Bloeiende heide!

Deze maandag is een grensdag. Het is de eerste dag van de eerste werkweek van het nieuwe schooljaar (de voorbereidingsweek); en het is mijn eerste vrije dag van het nieuwe schooljaar. Dus… na een bezoek aan de chiropractor, die hard werkt om mijn rug weer in orde te krijgen, en een ochtendje rommelen in huis, rijden vrouwlief en ik naar Bergen en parkeren aan het begin van de Zeeweg (De Franschman). Vanaf het parkeerterrein daar maken we een mooie wandeling, ik schat zo’n 8 kilometer. De heide bloeit overal en staat er op de meeste plekken goed bij. De bloeiende heide is zelfs stof voor de journaals, merken wij vanavond…

We zien echter niet alleen bloeiende heide… Met name in het bos staan her en der aardig wat paddenstoelen! We zien o.a. russula’s, boleten, cantharellen, bovisten en natuurlijk tal van soorten die we niet kennen… De herfst is dus ondanks de bloeiende heide ook al een beetje in aantocht!

Hieronder een verslag in foto’s.

davdavdavdavdavsdrdavdavsdrdavdav

Advertenties
Geplaatst in Wandelen | Tags: | 1 reactie

Kuieren over de heide en door het museum

Het zal tegen elven zijn als we de auto parkeren onder een hoge beuk, in een zijweg van de N527 die van Bussum naar Huizen loopt. Aan de andere kant van de weg strekt zich de Blaricummerheide uit (althans wat er van over is gebleven…). We openen het klaphek en begeven ons op weg. Vanaf wandelzoekpagina.nl heb ik een topografische kaart geprint (Trage Tocht Blaricum) waarmee we goed uit de voeten kunnen om onze eigen rondje uit te stippelen. De heide staat er dit jaar op de meeste plaatsen goed bij! En… met enige regelmaat schijnt de zon. Tja, dan is het gewoon ogen open en genieten maar!

Op de Blaricumse Heide graast een schaapskudde. De schaapskooi staat aan de Oude Naarderweg, een oude, beschaduwde zandweg die de heide als het ware doormidden snijdt. Aan de noordkant van de Oude Naarderweg treffen we de kudde! De dieren staan fanatiek te grazen. Het betreft hier Drenthse heideschapen, erg mooi, met een bruin hoofd, een bruine buik en bruine poten, en met hoorns. Zo’n heidelandschap met een kudde schapen erin… nostalgie pur sang!

Onze wandeling gaat voort en we beklimmen (hahaha) de Tafelberg (hahaha)! Ten slotte wandelen we weer naar de auto.

We rijden naar het dorp Laren. Google geeft aan dat het erg druk is in het museum, en dat klopt! Bij de cafetaria staat een lange rij mensen… We gaan eerst onze spulletjes in een locker stoppen en een kijkje nemen in de museumwinkel (mooie dingen verkopen ze, maar ik houd mijn hand gedisciplineerd op de knip). Als we terug bij de cafetaria komen, is de rij geslonken. Ik neem een broodje zalmsalade en een flesje Retsina.

Voor we de tentoonstelling inlopen, kuieren we een tijdje door de nieuw aangelegde museumtuin, ontworpen door de naar het schijnt wereldberoemde tuinontwerper Piet Oudolf. Wij zijn zeer gecharmeerd van wat hij met de tuin heeft gedaan…

En dan is het toch echt tijd om het museum in te gaan om de tentoonstelling Duitse Expressionisten te bezoeken. In de zalen is het vrij druk… Veel bezoekers (over het algemeen vrij bejaard, mag ik zeggen), en er lopen een paar groepjes BSO-kinderen een speurtocht te doen. Er hangt genoeg moois om de reis naar Laren te verantwoorden…

Dit laatste doek is van Otto Dix en heet Belgisch bordeel. Het is bedoeld om aanstootgevend te zijn – en dat is het ook, vind ik. Tegelijkertijd gaat er een soort van oerkracht van uit… Fascinerend. Laat ik met een neutraal werk eindigen: een klein schilderij dat als titel Meditatie draagt, geschilderd door Alexej von Jawlensky. Ik geloof dat ik dit het mooiste vind van de hele tentoonstelling…

Zonder file-ellende rijden we weer naar huis…

Geplaatst in Cultuur, Wandelen | 2 reacties

Home

Thuiskomen na een vakantie heeft altijd iets dubbels. Vreselijk omdat de vakantie voorbij is en het gewone leven weer gaat beginnen. Vreselijk omdat je weer naar het lokale winkelcentrum moet. Vreselijk omdat… nou ja, vreselijk dus.

De andere kant is wel dat je weer heerlijk in je eigen huis bent, in je eigen bed slaapt enz. En natuurlijk kom je met een hoop herinneringen thuis… Die neem je mee zolang je verder leeft, zong Boudewijn de Groot geloof ik… En daar doen we het dan mee.

Gisteravond vertrok de Stena Brittannica keurig op tijd uit de haven van Harwich. Aan de overkant van de rivier heb je de haven van Felixstowe, die een stuk groter is. Volgens mij is Stena Line de enige rederij die gebruik maakt van de havenfaciliteiten van Harwich. En voor reizigers zonder eigen vervoer: naast de haven ligt het treinstation.

Eenmaal op zee reppen wij ons naar onze hut – een binnenhut deze keer. Omdat we pas enkele dagen geleden omboekten, waren er helaas geen buitenhutten meer beschikbaar. Dat maakt ook dat het eerste daglicht dat we zien het licht is dat door de deur van een buitenhut in de gang valt. Al om kwart voor acht begint de ontscheping, om acht uur rijden we het haventerrein af… Aan de wolken zien we dat de lucht onrustig is. Onderweg naar huis valt er menige plensbui. We rijden via schoonmoederlief (gedag zeggen en de was ophalen) en precies op het middaguur rijden we onze oprit op. Het grote uitladen kan beginnen! En daarna… uitpakken, wasmachine aan, boodschappen, bibliotheek (leuk!), aan het eind van de middag het NOS journaal. We zijn weer thuis…

Gelukkig heb ik naast de honderden foto’s die ik heb gemaakt ook wat meer tastbare herinneringen meegebracht, o.a. een Damson Porter van First & Last Brewery in Northumberland, alvast voor mijn jaardag en kerst gekregen van onze Engelse vrienden C&F. Proost!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Reisdag naar het zuiden

Buiten valt de regen met bakken naar beneden. Wij genieten van ons laatste ontbijt in The Mortal Man Inn. De auto is ingeladen, we zijn klaar voor vertrek.

De kortste route gaat over de M6 naar het zuiden. Maar dan rijd je de hele dag op de motorway en daar heb ik geen zin in. Bovendien kom je dan langs twee grootstedelijke gebieden, nl. Manchester en Birmingham. Ik heb de kaart erbij gepakt en we besluiten om via een vrij noordelijke route van west naar oost door te steken, door de Yorkshire Dales.

Vanaf Kendal volgen we de A65, tot Gargrave. Dan gaat het over smalle B-wegen via Grassington en Pateley Bridge naar Fountains Abbey. Onderweg stoppen we om in een farm shop wat kaas te kopen. And some locally brewed beer.

In de Yorkshire Dales zijn we vaak op vakantie geweest, en we beseffen dat het best een hele tijd geleden is! Hier zo rijden doet me verlangen naar weer een vakantie in dit schitterende national park!

Foutains Abbey is van de National Trust. We lunchen in de cafetaria en nemen een kijkje bij de prachtige hall en bij de abdijruïne.

Dan is het tijd om verder te reizen. Door een ongeval op de M11 (tante Hut, onze Koreaanse tomtom, kondigt aan dat “er verkeersproblemen op onze route zijn”, waarvoor dank!) rijden we vanaf Cambridge binnendoor en genieten we van de glooiende schoonheid van het platteland van Suffolk. Felle opklaringen, pittige onweersbuien.

Om 21 uur zijn we in Harwich. We worden eruit gepikt voor een security check. Vrouwlief en ik worden gefouilleerd! Ze beginnen ook met het onderzoeken van de auto, maar die zit zo propvol dat ze het al gauw opgeven. Of ik wel mijn zakmes in de auto wil laten? Tjonge jonge!

Om 23 uur varen we af. Alkmaar, we komen eraan.

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Een natte dag

Het regent als we wakker worden. Het regent terwijl we ontbijten. Het regent als we naar Ambleside rijden. Overigens niet de route van gisteren: wind en regen hebben vannacht hun tol geëist en we moeten omrijden!

Het regent als we in Ambleside op het parkeerterrein staan. Maar… na een half uur of zo wordt het wat minder. We kopen een parkeerkaartje en lopen Ambleside in. Hier liggen héél veel voetstappen van ons en toch is het elke keer weer een feest om er rond te wandelen. Een aantal winkels zijn er altijd geweest, o.a. de Spar, de Co-op, de Apple Pie (bakery and tearoom). Vele zijn er nog maar ook weer niet meer: veranderd van eigenaar, van inrichting, van handelswaar, … En elke keer zijn er ook weer nieuwe winkels.

Ambleside is ook een mooi stadje, sfeervol gerestaureerd. Het riviertje de Stock Ghyll stroomt er doorheen. Vandaag met enig volume en geweld, zo blijkt!

De allereerste keer dat ik hier kwam was er midden in de stad een overdekt bus station. Dat is begin negentiger jaren door een projectontwikkelaar omgeturnd tot een winkelcomplex. De grootste winkel in dit geheel is Gaynors, een reusachtige buitensportwinkel.

Ook vandaag struinen we hier even rond en laat ik me verleiden tot de aanschaf van twee fleeces. Bij Cunningham, ook al jaren een vaste waarde in het winkelaanbod van Ambleside, koop ik een kleine rugzak die minder druk geeft op mijn rug. Lopen met een rugzak(je) was de hele vakantie erg pijnlijk…

Bij de Apple Pie kopen we twee lekkere filled rolls met tonijnsalade. We rijden naar Elterwater, een mooi dorpje dat aan het begin van Great Langdale ligt en een prachtige pub rijk is (waar we deze keer niets zullen drinken…). We eten onze broodjes op in de auto… terwijl het regent. Als de regen stopt, kijken we rond in het dorp. De River Brathay kolkt onder de brug door!

We willen een stukje langs de rivier lopen tot waar die het meer Elter Water voedt. Dit pad was altijd al een vrij goed begaanbaar pad, maar nu is het een rolstoelpad (sic) geworden. Dat loopt natuurlijk als een trein maar het avontuurlijke is er zo wel een beetje af. Soit! Het is een mooie route, dus niet zeuren, Jacobs! Heel af en toe valt er wat meer licht op de weilanden die overigens door de overvloedige regenval hier en daar plasdras staan…

Na tien minuten stuiten we op een hindernis: de rivier is buiten haar oevers getreden en het pad staat onder water! De meeste wandelaars banjeren er doorheen, wij vinden dat wat overdreven, het water staat bijna 20 cm hoog… We hebben echt geen zin in natte schoenen!

We besluiten om terug naar het dorp te lopen. De meeste bagage zit gewoon in de auto dus ook onze sandalen. Van ander schoeisel voorzien wandelen we terug naar het ondergelopen pad. Nu kunnen we verder!

De hemelsluizen gaan opnieuw open… Maar we hebben er lol in dus we lopen verder en komen uiteindelijk bij Elter Water. Het meer is ook buiten zijn oevers getreden…

Uiteraard zetten we de camera’s aan het werk, wel van onder onze paraplu want de weergoden klotsen ruimhartig met water in het rond! We genieten echter van al dit moois… Na een tijdje keren we op onze schreden terug. Vanwege onze natte, koude voeten besluiten we de Brittannia Inn over te slaan en terug te gaan naar onze kamer in The Mortal Man Inn. Het is inmiddels ook bijna zes uur en we gaan gelijk een hapje eten. Ik kies voor lamsgebraad met een heerlijke puree, ratatouille en onion gravy. Sticky toffee pudding als toetje. En een heerlijk glas Sally Birkett Ale om alles weg te spoelen.

Sally Birkett Ale!? Jazeker. Speciaal gebrouwen (in Lancashire) voor The Mortal Man Inn. Waarom? Lees het eeuwenoude gedicht maar op het uithangbord van The Mortal Man Inn!

We kijken met buitengewoon veel genoegen terug op ons verblijf in dit hotel. Prima kamer, vriendelijke medewerkers, een warme ambiance, goed eten en drinken en… prachtig gelegen! Een aanrader!

Morgen hebben we een reisdag: van Troutbeck naar Harwich… De vakantie loopt nu echt op haar laatste benen. Snikker-de-snik-snik!!!!!!!!

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Picture postcard

Het is vrijdag. Normaal was dit onze laatste dag op South Uist geweest, maar het wordt een dag in het Lake District National Park.

De eerste keer dat ik in het Lake District kwam, was in 1976. In de trouwe Renault R16 nam mijn vader zijn gezin mee op een Grand Tour door Engeland. We verbleven o.a. in jeugdherbergen op de North York Moors, in de Yorkshire Dales en in het Lake District. Dat jaar werd mijn liefde voor Great Britain geboren, ik ben sindsdien denk ik elk jaar minstens eenmaal op vakantie geweest in dit mooie land dat nu politiek en economisch zo verscheurd is…

Het regent als we rond acht uur opstaan en in de mooie ontbijtkamer genieten van ons continental breakfast. Pas rond elf uur klaart het op. We rijden door het picture postcard landschap van het Lake District via Ambleside naar Skelwith Bridge waar we bij Chesters koffie drinken met iets lekkers erbij.

Chesters is voor ons een begrip. In 1994 gingen vrouwlief, onze kinderen (toen 3 en 4 jaar oud) en ik voor het eerst als gezinnetje naar het Lake District. We hadden een cottage gehuurd – Littlebeck in Fairview Road, van mevr. Irene Cook, in het oude deel van Ambleside, een cottage waarin we nog menige vakantie zouden doorbrengen (tot Irene ermee stopte en er zelf ging wonen). De eerste wandeling die we maakten voerde ons over de Loughrigg Fell, langs Lily Tarn en Loughrigg Tarn naar Skelwith Bridge waar we de bus terug naar Ambleside konden nemen. (In die tijd hadden wij geen auto!) Tot onze blijdschap was er een tearoom in Skelwith Bridge: Chesters dus. De tearoom hoorde bij de showroom van de Kirkstone Quarry, waar leisteen (slate) met een bijzonder mooie, groenachtige kleur werd gedolven. Je kon er oorbellen van Kirkstone slate kopen, maar ook je volledige keukenblad op maat uit leisteen laten maken. Tegenwoordig is er van de hele leisteenconnectie niet veel meer over: je kunt er nog steeds een leistenen huisnummerbordje kopen… en dat is het. Verder is het nu een winkel boordevol smaakvolle hebbedingetjes, en een chique tearoom… We hebben Chesters dus zien evolueren. Alleen aan het aanbod van de taarten bleef men redelijk trouw. Maar ook dat is nu losgelaten, merkten we vandaag.

Lemon-pollenta cake

We klimmen over Neaum Crag naar Loughrigg Tarn. Er zit zeer veel dynamiek in de lucht, zon en wolken wisselen elkaar in hoog tempo af. Neaum Crag stelt qua hoogte niet veel voor, maar het uitzicht dat je vanaf dit bescheiden topje hebt, is fenomenaal!

Zicht op Greater Langdale en de Langdale Pikes

Zicht op Loughrigg Tarn en daarachter de Loughrigg Fell

We dalen af naar het meer. De lucht betrekt en het begint te regenen. We pakken de paraplu’s uit de rugzak en genieten verder!

Het regent niet meer als we bij de auto aankomen. We rijden terug naar Troutbeck. Ik installeer me met een lekkere Windermere IPA (Tirril brewery) en een boek in de bar.

Rond vijf uur gaan we nog een wandeling maken, door het dorp zelf ęn een stukje Robin Lane op, een mooie landweg tussen hoge muurtjes waarover we vaak met de kinderen van Troutbeck naar Ambleside zijn gelopen, of omgekeerd. Troutbeck staat vol prachtige, oude huizen. Vele dateren uit de 17de eeuw. Alles is hier even nauwgezet en mooi opgeknapt, het lijkt wel alsof je door een openluchtmuseum loopt. Picture postcard!!

Vanaf Robin Lane hebben we een weids uitzicht o.a. over Lake Windermere. In de verte komen inktzwarte wolken aandrijven. Er klinkt gerommel. Er is een behoorlijk onweer op komst!

We zetten er flink de pas in maar 200 meter voor The Mortal Man Inn worden we door het noodweer ingehaald! Gelukkig staat er een staldeur open, we glippen naar binnen. In de stal zijn kooien waarin honden liggen. Geen hond die een kik geeft… Buiten hoost het en de donder is niet van de lucht!

Als de regen even afneemt, wagen we de gok en spoeden we ons naar ons hotel. De weg is veranderd in een beekje…

Om acht uur hebben we een tafeltje gereserveerd in de sfeervolle bar van het hotel. Vrouwlief gaat voor fish & chips en ik bezwijk voor de pie of the day: chicken & mushroom. Met een pint of Tirril IPA erbij.

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

The Mortal Man

Het is erg vroeg en nog donker als de wekker gaat. Om klokslag half zes trekken we de deur van onze caravan achter ons dicht en vertrekken. Een uur later staan we op de kade in Lochmaddy, klaar om in te schepen.

De overtocht verloopt prettig, het is opvallend rustig aan boord. In Uig rijden we als een van de laatsten van de boot. Via Portree en Broadford rijden we over Skye. Deze keer verlaten we het Eiland van de Mist over de brug.

De reis gaat verder. Speanbridge, Dalwhinnie, Perth, Stirling, Glasgow. Bij Penrith verlaten we de M6 en over de A592 rijden het Lake District in. Langs Ullswater en over de Kirkstone Pass bereiken we Troutbeck (bij Windermere). Het is 20.15 uur als ik de contactsleutel omdraai… Moe maar voldaan melden we ons bij de receptie van The Mortal Man Inn waar we de komende drie nachten zullen verblijven en de stormen meemaken…

We slapen in kamer 14. En eten aan tafel 14. Puur toeval maar wel leuk!

Wat gaan e komende dagen ons brengen? We gaan het meemaken!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen