Coburg

Voor de Belgen onder mijn lezers: in de titel noem ik hét Coburg van het Huis van Saksen-Coburg, van ons koningshuis dus!

Deze zaterdag zijn we vanuit Garbenteich nog een kleine 300 km verder gereden en we bevinden ons nu in de Freistaat Bayern, meer specifiek in de omgeving van de mooie stad Coburg. We overnachten in een heus kasteelhotel, Hohenstein bij het dorpje Ahorn. Een traktatie van dochterlief voor de jaardagen van zoonlief, vrouwlief en mijzelve!!

Onze suite

Coburg is een typisch Duitse stad, met een onaantrekkelijke entree langs lelijke bedrijven, vervolgens een sfeerloze schil van woonwijken en ten slotte een mooi historisch stadshart.

In het centrum van de stad staat een prachtig paleis dat overigens erg Engels aandoet. De Grote Markt en aanpalende straten staan vol vakwerkhuizen. Boven de stad torent de Festung Coburg, een machtig kasteel! Hieronder enkele beelden van de stad…

Omstreeks 16.30 uur halen we dochterlief van de trein en rijden nog naar de Festung: een indrukwekkend bouwwerk!

Zo zijn we aan de vooravond van twee jaardagen, die van dochterlief en van mijzelve, als gezin herenigd, hoe mooi en bijzonder is dat…

Advertenties
Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Braunfels

Om de dag te beginnen maak ik vandaag een heel ander rondje dan de afgelopen weken… We zijn sinds gisteravond namelijk in Garbenteich, een dorpje in de buurt van Giessen. Het is het dorp waar onze dochter woont en we logeren in haar huis. Zelf is ze niet thuis, ze is ‘op pad’ voor het werk.

Mijn rondje betreft de wandeling naar de bakker (en de supermarkt) – en terug. Na het ontbijt met vers gebakken Backhaus Brot, belegd met Edelsalami en weggespoeld met een paar mokken Keniaanse thee uit Kericho, rijden vrouwlief en ik via Wetzlar naar Braunfels, waar we parkeren aan de voet van de heuvel waarop een prachtig kasteel staat.

We lopen Braunfels in. Het dorp ligt onder het kasteel en ziet er charmant uit. Smalle straatjes, een fraai dorpsplein, mooie winkeltjes, gezellige terrasjes en heel veel vakwerkhuizen…

We stappen de tourist office uit met een folder in handen met drie rondwandelingen door de streek. We gaan een variant doen, iets tussen de korte en de wat langere in. De wandeling is aangegeven met gele stickers en bordjes waarop de torens van Braunfels prijken. Helaas zijn nogal wat stickers en bordjes verbleekt of zelfs verdwenen, met name in de bebouwde kom, het is dus even zoeken voor we het goede pad vinden dat ons de bossen in voert!

In Duitsland kun je in feite niet spreken van paden, maar zijn het over het algemeen onverharde boswegen waarover je loopt! De weg stijgt aangenaam. Het bos ziet er goed uit: nog mooi groen, geen sporen van verdroging en verdorring, althans niet door onze ogen waargenomen. Er bloeit niet veel meer, dit is toch vooral het seizoen van de verdorde planten. ‘Verdorde’ klinkt heel negatief maar zo bedoel ik het niet, ik kan enorm genieten van al die uitgebloeide planten. Hier en daar zien we ook paddenstoelen, maar hun aantallen vallen tegen.

We verlaten de aangegeven route. De weg stijgt en uiteindelijk staan we bij de bosrand waar achter schrikdraad een klein groepje zwartwitte koeien staat te grazen. Aan de horizon zien we de torens van het kasteel van Braunfels. Sprookjesachtig ziet het er van hier uit!

Door de weilanden dalen we af naar het dorp waar we de tijd nemen om alles eens goed te bekijken. We lopen ook omhoog naar het kasteel. We bezoeken het niet, dat doen we een andere keer. Wel drinken we thee in het Burg Café.

Het is tijd om terug naar Giessen te reizen waar we zoonlief van de trein halen. In Garbenteich zetten we ons op het balkon in het zonnetje; dat doet deugd na een toch ietwat sombere dag. Tegen zeven uur lopen we naar La Grotta, de onvolprezen pizzeria in het dorp, op tien passen lopen van ons verblijf.

Het Köstritzer Schwarzbier lest uitstekend de dorst; de pizza (de vulling moet je zelf samenstellen) smaakt verrukkelijk en zo ook de vino primitivo die ik er bij bestel… En dat allemaal onder het genot van mooie gesprekken. Hoe rijk is dat!

Geplaatst in Vakantie | 4 reacties

Eindelijk weer de Kleimeer

In de zomermaanden vind je ons niet in de Kleimeer, wegens vakantie uiteraard, maar daarvoor en daarna ook omdat de muggen er bijtgraag om je heen zwermen en er dan geen ontkomen aan is.

Vanavond waagden we onze eerste najaarspoging… Ik had mijn laatste hap sla net naar binnen gewerkt toen we onszelf de vraag stelden: DWDD of de Kleimeer? In feite was het al te laat; we waren beter eerder op pad gegaan en dan naar zee gereden want de wolken waren prachtig. Edoch, we hebben lekker gewandeld en ook nog genoten van het schouwspel voorbij de duinen, boven de zee…

De Kleimeer lag er rustig bij…

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

The Matrix

Het is natuurlijk een klassieker, de film The Matrix, maar ik had ‘m nog nooit gezien. Ik wist alleen dat het over een soort omkering van de werkelijkheid gaat…

In De Bunker in Alkmaar draait The Matrix weer vanwege het feit dat de film 20 jaar geleden uitkwam.

Ik kan er kort over zijn. Ik vond het een geweldige film. Goed verhaal, goed geacteerd, spannend, humoristisch, kortom: ik heb genoten.

(Ook van de La Trappe dubbel van de tap 😉)

Geplaatst in Cultuur | Een reactie plaatsen

Toch gescheiden…

Een paar dagen geleden besloot ik om mijn regenjas maar weer eens aan te trekken. Tot mijn verbazing bleken daar mijn reeds verloren gewaande handschoenen in te zitten… Dat vond ik goed nieuws!

Toen ik donderdag tussen de middag thuis kwam om te lunchen, voelde ik zonder erbij na te denken in mijn jaszakken en merkte dat ik een handschoen kwijt was geraakt! Waarschijnlijk was ze onder het fietsen omhoog geduwd en had ze zich vervolgens overgegeven aan de wet van de zwaartekracht. Op de weg terug naar school keek ik uit en verdomd! bij een brug over een brede sloot zag ik mijn andere handschoen op de grond liggen, een beetje nat geregend maar verder in goeden doen!

Vrijdagmiddag fietste ik na de lunch weer naar school. Opeens viel mijn blik op… een grijze handschoen! Verbijsterd tastte ik in mijn jaszakken en stelde vast dat in geen van beide nog een handschoen zat! Ik raapte de waargenomen handschoen op en kon niet anders dan constateren dat het de mijne was, de linker.

Ik fietste verder, de ogen gericht op de grond maar arriveerde met slechts één handschoen op school. Ook de terugweg legde ik af met de ogen speurend over het asfalt en in de berm… helaas zonder resultaat!

Nu zijn mijn handschoenen hoogstwaarschijnlijk voor goed van elkaar gescheiden. Snik.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Inspired by The Boss

Vanavond gingen we naar de bioscoop. De VUE in Alkmaar, je weet wel, die ongezellige bunker. Ik overwon dit negatieve gevoel met glans en stapte fluks de lange, steile trap op. Gelukkig waren de deuren van de zaal al open en hoefde ik niet echt te lijden.

De film die we gingen kijken, was Blinded by the light. Een verhaal over een jongen die opgroeit in een Pakistaans gezin in de Engelse stad Luton, een soort Almere maar dan erger, denk ik… Een verhaal dat zich afspeelt in de jaren ’80 van de vorige eeuw, leuk! want een tijd waarin ikzelf echt de wereld in trok, op mezelf woonde, ging werken, vervangende dienst deed, actie voerde, reisde, discussieerde, mijn lieve echtgenote tegen het lijf liep en ten slotte naar Nederland verhuisde. Veel teksten en muziek van Bruce Springsteen. Maar ook Thatcher en de opkomst van het neo-liberalisme, armoede en rassenhaat, klasse-ongelijkheid.

Ik vond het een heel mooie film. Ontroerend, grappig, op sommige momenten indringend, op andere momenten vrolijk. Op basis van een waar gebeurd verhaal, een leven geïnspireerd door de teksten van Bruce Springsteen. Goed geacteerd. Zet een nostalgisch tijdsbeeld neer. Een aanrader.

Geplaatst in Cultuur, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Den Helder

Het station Den Helder Zuid ligt tegen de zuidelijke gemeentegrens en is behalve een treinstation ook het vertrekpunt van een zgn. NS-wandeling. En die wandeling gaan wij vandaag maken.

Het is iets over tienen als we perron 2 aflopen en even verderop meteen linksaf een graspad inlopen dat om het nieuwe natuurgebied De Nollen voert, een landschapskunst-project. Op de informatieborden staat dat je hier overal mag lopen, met het vriendelijke verzoek evenwel er goed op te letten dat je geen mooie planten vertrapt. Dat zwerven-door-De-Nollen doen we een andere keer wel. Nu volgen we braaf de routebeschrijving.

De zon schijnt volop, het belooft een warme, zomerse dag te worden, deze laatste dag van augustus 2019. Misschien wel de laatste warme, zomerse dag van het jaar 2019!? Wie het weet mag het zeggen.

De route komt langs de voormalige penitentiaire inrichting Doggersbank, nu een asielzoekerscentrum. Bijzondere architectuur, ik zou binnen wel eens een kijkje willen nemen. We lopen verder en volgen de rafelige rand van de stad… Woonwijken, industrieterreinen, dat dus. Maar ook dit:

Na 3,5 km bereiken we de Helderse Vallei, een centrum voor natuur- en milieu-educatie. We nemen binnen een kijkje. De coffee corner is nog niet geopend, jammer. We steken de grote weg over (zebrapad en verkeerslichten) en gaan de Donkere Duinen in. Hier is het heerlijk koel. Over zanderige paden worden we door het bos geleid.

We betreden de Grafelijkheidsduinen, ooit een jachtgebied van de graven van Egmond. Dit is veel opener duin. Een mooi gebied maar de huizen van Den Helder zijn nooit ver weg. Toch vind ik het er opvallend rustig.

Ten slotte komen we aan zee uit, bij Fort Kijkduin, een verdedigingswerk uit de tijd van Napoleon dat tegenwoordig een zee-aquarium huisvest.

We leggen aan bij Nogal Wiedus, aan een tafeltje met zicht op zee én in de schaduw nemen we een beker thee en een stuk huisgemaakte monchou-taart tot ons. Dit gebak kan in de verste verte niet tippen aan de monchou-taart die vrouwlief maakt!!

We wandelen over de kruin van de zeedijk en passeren de Lange Jan. “De Lange Jaap zult u bedoelen!” Oh ja, de Lange Jaap!! Gebouwd in 1877-1878 en 55,5 meter hoog is-ie. Helemaal uit gietijzer gemaakt, 16-kantig. Een bijzondere vuurtoren voorwaar, die officieel Vuurtoren Kijkduin heet.

We verlaten de zeedijk en lopen langs een voormalige schans naar het Gemini ziekenhuis, nu onderdeel van de Noordwest Ziekenhuis Groep, de schurken die de Alkmaarse Hout, het oudste stadspark van Nederland, willen verminken. Dat gegeven kleurt toch mijn waarneming.

Hier wijken we een stukje af van de NS-wandeling, we lopen langs de Prins Willem-Alexandersingel de stad in om een kijkje te gaan nemen in de Van Galenstraat waar het huis staat waar ooit de geliefde oma en opa van vrouwlief hebben gewoond…

Dan wandelen we terug naar de zeedijk en komen langs het Dorus Rijkersmonument, officieel het Monument voor het Reddingswezen geheten. Het staat op het Plein der Zeehelden en draagt een compleet carillon in zich! De ‘toren’ en de beelden zijn ontworpen in de stijl van de Amsterdamse School.

Achter het monument en de huizen torent hoog de dijk, die we beklimmen langs de trappen waarlangs mijn dierbare echtgenote zo vaak aan de hand van haar lieve oma omhoog liep om aan de andere kant weer af te dalen en te gaan zwemmen. Het zwembadje-in-de-zee is verdwenen, toen de dijk op delta-hoogte werd gebracht. We lopen verder over de kruin van de dijk, aan onze rechterhand ligt de stad Den Helder te zinderen in de zon, links van ons is de zeestraat tussen het Europese continent en het Waddeneiland Texel. Grote veerboten onderhouden een veerdienst tussen de havens van Den Helder en ’t Horntje.

Uiteindelijk komen we bij Land’s End en de veerhaven. We steken de brede weg naar het TESO-gebied over en lopen het terrein op van de oude Rijkswerf, waar vrouwliefs sigaren rokende opa ooit sloepenbouwer was! Nu is het hele terrein openbaar en zijn de gebouwen grotendeels herbestemd: musea, theater De Kampanje, cafés en restaurants, allerhande bedrijfjes. En langs de kademuren liggen mooie boten afgemeerd.

Ik kom een oud-collega tegen, Stephan P. Wat leuk! Hij adviseert ons een ijsjes-pitstop bij Kaap Hoorn. Nou, dat doen we, een advies van een heuse local nemen we graag ter harte. Het ijssalon staat bij het droogdok waarin de Zr. Ms. Bonaire wordt gerestaureerd, het oudste nog bestaande Nederlandse marineschip (een schroef stoomschip), gebouwd in Rotterdam en in 2005 van de zeebodem opgetakeld. Het heeft een lengte van 53 meter!

Terwijl we ons ijsje weglikken, verdwijnt de zon achter een dik pak wolken dat vanaf de Noordzee binnen drijft. Op ons gemak kuieren we langs de kades verder en dan door de stad naar het station.

We komen zeker en vast nog eens terug naar Den Helder. En de lokroep van Texel hebben we ook geregistreerd…

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen