Logbiermé

Het gehucht Logbiermé is gelegen aan de oude Chemin du Luxembourg, hoog boven de valleien van de Amblève en de Salm. Lange tijd was het een rustplaats voor reizigers, maar de aanleg van wegen en spoorlijnen in de valleien maakte dat de Chemin de Luxembourg ergens eind 19de eeuw in onbruik raakte. Logbiermé raakte in de vergetelheid, enkel de boeren die er zwoegend een bestaan leidden, wisten waar het lag… tot er ruim 60 jaar geleden een slaapplek werd gecreëerd voor arbeidersgezinnen die hun vakanties in de natuur wilden doorbrengen: het natuurvriendenhuis Les Gattes.

Logbiermé ligt aan het einde van een doodlopende weg. Ik ben er voor het eerst geweest toen ik nog een snotneus was, een manneke van bijna 10. We waren er met het gezin op vakantie, mijn jongste broertje was net 2 jaar en bracht nog heel wat uren door in ‘de voiture’ oftewel de kinderwagen… Meer dan 50 jaar geleden is dat! We tuften er in onze deux chevaux naartoe: vader, moeder en de vier kinderen…

IMG_20190930_0002

We verbleven in Les Gattes, dat aan de bosrand was (en is) gelegen, hoog in het dorp. De weg ernaartoe was destijds nog niet verhard!

IMG_20190930_0001

Sindsdien, laat ik het maar gewoon zeggen: sinds 1967 (ai wat is dat lang geleden…), ben ik al heel wat keertjes in Logbiermé geweest en elke keer heb ik overnacht in Les Gattes, dat gastvrije natuurvriendenhuis, eenvoudig en in de loop van de jaren toch van alle gemakken voorzien met Grote Dank en Bewondering voor de vrijwilligers van de Section d’Embourg van Les Amis de la Nature (Waalse organisatie).

Een stel van die vrijwilligers, A&E, leerden we kennen toen ik in 1974 of 1975 tussen kerst en oud-en-nieuw met van mijn broer P, mijn nicht I en een paar vrienden in Les Gattes verbleven. Oei! wat was A streng! We werden op tijd naar bed gestuurd en o wee als we op de kamers nog tamboerden, dan werd er op de deur geklopt met de duidelijke boodschap: “Arrêtez!” A&E behoren inmiddels tot de vriendenkring en A, thans een krasse zeventiger, was het afgelopen weekend weer le gardien toen we er voor de zoveelste keer met een groepje vrienden van een man of 15 neerstreken.

Toen ik er vrijdagavond aankwam na een lange autorit dwars door Nederland (en dus vertraagd door nogal wat file-ellende), zat A op zijn vaste plek en brandde de kachel als vanouds. Ik werd hartelijk ontvangen door de aanwezigen en weldra kwam ik tot rust onder het genot van een Chimay rouge, de weldadige warmte van de kachel en de warme deken van eeuwige vriendschappen…

IMG_20190930_0003

1967

mde

2019

dav

Logbiermé is omgeven door uitgestrekte bossen, voornamelijk sparrenbossen, maar her en der staan er ook nog groepjes eeuwenoude eiken en beuken, restanten van oude loofbossen… De Ardeense hoogten schijnen vóór de tweede wereldoorlog te hebben bestaan uit kale veenlandschappen, een vorm van cultuurland dat was ontstaan door eeuwenlange ontbossing. In de oorlog zijn vele van de huidige naaldwouden aangeplant door jonge mannen in opdracht van de lokale burgemeesters, die zo voorkwamen dat deze jongens in Duitse fabrieken moesten gaan werken. (Dit verhaal hoorde ik in februari jl. van een jonge boswachter, ik zou eens moeten onderzoeken of dat helemaal klopt…)

In 1967 waren vele boswegen moeilijk te bewandelen, ze bestonden uit diepe tractorvoren die vol water stonden. Ze waren veelal begroeid met hoge grassen en pitrus…

IMG_20190930_0004

Dat is de afgelopen jaren wel veranderd. De meeste boswegen zijn nu goed te bewandelen, sommige zijn zelfs verhard tot grindwegen (wat dan weer jammer is). Het bos lijkt de laatste tien jaar ook wat gevarieerder te worden door kap. De oude grens Pruisen – België liep hier en die kun je nog steeds terugvinden in de vorm van oude grenspalen. Op een aantal plaatsen staan er info-panelen die de geschiedenis van de streek vertellen en een wandeling hierboven op het plateau des te boeiender maken…

Ik plaats een paar sfeerfoto’s van het afgelopen weekend. Het weer in de Ardennen was een stuk beter dan aan de Noord-Hollandse kust, maar ook wij bleven niet gespaard van de nodige regenbuien en een vlagerige, soms stormachtige wind… Des te heerlijker was het om de deur van Les Gattes in te lopen en de geur van de oude, trouwe houtkachel op te snuiven… Dit is zo’n plek waar ik me tot in mijn diepste vezels mee verbonden voel…

sdr

dav

dav

dav

Uitzicht vanuit de salle commune van het natuurvriendenhuis

dav

dav

dav

dav

dav

sdr

dav

dav

Advertenties
Geplaatst in Persoonlijk, Wandelen | 3 reacties

Verschrikkelijk verschoten

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Elke keer zie ik een jong, idealistisch meisje de machtige bestuurders der aarde, verenigd in de Verenigde Naties, om de oren slaan met de Waarheid. Dat doet ze in een gloedvolle speech. Obama zou er lof mee geoogst hebben. Zij niet. Hoon treft haar.

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Al die mensen die over dit mooie mensenkind heen denderen met verbaal geweld dat niet mis te verstaan is. Greta Thunberg hield een gloedvolle speech, ze waste de machthebbers de oren. Ze waste de mannen en vrouwen de oren die het in hun macht hebben om het verschil te maken.

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Hoe is het mogelijk, vraag ik me af, dat er op dit prachtige kind zulk een karaktermoord wordt gepleegd, zoals DWDD’s tafelfdame Soundos het uitdrukte? Wat gebeurt er?

Greta Thunberg

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Naast de ontzetting die ik voel over al die mensen die zich spottend, cynisch, sarcastisch, honend, kwetsend uitlieten over Greta Thunberg. Ik ben nog veel verschrikkelijker verschoten van alle reacties waarin uitdrukking wordt gegeven aan de ontkenning van de klimaatverandering en wat die teweeg kan brengen. Van de grote groep mensen die er van overtuigd lijken dat er geen klimaatcrisis is en dat Greta Thunberg een stropop is van een of andere linkse klimaatmaffia. Ik vind dat beangstigend, dat beklemt mij.

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Het moest eruit… Gelukkig – gelukkig! – zijn er ook veel fijne reacties. Daar hield ik mij de afgelopen dagen aan vast. Het kán nog goed komen met de wereld.

Hoop en moed. Greta Thunberg heeft het.

Verschrikkelijk verschoten.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Weer en wind

In Singer Laren draait sinds kort de tentoonstelling Weer en wind, Avercamp tot Willink. Toevallig (echt waar) reden wij over de A1 en bedachten: “Hey, op de terugweg kunnen we best even naar het museum in Laren!” En zo geschiedde.

Het is een mooie tentoonstelling met divers werk dat enkele eeuwen overspant. Avercamp leefde van 1585 tot 1634, Carel Willink van 1900 tot 1983. Er hing trouwens nog recenter werk van kunstenaars die nu leven maar (nog) niet bekend zijn bij het grote publiek.

Hieronder een korte impressie van de tentoonstelling, die als thema het weer heeft. Hoe Hollands wil je ’t hebben? Hoewel… het weer is best een universeel thema!

Oordeel zelf: dit thema nodigt uit tot een kaleidoscoop aan stijlen… Leuk is bovendien dat op de muren bij de schilderijen allerlei dichtregels en korte gedichten staan m.b.t. het weer. De catalogus is mooi verzorgd en bevat ook gedichten, én is betaalbaar, wat mij deed besluiten mijn boekenkast aan te vullen met een exemplaar…

In de achterste zalen valt nog een tweede tentoonstelling te genieten, met allerlei portretten, vnl. van vrouwen. Ook leuk.

En er is de nieuw aangelegde museumtuin… Prachtig!

Kortom, redenen genoeg om af te reizen naar het Singer museum te Laren.

Geplaatst in Kunst | 2 reacties

De eerste herfstdag!

21 september, de eerste herfstdag is het vandaag, maar ik denk dat slechts weinigen deze zaterdag zo hebben beleefd… Het voelde veel meer aan als zomer. De taoïsten hebben tussen zomer en herfst een extra seizoen: de nazomer. Ik ben met ze mee…

We parkeren in Egmond aan Zee, aan de duinrand achter de Prins Hendrik Stichting, ooit een Tehuis voor Oud Zeevarenden. Overal in Egmond moet je van 10 tot 19 uur betalen om te mogen parkeren. Het is half zes, er moeten nog drie eurootjes in de meter. We blijken recht tegenover een duiningang te staan, niet getreuzeld dus!

dav

Dit is een stuk duingebied dat we amper kennen, volgens mij is het zeker 25 jaar geleden dat we hier hebben gelopen. Wat blijkt? Dit is een magnifiek stukje duinlandschap! We hebben voor dit moment van de dag gekozen omdat we het gouden licht van de dag willen meepikken, dat werkt nl. zeer helend.

000 kaartje

De wandeling voert over mooie duinpaden zuidwaarts over de Vlewoseweg – wat een naam! Na een flinke kilometer komen we bij een meertje waar een paar Schotse hooglanders staan te grazen. Even een Keltisch momentje.

davdavdav

Over smalle, kronkelende zandpaadjes lopen we verder, nu westwaarts met als bestemming het strand. Vrouwlief heeft op haar telefoon een prachtige app met zeer gedetailleerde kaarten waarop elk paadje staat, zelfs de ‘illegale’!

davdavdav

We komen uit op een vrij rustig stuk strand, ten zuiden van Egmond. Bij Egmond zelf is het echter beredruk en ook noordwaarts richting Bergen aan Zee is het zwart van ’t volk. Wij focussen ons echter op de zee. Voor de kust ligt een schip: een sleephopperzuiger die bezig is met ‘rainbowen’, het opspuiten van een zand- en watermengsel. Niet ver van het strand wordt een nieuwe zandbank gecreëerd. Wind en stroming zullen het zand richting land transporteren, waardoor de kust versterkt wordt en meegroeit met de zeespiegel!

P1290119 weblog

De zon gaat onder. Einde van een prachtige nazomerdag…

P1290131 weblog

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Waldorf100

Op 19 september 1919 opende in Stuttgart de eerste vrijeschool haar deuren. Rudolf Steiner had op verzoek van sigarettenfabrikant Emil Molt zijn sociale vernieuwingsconcept uitgewerkt voor het onderwijs. Kinderen van de Waldorf-Astoria fabriek zouden les krijgen van leraren die door Rudolf Steiner waren voorbereid om volgens antroposofische inzichten les te gaan geven. Sindsdien is de vrijeschoolbeweging gegroeid, met pieken en dalen, maar de trend is: omhoog! Overigens is Nederland het enige land waar dit type onderwijs ‘vrijeschool’ wordt genoemd, en de oorspronkelijke betekenis is dan ook ‘school vrij van overheidsbemoeienis’. Elders in de wereld spreekt met van Steinerscholen – en steeds vaker van Waldorfscholen. Ik zou ervoor willen pleiten om in Nederland afscheid te nemen van het woord ‘vrijeschool’ ten faveure van de term ‘waldorfschool’. Dit geheel ter zijde maar m.i. wel van voldoende belang om hier te vermelden.

Afgelopen donderdag was het dus 100 jaar geleden dat de school voor de fabriekskinderen van de Waldorf-Astoria fabriek haar deuren opende en daar werd overal ter wereld bij stilgestaan. In Nederland werd een feestje gebouwd op vrijdag 20 september: 3000 (oud)-leraren, oud-leerlingen en andere mensen die in de periferie van de vrijescholen werken, kwamen samen in De Fabrique in Maarssen, een wat vervreemdende omgeving voor een feest maar wat mij betreft ook wel een symbolische plek die in zich de metafoor draagt van het verval van de destructieve krachten van het kapitalisme die ons naast – met name materiële – welvaart ook op de rand hebben gebracht van de vernietiging van onze aarde. Tijdens een dialoog over de toekomst van het waldorfonderwijs zei een pabo-studente: wij moeten de wereld redden!

Na de feestelijke opening viel de massa uiteen en verspreidde zich over de talloze ruimtes op het fabrieksterrein. Er was van alles te beleven: ambachten oefenen, voorstellingen en lezingen bijwonen, deelnemen aan gesprekken – of gewoon kuieren langs de vele kraampjes die van alles verkochten, van wollen ondergoed tot schoolbegeleiding. Overal waren stands met eten en drinken, her en der stonden muzikanten te spelen, kortom er heersten daar gezelligheid en de bedrijvigheid van een bijenkorf. En bijen, daar ging het óók om tijdens dit feest. Bijen, symbool van de achteruitgang van de biodiversiteit en de enorme bedreigingen die dat met zich meebrengt…

Ik woonde een prachtige euritmievoorstelling bij, uitgevoerd door leerlingen van de bovenbouw (= voortgezet onderwijs) uit Rotterdam, gedanst op de weergaloos mooie muziek van Arvo Pärt, Spiegel in Spiegel. Ook genoot ik van een optreden van Conchita Boon, oud-vrijeschoolleerling en flamencodanseres.

Vervolgens hapte ik een verantwoord slaatje en enkele verantwoorde broodjes weg en dronk ik een lekker soepje. Toen begaf ik me naar zaal 27 voor ‘de tijdscapsule’: een dialoog over de toekomst van het waldorfonderwijs. Er was plaats voor ruim 150 mensen en ik had verwacht dat het zaaltje zou uitpuilen. Niets was – driewerf helaas! – minder waar, we zaten daar met ongeveer 25 mensen bij elkaar…

Uiteraard is het gesprek met zo’n kleine groep mensen niet representatief. Toch klonken er m.i. mooie en ware woorden die – eveneens m.i. – aandacht verdienen!

Een pabo-studente gebruikte een metafoor toen ze zichzelf voorstelde: ze had haar pannenkoekenplantje meegebracht en vertelde dat ze af en toe de verwelkte blaadjes waaruit de levenskrachten waren weggeëbd, verwijderde om zo ruimte en licht te creëren voor nieuwe blaadjes vol nieuwe levenskracht. Zij wenste het waldorfonderwijs toe om na te denken over de dingen die we doen. “Laten we stoppen met dingen te doen omdat we het altijd zo deden, en daarvoor in de plaats op zoek gaan naar andere dingen die zinvol(ler) zijn.”

Iemand uit het publiek vertelde dat ze in Bergen op Zoom betrokken is bij een ouderinitiatief voor de oprichting van een nieuwe waldorfschool. Zij krijgt veel vragen van ouders over de jaarfeesten die zo gelinkt zijn aan de christelijke feesten, waardoor mensen afhaken. Ik vind dat zij een punt heeft. We vieren op onze scholen Kerst maar daaronder ligt midwinter; we vieren Pasen en Pinksteren, maar daaronder liggen oude vruchtbaarheidsfeesten; we vieren Sint Jan maar daaronder ligt het feest ter ere van de langste dag van het jaar. Enzovoort. Levenskrachten worden ook wel Christuskrachten genoemd. Rudolf Steiner was een zeer gelovig man, maar de bronnen waaruit hij wijsheid putte waren veel, veel ouder dan het christendom… heb ik me laten vertellen. De onstuimige ontwikkeling van het waldorfonderwijs wereldwijd laat ook zien dat de waldorfgedachte en de antroposofie veel universeler zijn en het dus verdienen om ook als zodanig in de wereld te worden gezet.

Een andere spreker brak een lans voor het accepteren dat je ook vanuit andere bronnen dan de antroposofie op een waldorfschool kunt werken, als je meer gaat werken vanuit het ‘waartoe’ (de toekomst) in plaats van vanuit het ‘waarom’ (het verleden). Ook hier voel ik in mezelf de boodschap positief resoneren.

Door in te gaan op de suggesties van deze drie sprekers stel je m.i. de waldorfschool open voor iedereen, voor mensen uit alle culturen, voor mensen uit alle sociale geledingen. En dat is wat je wil: dat álle kinderen op deze wereld mogen genieten van het mooie kunstzinnig vormgegeven onderwijs dat er op waldorfscholen wordt gegeven! Want dat dit onderwijs bestaansrecht heeft, daarvan ben ik overtuigd!

Geplaatst in Antroposofie, Onderwijs en leren, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Wahlbach

Onze Koreaanse gids (onze ‘tomtom’) kent het dorpje Wahlbach niet, althans niet het Wahlbach bij Burbach. En daar willen we vandaag (maandag 16 september) toch echt wel heen. Het dorpje ligt al een stukje op weg naar huis, net vóór de stad Siegen. We parkeren op een Wanderparkplatz tegenover de basisschool. Het is pauze en de kinderen spelen buiten. Een vertrouwd geluid.

We lopen door de Diesterwegstrasse het dorp uit. Ik vind dat een opvallende naam die me aan mijn lagere schooltijd doet denken: in het derde en de vierde leerjaar gingen we met de hele klas een week naar de bosklassen en we logeerden dan in Kalmthout, in een vakantiehuis van de Stad Antwerpen dat de naam Diesterweg droeg. Ik heb me nooit afgevraagd waar die naam vandaan kwam, maar mogelijk is de Duitse onderwijzer Friedrich Adolph Wilhelm Diesterweg de naamgever… Deze man was een Duitse opvoeder, denker en progressieve liberale politicus, geboren in Siegen, die campagne voerde voor de secularisatie van scholen. Er wordt gezegd dat hij een voorloper is van de hervorming van de pedagogiek.

De wandeling die we gaan maken is een zgn. Rothaarsteig Spur en heet het Trödelsteinpfad, genoemd naar het hoogste punt van de wandeling, de Trödelsteine, een oud vulkaantopje op 613 meter hoogte. De Rothaarsteig is een lange afstandswandelpad van 154 km lang door het Sauerland. De zgn. Spurren zijn rondwandelingen in de omgeving van de eigenlijke Rothaarsteig.

Aan het einde van de straat lopen we het bos in. We volgen het riviertje de Buchheller, een mooie beek in een mooi dal dat een natuurreservaat is.

Na ongeveer een kilometer klimmen we door een zijdalletje omhoog. Kenmerkend voor vele Duitse lange afstandswandelpaden en hun afgeleiden is dat er alles aan wordt gedaan om de wandelervaring te bevorderen. Men schrikt er niet voor terug om parallel aan een asfaltweg een smal paadje aan te leggen om lopen over asfalt te vermijden (zelfs voor een asfalthater als ik soms overdreven). De wandeling van vandaag kenmerkt zich door de vele kilometers nieuwe paden die zijn gemaakt; ik denk dat dit voor wel 3/4 van de route geldt, zo ook voor de klim door dit zijdalletje.

Hoewel het grijs is en het zelfs al even heeft gedruppeld, moet de sweater uit tijdens het stijgen! We komen langs een oude mijn. Wat er uit de grond is gehaald, is me niet duidelijk… Uiteindelijk komen we boven en zien we de top: in feite een geërodeerde bazaltzuil, het binnenste van een vulkaan.

Vanaf dit hoge punt hebben we een mooi uitzicht over de streek: bossen, bossen en nog eens bossen!

Na de picknick vatten we de afdaling aan. Ook nu lopen we veel over nieuw aangelegde paadjes die door het woud kronkelen.

Het is half vijf als we weer bij de auto zijn. Tien kilometers in de beentjes, mijn rug vindt dat het mooi is geweest.

We rijden naar Siegen waar we in hotel-restaurant Die Pfeffermühle nog een schnitzel naar binnen werken. Daarna zetten we dochterlief af bij het station, zij gaat met de trein terug naar Garbenteich. Wij vatten met ons drieën de thuisreis aan, terug naar Amsterdam en Alkmaar. Het regent. De avond valt, de nacht gaat in. Einde van een heerlijk weekend met ons gezinnetje… Wat een rijkdom!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Heldburg

Hoewel Hohenstein een heel mooi hotel is en we er lekker hebben gegeten, roept de zakelijke afwikkeling zoveel frustratie en woede bij me op dat ik niemand wil adviseren om daar ooit een nacht te boeken!! En dan moet je kijken in wat voor prachtige suite vrouwlief en ik sliepen… Zó jammer! Onze zitkamer:

We rijden naar het stadje Heldburg. De zon staat te stralen aan een strakblauwe lucht. We lijken wel alleen op de wereld te zijn: zó rustig op de weg! Onderweg zien we overal affiches: Middeleeuwse feesten in Heldburg op 14 en 15 september. We bereiden ons mentaal voor op héél veel volk, maar dat lijkt ernstig mee te vallen: we lopen door Heldburg en we zien er geen levende ziel! Wel veel mooie (vakwerk)huizen.

We steken de grote weg over waar verkeersregelaars staan – waarvoor!? geen auto te bekennen. Door het bos lopen we omhoog. Ik vind dat er best al herfstkleuren te zien zijn.

Bij de Festung Heldburg is het wél druk. Er blijken pendelbussen te rijden die volk omhoog brengen naar het middeleeuws spektakel. Ik zie jonkvrouwen en geharnaste mannen rondlopen. Om naar binnen te gaan, moeten we betalen, dat doen we niet want we hebben geen tijd om alles uitgebreid te bekijken en te ervaren.

De wandelroute die we volgen loopt door mooi loofbos over de heuvelrug. Een wegwijzer naar een 1000 jaar oude eik lokt ons van de bosweg af, over een oud ezelpad tussen hoge bomen dalen we af.

Op het bordje staat dat deze eik tussen de zes- en achthonderd jaar oud is. Veel leven zit er niet meer in maar een ding is zeker: dit is een indrukwekkende boom (geweest). Het besef dat er ergens in de 13de of 14de eeuw uit een eikel zulk een boom is gegroeid, stemt tot nadenken en dwingt respect af voor de kracht van de natuur… Wat heeft zo’n boom allemaal niet gezien…!?

We lopen verder. De weg is vrij breed maar onverhard. In het begin loopt hij redelijk parallel met de bosrand. Op de helling groeien oude fruitbomen. We hebben een terugblik op het kasteel.

We rusten uit en eten een appeltje in das grüne Waldhaus: een achthoekig vakwerkhuisje midden in het bos.

Wandelen kun je hier wel! Jammer genoeg hebben we geen wandelkaart van de regio. Bij bovenstaande wegwijzer vangen we de afdaling aan.

Herfsttijloos

Ten slotte arriveren we weer in de bewoonde wereld: Heldburg, waar de auto staat. In het dorp is het nog steeds rustig, maar langs de weg die er omheen loopt, staan honderden auto’s geparkeerd van bezoekers aan het Middeleeuwse feest bij het kasteel.

Om half vier gaan we rijden. Over rustige wegen door een glooiend landschap met her en der een slaperig dorp rijden we door deze uithoek van Thüringen richtig Fulda waar we uiteindelijk de snelweg oprijden. Om kwart over zes zijn we weer in Garbenteich. We gaan opnieuw eten in La Grotta. Heerlijk!

Dochterlief en ik hebben een mooie jaardag gehad! Nog een nachtje logeren we bij haar… Morgen gaan we nog samen wat ondernemen, morgenavond rijden we terug naar huis!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen