Remote, very remote

We schrijven maandag 20 februari 2017. De bergen zijn grotendeels verdwenen in de wolken, alleen hun natte bruine voeten zijn zichtbaar. Als het tegen elven toch droog lijkt te worden, stappen we in de auto en rijden we door Torridon naar het eindpunt van de weg: Diabaig. Eerst rijden we langs de zee, echter dan begint de single track road langzaam maar zeker te stijgen. Onder ons ligt, verscholen tussen de bomen, Torridon House. Onder de brug dondert een bergrivier naar beneden. Op het parkeerterrein bij de brug bereiden drie dappere Engelsen uit de omgeving van Leeds zich voor op een tocht naar de top van de Beinn Alligin. Daar zou ik me sowieso nooit en met dit weer al helemaal niet aan wagen, maar het gezelschap heeft goede moed en ze zijn gemotiveerd, want Beinn Alligin is de laatste munro die ze hier in de regio nog willen bedwingen… We wensen ze veel succes en rijden verder.

torridon-10

torridon-11Voor we afdalen naar Diabaig, rijden we – 250 m boven de zeespiegel – over de Bealach na Gaoithe (bergpas). Ten slotte vinden we een parkeerplekje in de berm aan het einde van de weg. Twee muurtjes, twee poortjes – en dan strekt zich oneindig het bruine moorland boven Lower Loch Torridon uit. In de verte zien we de mistige contouren van het eiland Skye.

torridon-12torridon-13Het pad loopt hoog boven de zee. Af en toe valt er wat drizzle, maar meestens houden we het droog. Het zgn. stalker’s path is prima aangelegd en het loopt lekker. Geregeld zijn er wat zompige plekken of moeten we een riviertje door, en dan komen onze wandelschoenen met Goretex goed van pas. Op sommige plekken komt de Torridonian sandstone aan de oppervlakte en kan het door de regen wat glad zijn. Kortom: lekker lopen maar toch oppassen!

torridon-15torridon-16Na de lunch, die we naar binnen werken op een plekje uit de wind, naderen we stilaan ons einddoel: Craig. Craig is een verlaten nederzetting op een afgelegen plek, waar de River Craig uit de bergen komt en naar zee begint af te dalen. Er staan enkele ruïnes, maar één huis is nog intact: de voormalige jeugdherberg. Craig youth hostel was tot 2004 Britain’s most remote youth hostel. Nu is het een zgn. bothy, een plek waar je kunt schuilen en zelfs overnachten, onderhouden door vrijwilligers van de Mountain Bothies Association. De deur is los, iedereen kan er naar binnen. De eerste zware bui van vandaag komt vanaf zee aanstormen en we zijn dan ook buitengewoon verheugd dat we deze schuilplaats hebben bereikt. De regen beukt op de ramen van de bothy en de wind giert om en door (!) het huis. Skye is volledig verdwenen.

Na een kwartier natuurgeweld, breekt de lucht open en hebben we een van de zeldzame momenten dat de zon fel doorbreekt. De kleuren zijn fantastisch. Nu zie je pas wat je mist als het zo bewolkt is… wat overigens ook heel sfeervol kan zijn, maar niet altijd dankbaar voor de foto’s.

Craig mountain bothy

Craig mountain bothy

We vatten de terugtocht aan. De wandeling is een heen-en-weertje maar door het doorlopend veranderend licht en dankzij het feit dat je nu de andere kant op kijkt, blijft het genieten. Af en toe is er een seconde zonlicht, af en toe valt er wat miezer. Naarmate we de auto naderen begint het echter flink te regenen en we komen doornat aan in Diabaig.

torridon-14torridon-18We dalen toch nog af (met de auto) naar Lower Diabaig, een klein maar allercharmantst vissersdorpje. We kijken er even rond. Er is zowaar een restaurant (staat zeer goed aangeschreven en natuurlijk hebben ze winter closing – see you at Easter) en op het strand ligt het wrak van een grote aangespoelde vissersboot…

torridon-20 torridon-19

De duisternis valt als we weer over de pas rijden. We zien dat er een uitkijkpunt is en stoppen even.

torridon-21De nacht valt. In Stalker’s Cottage zetten we de kachels hoog en we hangen de natte broeken en jassen op stoelen voor de radiatoren. De schoenen zetten we maar in de warme eetkamer – die moeten morgen ook droog zijn!

Ik duik de keuken in en prepareer een gezonde avondmaaltijd: een stamppot van aardappels, rapen, pastinaak, ui en worteltjes. En daar past een heerlijke steak & ale pie bij. Wat wil een mens nog meer… Nou ja, op tijd naar bed! En zo geschiedt.

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | 2 reacties

Kunst te Beverwijk – Sipke van der Schaar (1879-1961)

Na een arbeidzame ochtend richtte ik de neus van onze bolide zuidwaarts: bestemming Beverwijk, Museum Kennemerland. Huh!? Jazeker, Beverwijk. In de gemeente die wij allen associëren met Tata Steel en het Brandwondencentrum in het Rode Kruis Ziekenhuis, staat ook een klein maar charmant museum.

Een beetje Wijker geschiedenis

Wijk aan Zee en Duin is een voormalige heerlijkheid en Nederlandse gemeente in de regio Kennemerland in de provincie Noord-Holland. De gemeente is in 1936 opgeheven. Op 1 mei 1936 is een nieuwe gemeente gesticht, die Beverwijk is genoemd.

De gemeente bestond uit twee kernen: het kustdorp Wijk aan Zee en het meer landinwaarts gelegen dorp Wijk aan Duin, ook wel Wijk-Binnen genoemd, waaronder tevens vielen het Hofland en de (Wijker) Broekpolder.

Wijk aan Zee was een vissersdorp. Het dorp is – voor zover bekend – de enige kustplaats van Holland die nog op zijn oorspronkelijke locatie ligt. Het dorp bestaat nog steeds als aparte kern binnen de gemeente Beverwijk. Het is geen vissersdorp meer, maar een badplaats, en een heel bijzondere ook, zo onder de rook van de staalindustrie…

Wijk aan Duin was een tuindersdorp en bestaat niet meer als aparte kern. Het vormt tegenwoordig een groot deel van westelijk Beverwijk. Het enige wat nog aan dit dorp herinnert is de naam Wijk aan Duinerweg, een belangrijke weg in dit deel van Beverwijk.

Het gemeentehuis van de gemeente Wijk aan Zee en Duin stond in Wijk aan Duin tegenover het landgoed Westerhout aan de Zeestraat naar Wijk aan Zee en het Westerhoutplein. Thans is in het gebouw het Museum Kennemerland gevestigd, gewijd aan de streekhistorie.

Tentoonstelling

In dit charmante museum is vandaag een tentoonstelling geopend met werk van de schilder Sipke van der Schaar. Deze Sipke, geboren te Leeuwarden maar al op driejarige leeftijd naar Amsterdam geëmigreerd, is een tijdgenoot en collega van mannen als Jan Sluijters, Leo Gestel en Piet Mondriaan. Ze exposeerden zelfs samen! Alleen is Sipke in de vergetelheid geraakt… Zijn kleindochters hebben besloten een boek over hem te schrijven en doen onderzoek naar zijn leven en werk. Zo kwamen ze terecht in Beverwijk, immers Sipke heeft in Wijk aan Zee en Duin gewoond en gewerkt. Daar in het Museum Kennemerland werden ze meteen enthousiast over het boek-idee en ontstond het plan om een tentoonstelling te organiseren met werk van Sipke van der Schaar. Vandaag werd de droom werkelijkheid.

Een vriend van ons, Dennis, kocht ooit een schilderij van Sipke van der Schaar tijdens de kunst10daagse te Bergen. “Gewoon omdat ik het een mooi doek vond,” vertelt hij ons. Enkele maanden geleden las hij over de op handen zijnde tentoonstelling en trok de stoute schoenen aan: hij ging met zijn aankoop naar het museum, waar ze enthousiast reageerden en hem vroegen of hij het schilderij in bruikleen wilde afstaan voor de tentoonstelling.

Dennis nodigde ons uit om vanmiddag de opening van de tentoonstelling bij te wonen, die morgen open gaat voor ‘het publiek’. De Leidse kunsthistoricus dr. Louk Tilanus hield een boeiende inleiding en ook beide kleindochters van Sipke van der Schaar, de dames Brigitte Rink en Bernardine Ensink, vertelden over wat zij tot dusver hadden ontdekt over hun opa. Daarna werd de tentoonstelling geopend – heel toepasselijk gebruik makend van… een schaar – en mochten we de ongeveer 80 schilderijtjes, aquarellen, tekeningen en pastellen bewonderen. Mooi werk, ik kan niet anders zeggen. Er hangen echt pareltjes tussen die niet zouden misstaan naast werk uit de beginperiode van hoger genoemde beroemde kunstenaars…

Hieronder zie je enkele werken van Sipke van der Schaar. Alles is te bekijken in Museum Kennemerland, gesitueerd aan het Westerhoutplein 1 te… jawel, Beverwijk! Echt een bezoekje waard.

Sipke van der Schaar in BeverwijkSipke van der Schaar 01Dit is het schilderij dat onze vriend Dennis in zijn bezit heeft. Zeer mooi!

Sipke van der Schaar 02Van der Schaar reisde een aantal keer naar het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

Sipke van der Schaar 03Wijk aan Zee…

Sipke van der Schaar 04

Geplaatst in Cultuur | 1 reactie

Japans gedicht

De weblog van Marion Driessen (https://doldriest.com/) gaat over taal. En het leuke is dat ze je uitnodigt om mee te doen. Vandaag gaat het om een zgn. Japans gedicht. Bedoeld wordt een Haiku (俳句; meervoud: haiku of haiku’s), geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.

Hier komt de mijne. Het gerijmel is puur toevallig maar ‘k vond het wel aardig.

Sipke van der Schaar,
Begenadigd tekenaar
onbekend zowaar!?

Sipke van der Schaar

Geplaatst in Cultuur | 2 reacties

Torridon

Vrijdag 24 februari 2017. De wind giert om het huis, nochtans is de Grote Storm Doris al ver weg, ver voorbij Nederland en België zelfs. Uitgeraasd wellicht. Maar hier aan de rafelige westkant van het continent Europa is de volgende depressie reeds aanbeland. En dus hebben we in de grote open haard in de dining room van Stalker’s Cottage een groot vuur ontstoken. Zo’n vuur is ideaal om in te gaan zitten staren en weg te dromen naar, terug te blikken op de voorbije vakantieweek in Torridon.

torridon-01

Een week geleden kwamen we hier na een vlotte vlucht (Glasgow) en een lange rit aan in volstrekte duisternis, onderweg kwam de regen met buckets full naar beneden vallen. De laatste 75 kilometers vanaf de supermarkt in Dingwall, deels over single track roads, zagen we niets van het landschap, onze blik was strak gericht op de zwarte, glimmende streep asfalt die oplichtte in het schijnsel van de koplampen van onze luxe huurauto (een Nissan X-Trail). Gelukkig beschikten we over een goede routebeschrijving en toen we de cottage hadden gevonden, was het ook nog even gestopt met regenen zodat we de bagage droog naar binnen konden dragen.

De volgende ochtend trokken we de gordijnen open en ontwaarden de romantische pracht van de omgeving waarin we de week zouden doorbrengen. Stalker’s Cottage staat op amper 150 m van een Upper Loch Torridon. Aan de overkant van het pad dat langs het huis loopt en afdaalt naar het loch, stond een kudde herten te grazen. Die hoort bij de deer farm die gerund wordt door Mr. McNally, de man van the National Trust for Scotland die in het grote huis (The Mains) naast ons huisje woont.

Stalker's Cottage

Stalker’s Cottage and The Mains

De bergen om het loch torenden hoog uit boven de witte huisjes van het dorp. Helaas was er geen spoor meer te bekennen van de sneeuw die hier de afgelopen weken had gelegen. Niet getreurd echter, we trokken na een stevig ontbijt de wandelschoenen aan en liepen over een pad dat de kustlijn volgt naar het dorp – en zelfs nog een kilometer verder, waar we een paadje vonden dat naar de ruïnes van the old village leidde. Af en toe laaiden de kleuren op als er een zonnestraal door de wolken brak. Aan de zuidkant van het loch trok de ene na de andere miezerbui langs. Schotland op zijn mooist… Langs de school, het community center en de youth hostel liepen we terug naar onze cottage.

torridon-03

torridon-04

Boven zee trok het helemaal dicht. De middag brachten we binnenshuis door. Eerst lunchen, dan een middagdutje en ten slotte met een goed boek en een grote pot thee in de woonkamer…

torridon-05

Aan het eind van de middag reden we naar de Torridon Inn. Deze pub hoort bij het sjieke Torridon Hotel. Je kunt er prima eten en ze hebben er genoeg bieren op de tap en whisky’s op de plank om een lange, winterse, regenachtige avond door te brengen… Wij hielden het bescheiden en genoten ieder één consumptie. Ik dronk een pint of An Teallach Ale, mijn reisgenoten kozen voor thee… helaas zonder een lekker stuk cake of een scone erbij, want die was op en de pub ging om 18 uur dicht – tot donderdag!

De reisdag hadden we achter de rug en tijdens onze eerste dag ter plaatse hadden we de omgeving verkend. De vakantie was nu écht begonnen!

torridon-06torridon-07 torridon-08 torridon-09

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Lijnen

Glijdend naar beneden.
Stoeptegels zijn hard!

lijnen

Ik las daarstraks op de weblog van een goede vriendin dat ze meedoet met het maken van zgn. 6woordenverhalen, gecombineerd met een beeld. Dat vind ik een leuke uitdaging en dus heb ik er ook eentje gemaakt :-). Het idee is te vinden op de weblog Doldriest van Marion Driessen. Daar kun je je ook melden als je meedoet,

Geplaatst in 6woordenverhalen | 3 reacties

Een ‘doorstart’

Het is echt een eeuwigheid geleden dat ik iets heb gepubliceerd op mijn weblog. De afgelopen maanden waren blijkbaar te druk. Dan is er weinig plaats in mijn hoofd en zijn er te weinig  uren over in mijn dag om me lekker voor de PC te zetten en een stukje te schrijven… Maar ik ‘volg’ een paar weblogs en elke keer als ik daar dan stukjes lees of foto’s bekijk, begint het te kriebelen!

Vorige week ging een lang gekoesterde wens in vervulling: een nieuwe camera. Het moest een kwalitatief goede camera zijn, licht, geen verwisselbare lenzen, een mooi zoombereik, niet te zwaar, een kantelbaar scherm. Ik kwam uit bij het type dat men bridge camera noemt. Ik had mijn oog al een hele tijd geleden laten vallen op twee Panasonic Lumix toestellen: de DMC-FZ1000 of de DMC-FZ300. Die laatste heeft een waanzinnig zoombereik… maar uiteindelijk ben ik toch gevallen voor de DMC-FZ1000 vanwege de grote (1 inch) sensor die erin zit en de goede pers die deze camera gehaald heeft.

Vandaag heb ik er voor ’t eerst mee gefotografeerd, vanuit mijn slaapkamerraam. Je kunt er nog niks van zeggen, natuurlijk… Maar over een week vertrekken we naar Torridon, Ross-shire, Scotland – en daar ga ik ‘m grondig uitproberen. Wordt vervolgd.

sneeuw-01sneeuw-02

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Recent gelezen

Vanmorgen was het eindelijk uit. Ik had de gordijnen een beetje opengeschoven om het eerste daglicht binnen te laten, maar ik klapte het boek al dicht onder het schijnsel van de lantaarnpaal die hier voor ons huis staat. Ik had nog nooit van Fred Vargas gehoord maar ik geloof dat ik na één rompol van haar hand al een fan ben!

vargas-fred-de-man-van-de-blauwe-cirkels

Het personage van Jean-Baptiste Adamsberg, politiecommissaris te Parijs, is op zijn minst apart te noemen. “De man van de blauwe cirkels is een niet al te dikke roman policier waarin een beperkt aantal personages voorkomt. Deze personages zijn over het algemeen nogal zonderlinge figuren. Iets waar Vargas patent op lijkt te hebben. Behalve deze personages hebben de meeste dialogen ook een bijzonder en niet alledaags karakter. Als je voor de eerste keer een boek van Vargas leest, moet je wel wennen aan haar schrijfstijl (nvdr – klopt!), die niet altijd even gemakkelijk leesbaar is (nvdr – valt mee!).” Aldus Kees van Duyn op hebban.nl, die overigens niet weg is van het boek. Ik wel, ik heb ervan genoten en ik ga de komende maanden zeker meer lezen van deze schrijfster.

Een andere schrijfster, die trouwens een heel andere soort boeken schrijft, is Marcia Luyten. Marcia Luyten is econoom en cultuurhistoricus en ze is bekend omdat ze voor de VPRO het programma Buitenhof presenteert. In haar schitterende boek Het geluk van Limburg verbindt ze op prachtige wijze de sociaal-economische  en sociaal-culturele geschiedenis van de Nederlands-Limburgse Mijnstreek met de familiegeschiedenis van de Limburgse cabaretier, columnist, liedjesschrijver, acteur, presentator maar vooral zanger Jack Vinders, geboren in 1949 in Heilust, een mijnwerkerskolonie in/bij Kerkrade. Beide verhalen – het ene historisch, het andere biografisch –  zijn innig verweven en onlosmakelijk met elkaar verbonden. Tijdens het lezen drongen zich bij mij sterk de vergelijking op met wat de Groningers nu overkomt en de vraag: hoe gaat Nederland om met zijn ‘wingewesten’? Niet netjes!

luyten-marcia-het-geluk-van-limburg

Na het lezen van Erik Vlamincks indrukwekkende De Zwarte Brug heb ik een aantal van zijn andere boeken geleend of gekocht én gelezen. Hoewel de schrijfstijl van Vlaminkc herkenbaar is, geniet ik er elke keer weer van: wat een verteller pur sang, in schilderachtig Nederlands dat zijn wortels heeft in het Antwerpse dialect. Zo herkenbaar… zijn boeken voelen als thuiskomen.

vlaminck-erik-de-zwarte-brug

Tot slot kan ik er niet omheen dat ik twee boeken van Griet op de Beeck heb gelezen. Het eerste Kom hier dat ik u kus, kon ik na een wat moeizame start niet meer wegleggen. In het tweede (haar laatste) Gij nu schrijft ze verhalen – en die zijn niet allemaal even sterk, naar mijn bescheiden mening… Gij nu heb ik dan ook niet helemaal uitgelezen.

beeck-griet-op-de-kom-hier-dat-ik-u-kus

Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen