De lange droogte

Cynan Jones is geboren in 1975 in de buurt van Aberaeron, een dorp aan de kust in het mooie Wales. Daar woont en werkt hij nog steeds. Op 8 augustus 2012 zijn vrouwlief en ik een keer uitgestapt in Aberaeron, toen we na een bezoek aan de stad Aberystwyth terugreden naar ons vakantiehuisje in Mynachlog-ddu, een klein dorpje in de Preseli Hills. We waren er op zoek naar een fish & chips, geloof ik, maar we zijn doorgereden en hebben elders wat te eten gekocht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik had nog nooit van Cynan Jones gehoord totdat zijn boek De wetten van water in oktober door het boekenpanel van DWDD werd aangeprezen. En omdat hij van Wales is, bleef zijn naam hangen en wilde ik dat boek wel eens lezen. Alleen… de bibliotheek had het (nog) niet. Toen leende ik een ander boek: De lange droogte (The long dry), gepubliceerd in 2006 en pas in 2018 in het Nederlands vertaald.

Cynan Jones - De lange droogte

Ze vindt dat hij naar koffie smaakt. ’s Ochtends, als hij haar wakker komt maken.

‘De koe is weg,’ zegt hij. ‘De roan met de zwarte uier. Ze is weg. Ik ga haar zoeken.’

Hij loopt naar buiten en hoewel het nog vroeg is zit er een belofte van hitte in de zon. Zo is het nu al weken.

Zo begint het boek. Wat meteen opvalt, is het gebruik van witregels. Soms al na één zin. Daar moest ik even aan wennen, maar ik herinnerde me de woorden van een van de panelleden die zei dat Jones zijn zinnen als het ware beeldhouwt. Ik denk dat dit verwijst naar de korte stukjes waaruit de hoofdstukken zijn opgebouwd. Ik kreeg het gevoel dat elk stukje zorgvuldig is geboetseerd en dat al die stukjes samen een soort fragmentarisch geheel vormen, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond het absoluut niet storend en het nodigt mij als lezer uit om langzamer te lezen en elk stukje – vooral de kortere, die uit enkele zinnen bestaan – zorgvuldiger tot me te nemen.

De roan (een bruin-zwart gestreepte Schotse Highlander) is uit de stal verdwenen. Ze is drachtig. Ze moet gevonden worden… Deze verhaallijn is een soort van basis. Het verhaal speelt zich af in de tijdspanne van een dag… We maken deze dag mee vanuit het perspectief van Gareth (de boer), zijn vrouw Kate, hun zoon Dylan en hun dochter Emmy. En van de veearts. En van de koe. We maken kennis met hun gedachte- en leefwereld. En dan is er nog buurman Bill die op de achtergrond met zijn tractor rondrijdt… De hittegolf ligt over het land en je voelt haar verschroeiende, verblindende schittering. Het landschap is leeg.

In een interview (december 2018) zegt Jones het volgende: “Pas sinds kort weet ik dat goede verhalen draaien om gebeurtenissen die iemands leven overhoop gooien, en ik kon die verhalen alleen schrijven als het ging om iets wat leek op mijn eigen achtergrond. Toen ik dit doorkreeg, schreef ik pas echt. Ik schreef dit verhaal met de hand, typte het over, vormde het, hervormde het, redigeerde het, en dat alles binnen tien dagen. En toen was het af. Dertig jaar van mijn leven heb ik in die tien dagen gestopt. En het was het eerste wat ik heb gemaakt wat goed was.”

Ik vond het een prachtig boek. Het is sober, maar enorm krachtig geschreven. Het gaat over mensen die allemaal hun gedachten en gevoelens hebben – maar erover praten, ho maar! Het gaat ook over het harde leven op het platteland. Het platteland, dat van opstaan tot slapen bepaalt wat er gebeurt – je moet meebewegen…

Ik ga zijn andere boeken ook lezen: De burcht (The dig), De wetten van water (Stillicide) – het boek dat werd aangeprezen – en Inham (Cove). Ik verheug me er nu al op…

‘Het regent,’ zegt hij, en ze kan hem nauwelijks verstaan.

Geplaatst in Lezen | 1 reactie

De koorjongens

Op vrijdag 21 september 2018 woonde ik een congres bij samen met een collega uit de kinderopvang. Op de terugweg vertelde hij me enthousiast over de film Les Choristes: een must see volgens hem. Ik liet er geen gras over groeien en op 26 september 2018 had ik de DVD in huis, geleend van de bibliotheek. Iets minder vlot ging het met het kijken: op de een of andere manier moet ik diep in mij een serieus obstakel (een ouderboodschap?) overwinnen om mezelf een avond op de bank te zetten en naar een film te kijken. Het duurde dan ook tot gisteren, donderdag 5 december 2019, ruim een jaar later dus, voordat ik het doosje open maakte en me samen met vrouwlief op de bank installeerde om naar Les Choristes te kijken. (Belofte: morgen breng ik de DVD terug naar de bibliotheek.)

Les Choristes (in het Nederlands vertaald: De koorzangers) is een Frans-Zwitsers-Duitse film uit 2004, geregisseerd door ene Christophe Barratier.

Het is 1999. Een beroemde dirigent, Pierre Morhange, verneemt net voordat hij een concert geeft in New York, dat zijn moeder is overleden. Hij reist terug voor de begrafenis. Op een avond wordt er aangebeld: het is Pépinot, een jongen met wie hij op het Internat Fond de l’Etang zat (een kostschool voor moeilijk opvoedbare kinderen – de naam Bodem van de Vijver lijkt me symbolisch gekozen, nietwaar). Pépinot brengt Morhange een bijzonder cadeau: het dagboek van Clément Mathieu, de surveillant op Fond de l’Etang. We gaan terug naar 1949…

Clément Mathieu, muziekleraar en componist-zonder-roem, arriveert na veel omzwervingen én mislukkingen in het onderwijs op Fond de l’Etang; blij dat hij überhaupt een baan heeft, ook al is het dan een waar hij behoorlijk tegenop ziet. Bij de poort staat een jongetje: Pépinot, een weeskind, immer en tevergeefs wachtend bij de poort van het internaat tot hij op een zaterdag door zijn vader zal worden opgehaald… In de kostschool heerst een ijzeren discipline. Het motto luidt: action – réaction! Met andere woorden: als een kind iets uitvreet, moet er onmiddellijk en meedogenloos worden gestraft.

De titel van de film verraadt al dat monsieur Mathieu de muziek inroept om de kinderen iets te kunnen bieden naast alle ellende, schoolwerk en tucht. Het is misschien allemaal een tikkeltje voorspelbaar en romantisch, maar er ontwikkelt zich een prachtige, sfeervolle film die laat zien dat je ook met liefde veel kunt bereiken bij kinderen die het moeilijk hebben in hun leven en dat door ingewikkeld gedrag laten blijken… Een film die óók laat zien dat muziek een universele taal is waarmee je vele harten kunt beroeren en verzachten. Even tussen haakjes: niet voor niets dat we op de vrijeschool zoveel aandacht besteden aan zingen!

De film eindigt weer in 1999. Het dagboek van Clément Mathieu wordt dichtgeklapt…

We hebben ontzettend genoten van deze film, ik kan niet anders zeggen…

Les Choristes (spelers)

Morhange en Pépinot

Les Choristes (klassenfoto)

Klassenfoto, uiterst rechts  monsieur Mathieu.

Les Choristes

Geplaatst in Film en theater, Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Alkmaarder Hout

Op de website van de gemeente Alkmaar kun je het volgende lezen.

De Alkmaarderhout is het oudste stadspark van Nederland. De eerste aanplant, ter aanleg van een “wandelgebied langs beboomde wegen” dateert uit 1607. De huidige opbouw met slingerpaden, beken en lanen voert terug op een plan in Engelse Landschapsstijl van L.A. Springer.

De Hout is door de afwisseling van oude boompartijen, grasvelden en de stadsboerderij zeer aantrekkelijk. Alle bomen in het park zijn aangeplant en wat boomsoorten betreft zijn er veel essen en iepen maar ook beuken te vinden. De onderbeplanting in het park is wel bijzonder te noemen. De zogeheten ‘stinzenplanten’, typische bosplanten, zijn hier in vele soorten en aantallen te vinden zoals daslook, vingerhelmbloem en nog 50 andere soorten.

Naast de vele stinzenplanten zijn er ook heel veel paddenstoelen in het park te vinden. Vooral in de Wilhelminalaan en de parallel lopende Hardraverslaan zijn het er heel veel, tot nu toe 158 soorten. Wat fauna betreft zijn er verschillende diersoorten te vinden in de Hout. Vogels zijn goed vertegenwoordigd in het stadspark zoals de Nachtegaal, de boomklever, de groene specht, de grote bonte specht en de appelvink.

Ik vind het dan ook verbazingwekkend dat de gemeente toestemming heeft gegeven om een deel van dit prachtige, oude stadsbos te kappen ten behoeve van de de nieuwbouw van het ziekenhuis. Nieuwbouw op een plek nota bene midden in de stad, en in feite ook nog eens aan de rand van het HAL-gebied…

Vanmorgen had ik al vroeg een afspraak bij de tandarts. Zij zou mij voor de zoveelste maal bekronen… Na de behandeling wilde ik nog een paar boodschappen doen en omdat de meeste winkels in de stad pas om half tien of tien uur open gaan, had ik een half uurtje over. Ik zette mijn fiets vast aan een houten hekje en maakte een koninklijk rondje door onze Hout. Het stemde me droevig te weten dat er straks verminkingen worden aangebracht aan dit fraaie stukje natuur-en-cultuur!

De Stichting Red de Hout voert actie om het stadsbos te behoeden voor de verminking. Momenteel loopt er een nieuwe petitie… Misschien wil je ‘m ook tekenen?

dav

dav

dav

Geplaatst in Cultuur | 3 reacties

Gouda

Laten we zeggen dat ik door omstandigheden mezelf op deze buiige maandagochtend enkele uren zoet moet houden in Gouda. Voorwaar geen straf…

De aanlooproute naar het centrum leg ik van portaal (even schuilen) naar portaal (weer even schuilen) af, eenmaal in de stad word ik nog maar eenmaal gedwongen een overkapping op te zoeken…

Ik begin natuurlijk op de Grote Markt waar het schitterende stadhuis staat te pronken en waar het Waaggebouw staat.

De uren daarna zwerf ik door de stad, mijn neus achterna, want ik ben mijn fantastische boekje Wandelen in de Randstad thuis vergeten. Er is veel te zien, maar musea e.d. zijn helaas op maandag gesloten. Alleen de Sint Janskerk is open, en daar kan ik zowaar een gidsje met een stadswandeling kopen!

Gelukkig is deze mooie tabakszaak ook gesloten, anders had ik me misschien wel laten verleiden tot de aankoop van een pijp en geurige pijptabak!

Windmolen ’t Slot staat aan de Hollandse IJssel. Die ligt er mooi bij. Een moderne fabriek spiegelt in het water. Dit is de locatie van de oude fabriek waar de beroemde Goudse kaarsen werden gemaakt! Tegenwoordig is de productie van Goudse kaarsen niet meer in Gouda, lees ik later in mijn net aangeschafte boekje.

Ik loop terug naar het centrum en passeer diverse mooie plekjes, o.a. ook een hofje. Dit is het Willem Vroesenhuis, oorspronkelijk een oudemannenhuis en tot 1977 aldus in gebruik gebleven. Nu is het verbouwd tot een appartementencomplex.

De voorgevel van het Willem Vroesenhuis staat aan de Molenwerf (als ik het goed begrijp stond hier tot 1577 het indrukwekkende kasteel van Gouda), tegenover de Sint Janskerk.

Ik kuier om de kerk heen, breng haar tevens een bezoek en daarna loop ik naar de visbanken (1686). De ene kant van de visbanken was bestemd voor de vissers van Gouda, de andere voor vissers van buiten!

Via een aantal smalle steegjes kom ik weer bij de Grote Markt uit. Ik eet ergens een broodje americain. In mijn rugzak sjouw ik twee flesjes donker bier van de Goudse Bunnik’s BierBouwerij mee. Met de aankoop steun ik de restauratie van de Sint Janskerk. Goede doelen en bier: een prachtige combinatie!

Geplaatst in Cultuur | 2 reacties

Junkernpfad

Op deze stralende zaterdag rijden we, na een rustige start van de dag, via Marburg naar Schönstadt. Ja ja, we zijn in Duitsland, op bezoek bij dochterlief! Op het programma staat het Junkernpfad, een wandeling om het Junkernwald heen…

Vanaf de grote weg staat de wanderparkplatz goed aangegeven. Vanaf de parkeerplaats lopen we langs een veldweg naar de rand van het bos. De route volgt de bosrand, meestal letterlijk, soms snijdt ze een hoekje velden af en doorkruist ze een stukje bos. Alles bijeen zijn het 9,3 aangename kilometers, precies wat mijn rug goed aan kan…

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Heilooërbos

Veel wandelen, is het advies… dat doen we dan maar! Vanmorgen reed ik naar Heiloo om daar eens een rondje Heilooërbos te lopen. Dit mooie landgoedbos wordt beheerd door Natuurmonumenten. Ik parkeer aan de noordoostkant, vlakbij Huize Nijenburg.

dav

dav

dav

Het is maar een paar honderd meter lopen en dan sta ik aan de Kennemerstraatweg. Het grootste deel van het bos ligt aan de overkant van deze vrij drukke weg. Ik steek over en loop het bos in. Ik volg de gele route: 5 km staat er op het bord. De route slingert over brede dreven en langs smalle bospaadjes door het gebied… Al gauw kom ik een paar mensen tegen met groepjes honden die allemaal loslopen. Gelukkig nemen de dieren amper notitie van me. Even verderop heb ik het bos voor mij alleen, op een eenzame wandelaar en een paar joggers na… Hoe verder je van de straatweg loopt, hoe zwakker het geraas van de autobanden op het natte asfalt wordt, maar echt stil is het nooit. Aan de westkant loopt de drukke treinlijn naar Den Helder door het bos, en boven de wolken hoor ik het ene na het andere vliegtuig de landing naar Schiphol inzetten. Af en toe vang ik een glimp op van een toestel als het de onderkant van het wolkendek schampt…

dav

dav

dav

dav

Vanaf de westrand van het Heilooërbos kijk je uit over de Egmondermeer, richting de duinen. Het is een opvallend open landschap doorsneden met sloten en rietkragen. Hier en daar staat een eenzame boerderij…

dav

dav

Langs de Zandersloot loop ik over het fietspad terug naar de Kattenberg, waar ik de straatweg weer oversteek om naar de auto te lopen. Iets meer dan een uur gelopen, en ondanks het verkeerslawaai heb ik toch kunnen genieten want dit is echt een pareltje van een landgoedbos…

dav

dav

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

De Maat

Na opnieuw een uitstekend ontbijt rijden we het zonovergoten Hoeven uit. We willen vanmorgen nog een wandeling maken in natuurgebied De Maat (gemeente Mol). Het is even zoeken maar uiteindelijk parkeren we de auto aan de kant van het smalle betonweggetje dat langs het Kanaal Herentals-Bocholt loopt en stappen we De Maat in. De zon gaat schuil achter hoge wolken maar dra ruimen die baan voor een helderblauw hemelgewelf… We maken een rondwandeling van ong. 6 km om De Maat heen. We komen enkele andere mensen tegen maar al bij al is het hier zeer rustig vandaag. En daar houden wij van!

B&B Hoeven Het Gehucht

Het laatste stukje van de wandeling lopen we langs het kanaal. Dit kanaal verbindt het Maasbekken met het Scheldebekken. Het voert mineraalrijk water door de Kempen, waarmee in de 19de eeuw de armetierige akkertjes van miezerige boerderijtjes werden bevloeid wat maakte dat er sappiger weiland kon groeien; het hooi diende ter consumptie door de paarden van den Belgischen armée in Leopoldsburg.

We komen langs een sluis waar rijnaken geschut worden. De schipper van de Patrick roept ons met weemoed in de stem toe: “Puur nostalgie! Sinds 1900, en ze doet het nog altijd!” ‘Ze’ is de trapsluis: in twee keer daalt een schip enkele meter naar lager gelegen water, of wordt enkele meter hoger gebracht naar hoger gelegen water. De aken hebben aan weerszijden krap 15 cm ruimte in de sluis! We genieten van een knap staaltje stuurmanskunst in een kunstwerk van meer dan 100 jaar oud; de tijd gaat hier toch een beetje trager…

Nog enkele honderden meters moeten we nu nog lopen om weer bij de auto te komen… Een herfstige apotheose!

We vatten de thuisreis aan. We komen weer langs de abdij van Postel. Nog even stoppen voor wat foto’s van de abdij bij zonlicht…

En dan rijden we door ’t Brabantse land naar de A2. Terug naar het noorden… terug naar huis, na drie heerlijke, ontspannende dagen in Belgenland. En ontspanning, dat is wat ik nodig heb!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen