Dernier jour…

Na het dagelijks bezoek aan de boulangerie in Vireux-Molhain en een relaxt ontbijt, brengen we onze bagage naar de auto en het huis aan kant. Via Treignes, de twee Matagnes, Fagnolle, Mariembourg en Boussu-en-Fagne rijden we naar het dorpje Dailly. Na een zonnige start van de dag is de koperen ploert verdwenen achter nogal wat hoge bewolking, helaas…

Over mooie landwegen lopen we de complete rust in. Niets verstoort hier de stilte behalve de vele tsjilpende en zingende vogels. Ik speur in de bosrand – tevergeefs – naar reeën.

Het terrein wordt wat bosachtiger. Via een holle weg gaat onze route omhoog. Aan de rand van het bos liggen grote stapels hout. Een ideale plek voor een rustmomentje. Er staat geen zuchtje wind, het is drukkend warm…

Wat nu volgt is een bospaadje waarmee je je in een Paulus de boskabouter-verhaalt waant!

Het pad daalt af naar L’ Eau Blanc en we volgen het riviertje stroomopwaarts tot Lompret, dat met zijn 15 à 20 huizen trots de eretitel Un des plus beaux villages de Wallonie draagt. We eten onze lunch op, gezeten op de trappen van de kerk, daarna laven we ons in de lokale herberg aan een glas gerstenat gebrouwen in de abdij van Scourmont: een tripel van Chimay, van de tap.

De terugtocht begint met een klim langs de grote weg. Daarna nemen we een grintweg achter een steengroeve langs en vervolgens lopen we een stuk over een oude, ontmantelde spoorlijn…

Uiteindelijk belanden we in Aublain, een dorp dat hoog op een heuvelrug ligt. Vandaar lopen we met een omweg terug naar Dailly. Mooi boerenland met veel veldbloemen!

Op een tienne zie ik drie soorten orchideeën bloeien, de welriekende nachtorchis, de keverorchis en – ik denk – de poppetjesorchis. Helaas is de tienne afgesloten, en kan ik geen foto’s maken van de bloemen.

In Couvin zoeken we tevergeefs naar een friterie die open is… Maar langs de grote weg naar Charleroi, in Somzée, scheppen ze wél puntzakken vol heerlijke frieten voor hongerige reizigers…

Om 22.01 uur zet ik Ruud thuis af en tien minuten later zet ik de auto op de oprit thuis. Einde van een prachtig pinksterweekeinde!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De boskant

Ook vandaag staan we al vroeg bij de bakker, maar helaas: lundi, jour de fermeture. Dan maar de Maas overgestoken en ja hoor, daar vinden we een boulangerie ouverte.

Na het ontbijt rijden we door de Maasvallei naar Fumay en vandaar de grens weer over. We parkeren de auto in Oignies-en-Thiérache. We maken vandaag een wandeling ten zuiden van het Viroindal: eindeloos uitgestrekte bossen liggen hier…

Al gauw laten we het dorp achter ons. We lopen over een schitterend bospad door mooi gevarieerd loofbos met relatief veel lichtinval. Na ruim twee kilometer wordt het pad opeens een holle weg en dalen we af naar een valleitje.

Net voor we het riviertje Le Ruisseau Delûve oversteken, komen we langs een prachtig gerestaureerd huis… Dan volgt een steil klimmetje (een kuitenbijter noemen we dat) en vervolgen we onze wandeling over mooie boswegen. Op opengekapte stukken bloeit de brem uitbundig.

Op een gegeven moment lopen we op de Belgisch-Franse grens en komen we bij La Folie.

Iets verderop zetten we ons in de schaduw om iets te eten en te drinken. We belanden terug in het dal van de Ruisseau de Delûve die we stroomopwaarts volgen tot een pad ons door een zijvalleitje omhoog voert naar de weilanden bij Le Mesnil.

De zon brandt onbarmhartig op onze hoofden nu we uit de beschutting van het bos zijn. In Le Mesnil is geen kroegje dus zoeken we een bankje bij de kerk om de meegebrachte lunch (stokbrood, wordt, kaas) naar binnen te werken…

Het betrekt. De wolken veroveren in rap tempo het blauwe uitspansel en er blijft nog maar schaarse ruimte voor de zon!

We verlaten de ene bewegwijzerde route en steken door naar een andere bewegwijzerde route. Hier wordt amper gewandeld. We zijn nog geen 500 m het bos in of Ruud ziet een hert wegschieten!

De kaart klopt voor geen meter, wegen en brandgangen zijn verdwenen, nieuwe zijn ontstaan. We lopen op gevoel en op de zon. Mijn kompas haal ik alleen uit mijn rugzak als ik het écht niet meer weet. Aan het einde van een brandgang vermoed ik achter wat dode bomen nog een pad. Mijn gevoel klopt en binnen 10 meter staan we op een verharde weg en weet ik precies waar we zijn.

Over brede boswegen (een beetje saai…) lopen we de laatste kilometers naar Oignies. We vinden meiklokjes langs de weg, dat is dan weer heel bijzonder!

Uiteindelijk (we passeren nog een vluchtelingencentrum van het Croix Rouge!) zijn we terug waar we begonnen, bij de kerk van Oignies. Het terras van Café de l’ Église lonkt, we geven toe. Wat leuk, ze verkopen hier twee streekbieren, gebrouwen door Brasserie des Eaux Vives in Romerée: Dame Bibiche (une blonde) en Monsieur Mouche (une brune). Dame heette eerst Mam’zelle Bibiche maar is in december 2017 getrouwd met monsieur en heet sindsdien dus Dame Bibiche.

Onderweg naar ons huisje in Aubrives, Les Chalets stoppen we nog in Hierges om het middeleeuwse dorp en het kasteel te bewonderen. Het dorpje is aardig. Van het kasteel vinden we niet eens de ingang – wel de achterpoort en daar staat dat je moet reserveren voor een bezoek…

Dan maar naar onze Bergerie! Grote pot thee, ligstoel in de tuin, wegsoezen. En vanavond naar Givet om een hapje te eten. Morgen nóg een dag! 😀

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nostalgische lemniscaat

Pinksteren. Om kwart over zeven staan we al bij de bakker in Vireux. Heerlijke baguettes in allerlei soorten en maten, croissants, pains au chocolat. Op de terugweg stuur ik mijn bolide Aubrives in, tot aan de Maas. Er hangen nevelflarden boven het spiegelgladde water.

Na een heerlijk ontbijt rijden we België weer in. We parkeren bij het voormalige stationnetje in Vierves-sur-Viroin. Het is nog steeds fris maar je voelt de kracht van de zon: het gaat niet lang meer duren voor de sweater uit gaat!

Het huis op de foto hierboven: daar heb ik drie maanden gewoond, in de zomers van 1973 en 1974, als ik het goed heb. De tuin was een paradijs, de Viroin stroomt er langs. We speelden in het water totdat we ontdekten dat alle huizen, ook dat van ons, rechtstreeks het afvalwater afvoerden in de rivier. Mijn vader had niet zoveel vakantie, in de weken dat hij er niet was moesten we boodschappen doen (met name brood en vlees) in Olloy of Treignes. Met behulp van de stafkaart maakten we steeds nieuwe tochten. We zagen geregeld everzwijnen in de bossen boven de Viroin!

Over smalle paadjes tussen de huizen en tuinen klimmen we door het dorp omhoog, vervolgens lopen we eerst over een mooi bospad en ten slotte tussen de korenvelden richting Treignes.

We drinken er iets in de Espace Arthur Masson: Ruud een koffie en Rik une Toine brune, gebrouwen in Falmignoul door brouwerij Le Caracole.

We dwalen door het dorp en steken de Viroin over via de mooie oude brug. Ooit was er een tijd dat hier geen brug was, maar een gué, een doorwaadbare plaats. Aan de kant van de kerk woonden de ambachtslui (bakker, slager, …), de boeren en herders, en kunstenaars die afkwamen op het romantische karakter van het dal. Aan de andere kant woonden de houthakkers, de kolenbranders en de jagers – de mensen die van het bos leefden. Op een oude foto (infopaneel) is te zien dat de heuvels met de tiennes helemaal kaal zijn gevreten door de dorpskudde met geiten en schapen!

Over schaduwrijke paden lopen we door de vallei terug naar Vierves. We komen langs de auto en steken, net als vanmorgen, de Viroin weer over. We beginnen aan de tweede lus van onze lemniscaatwandeling. Nu echter klimmen we naar de Place Albert 1er bij de kerk en bij de toegangspoort tot het kasteel (propriété privé). Via een straatje dat verandert in een smal paadje, klimmen we verder naar de grote weg die we oversteken. We lopen weer aan de kant van de tiennes. Op een informatiebord lees ik dat het hier ’s zomers erg droog en heet kan zijn. De tiennes zijn op het zuiden gericht en droog vanwege de poreuze, kalkachtige bodem. Er worden hier op een zomerse dag temperaturen gemeten van +50°C!!

Bij de Roche Madoux gaan we onze lunch soldaat maken: stokbrood en fromage du Comté. En dan doe ik een ontdekking! Pal naast de plek waar we zitten groeit een klein, bijzonder bloemetje: een wit bosvogeltje. Het wit bosvogeltje is een soort orchidee. Ze wordt in België en Nederland met uitsterven bedreigd. De plant dankt zijn naam aan de witte bloemen en de favoriete standplaats aan de bosrand.

Tijdens de afdaling van de Roche Madoux zie ik ook nog een keverorchis! Mijn dag kan niet meer stuk.

Door de brandende zon lopen we tussen weilanden vol boterbloemen en margrieten naar Olloy. Inderdaad, wat is het hier heet: je ruikt gestoofde Ruud en gestoofde Rik!

In Olloy kruisen we andermaal de Viroin. Ik ga op zoek naar boulangerie Chez Antoine. Ja! ze bestaat nog maar is vanmiddag helaas gesloten… Ah! het is puur jeugdherinneringen ophalen tijdens deze tocht.

We lopen langs de boszijde van de vallei terug naar Vierves. Vanmorgen hebben we de stoomtrein een paar keer gehoord en ook nu laat de trein de stoomfluit weer klinken door het dal. Tussen de bomen door, aan de overkant van de rivier, vangen we een glimp op van de rijdende stoomtrein…

Bij het binnenlopen van Vierves kunnen we nog een mooie blik werpen op het kasteel dat in de helling naast het dorp is gebouwd. Een schitterend gebouw is het, ik zou het graag een keer bezoeken!

Met een omweg via Olloy, Oignies en Le Mesnil rijden we naar Mazée vanwaar we zo weer in het dal van de Maas zijn. We installeren ons in de tuin met een grote pot thee… en dan gaat het onweren! Boemerdeboemerdeboem!

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | 1 reactie

Nismes – Dourbes

Luilak. Vroeg op. Niks mis mee. Al vóór 7 uur zijn Ruud en ik op de baan. Om 11 uur struinen we over een marktje met streekproducten aan de oevers van L’ Eau Noire in Nismes (commune de Viroinval) in een vrij onbekende hoek van de Belgische provincie Namen. Bier (eerst proeven!) en worst schaffen we aan. En bij de bakker kopen we witte broodjes.

Was het bewolkt toen we aankwamen, nu breekt de bewolking en het aandeel blauw neemt in hoog tempo toe! We lopen Nismes uit richting de Roche à Lomme. We steken de oude spoorlijn over en klimmen naar een boerderij. Daar vertrekt een pad om de Tienne aux Pauquîs heen, een heuvelrug die deze naam draagt. Dit vraagt om enige uitleg.

We zijn hier in een bijzonder stukje België, met een kalkrijke bodem. De ruggen van de heuvels worden tiennes genoemd: ze hebben meestal een vrij open karakter, met struikgewas en grasland. Er groeien veel bijzondere, kalkminnende planten waaronder een aantal soorten orchideeën.

Het Waalse woord Pauquîs verwijst naar buis [bwuie] en dat betekent buxus. Met Palmpasen werden de kerken in de omliggende dorpen gezegend met takken van de buxusstruiken die op deze heuvel in het wild groeien (de meest noordelijke groeiplaats van wilde buxus).

Gezeten op een boomstam smullen van de broodjes en de ambachtelijk gerookte ringworst. Even verderop loopt ons pad een stukje parallel met de spoorbaan: L’ Eau Blanc stroomt hier onder de spoorbrug door. Met stapstenen kun je de rivier oversteken – en dat doen we natuurlijk!

We ronden de Tienne aux Pauquîs en dalen ten slotte af naar het dorp Dourbes. Al de hele wandeling verheug ik me op het terras van het (enige) café van het dorp, waar ik in het jaar 1975 heel wat uurtjes doorbracht met een klasgenoot die kwam logeren in ons vakantiehuis in Vierves-sur-Viroin. Het aantal Chimaykes kan ik me niet meer herinneren, maar de terugtocht duurde altijd veel langer dan de heentocht. Helaas! Dourbes is tegenwoordig een dorp-zonder-café (of we hebben het gemist). We rusten dan maar uit op een bankje bij de kerk.

Door het dal van de Viroin (ontstaan uit de samenvloeiing van L’ Eau Noire en L’ Eau Blanc) lopen we terug richting Nismes. We kruisen opnieuw de oude spoorlijn. Toen wij hier in 1974 en 1975 op vakantie waren, was de spoorlijn in onbruik, maar tegenwoordig rijdt er een full size stoomtrein op! We zien ‘m niet maar we horen ‘m wel! We liepen wel eens stiekem door een tunnel, en op de spoorbaan lagen vaak adders te zonnen. Sweet memories.

Vanaf de spoorbaan klimmen we vrij steil naar La Roche aux Faucons en over brede bospaden lopen we tot bij de Fondry des Chiens. De Fondry des Chiens is een zgn. doline. Een doline komt voor in gebieden waar kalksteen aan de oppervlakte ligt. Er zijn twee manieren waarop een doline kan ontstaan: ofwel door een plaatselijke sterke verwering aan de oppervlakte, ofwel door de (gedeeltelijke) instorting van een onderliggende grot.

Deze doline is ontstaan door oplossing van de aanwezige kalk, en verder uitgediept door menselijke bedrijvigheid. Vroeger werd hier ijzererts ontgonnen, dit is te merken aan de rode kleur van het gesteente dat aanwezig is in de Fondry.

Rest ons nog de afdaling naar Nismes. We vinden de auto terug in de schaduw… dat is fijn! We rijden door het dal van de Viroin Frankrijk in. Het huisje dat we hebben gehuurd ligt in Aubrives – Les Chalets, in het dal van de Maas. De eigenaars ontvangen ons zeer hartelijk. We gaan gauw boodschappen doen in Vireux. Het eenvoudige avondmaal smaakt uitstekend…

Vandaag hebben we, naast veel andere planten, twee soorten orchideeën gevonden.

De groene (of welriekende?) nachtorchis.

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Een reactie plaatsen

Een kosmos aan mogelijkheden

Ik ben op weg naar een soort paradijs. Een walhalla. Een kaarten- en gidsenwinkel in onze hoofdstad. Zie je dat? Ik schrijf ‘onze’ hoofdstad en ik bedoel Amsterdam. Zover is het met mij gekomen, de integratie zou zomaar in een soort van finale fase kunnen aangekomen zijn. Dit geheel terzijde…

Ik ben dus op weg met de trein naar een walhalla voor liefhebbers van wandelkaarten en -gidsen, genaamd Pied à Terre en gesitueerd aan de Overtoom te Amsterdam.

De trein schommelt gezellig. Opeens vertraagt hij, de conducteur meldt: “Er loopt vee langs het spoor.” Ja, dan vertraagt de trein want de dood van een koe wil je als machinist niet op je geweten hebben. Als liefhebber van koebeesten kan ik het daar alleen maar mee eens zijn!

Ik lees verder in mijn boek (nog steeds Meteoor van Karel Capek; vrijdag moet het uit zijn). Zegt de schrijver tot de arts die ook jager is: “Mijn beste, de wereld is groot, groter dan onze ervaring; ze bestaat uit een handvol feiten en een hele kosmos aan mogelijkheden.”

Tram 12 brengt mij van Station Sloterdijk naar de Overtoom. Ik stap de winkel in en geef mij over aan de geuren en geluiden en andere trillingen die er in dit universum wonen… en aan de feiten die hier zijn tentoongesteld en de kosmos aan mogelijkheden die zij vertegenwoordigen!

Geplaatst in Lezen, Vakantie | 1 reactie

Bidulph Grange Garden

De motoren daveren en het schip dreunt mee. Zo meteen varen we de haven van Harwich uit… Buiten giet het van de regen. Alles is pikzwart, alleen de lichtjes van de straatlantaarns en van de aangemeerde schepen lichten op in de donkerglimmende plassen… Het schip maakt zich los van de kant. Bye bye England! Tot over een paar weken!

Vanmorgen stonden we op de gewone tijd op. Na het ontbijt pakten we de laatste spullen in de tassen, laadden de auto in, maakten het huis aan kant en trokken om 9.16 uur de deur van Randle How 3 achter ons dicht. De lucht was strakblauw. We reden weer over Birker Fell en stopten om een foto te maken. What a glorious view!

Onze eerste ‘rustpauze’ namen we in een supermarkt in Kendal: benzine tanken, thee en nog zo wat aanschaffen voor thuis. Via de M6 reden we zuidwaarts, en voorbij Manchester verlieten we de snelweg. Onze tussenstop vandaag werd Bidulph Grange Garden (bij Congleton).

In de zomer van het jaar 2000 waren we hier ook, maar het leek wel alsof we ons zowat niets konden herinneren van dat bezoek. Gelukkig wist een medewerker van de National Trust te vertellen dat de tuin in die tijd behoorlijk neglected was en nog maar vijf jaar onder de hoede van de Trust. 18 jaar later is er veel veranderd en is de tuin in zijn oude glorie hersteld. Het klopte dus dat het leek alsof we in een tuin rondliepen die helemaal nieuw voor ons was! En wat een tuin is het geworden…

We bleven eigenlijk te lang… Er wachtte ons nog een pittige rit, want ik wilde vanaf Bidulph Grange over de A50 meteen doorsteken naar de M1. Toen we de M1 naderden, stond er een matrixbord te knipperen: M1 closed between junctions 24 en 23A. En laat dat nou net een deel van de M1 zijn dat op onze route lag! Met de hulp van mijn oude Michelin kaarten zochten we een alternatieve route. Dat kostte uiteraard tijd, zowel het zoeken als het rijden over kleinere (en drukke!) wegen…

Voorbij Leicester reden we dan toch de M1 op. Intussen begon het te regenen en dat werd alleen maar erger. Over de donkere en natte A14, M11 en A120 speerden we richting Harwich. We haalden de boot maar op het nippertje!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Romeinen en Peter Rabbit

Vandaag doen we het weer rustig aan. Het weer is grijs en saai, precies zoals ze voorspeld hebben…

We rijden Eskdale in en nemen de weg over de Hardknott Pass. Halverwege de klim zetten we de auto aan de kant en lopen een stukje omhoog naar de locatie van een Romeins fort: Hardknott Castle. In 1995 liep ik hier ook, met mijn jongste broer. Het was februari en bitter koud. Later op de dag zouden we bij de beklimming van de bergen Grey Friar en Wetherlam in een sneeuwstorm belanden en op kompas moeten lopen bij gebrek aan enig (uit)zicht!

Niets van deze barre omstandigheden vandaag… Er staat wel een stevig windje en het is grijs. Ik ben verrast door wat we zien: Hardknott Castle ziet er indrukwekkender uit dan ik het me herinner…

We bekijken alles grondig en lopen weer naar de auto. Na de Hardknott Pass doen we de Wrynose Pass en via Little Langdale rijden we naar Skelwith Bridge. Geen morning coffee aldaar, het is er erg druk. We rijden verder via de Drunken Duck Inn (Skelwith Fold) en de Outgate Inn naar Hawkshead, een kleine, toeristische town. We drinken thee in The Sun Cottage Café and Bakery waar enorme taarten in de etalage staan, waaraan menig passant zich komt vergapen. Wij laten het ons smaken!

Daarna dwalen we door de straatjes van Hawkshead en vereren diverse winkeltjes met een bezoekje evenals de Beatrix Potter Gallery.

Ten slotte rijden we naar Near Sawrey waar Beatrix Potter heeft gewoond. Het huis is gesloten wegens conservation work carried out today, maar de tuin is open. Hier liggen heel wat stapjes van onze kinderen, toen we eind negentiger jaren elke zomer wel een of twee weken in het Lake District vertoefden…

Tijd om weer naar Eskdale Green te rijden, via Coniston, Torver, Broughton-in-Furness en Ulpha. De eerste regendruppels vallen. I am dying for a cuppa! En daarna… eten, inpakken, huisje schoonmaken… Want morgen hebben we een reisdag!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie