Een eeuwigheid geleden

Vanavond ben ik vrijgezel, om zo te zeggen, en zo ook de komende avonden. Een speling van het lot maakte dat vrouwlief en ik de lange weekends van Hemelvaart en Pinksteren niet goed afstemden – zo raar en geheel mijn fout! Ik vorig weekend, zij dit weekend in Duitsland…

Vanavond dus gezellig met buurman Theo naar de Zeeweg gereden en een kort maar mooi rondje door de duinen gemaakt. Het is in mijn beleving een eeuwigheid geleden dat ik daar gelopen heb!

Op een gegeven moment teisterde de typische geur van een stinkzwam mijn reukzin. Tot mijn verbazing stond er niet één maar een hele verzameling stinkzwammen in het bos!

Heel bijzonder…

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een laatste rondje

Het is twintig voor vier. Over een klein half uurtje vatten we de terugreis aan. De lucht is grijs en af en toe valt er een pietepeuterig spatje regen. We zitten op ons balkonnetje. Boven de heuvel aan de overkant van het dal cirkelt een roofvogel. Vast een wouw, die hebben we de afgelopen dagen vaker gezien.

Vanmorgen het gebruikelijke ritueel. Opstaan, naar de bakker in Daleiden, ontbijten, rugzak klaarmaken. Echter vandaag ook alle spullen bij mekaar zoeken, tassen vullen en krat inladen, huis schoonmaken. Wolfgang komt afscheid nemen, hij toont waar we vanmiddag de sleutel kunnen achterlaten.

Het is ruim na tienen als we op pad gaan. Vandaag maken we een rondje vanuit Falkenauel. De wandeling die ik op de oude kaart had bedacht, blijkt in het nieuwe systeem rondje nr. 5 te zijn – 13,2 km. Door het dal van de Heimbach lopen we naar Falkenauerweg, een gehucht bij Daleiden. Via een ander gehucht, Bommert, wandelen we weer terug. Het is overwegend bewolkt en ook broeierig warm. Af en toe komt de zon door de wolken. We houden het wel droog, dus de meegenomen paraplu blijft in de rugzak…

Bommert is letterlijk het hoogtepunt van onze wandeling, maar figuurlijk is dat wat mij betreft de vondst van een bijzondere orchidee, eentje die ik, voor zover ik me kan herinneren, nog nooit heb gezien; ik vermoed dat het de schroeforchidee is. Thuis maar eens opzoeken!

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Twee kastelen

Om half tien parkeren we in Altscheid. In de kerk is de zondagsmis aan de gang, het is dus zoeken naar een plekje; het wordt de kant van de weg… We starten met een vrij lange klim over de grote weg, geen spatje schaduw! Na anderhalve kilometer, net voor een kruispunt, duiken we het bos in. We genieten van de koelte en van het feit dat we afdalen.

We volgen geen gemarkeerde route, het is dus zaak om de stafkaart bij de hand te houden. De kaart is prettig nauwkeurig, we vinden feilloos de weg. Overal zien we omgewoelde aarde, duidelijk het werk van everzwijnen. We zien ook hoefafdrukken van zwijnen én van reeën, maar de beestjes laten zich niet zien! We pauzeren even, lopen dan weer verder, steeds verder omlaag tot we uiteindelijk in de dal van de Prüm belanden, bij het mooie kasteeltje Merkeshausen.

We steken de Prüm over en lopen over een brede bosweg verder tot we, na de lunch in een schutzhütte, in het dorp Echtershausen aankomen waar we de Prüm weer oversteken. In de rivier groeit en bloeit waterranonkel. We mogen aan een tafeltje onder een parasol van het terras van Gaststätte-Pension Kranz plaatsnemen en bestellen een Weizen.

Na deze verkwikkende rustpauze lopen we verder, naar Hamm waar een schitterend Schloss staat.

Vanaf hier is het klimmen geblazen, weer omhoog naar Altscheid. Gelukkig gaat het grootste deel van de klim door het bos, maar het laatste stukje gaat door boerenland. Er staat daarboven een lekker windje, dat maakt dat we het allemaal overleven. Om iets over half vier zitten we alweer op ons balkonnetje… Es war eine ganz tolle Wanderung!

Wat fijn! Morgen hebben we nog een hele dag! Het wordt wel koeler en er zal vast een bui vallen, maar dat gaat de pret niet drukken!

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Ein sonniger Samstag

Om acht uur staan we bij de bakker in de kleine Edeka supermarkt in Daleiden. De verse broodjes zijn nog niet klaar, we moeten enkele minuten wachten. De rij kooplustigen zwelt aan… Niemand moppert, integendeel er worden wat grapjes gemaakt, in het Duits en in het Nederlands (we zijn niet de enige buitenlanders die Himmelfart in de Südeifel doorbrengen). Terwijl ik wacht doet Barney de overige boodschapjes en dan komen we in de rij bij de kassa te staan. Ook daar gezelligheid troef!

Na het ontbijt rijden we naar de Machtemesmühle, 3 km verderop in de vallei van de Irsen. We gooien onze rugzakken op onze rug en vertrekken goedgemutst: het zonnetje schijnt op ons bolletje en we hebben geen parasolletje. Het pad door het dal van de Mühlbach stijgt langzaam maar zeker. We vinden orchideeën! Dan volgt een steile klim naar het dorp Preischeid.

Vanaf Preischeid dalen we over een smalle asfaltweg het diepe dal van de Our in, met als bestemming het heerlijke terras van de Dornauelsmühle. We bestellen er een stuk hausgemachte appelcake; Barney drinkt er een radler bij, ik spoel het gebak weg met een Kapuziner weissbier, een van de favorieten van de uitbater (die me als beste weissbier een van een kleine brouwerij in de omgeving van München aanprijst; naam vergeten 🙄).

De zon brandt nu behoorlijk, gelukkig is het pad boven de Our behoorlijk schaduwrijk… We worden ingehaald door een man op een quad met een aanhangwagentje: hij controleert de bewegwijzering van de Matthiasweg. Het pad klimt tot we op een asfaltweg komen. Die volgen we – verder omhoog – tot het dorpje Affler. We hebben nu een prachtig uitzicht over het dal van de Irsen.

Voorbij Affler nemen we een brede bosweg die ons helemaal terugvoert naar de Machtemesmühle. Onderweg stoppen we voor een late lunch aan de voet van een jachttoren.

Als we thuiskomen, zijn er nieuwe gasten gearriveerd die het appartement onder ons, Rotkelchen, betrekken. Wij installeren ons op ons balkonnetje… Het is zomers warm, de ijskoude Rivella met vlierbloesem smaakt heerlijk…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Eschbach en Irsen

Als ik om iets over zevenen de rolluiken omhoog hijs, tuimelt helder zonlicht de slaapkamer binnen; vanuit het dal stijgen nevelslierten omhoog… We rijden gauw naar Daleiden, naar het supermarktje-cum-bakkerij , om allerlei lekkers in te slaan. We ontbijten met broodjes, zuurdesembrood, kaas, bosbessenjam, appelstroop (van de abdij van Valdieu) en een grote pot thee. De rugzakken worden klaargemaakt en we rijden naar Irhausen waar we aan de wandeling beginnen.

De zon schijnt uitbundig maar al redelijk snel doemen de eerste wolken op. We lopen een stukje langs de Irsen en nemen dan het pad dat door het dal van de Eschbach omhoog voert naar het dorpje Eschfeld. Tussen de bomen door zie ik een grote vogel opvliegen: zwart, rode poten en rode snavel. Een zwarte ooievaar! Wow, dat is best bijzonder!

In Eschfeld bezoeken we de Sankt Luzia Pfarrkirche. Pastoor Christoph März versierde de muren en het plafond van de kerk met prachtige muurschilderingen. Van 1906 tot 1921 was hij er druk mee, en het resultaat mag er wezen!

We volgen nu een stukje de ‘grote weg’ naar Roscheid, genietend van weidse uitzichten, en dalen voorbij het dorp over een steil pad af naar de Irsen. Hoog in de lucht cirkelt een koppel wouwen, goed herkenbaar aan hun gevorkte staart. Een ree wordt opgeschrikt en verdwijnt in de bossages langs het pad… Op de brug over de Irsen, die hier nog slechts een kronkelende beek is, eten we de meegebrachte lunch op.

Vanaf hier lopen we door het Irsental stroomafwaarts terug naar de auto. Het eerste stuk, tot aan de Seveniger Mühle, is mooi… De zon komt er nog een paar keer door voor ze definitief verdwijnt achter een eindeloos wolkendek…

Het pad door het Irsental heb ik vaak gelopen, het is een heerlijk pad. Wás, moet ik helaas zeggen… Er wordt hard gewerkt aan de verbreding ervan! Het contrast tussen de nieuwe weg en de Irsen, die rustig meandert door smalle, malse weilanden vol boterbloemen en hier en daar door een moerasbosje, is enorm. We lopen als het ware over een litteken in het landschap… Slechts af en toe heeft het pad zijn oude karakter behouden – voor hoe lang nog!?

We rijden nog even naar Arzfeld voor een bezoekje aan de Tourist-Informazion. Ik hoop er nieuwe wandelkaarten te kopen, maar ik vang bot. Hoewel er de afgelopen jaren overal in het Naturpark Südeifel nieuwe wandelroutes zijn uitgezet, zijn de kaarten niet aangepast. We krijgen wel een paar brochures mee waarin een overzicht wordt gegeven van rondjes die je kunt lopen. Dat biedt in elk geval enig houvast!

Om vier uur zitten we met een biertje en een boek op ons balkonnetje. Straks gaan we de nieuwe pizzeria in Daleiden proberen.

Ik denk zomaar dat we vanavond weer vroeg op één oor liggen!

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Over snaren, een goddelijke vallei en het geluid van de stilte

Muziek is magisch… Woensdagavond was ik, samen met mijn gemalin, naar een concert in theater De Vest: Woodstock, 1 night of peace and music, door Frank Lammers & Strange Brew.

Over Frank Lammers kan ik kort zijn: irritant, vindt zichzelf buitengewoon grappig, zelfs als hij zingt gaat het niet om de muziek maar om Hem. Over de muzikanten en zangers die hij om zich heen had verzameld, kan ik nog korter zijn: top! Met als uitblinker uiteraard gitarist Pablo van der Poel van DeWolff, maar door dit zo op te schrijven doe ik de anderen in feite te kort…

Muziek is magisch. Soms raakt muziek mij ongenadig. Diep in mij gaat dan een snaar trillen en ik word overstelpt door emotie die ik niet kan terugvoeren naar iets dat concreter is dan “deze muziek heb ik zo vaak gedraaid toen ik 16, 17, 21 jaar was…” Het noodlot bepaalde dat Frank Lammers See me, feel me van The Who zong. Maar dwars door de irritatie heen sneed de muziek door mijn ziel en zette ergens daarbinnen alle snaren in beroering!

Na het concert moesten we de drukte doorstaan die de Alkmaar City Run by Night met zich meebrengt. Wat is het toch dat dit soort idiote evenementen massa’s mensen op de been brengt, terwijl in de grote zaal van De Vest bijna de helft van de stoelen leeg stonden… We haalden dochterlief op van het station en reden naar huis.

Ik lag laat in bed en moest er vroeg weer uit! Om half acht pikte ik vriend Barney op en door de miezerregen reden we naar het zuiden, met als eindbestemming het gehucht Falkenauel in de Südeifel. Gewoonlijk, als ik met mijn levensgezellin de A2 afrijd, stoppen we in Eijsden voor een kop koffie met zicht op de Maas en een bezoekje aan de bakker aldaar. Nu had ik een beter idee: 10 minuten verder rijden levert een stop op in een goddelijke vallei: de abdij van Valdieu. Je kunt er door de tuin kuieren, iets drinken met wat lekkers erbij en… ze maken en verkopen er bier, kaas en cider!

Van Valdieu naar Falkenauel is het nog anderhalf uur rijden. Om klokslag 14 uur parkeerde ik de auto bij FeWo Nickels. Thuiskomen is dat: hoe vaak hebben we in dit huis niet een heerlijke herfstvakantie doorgebracht!? Rond vier uur gaan Barney en Fred 😀 nog een rondje lopen. Het uitspansel is grijs, de lucht is warm & klam, er valt een buitje. Wat ons tijdens de wandeling opvalt, is het geluid van de stilte: het klaterende water van de Irsen, het geruis van de wind door de boomkruinen, het getwinkelier van de vogels… en verder niets!

Na de wandeling gaan we de keuken in. Onder het genot van een fris wit wijntje bereiden we een lekkere curry vol verse groenten en stukjes kip. Na de afwas trekken we ons terug in de woonkamer, met een grote pot kruidenthee en ieder ons boek… Het raam staat open. Buiten zingen de vogels en ritselen de bladeren van de bomen. En verder niets.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Stemrecht

Ik ben geboren in een land waar de meerderjarige burgers stemplicht hebben: wie niet stemt, is in overtreding! Dat bleek onlangs nog maar eens toen ik een brief ontving met het verzoek om me voor de volgende verkiezingen te registreren als kiezer woonachtig in het buitenland. ‘Niet registreren is strafbaar’, stond er ergens gedrukt, ‘op straffe van boete’.

Ik woon nu in een land waar de mensen stemrecht hebben. Ze mógen gaan stemmen. Niet stemmen is ook een manier van stemmen, wordt er mogelijk gedacht. In zekere zin is dat ook zo, maar wie niet stemt, ontzegt zich naar mijn bescheiden mening ook het recht om achteraf ook maar één mopper de ether in te sturen. Voor mijn gevoel wordt er veel te veel gemopperd op de politiek: allemaal mensen die niet gaan stemmen maar wel overal wat van vinden.

Waarschijnlijk gaat niet eens 40% van de kiesgerechtigden vandaag naar de stembus. Ik vind dat schokkend. Ik mag dat vinden want ik ga wél mijn stem uitbrengen! Dat het FvD volgens de peilingen wel eens de grootste partij kan worden, komt m.i. onder andere door het feit dat zoveel mensen geen gebruik maken van hun stemrecht. Wie boos is, vindt in zijn boosheid de motivatie om te gaan stemmen. Wie teleurgesteld is, blijft thuis. Zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Maar als al die teleurgestelde mensen gebruik zouden maken van hun stemrecht, dan zouden we pas echt een goed beeld hebben van de staat van Nederland…

Ook met stemplicht kunnen partijen als FvD de grootste worden, kijk maar over onze zuidergrens waar partijen als Vlaams Blok, Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie (NVA) heel wat stemmen halen (haalden). Toch vind ik dat meer bevredigend want je weet in elk geval dat elke stemgerechtigde ook zijn of haar stem heeft uitgebracht.

Ik ben dus voor stemplicht, dat begrijp je wel… En ik ga vandaag zeker gebruik maken van mijn stemrecht. Europa is zo belangrijk en de besluiten die daar worden genomen hebben echt invloed op mijn leven. Mijn stem uitbrengen is een klein gebaar dat ik kan (moet!) maken om – samen met al die andere stemmers – invloed uit te oefenen op de besluitvorming in Brussel.

Als ik dan tot slot nog een stemadvies zou mogen geven: stem groen & sociaal en anti-liberaal!

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties