt ook maar minder voor Sint Maarten, die in bepaalde regio’s op 11 november in de belangstelling staat. Pinksteren, Hemelvaart enz. kennen we vooral van de vrije dagen die ze ons opleveren. En Sint Jan…? Zijn er mensen die Sint Jan vieren? En wat vieren we dan wel op op Sint Jan?

Op 24 juni (precies een half jaar na kerstavond) herdenkt men de geboortedag van Johannes de Doper, de profeet die Jezus in de rivier de Jordaan doopte. Deze dag valt samen met het midzomerfeest dat van oudsher op veel plaatsen in Europa wordt gevierd. Op de avond van Sint Jan kwamen vroeger buurtgenoten bij elkaar en maakten met zijn allen een groot vuur. Men zong en danste en de moedigsten sprongen over het vuur heen. Als een jongen en een meisje hand in hand over het vuur sprongen, was hun band voor eeuwig verzegeld.

Van Sint Jan wordt, net als bij Maria, de geboortedag herdacht en niet het sterven. Sint Jan wordt dan ook gezien als het begin van een nieuwe periode in het jaar. Ook de natuur verandert. ‘Met Sint Jan draait het blad zich om’ is het gezegde. Sint Jan markeert een overgangsperiode

Volgens de Juliaanse kalender viel het zomersolstitium, de langste dag van het jaar, op 24 juni, net als later het christelijke Sint-Jansfeest. Hoewel het solstitium in de loop der eeuwen steeds verder van deze datum ging afwijken, bleef 24 juni aan dit feest gekoppeld. Pas bij de invoering van de Gregoriaanse kalender, in grote delen van Nederland niet eerder dan 1700, werd het zomersolstitium op 21 juni vastgesteld. Tegen die tijd was het Midzomerfeest al zo ingekapseld in het Sint-Jansfeest dat het begrip Midzomer nog steeds wordt verbonden met 24 juni.

Op de vrijeschool wordt ook een vuur ontstoken en de zesdeklassers springen er over. Voor hen begint straks een nieuwe periode: het voortgezet onderwijs… ‘Het blad draait zich om!’

Enkele beeldimpressies

P1160011 (Kopie)Bij aankomst staat er al een live orkestje te spelen… CD’s, versterkers, … het wordt op de vrijeschool zoveel mogelijk vermeden.

P1160013 (Kopie)Iedereen brengt wat lekkers mee.

P1160017 (Kopie)Het veld vult zich!

P1160016 (Kopie)De kinderen (en hun vaders) hebben heel wat uurtjes voorbereidingstijd gestoken in de zeepkisten. Vandaag is het grote moment!

P1160028 (Kopie)Klas 6 met de fakkels – klaar om het vuur te ontsteken!

P1160047 (Kopie)De fik zit erin!

P1160055 (Kopie)Nee, dit is geen vuuraanbidding – we dansen hier de zevensprong 🙂 en bijna iedereen doet mee!

P1160093 (Kopie)Het grote moment waar de kinderen jaren naartoe geleefd hebben… over het vuur!

Opmerking: ik heb zoveel mogelijk vermeden om mensen herkenbaar in beeld te brengen. Waar dat niet kon, heb ik de gezichten licht geblurd. Indien mensen toch aanstoot nemen aan het feit dat ze op een foto op een weblog worden gepubliceerd, verzoek ik hen contact met mij op te nemen.

Geplaatst in Antroposofie, Cultuur | 2 reacties

Klimmen naar de hemel

Ik weet niet of ik wel in de hemel terecht wil komen. In menig Vlaams café hangen de volgende wijze woorden aan de muur: “In de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier.” Dat geeft toch te denken, nietwaar?

Maar vandaag overwin ik mijn angst voor bierschaarste en klim ik naar de hemel. 70 ton staal zijn er gebruikt om dat in Alkmaar mogelijk te maken. Een creatieve geest heeft bedacht dat je met trappen de Grote Kerk langs de buitenkant kunt beklimmen, tot het noktorentje aan toe waarin de beiaard elk uur klinkt…

Deel 1 van de trap voert je naar een platform op 20 meter hoogte. Daar kun je door een raam de kerk in en loop je over een loopbrug, hoog boven de kerkvloer, onder het prachtig door Jacob van Oostsanen beschilderde gewelf door waarop je de sprekende afbeeldingen kunt bewonderen van de gewelfschildering Het Laatste Oordeel.

Met een volgende trap klim je naar een hoger gelegen loopbrug die over de nok van het kerkdak naar het torentje voert waarin het carillon hangt. Je bent hier op 40 meter hoogte en hebt aan alle kanten een schitterend uitzicht over de stad – en verder…

Je bent nu in de hemel en van bier is hier inderdaad geen sprake! Tijd dus om weer 40 meter af te dalen, naar de begane grond… Daar geven we ons terstond over aan aardse genoegens als thee en cheesecake… Een biertje doen we vanavond wel, als we in de tuin zitten en de koelte van de avond over ons neerdaalt.

Daarna trekken we de stad in want we hebben nog wat boodschappen te doen. Het is er relatief rustig, ik vermoed dat veel mensen vandaag naar het strand zijn getrokken. The place NOT to be today, is mijn bescheiden mening. Geef mij maar de grachten van Alkmaar…

Geplaatst in Cultuur | 1 reactie

HIER

Ik ken Joke van Leeuwen niet zo goed. Oei, dat is niet zorgvuldig geformuleerd, ik begin opnieuw.

Joke van Leeuwen ken ik niet en haar boeken amper. Ik weet dat ze een gevierd kinderboekenschrijfster is – en dat al vele jaren. Ik heb in de bibliotheek wel eens door een boek van haar gebladerd maar dat riep prompt ergernis op en dus heb ik het meteen weggelegd. Tot mijn verrassing kozen mijn leeskringgenoten als volgende boek: HIER van… Joke van Leeuwen. Oké, dacht ik, Joke van Leeuwen schrijft blijkbaar ook voor grote mensen… laat ik deze uitdaging eens aangaan!

Joke van Leeuwen - Hier

Ik moet onmiddellijk bekennen: ik vind het een mooi boek. Het is een boek dat bijblijft. Het is een beklemmend boek… In een huis bij de grens, niet ver van oude bruinkoolmijnen en een eindje weg van een dorp, woont Stamvader. Hij is grenswachter en neemt zijn beroep zeer serieus. Hij bewaakt een vage grenspost tussen ons land en het buitenland. Ik had meteen associaties met het IJzeren Gordijn… Stamvader heeft een hond die Hond heet en samen gaan ze achter smokkelaars aan, mensen die pakjes boter over de grens smokkelen. Dat deed me gelijk denken aan mijn jonge jaren: spannende autoritjes naar ‘Holland’ – beter gezegd het waren de ritjes terug die spannend waren want dan hadden we wat boter gekocht en die mocht België niet in. Laat mijn geheugen me nu in de steek en verwar ik mijn verhaal met de verhalen die mijn ouders en grootouders vertelden, spannende tochten over de donkere hei met een fietstas vol roomboter…!?

Stamvader heeft een zoon, Bardo, die trouwt met Mara. Samen hebben ze een dochtertje die ze Onna noemen, genoemd naar de overleden vrouw van Stamvader (en dus Bardo’s moeder). Van Stamvader mag de naam Onna niet klinken dus noemen ze het meisje Kleine. De relatie tussen hier en het buitenland verslechtert, de grens gaat dicht, er wordt een hoog hek geplaatst, Stamvader wordt gepensioneerd en raakt gevangen in zijn eigen vadsigheid, hij komt zijn bed niet meer uit. Bardo doet legerdienst, het gaat economisch slecht met ons land hier, hij vindt geen werk maar krijgt uiteindelijk een baan als grensbewaker. Hij is veel van huis, Mara zorgt dan voor Stamvader en Kleine. Het huwelijkse leven lijdt onder Bardo’s afwezigheid. Er wordt geschoten… Het boek eindigt een beetje hoopvol. Komt het toch nog goed? Zeker weten dat het goed afloopt, doe je niet als de laatste letters verslonden zijn.

De titel HIER slaat m.i. op ‘je eigen plek’: je eigen land, je eigen dorp, je eigen huis, je eigen vel, je eigen volk, je eigen leven, … Daartegenover staat het buitenland, het dorp, de vijand, de andere mensen enz. Het boek appelleert, zoals ik al eerder schreef, aan het IJzeren Gordijn, maar ik kan me niet ontdoen van de gedachte dat het ook gaat over nu: landen die hun grenzen sluiten voor andere mensen, landen die muren (willen) bouwen om de ‘mensen van daar’ tegen te houden. We zijn nog lang niet zover dat we een global society vormen!

Grens

Ik ken Joke van Leeuwen nog steeds niet, maar ik heb nu wel een boek van haar gelezen. En dat nodigt uit tot een nadere kennismaking. Met haar boeken, bedoel ik.

Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

Beenmerg Nei Kung

Na een drukke werkweek met al drie avonden on the road, wilde ik toch naar het ISVW aan de Dodeweg in Leusden afreizen voor een lezing van tao-meester Reinoud Eleveld over de Bone Marrow Nei Kung. Vrouwlief, die altijd van de partij is, wou graag mee maar voelde zich nog steeds niet fit en koos voor een rustige avond en op tijd naar bed… Onderweg pikte ik onze zoon op… Aangekomen dronken we iets aan de bar. Om 20 uur begon de lezing. Deze lezing is er een uit een reeks van vele, die in de loop van zeven jaar worden gegeven voor belangstellende zijlijners van de Onsterfelijkheidstraining.

De Beenmerg Nei Kung is een complex onderdeel van de Interne Alchemistische training. Er komen verschillende onderdelen van de training bij elkaar, allemaal bedoeld om onze botten in de juiste staat van zijn en gezondheid te brengen en daarmee zowel onze krijgskunst als zelfgenezing te ondersteunen en naar een hoger niveau te brengen.
Deze lezing neemt Reinoud ons mee naar de binnenkant van onze botten en laat hij zien hoe je de demineralisering van onze botten, het bros worden van onze botten als we ouder worden, kunnen stoppen en zelfs ongedaan kunnen maken. Om dat mogelijk te maken is een goede beheersing van de seksuele transformatietechnieken nodig, alsmede een geoefende aansturing van energiestromen in ons lichaam.

Door een mengsel van ‘hitte’, ademhaling en massage technieken, kun je je botten ‘tot leven wekken’.

Tot zover de aankondiging, en ik begrijp nu wat er staat geschreven… Wat heb ik vanavond opgestoken?

  • Melk en kalktabletten slikken om je botten sterk te houden of te maken, is onzin; zonder voldoende mineralen en elektrische geladenheid nemen botten geen kalk op.
  • Mineralen neem je bij voorkeur in door het eten van biologisch-dynamisch geteeld voedsel.
  • De taoïsten onderscheiden naast het gemanifesteerde lichaam een jing lichaam, een chi lichaam en een sjen lichaam (hoop dat ik het goed heb onthouden…). Dat doet met denken aan het vierledig mensbeeld van de antroposofie!
  • Ongezonde botten vervetten en worden koud, het beenmerg sterft af. Om dat proces te keren moet je warmte (lees seksuele energie) inzetten.
  • Je kunt vitaal oud worden als je je botten goed in conditie houdt.
  • En nog veel meer…

Zoonlief bleef slapen in Leusden, ik reed weer terug naar Alkmaar… Terwijl het langzaam donker werd, zoefde ik over snelwegenasfalt huiswaarts met via de ether gezelschap van Radio 2. Veel muziek uit ‘mijn tijd’ werd er gedraaid. Lekker…

Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

Pennine Way memories…

1977. Queen Elisabeth’s Silver Jubilee: 25 jaar op de Britse troon. Het jaar ervoor, 1976 dus, ben ik voor het eerst op vakantie geweest in Groot-Brittannië, eigenlijk alleen maar in Engeland. Mijn vader had een soort Grand Tour uitgestippeld. We sliepen in jeugdherbergen en bezochten steden en national parks (o.a. Yorkshire Dales en Lake District). Ik was verkocht… Ik geloof niet dat er sinds 1976 een jaar voorbij is gegaan zonder dat ik in het Verenigd Koninkrijk ben geweest! Later, in 1985, liep ik op Offa’s Dyke de vrouw tegen het lijf met wie ik vier jaar later in het huwelijksbootje zou stappen. Maar dat is een ander verhaal.

Een vriend van me heeft een heleboel dia’s ingescand. Hij heeft daar een ‘snelle methode’ voor. Persoonlijk vind ik de kwaliteit tegenvallen – daar staat wel tegenover dat hij in een paar dagen 3000 dia’s digitaal heeft vereeuwigd… Dat zou mij, met mijn eigen diascanner, maanden kosten!

De eerste diadoos bevat een lader met dia’s van mijn eerste wandelvakantie in Engeland: de Pennine Way. Het jaar na de Grand Tour, in 1977 dus, wilde ik terug naar Engeland. Samen met vrienden was ik van plan de GR5 te lopen (van de Ardennen naar de Middellandse Zee) maar de UK-koorts deed de plannen veranderen: het werd de Pennine Way! Drie weken trokken we over de Pennines, over moerassen, door beekjes, langs muurtjes…

We kampeerden. Dat had ik nog nooit gedaan. Ik had de grootste rugzak gekocht die er op dat moment te koop was (een Bergans) en die zat propvol. Hij woog, afhankelijk van of er eten en drinken in zat (of niet), tussen de 25 en 30 kg. Het was berezwaar… We vertrokken in Edale, als ik het me goed herinner, met zijn zevenen. Ik eindigde, om allerlei redenen, alleen. In Byrness – niet eens in Kirk Yetholm! Die laatste 35 km gingen over de Cheviot Hills en het werd ten stelligste afgeraden om die etappe alleen te lopen. Er waren daar doden gevallen, weggezonken in de moerassen!

De Pennine Way is nog altijd een iconisch long distance footpath. In de loop der jaren is het pad wel ‘geciviliseerd’, met name om de enorme erosie tegen te gaan die de tienduizenden wandelaars (elk jaar weer) veroorzaken in het landschap: erosion control noemen de Britten dat.

Hieronder enkele foto’s-van-dia’s. Nogmaals, de kwaliteit is niet echt je-dat, maar de beelden roepen – bij mij althans – prachtige herinneringen op.

Pennine Way 01De klim naar Kinderscout

Pennine Way 02Black Moss

Pennine Way 03
Malham Cove

Pennine Way 04
Over eindeloze moors…
(Tan Hill?)

Pennine Way 05
Hadrian’s Wall

Op zaterdag 13 oktober, daags voor de verkiezingen (in België), organiseren we met een paar mensen in de jeugdherberg van Zoersel een ‘dia-avond’: we blikken ongeveer 45 jaar terug, alle vakanties en weekends die we met de ZweZweZwe-vriendenkring ondernamen, komen langs. Bovenstaande beelden worden daar zeker geprojecteerd…

Geplaatst in Persoonlijk, Vakantie | Een reactie plaatsen

Hoorn

Vandaag hadden onze leerlingen geen school, ons team had het jaarlijkse uitje… en dat voerde ons naar Hoorn.

Na een kopje koffie met een Bossche bol op het terras van een etablissement dat voorheen de Keizerskroon heette en nu een naam draagt die het mij niet gelukt is te onthouden, wandelden we naar de Roode Steen, het centrale plein van Hoorn, alwaar het Westfries Museum staat dat we met een bezoek vereerden.

Ooit bezocht ik dit museum, maar dat moet bijzonder lang geleden zijn want er waren geen momenten van herkenning. Dat was leuk want het leek net alsof ik er voor het eerst was: alles was nieuw en verrassend! Ik heb het museum ervaren als een bonte verzameling van mooie oude spullen, schilderijen enz. waarvan de meeste met elkaar verbonden worden door het thema ‘gloriedagen van Hoorn’ zijnde de VOC-tijd.

Schuttersstukken vind ik meestal geen bijster boeiende schilderijen maar op de een of andere manier kon ik vandaag gefascineerd kijken naar al die hoofden van vaak op zijn minst zelfverzekerde dan wel verwaande heren van stand.

Portretten 01.jpg

Ook opvallend waren de kinderportretjes: allemaal kleine oude mannetjes / vrouwtjes… Het geluk straalt er niet bepaald van af, als je het mij vraagt!

Portretten 02

De lunch gebruikten we in een eetcafé met de vrolijke naam Kornuit. We zaten achterin, in een soort tuinkamer met een glazen dak. Sfeervol. Lekkere broodjes. Maar die bierkaart… oh jongens, typisch zo’n bierkaart van een café dat pretendeert speciaalbieren te schenken, en een bijna identieke keuze biedt als het café ernaast dat speciaalbieren op de kaart heeft staan… M.a.w. gebonden aan een contract met een grote brouwer. Nee, de kaart van een echt biercafé waar kleine (lokale) (craft)brouwerijen hun bieren mogen etaleren, ziet er toch echt anders uit!

Na de lunch maakten we een stadswandeling met een gids. Dat is altijd leuk want een gids kent zijn stad tot in de kleinste hoekjes en kan verhalen vertellen en je op details wijzen die je in geen enkel boekje terug kunt vinden. Bovendien kun je hem vragen stellen…

We eindigden op een terras aan de haven waar ze net zo’n speciaalbier-kaart hebben ‘als het café ernaast’. Het was een gezellig en interessant teamuitje! Een geslaagde dag!

Geplaatst in Cultuur | Een reactie plaatsen