Heimbach

Hier zitten we dan, maandag, late namiddag, in Der Alte Mühle in Heimbach. Moe en voldaan. We hebben net besteld. Na het eten rijden we naar huis… We hebben vier heerlijke dagen achter de rug (en een beredrukke week voor de boeg maar daar denk ik liever niet aan).

Na het ontbijt maken we de kamer leeg en rekenen we af. Dan tuffen we op ons gemakje van Gemünd naar Heimbach, een aardig dorp in de vallei van de Rur. Blikvanger is de burcht, uit rode zandsteen opgetrokken op een hoge rots boven de rivier!

We lopen langs de Heimbachsperre, een stuk van de Rur, die in Heimbach is afgedamd. De lucht is blauw, het is heerlijk fris, er staat geen zuchtje wind…

Daar waar de vallei op zijn smalst is, steken we de rivier over. Even denken we dat er een soort gebedshuis staat, maar het is een hydro-elektrische centrale die is ondergebracht in een jugendstil gebouw!

We stijgen flink wat metertjes. Tegen de heuvel is een Landal Park gebouwd: huisjes en flatgebouwen. Hoe halen ze het in hun hoofd, hoe krijgen ze het voor mekaar om op zo’n plek zo’n landschappelijke miskleun neer te zetten!? Nationaal Park of niet, voor de macht van het geld wijkt (bijna) alles…

Bij de Rurtalsperre eten we onze broodjes op. Ook dit stuwmeer is nog lang niet op zijn normale niveau!

Over mooie, brede boswegen wandelen we verder: we doen iets minder dan twee uur over de zeven kilometers van de Rurtalsperre naar de Abtei Mariawald. Die ligt maagdelijk wit te blakeren in de zon.

Het is een Trappistenabdij, maar de paters brouwen hier geen bier meer, nee, ze maken soep! Met name hun erwtensoep is wereldberoemd, elke pelgrim kon (kan?) hier aankloppen voor een kom erwtensoep. Je kunt ze – ingeblikt – kopen in de abdijwinkel. Vrouwlief bestelt een bord Erbsensuppe mit Bockwurst, ik neem gebak met een glas Fluitter.

Dit bier wordt, naar aloud recept van de abdij, door de grote brouwerij in Bitburg (Bitte ein Bit) gebrouwen en het is verrukkelijk!

Rest ons de afdaling naar Heimbach – en we kiezen voor de lange variant, dus nog zes kilometertjes erbij… We lopen door gevarieerd bos en overal zien we omgewoelde aarde: het werk van everzwijnen! Er moeten er hier veel leven, maar we horen of zien er geen een…

Net voor we Heimbach inlopen, zien we eindelijk een paar grote, gave vliegenzwammen! Daarmee is de cirkel voor dit weekend rond… Wie dit leest en Marc heeft gekend, weet wat ik bedoel…

De omelet mit Pommes und Salat wordt op tafel gezet, ik drink er een alcoholvrije Weizen bij. Dan is het tijd om op huis aan te koersen… Kwart voor zeven. Met wat geluk zijn we om half elf thuis…

Advertenties
Geplaatst in Wandelen | 2 reacties

Oorlog en vrede

Oeioeioei, wat is het somber, koud en nat als we de gordijnen open trekken! Vannacht heeft het een paar keer flink gehoosd en zijn er zelfs een paar klappen onweer gevallen. Van onstuimig weer echter geen spoor meer te bekennen, miezer en mist is het weerbeeld voor de ochtend!

Met de ruitenwissers in de actieve stand rijden we naar Vogelsang IP (Internationaler Platz). In dit natte, donkere weer ziet het er hier vooral erg naargeestig uit…

In de heuvel, op de plek die voorheen Adlershof werd genoemd, is een museum gebouwd met twee vaste tentoonstellingen: een over de Eifel en een over het nationaal socialisme. Immers, Vogelsang was een van de vier zgn. Ordensburgen die Hitler liet bouwen in de vier windstreken van Duitsland. Ze waren bedoeld voor het opleiden van trouwe kaderleden, mannen die leiding zouden gaan geven aan Nazi Duitsland. Wij bezoeken de tentoonstelling over het nationaal socialisme.

Tweeënhalf uur later staan we enigszins murw weer buiten… Wat je leest, ziet en hoort geeft een indrukwekkend beeld over de opkomst van het nazisme – en van het leven in de Ordensburg en de verwachtingen die de jongemannen hadden die ervoor uitverkoren werden… Het heftigst vind ik het verslag van een man die ooggetuige is geweest in Ukraïne van de executie van honderden joden, in een massagraf… Er hangen een paar kleine foto’s bij – iemand is er in geslaagd deze gruwelen vast te leggen. Zeldzaam bewijs…Je weet niet wat je ziet.

Na de lunch lopen we nog een tijdje rond over het immense terrein. Gisteren liepen we hier ook maar we hadden eigenlijk geen idee van welk aandeel Vogelsang heeft gehad in de Duitse geschiedenis. Met andere ogen kijken we naar de onderkomens voor de soldaten, het sportveld, het zwembad, de turnzaal enz.

Het is droog en ik heb behoefte aan frisse lucht. We pikken de Eifelsteig op en wandelen door herfstig bos naar Wollseifen.

Het zonnetje breekt door en verdrijft de kilte in de lucht. Het dorp Wollseifen is het volgende stuk geschiedenis dat we bezoeken. Naoorlogse geschiedenis, dat wel. Slechts de kerk staat nog overeind en hier en daar zien we nog wat restanten van muren van wat eens boerderijen en huizen zijn geweest… Het mooie Eifeldorp had al aardig te leiden gehad in de oorlog, maar het ergste moest nog komen. Vogelsang kwam in handen van het Britse leger en werd tot oefenlamp herschapen. Het dorp leek de Britten een ideale plek om huis-aan-huis gevechten te oefenen. In 1946 kregen de bewoners, net begonnen aan het herstel van hun huizen, te horen dat ze drie weken de tijd hadden om hebben en houden bij mekaar te pakken en op te hoepelen! Het dorp werd tijdens militaire oefeningen compleet verwoest. De Belgen namen in 1950 Vogelsang van de Britten over. Er werden in Wollseifen nieuwe huizen gebouwd om huis-aan-huis gevechten te oefenen… Zelfs in vredestijd was Wollseifen dus een plek waar doorlopend geweer- en artillerievuur klonk… De plek is in 2005, samen met Vogelsang, overgedragen aan de Bundesrepublik Deutschland en is nu een stilteplek… met de (gerestaureerde) kerk als monument.

Via een andere route lopen we terug naar Vogelsang. We passeren een asielzoekerscentrum. Gezien de geschiedenis van deze plek vinden we dit een nogal onkiese locatie hiervoor!

Op de parkeerplaats staan honderden auto’s. In de bioscoop, gebouwd door de Belgische Strijdkrachten en onderdeel van het Kultur Zentrum Vogelsang, draait een film… Er staan 850 stoelen in de zaal… dat verklaart de drukte op het parkeerterrein!

Moe van alle indrukken van deze dag, rijden we naar Gemünd waar we het avondmaal nuttigen in ons hotel. De avond brengen we door in onze kamer. Lekker lezen en doezelen…

Wat ik nog vergeet te melden!! De Urfttalsperre staat weer aardig vol water. Het moet vannacht écht heel veel geregend hebben!

Geplaatst in Cultuur | 1 reactie

Burlende herten en Nazi Geschichte

Mijn eerste fotocamera was een ‘boxke’ van Agfa Gevaert. Al gauw werd die vervangen door een Kodak Instamatic. Vervolgens heb ik jarenlang (half kleinbeeld)) dia’s gemaakt met een Olympus Penn. Mijn eerst reflex camera was een ‘afdankertje’ van mijn vader: een Kodak Retina Reflex. Toen ik begon te werken en mijn eerste auto had afbetaald, vroeg ik aan een vriend om ‘uit Duitsland’ een Canon AE1 mee te brengen. Hij kocht die bij de CMC. Cantine Militaire Cantine: Belgische winkels in de garnizoenen in Duitsland waar de militairen en hun families taksvrij konden kopen.

Vandaag lopen we naar Vogelsang: door de Nazi’s gebouwd op een hoge heuvelrug boven het dal van de Urft, als trainingskamp voor elitesoldaten; na de oorlog, tot 2005, een kazerne van de Belgische Strijdkrachten in Duitsland (BSD). We lopen er langs een gebouw waar het oude CMC-bord met toegangstijden en al nog aan de gevel hangt. In vier talen staat er ook dat je alleen ongewapend de winkel mocht betreden…

We starten onze wandeling vanaf de parkeerplaats van het hotel. We lopen langs de rivier de Urft, kilometers lang en dus lekker vlak. Het pad blijft op de hoogte terwijl de vallei steeds dieper wordt. Normaal ligt hier een stuwmeer… Nu heeft de Urft een smalle bedding ingesleten in de modderige bodem van de lege Urfttalsperre… Onderweg zetten we ons even op een bankje. In de bossen aan de overkant van het dal klinkt een enorm gebrul: twee of drie burlende herten gaan er behoorlijk tekeer!

Na 6 km lopen bereiken we de Viktor-Neele-Brücke die over het meer is gespannen. Aan de overkant gaat de weg steil omhoog naar Vogelsang.

Het is een van de grootste complexen die Nazi Duitsland heeft voortgebracht… Een deel lijkt nu leeg te staan maar er is o.a. een Congrescentrum in ondergebracht, een documentatiecentrum over het nationaal socialisme enz. We eten er een bockwurst mit pommes en drinken er een Eifeler Landbier bij (gebrouwen in Gemünd).

Aan de rand van het complex pikken we de Eifelsteig weer op. Het is ongelooflijk hoe druk dit pad belopen wordt! Wil je geen (vreemde) mensen op je foto’s, dan moet je alert zijn en soms zelfs een tijdje wachten tot ze uit het zicht zijn verdwenen… De route zelf is echter mooi en afwisselend, wat dat betreft valt er echt niets te mopperen!

Voorbij Morsbach verlaten we de Eifelsteig en vanaf dat moment (nog 6 km te gaan) komen we niemand meer tegen. En de route? Prachtig!

Om 18.20 uur steek ik de sleutel in de deur van onze hotelkamer. Een kwartier later zitten we aan de eenvoudige doch voedzame dis in Hotel Katharinenhof. Na het eten gaan we nog even het dorp in. We slenteren door de winkelstraat, stiekem in de hoop een ijsje te scoren, maar behalve een paar horecabedrijven is er niets meer open… We komen langs het Gemünder Brauhaus waar het Eifeler Landbier wordt gebrouwen. Het is er stervensdruk! Zondagavond is het er hopelijk rustiger, dan komen we hier zeker een pintje drinken!

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Rondom Monschau

We worden rond 8 uur wakker in ons kingsize bed op de tweede etage van een 16de eeuws huis in Monschau. Het ontbijt smaakt prima, de thee is slap.

We lopen nog even het prachtige stadje in met zijn vele vakwerkhuizen… Bij de bakker slaan we een quark plunder en een amarenen-marzipan plunder in en wat lokale specialiteiten: dütchen en printen. Natuurlijk kopen we bij het Tourismus Punkt een wandelkaart. 10€ voor vier dagen wandelplezier. Koopje!

In de kerk branden we een paar kaarsjes, voor de levenden en voor de overledenen…

We parkeren in Höfen. Vanaf de parkeerplaats lopen we zo de natuur in, over een mooie landweg die afdaalt in het dal van de Perlenbach. In het vroege voorjaar bloeien hier tienduizenden wilde narcissen!! Het is al lekker warm, en er is geen wolkje te bespeuren. Het belooft een prachtige nazomerdag te worden. We volgen de Eifelsteig, een langeafstandswandelroute die begint in Kornelimünster (net onder Aachen) en 313 km verderop eindigt in de mooie historische stad Trier. Je hebt dan ruim 7600 m klimmen en dalen in de beentjes…

Het water in het stuwmeer staat zeer laag. Hier merk je dat de gevolgen van de lange, droge en warme zomer nog niet teniet zijn gedaan.

Het bos is behoorlijk herfstig aan ’t verkleuren, maar paddenstoelen zien we amper. We hebben al heel wat ervaring met wandelen in de Eifel – meestal komen we onderweg (zowat) niemand tegen. Maar hier in het Monschauer Land is dat toch anders. We vinden het hier druk.

Na de lunch lopen we boven Monschau langs. Door de smalle straatjes zien we vele honderden dagjesmensen kuieren.

De Eifelsteig daalt uiteindelijk af naar het stadje; wij blijven boven en vervolgen onze wandeling over een smal paadje boven het dal van de Rur. Na een tijdje wordt het smalle pad een brede bosweg en ten slotte een veldweg. Hierboven is het rustig en mooi… We genieten met volle teugen!

We komen op een plek waar nu een klein Waldmuseum is en een houtzaagmolen die wordt aangedreven door een waterrad. Vroegen woonde en werkte hier een kolenbrander. Hier pikken we de Eifelsteig weer op. De route slingert door het dal van de Kluckbach omhoog, terug naar Höfen.

We rijden naar Gemünd, deelgemeente van Schleiden. Daar hebben we via voordeeluitjes.nl voor drie dagen half pension geboekt in Hotel Katharinenhof à € 99,- p.p.

Ons onderkomen blijkt een oude basisschool te zijn die door een Nederlandse ondernemer is omgebouwd tot een low budget hotel. Onze kamer is 1/3 klaslokaal. Drie bedden, ruime badkamer. Eten doen we in het voormalige handenarbeidlokaal. De oude fietsenkelder is verbouwd tot bar. Erg sfeervol is het allemaal niet maar ach, wat maakt het uit, we hebben een dak boven ons hoofd en worden keurig netjes gevoerd! Zo meteen lekker slapen en morgen staat ons weer een zonovergoten dag te wachten. Ik ben een tevreden mens.

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Er zijn zo van die dagen…

Vanmorgen zijn we al vroeg in de weer. Terwijl ik mijn cornflakes naar binnen zit te lepelen, gaat de telefoon. Zoeken op school. Invallers regelen. Dan de laatste spullen in de tassen stoppen, alles in de kofferbak stouwen en de ochtendspits in.

Wonder boven wonder zijn we ruimschoots op tijd in het uitvaartcentrum aan de Jules Moretuslei in Antwerpen, waar de vriendenkring opnieuw moet samenkomen om afscheid te nemen van een goede vriend die veel te jong is gestorven. Alzheimer. Even oud als ik.

Zoals het een goede uitvaart betaamt, is het ook een weerzien met mensen die je lange tijd niet hebt gezien. Sommige al 30 jaar!

Rond drie uur storten we ons in de aanloop naar de Belgische avondspits en rijden oostwaarts. Monschau is ons doel, ons bedje is vanavond gespreid in Hotel Graf Rolshausen. Het stadje ligt al grotendeels in de schaduw als we aankomen.

We installeren ons in kamer 23, stallen de auto op de parkeerplaats buiten het stadje en gaan op zoek naar iets te eten. De op de huid gebakken forel, de aardappeltjes en de sla in hotel-restaurant Horchem smaken ons uitstekend. De Riesling is zeer aangenaam… We hebben vier wandeldagen in de Eifel voor de boeg, een mooi vooruitzicht!

Jugendherberge Monschau, in de burcht!

Forel ‘meunière’

Monschau by night

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Onderweg

Voor mijn gevoel is het nog vroeg maar feitelijk ga ik op de gewone tijd de deur uit. Echter ik stap niet op de fiets naar school maar loop ik op mijn gemakje naar de bushalte. Er staat al een man. Het display geeft aan dat we nog vijf minuten geduld moeten. Er komt een jonge vrouw bij; letters op haar broek vertellen me dat ze bij Zeeman werkt.

Zo meteen komt de bus. In welke volgorde gaan we instappen? De andere man stond er eerst dus wat mij betreft is er geen twijfel dat hij als eerste instapt. Dan ben ik aan de beurt, echter ik ben opgevoed met de boodschap ladies first. Ik ben wel véél ouder dan die vrouw… Dus!?

De bus arriveert. Ik hoef me geen zorgen meer te maken, voor wij mannen het doorhebben, schiet de vrouw de bus in. Ik laat de man keurig voor. Dan stap ik in.

Hey, dit is zo’n nieuwe elektrische bus! De motor brengt hoge, luide zoemgeluiden voort. Best wel irritant. Ik verplaats me in de chauffeur. Het is een oudere man, grijs haar, grijze snor, van het type brombeer, wel aardig. Hij heeft vast voor dit vak gekozen vanwege de geur van diesel en uitlaatgassen, en het diepe, warme geluid van een dieselmotor. En nou moet hij de hele dag rijden met de herrie die zo’n elektrische motor maakt. Je zou voor minder een andere baan zoeken…

Daar is het station. Ik ga op een bankje in de wachtkamer zitten. Opeens breekt buiten de zondvloed los! Reizigers, verspreid staande op het lange perron, weten niet hoe snel ze onder de overkapping moeten komen! De regen striemt tegen de ruiten, de wind beukt tegen de gebouwen… Twee minuten later is het voorbij. Mijn trein heeft tien minuten vertraging.

Geplaatst in Mijmeringen | Een reactie plaatsen

Basaltbogen

We plakken er nog een dagje aan vast: jazeker, zoals gepland! Na het ontbijt maken we de kamer leeg en rekenen we af. We gaan lopen vanaf het hotel, op het programma staat de Erlebnisschleife Basaltbogen. We beginnen langs de Wied.

Eerst loopt het pad naast het water maar na een tijdje beginnen we te stijgen en lopen we hoog boven de rivier. De zon staat nog achter de berg dus we wandelen in de schaduw en dat is best frisjes! Opeens lopen we het bos uit, de zon in… wat een weldaad! Je voelt dat het een warme dag gaat worden, er is 26°C voorspeld!

Vanaf Rossbach is het klimmen geblazen! Doel is de top van de ‘berg’, een bazaltrots.

Je ziet heel mooi dat de bazaltrots vele miljoenen jaren geleden is gestold uit vloeibaar magma en zijn typische’orgelpijpenstructuur’ heeft aangenomen. Omstreeks 1875 is men hier begonnen met het ontginnen van deze bazaltkern, er is ruim 30 meter van de top gehaald en wat er nu nog staat is een schamel restant van wat ooit een indrukwekkende vulkaanzuil moet geweest zijn!

We dalen af naar het dal van de Masbach, en aan de andere kant wacht opnieuw een pittige klim! Het laatste stuk gaat door een semi-holle weg – een oud pad, vermoed ik!

Eenmaal boven lopen we door open landschap wat voor een prettige afwisseling zorgt. Overigens moet ik er toch wel meteen aan toevoegen dat we al de hele dag door prachtige, afwisselende bossen hebben gelopen! Aan variatie geen gebrek!

Rest ons de afdaling, terug naar de Wied en hotel Wiedfriede!

Op het terras drinken we nog een kop koffie en eten er, samen met enkele wespen, een stuk pruimenvlaai bij…

We rijden naar Linz am Rhein en nemen daar het pontje over de Rijn naar Remagen. Verderop, in het Ahrtal, gaan we de snelweg op. Zonder fileleed rijden we naar huis…

Het waren vier heerlijke dagen!

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie