HIER

Ik ken Joke van Leeuwen niet zo goed. Oei, dat is niet zorgvuldig geformuleerd, ik begin opnieuw.

Joke van Leeuwen ken ik niet en haar boeken amper. Ik weet dat ze een gevierd kinderboekenschrijfster is – en dat al vele jaren. Ik heb in de bibliotheek wel eens door een boek van haar gebladerd maar dat riep prompt ergernis op en dus heb ik het meteen weggelegd. Tot mijn verrassing kozen mijn leeskringgenoten als volgende boek: HIER van… Joke van Leeuwen. Oké, dacht ik, Joke van Leeuwen schrijft blijkbaar ook voor grote mensen… laat ik deze uitdaging eens aangaan!

Joke van Leeuwen - Hier

Ik moet onmiddellijk bekennen: ik vind het een mooi boek. Het is een boek dat bijblijft. Het is een beklemmend boek… In een huis bij de grens, niet ver van oude bruinkoolmijnen en een eindje weg van een dorp, woont Stamvader. Hij is grenswachter en neemt zijn beroep zeer serieus. Hij bewaakt een vage grenspost tussen ons land en het buitenland. Ik had meteen associaties met het IJzeren Gordijn… Stamvader heeft een hond die Hond heet en samen gaan ze achter smokkelaars aan, mensen die pakjes boter over de grens smokkelen. Dat deed me gelijk denken aan mijn jonge jaren: spannende autoritjes naar ‘Holland’ – beter gezegd het waren de ritjes terug die spannend waren want dan hadden we wat boter gekocht en die mocht België niet in. Laat mijn geheugen me nu in de steek en verwar ik mijn verhaal met de verhalen die mijn ouders en grootouders vertelden, spannende tochten over de donkere hei met een fietstas vol roomboter…!?

Stamvader heeft een zoon, Bardo, die trouwt met Mara. Samen hebben ze een dochtertje die ze Onna noemen, genoemd naar de overleden vrouw van Stamvader (en dus Bardo’s moeder). Van Stamvader mag de naam Onna niet klinken dus noemen ze het meisje Kleine. De relatie tussen hier en het buitenland verslechtert, de grens gaat dicht, er wordt een hoog hek geplaatst, Stamvader wordt gepensioneerd en raakt gevangen in zijn eigen vadsigheid, hij komt zijn bed niet meer uit. Bardo doet legerdienst, het gaat economisch slecht met ons land hier, hij vindt geen werk maar krijgt uiteindelijk een baan als grensbewaker. Hij is veel van huis, Mara zorgt dan voor Stamvader en Kleine. Het huwelijkse leven lijdt onder Bardo’s afwezigheid. Er wordt geschoten… Het boek eindigt een beetje hoopvol. Komt het toch nog goed? Zeker weten dat het goed afloopt, doe je niet als de laatste letters verslonden zijn.

De titel HIER slaat m.i. op ‘je eigen plek’: je eigen land, je eigen dorp, je eigen huis, je eigen vel, je eigen volk, je eigen leven, … Daartegenover staat het buitenland, het dorp, de vijand, de andere mensen enz. Het boek appelleert, zoals ik al eerder schreef, aan het IJzeren Gordijn, maar ik kan me niet ontdoen van de gedachte dat het ook gaat over nu: landen die hun grenzen sluiten voor andere mensen, landen die muren (willen) bouwen om de ‘mensen van daar’ tegen te houden. We zijn nog lang niet zover dat we een global society vormen!

Grens

Ik ken Joke van Leeuwen nog steeds niet, maar ik heb nu wel een boek van haar gelezen. En dat nodigt uit tot een nadere kennismaking. Met haar boeken, bedoel ik.

Advertenties
Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

Beenmerg Nei Kung

Na een drukke werkweek met al drie avonden on the road, wilde ik toch naar het ISVW aan de Dodeweg in Leusden afreizen voor een lezing van tao-meester Reinoud Eleveld over de Bone Marrow Nei Kung. Vrouwlief, die altijd van de partij is, wou graag mee maar voelde zich nog steeds niet fit en koos voor een rustige avond en op tijd naar bed… Onderweg pikte ik onze zoon op… Aangekomen dronken we iets aan de bar. Om 20 uur begon de lezing. Deze lezing is er een uit een reeks van vele, die in de loop van zeven jaar worden gegeven voor belangstellende zijlijners van de Onsterfelijkheidstraining.

De Beenmerg Nei Kung is een complex onderdeel van de Interne Alchemistische training. Er komen verschillende onderdelen van de training bij elkaar, allemaal bedoeld om onze botten in de juiste staat van zijn en gezondheid te brengen en daarmee zowel onze krijgskunst als zelfgenezing te ondersteunen en naar een hoger niveau te brengen.
Deze lezing neemt Reinoud ons mee naar de binnenkant van onze botten en laat hij zien hoe je de demineralisering van onze botten, het bros worden van onze botten als we ouder worden, kunnen stoppen en zelfs ongedaan kunnen maken. Om dat mogelijk te maken is een goede beheersing van de seksuele transformatietechnieken nodig, alsmede een geoefende aansturing van energiestromen in ons lichaam.

Door een mengsel van ‘hitte’, ademhaling en massage technieken, kun je je botten ‘tot leven wekken’.

Tot zover de aankondiging, en ik begrijp nu wat er staat geschreven… Wat heb ik vanavond opgestoken?

  • Melk en kalktabletten slikken om je botten sterk te houden of te maken, is onzin; zonder voldoende mineralen en elektrische geladenheid nemen botten geen kalk op.
  • Mineralen neem je bij voorkeur in door het eten van biologisch-dynamisch geteeld voedsel.
  • De taoïsten onderscheiden naast het gemanifesteerde lichaam een jing lichaam, een chi lichaam en een sjen lichaam (hoop dat ik het goed heb onthouden…). Dat doet met denken aan het vierledig mensbeeld van de antroposofie!
  • Ongezonde botten vervetten en worden koud, het beenmerg sterft af. Om dat proces te keren moet je warmte (lees seksuele energie) inzetten.
  • Je kunt vitaal oud worden als je je botten goed in conditie houdt.
  • En nog veel meer…

Zoonlief bleef slapen in Leusden, ik reed weer terug naar Alkmaar… Terwijl het langzaam donker werd, zoefde ik over snelwegenasfalt huiswaarts met via de ether gezelschap van Radio 2. Veel muziek uit ‘mijn tijd’ werd er gedraaid. Lekker…

Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

Pennine Way memories…

1977. Queen Elisabeth’s Silver Jubilee: 25 jaar op de Britse troon. Het jaar ervoor, 1976 dus, ben ik voor het eerst op vakantie geweest in Groot-Brittannië, eigenlijk alleen maar in Engeland. Mijn vader had een soort Grand Tour uitgestippeld. We sliepen in jeugdherbergen en bezochten steden en national parks (o.a. Yorkshire Dales en Lake District). Ik was verkocht… Ik geloof niet dat er sinds 1976 een jaar voorbij is gegaan zonder dat ik in het Verenigd Koninkrijk ben geweest! Later, in 1985, liep ik op Offa’s Dyke de vrouw tegen het lijf met wie ik vier jaar later in het huwelijksbootje zou stappen. Maar dat is een ander verhaal.

Een vriend van me heeft een heleboel dia’s ingescand. Hij heeft daar een ‘snelle methode’ voor. Persoonlijk vind ik de kwaliteit tegenvallen – daar staat wel tegenover dat hij in een paar dagen 3000 dia’s digitaal heeft vereeuwigd… Dat zou mij, met mijn eigen diascanner, maanden kosten!

De eerste diadoos bevat een lader met dia’s van mijn eerste wandelvakantie in Engeland: de Pennine Way. Het jaar na de Grand Tour, in 1977 dus, wilde ik terug naar Engeland. Samen met vrienden was ik van plan de GR5 te lopen (van de Ardennen naar de Middellandse Zee) maar de UK-koorts deed de plannen veranderen: het werd de Pennine Way! Drie weken trokken we over de Pennines, over moerassen, door beekjes, langs muurtjes…

We kampeerden. Dat had ik nog nooit gedaan. Ik had de grootste rugzak gekocht die er op dat moment te koop was (een Bergans) en die zat propvol. Hij woog, afhankelijk van of er eten en drinken in zat (of niet), tussen de 25 en 30 kg. Het was berezwaar… We vertrokken in Edale, als ik het me goed herinner, met zijn zevenen. Ik eindigde, om allerlei redenen, alleen. In Byrness – niet eens in Kirk Yetholm! Die laatste 35 km gingen over de Cheviot Hills en het werd ten stelligste afgeraden om die etappe alleen te lopen. Er waren daar doden gevallen, weggezonken in de moerassen!

De Pennine Way is nog altijd een iconisch long distance footpath. In de loop der jaren is het pad wel ‘geciviliseerd’, met name om de enorme erosie tegen te gaan die de tienduizenden wandelaars (elk jaar weer) veroorzaken in het landschap: erosion control noemen de Britten dat.

Hieronder enkele foto’s-van-dia’s. Nogmaals, de kwaliteit is niet echt je-dat, maar de beelden roepen – bij mij althans – prachtige herinneringen op.

Pennine Way 01De klim naar Kinderscout

Pennine Way 02Black Moss

Pennine Way 03
Malham Cove

Pennine Way 04
Over eindeloze moors…
(Tan Hill?)

Pennine Way 05
Hadrian’s Wall

Op zaterdag 13 oktober, daags voor de verkiezingen (in België), organiseren we met een paar mensen in de jeugdherberg van Zoersel een ‘dia-avond’: we blikken ongeveer 45 jaar terug, alle vakanties en weekends die we met de ZweZweZwe-vriendenkring ondernamen, komen langs. Bovenstaande beelden worden daar zeker geprojecteerd…

Geplaatst in Persoonlijk, Vakantie | Een reactie plaatsen

Hoorn

Vandaag hadden onze leerlingen geen school, ons team had het jaarlijkse uitje… en dat voerde ons naar Hoorn.

Na een kopje koffie met een Bossche bol op het terras van een etablissement dat voorheen de Keizerskroon heette en nu een naam draagt die het mij niet gelukt is te onthouden, wandelden we naar de Roode Steen, het centrale plein van Hoorn, alwaar het Westfries Museum staat dat we met een bezoek vereerden.

Ooit bezocht ik dit museum, maar dat moet bijzonder lang geleden zijn want er waren geen momenten van herkenning. Dat was leuk want het leek net alsof ik er voor het eerst was: alles was nieuw en verrassend! Ik heb het museum ervaren als een bonte verzameling van mooie oude spullen, schilderijen enz. waarvan de meeste met elkaar verbonden worden door het thema ‘gloriedagen van Hoorn’ zijnde de VOC-tijd.

Schuttersstukken vind ik meestal geen bijster boeiende schilderijen maar op de een of andere manier kon ik vandaag gefascineerd kijken naar al die hoofden van vaak op zijn minst zelfverzekerde dan wel verwaande heren van stand.

Portretten 01.jpg

Ook opvallend waren de kinderportretjes: allemaal kleine oude mannetjes / vrouwtjes… Het geluk straalt er niet bepaald van af, als je het mij vraagt!

Portretten 02

De lunch gebruikten we in een eetcafé met de vrolijke naam Kornuit. We zaten achterin, in een soort tuinkamer met een glazen dak. Sfeervol. Lekkere broodjes. Maar die bierkaart… oh jongens, typisch zo’n bierkaart van een café dat pretendeert speciaalbieren te schenken, en een bijna identieke keuze biedt als het café ernaast dat speciaalbieren op de kaart heeft staan… M.a.w. gebonden aan een contract met een grote brouwer. Nee, de kaart van een echt biercafé waar kleine (lokale) (craft)brouwerijen hun bieren mogen etaleren, ziet er toch echt anders uit!

Na de lunch maakten we een stadswandeling met een gids. Dat is altijd leuk want een gids kent zijn stad tot in de kleinste hoekjes en kan verhalen vertellen en je op details wijzen die je in geen enkel boekje terug kunt vinden. Bovendien kun je hem vragen stellen…

We eindigden op een terras aan de haven waar ze net zo’n speciaalbier-kaart hebben ‘als het café ernaast’. Het was een gezellig en interessant teamuitje! Een geslaagde dag!

Geplaatst in Cultuur | Een reactie plaatsen

Aardappelpuree in plakjes

Een tijdje geleden was ik met wandelmaatje Barney (en mijn naam is Fred natuurlijk) een paar dagen op wandelvakantie in het grensgebied België-Frankrijk, ten zuiden van Charleroi, zeg maar het gebied waar de Maas La Belgique binnenstroomt vanuit La Douce France. We huurden een huisje en zouden zelf koken. Zo gezegd, zo gedaan, dus na de wandeling bestormden we een Intermarché om eten en drinken in te slaan.

Als echte mannen gingen we het onszelf niet te moeilijk maken en onderdeel van de maaltijd was aardappelpuree uit een pakje.

Recept: 400 ml water en 400 ml melk samen aan de kook brengen, zout erin, poeder erin, even roeren, even laten staan, klaar. Wat we verkregen was een soort aardappelsmurrie, behoorlijk smakeloos. Bekentenis: thuis eten wij ook wel eens puree uit een pakje maar… dat 1) ziet er OK uit en 2) smaakt acceptabel. Met die ervaring in het achterhoofd vond ik dat het recept op het pakje teveel vocht bevatte…

Waarom!? Waarom!? Waarom!? Vraagt een mens zich wel eens af… Waarom hebben we twéé van die pakjes gekocht!? Afijn, we hebben er geen ruzie om gemaakt, Barney en ik, deze meneer kreeg het tweede pakje mee naar huis na afloop van de wandelvakantie.

Vandaag is zo’n dag: je komt moe thuis, je vrouw ligt ziek in bed, er zijn deze week nog geen boodschappen gedaan… Ken je dat? Wat doet een mens dan? De voorraadkast opentrekken om te kijken wat er zoal aan eetbaars in huis is. En dan vangt je blik een pakje aardappelpuree uit Frankrijk. Overmoedig denk je: ha, tweede poging, ik ga het nu eens goed maken, dus pan op het vuur met de helft aan melk en water, zout erin, aan de kook brengen, poeder erin, even roeren, even laten staan, klaar. Resultaat: een soort knödelsubstantie, die je met een mes in plakjes kunt snijden. Net zo smakeloos als de aardappelsmurrie…

De wijze les uit dit verhaal? Die mag je zelf bedenken, maar ik heb míjn lesje wel geleerd: voor mij geen Franse puree uit pakjes meer want puree in plakjes vind ik ook maar niks!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

To Facebook or not to Facebook

That’s a question.

Twee miljard facebookers lopen er op de aardkloot rond. En ik ben een van hen. Boeiend. Het medium slokt heel wat tijd op, maar daar ben ik natuurlijk zelf bij. Af en toe vraag ik mezelf: “Zal ik er maar eens mee kappen?”

Wat zou me dat opleveren? Tijd dus. Maar ik zou ook het plezier missen van het delen van nieuwtjes, gebeurtenissen, muziek en foto’s – en de reacties daarop. Het is een vorm van contact en dat kan zomaar met mensen all over the world.

Ik graas op Facebook ook een behoorlijke portie nieuws bij mekaar, via pagina’s die ik zelf volg en via pagina’s die anderen delen. Kortom, ik vind Facebook wel leuk. En nuttig.

Er is echter dat ene ding: de privacy. Dat Facebook gratis is, betaal ik met een stukje privacy. Tot op heden heb ik daar niet zoveel last van gehad. Ik vind Google véél opdringeriger! Als ik eens rondneus naar prijzen van fietsen, dan krijg ik nog dagen (voor mijn gevoel zelfs weken) reclame voor fietsen te zien… Ach, ik kan daar wel om lachen. En ik denk dat ik wel bestand ben tegen de verlokkingen.

Het is de wereld waarin we leven. Je daar bewust van zijn, dat vind ik belangrijk. Natuurlijk kunnen de tijden veranderen, en kan er gebruik gemaakt worden tegen mij van wat ik deel in de virtuele wereld… Maar ook dat is van alle tijden. Zelfs in de tastbare wereld.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

The last day…

Een laatste cooked breakfast, deze keer niet klaargemaakt en geserveerd door onze Italiaanse gastvrouwen maar door granny, werken we met smaak weg. De oude dame heeft vroeger met haar inmiddels overleden echtgenoot The Blue Bell Inn uitgebaat, een zgn. free house met accomodation. Nu heeft de jonge generatie, Chloe en Ruby, het overgenomen… Wij durven deze B&B schaamteloos aanraden!

We rijden vandaag zuidwaarts, vóór 16.15 uur moeten we inchecken bij de Port of Tyne International Passenger Terminal. We besluiten de Coastal Road te nemen. Onze eerste stop is het dorpje Boulmer, waar een RAF kazerne blijkt te zijn. We lopen een stukje het strand op. Zee en lucht zijn grijs, je ziet amper waar de een in de ander overgaat. De zon doet haar best om door het dunne wolkendek heen te branden, af en toe lukt dat… De temperatuur is met 16°C best aangenaam. Het is quasi windstil.

Over smalle, rustige wegen tuffen we op ons gemakje verder. Alnmouth is de volgende stop. De River Aln, die ook langs Alnwick stroomt, mondt er na wat kronkels tussen de heuvels uit in de Noordzee. Alnwick is bekend vanwege zijn kasteel (Harry Potter) en tuinen… en is best druk en toeristisch. Alnmouth ademt rust uit… We lopen naar de monding en kuieren door de hoofdstraat en zijstraatjes, en in The Village Tearoom drinken we thee met iets erbij.

De volgende en laatste stop is het mooie dorp Warkworth met zijn imposante burchtruïne. Helaas hebben we geen tijd meer om het kasteel uitgebreid te bezoeken – er moet iets zijn waar we voor terug willen komen, nietwaar! Dus nemen we genoegen met een wandeling door de hoofdstraat en rond het kasteel.

En dan is het echt time to go. De wegen rond Newcastle zijn druk en files zijn niet altijd te vermijden. We hebben geluk, zonder noemenswaardig oponthoud bereiken we de terminal. Ook het inchecken gaat vlot en we mogen gelijk de buik van de boot inrijden! Kortom, ruim op tijd zitten we in onze kajuit… Nog een nachtje slapen en dan is deze heerlijke korte vakantie voorbij. Morgenochtend rijd ik van IJmuiden recht naar Haarlem voor een vergadering. Het leven kan bikkelhard zijn.

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties