Byzantijnse cultuur

Vandaag (dinsdag) rijden we naar Mystras, een opgraving in de buurt van de (moderne!) stad Sparta. Op een steile berg, een 634 meter hoge uitloper van het Taigetos gebergte, bouwde de Franse kruisridder Guillaume de Villehardouin in 1249 een vesting. Onder de burcht verrees in de loop van de eeuwen een heuse stad met o.a. een paleis, vele kerken en een aantal kloosters. Achtereenvolgens heersten er de Byzantijnen, de Turken, de Venetianen en weer de Turken. In de 18de eeuw woonden er zo’n 40000 mensen in Mystras. De stad kreeg het na 1770 hard te verduren van Albanese roversbendes en werd ten slotte in as gelegd tijdens de Griekse Vrijheidsoorlog.

Vanaf het parkeerterrein midden in het dorp wandelen wij over smalle verharde wegen tussen de olijfgaarden naar de ingang van het oude Mystras dat boven ons tegen de steile heuvel aan ligt.

Aanvankelijk schijnt de zon, de sun cream wordt gul gesmeerd. Maar helaas verdwijnt de zon al vrij gauw achter een vaag gordijn van woestijnstof en hoge bewolking waaruit zelfs enkele druppels regen vallen. We lopen van kerk naar kerk naar klooster naar kerk. In de kerken zijn vaak schitterende fresco’s bewaard gebleven…

Uiteindelijk bereiken we de burcht vanwaar we een mooi uitzicht hebben op de omringende bergen en het dal waarin Sparta ligt. Tijdens de afdaling begint het te regenen. Na het buitje is alles bruin gespikkeld: de regen brengt woestijnstof mee… Even breekt de zon door, de sneeuwkap op de rug van het Taigetos gebergte ligt oogverblindend te schitteren!

Het begint opnieuw te regenen. Regenjassen en paraplu’s liggen in de auto, dit was niet voorspeld. Gelukkig kunnen we onder een grote boom schuilen en is de bui van korte duur. Terug in het dorp zetten we ons onder een parasol die nu functioneert als paraplui, en drinken een kopje (Griekse!) koffie… met een stuk baklava erbij.

We treffen een bruin gespikkelde auto aan op de parkeerplaats. We rijden terug naar Sparta en naar ons dorp Xirokambion. Op de kaart zien we dat er een weggetje de bergen in voert. We hebben nog even tijd dus… waarom niet? Aan de rand van het dorp stoppen we al: een oeroude brug over de bergstroom, magnifiek! We vinden er weer wilde tulpjes…

We rijden verder, een smal dal in. De weg zit vol kuilen en is smal. Maar het landschap is adembenemend. Achterin de vallei zien we hoog in de bergflank een dorpje liggen. Daar zou ik wel eens naartoe willen! Maar de tijd tikt door en er is hier beneden in het dal al zoveel te zien. Indrukwekkende rotswanden, wilde cyclamen, (ver)wilde(rde) geiten, watervallen, oude olijfbomen… Later, in het restaurant, horen we van een stel Nederlanders die hier vier jaar hebben gewoond en gewerkt, dat het hele berggebied Natura 2000 status heeft. Met spijt in het hart keren we de auto en dalen weet af, naar Xirokambion…

We gaan in hetzelfde restaurant als gisteren eten. Er zit een Nederlands stel dat uitstekend Grieks blijkt te spreken en goed ingeburgerd is. Ze organiseren foto-reizen. Nu weer vanuit Amsterdam, want ook hen heeft de financiële crisis getroffen… Maar ze hebben nog een huis in Xirokambion en komen hier geregeld om groepjes mensen rond te leiden. Ze vertellen veel over het dagelijks leven op de Peloponnesos. Door al dat geklets wordt het wel laat… We nemen hartelijk afscheid van de Nederlanders en van de mensen van het restaurant. Ik had hier graag een week of wat gebleven, want je kunt hier in de bergen veel wandelingen maken, maar morgen moeten we verkassen, naar de Mani. De Mani, waar iedereen zo vol van is…

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een grijze dag

Na het ontbijt lopen we nog een tijdje door Navplion en het zonnetje priemt af en toe even door de hoge bewolking.

We hebben een slordige 160 km voor de boeg, ongeveer de helft langs de kust en de helft door de bergen. Om rechte stukken weg moet je hier niet komen maar gelukkig zijn de wegen over het algemeen vrij rustig. En vrachtwagens komen we al helemaal amper tegen… De rit langs de kust vind ik vrij saai, en daar is het grijze weer zeker debet aan. Toch stoppen we af en toe bij een uitkijkpunt.

Net voordat we bij Leonidio de bergen in gaan, rijden we nog naar twee kustdorpjes. Het is een bijzonder landschap: zo’n 2,5 vierkante kilometer volkomen vlak land waar volop aan tuinbouw wordt gedaan: op het land zien we veel sla en bonen staan, hier en daar aardappelen of nog wat anders. In plastic ‘tunnels’ worden o.a. tomaten, courgettes en aubergines gekweekt. Aan alles zie je dat hier hard wordt gewerkt maar een vetpot is het zeker niet! In Lakkos loopt de weg dood op een kleine parkeerplaats bij het strand. De taverna is dicht, er is hier geen levende ziel te bekennen…

Dus rijden we een stukje terug en over smalle asfaltweggetjes tussen muurtjes en kassen en boomgaarden (olijf, sinaasappel) en boerderijtjes door tuffen we naar Plaka. Onderweg rijden we door een heuse wadi (doorwaadbare plaats). De rivier staat droog…

In Plaka is wel wat beweging, met name bij het haventje waar een paar vissersboten liggen te dobberen op het water en het terras van een van de restaurantjes redelijk druk is… Op het strand echter is het stil.

We besluiten naar Leonidio te rijden, een aardig stadje waar we even uitstappen en bij de bakker wat lekkers kopen voor de lunch: een soort zoute stengels en iets dat wat weg heeft van speculaas.

Door het kloofdal van de Dafnon gaan we het Párnongebergte in… Niet mis! De weg klimt en klimt. Diep onder ons ruist de rivier. Ontzettend jammer dat de zon niet schijnt, het grijze weer slaat alle kleur uit het landschap. Opeens ontwaren we hoog tegen de rotsen ‘gekleefd’ het klooster Moni Eloni. Wat een ligging! (Hoewel je eerlijk gezegd beter kunt spreken van een ‘hanging’!)

We bezoeken het klooster. Volgens onze informatie moet je er bedekt gekleed naar binnen gaan maar dat is niet meer zo. We bespeuren ook geen nonnen, wel een pater… Ondanks deze verwarring vinden we dit klooster zeker een bezoekje waard.

We rijden verder naar het 1000 m boven de zeespiegel gelegen bergdorp Kosmas. Een charmant en vrij authentiek dorp maar het is er koud (12 graden). We laten de gezellige terrassen voor wat ze zijn…

Nog zo’n 40 km scheiden ons van onze bestemming: Xirokambion. Het is een lange afdaling met zicht op een hoge bergrug met een sneeuwdak! Bij Skoura is de routebeschrijving niet helder en in plaats van over gloednieuw asfalt hobbelen we over smalle asfaltweggetjes en zelfs een stuk onverharde weg (en een dam door een rivier) maar we bereiken veilig onze bestemming…

Het is vroeg donker en af en toe valt er een druppel regen als we naar een restaurant lopen bij het dorpsplein. Aan vier tafeltjes zitten Nederlanders te eten. Met dank aan SNP Reizen, denk ik zomaar!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Een vol programma!

Vandaag zitten we al om half acht aan het ontbijt en om iets voor negen lopen we Mycene in: ruïnes van bijna 3500 jaar oud, het is niet te bevatten dat de Oude Grieken al zoiets konden bouwen. Nou ja, zoiets… Je ziet er niet meer zoveel van, maar alleen al de gigantische stenen die werden gebruikt om de verdedigingsmuren te bouwen!? Impressive!

We hebben de hele opgraving zowat voor ons alleen… Als we terug bij het museum en de uitgang komen, staan de mensen in de rij en staan er heel wat touring cars op het parkeerterrein… Wij drinken een glas vers geperst sinaasappelsap en hijsen de rugzakjes op: we gaan wandelen!

De wandeling staat beschreven in de informatiemap die we van SNP Reizen hebben ontvangen. Slechts 7 km, maar een stevig tochtje. We genieten… van het landschap, de olijfbomen, de bloementapijten, de zon. Echt prachtig!

Na de wandeling bezoeken we nog een grafmonument: de zgn. Schatkamer van Atreus, een koepelgraf uit het begin van de 13de eeuw vóór Christus! Ook al zo impressive!

We rijden naar Iréo, een weinig bezochte archeologische vindplaats waar een tempelcomplex ter ere van Hera, de vrouw van Zeus, is opgegraven. De ruïnes stammen uit de 5de eeuw voor Christus. Helaas hebben we maar 20 minuten, de site gaat om 16 uur al dicht.

Nu willen we nog naar het Oud-Griekse kuuroord Epidauros (3de eeuw voor Christus) rijden. Ik kies een route door de bergen… Het is daar zo genieten dat we Epidauros niet meer halen. We zien mooie landschappen met muurtjes, kuddes schapen en geiten, leuke kerkjes. En ook hier veel bloemen. En lekker fris!

In Navplion vinden we zowaar een parkeerplekje vlakbij het hotel; handig voor morgenochtend. We frissen ons op, smeren her en der wat after sun cream en gaan de stad in voor een lekkere Greek salad, souvlaki en een glas retsina. Daarna lonkt ons bed… maar eerst steken we nog kaarsjes aan in de Grieks Orthodoxe Kerk om de hoek van het hotel. Die is klaar voor Pasen – volgend weekend!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Bloemen en oudheden

De mens reist naar Griekenland om daar met name allerlei archeologische opgravingen en bijbehorende musea te bezoeken. Althans, dat is mijn beeld. En dat klopt natuurlijk grotendeels wel! Dus tijdens de eerste dag van onze Griekse vakantie gaan we op zoek naar dergelijke locaties.

Vanaf het stadje Argos klimmen we (met de auto) over een smal asfaltweggetje vol kuilen naar de top van een berg waar de indrukwekkende vesting Larissa staat. Langs de kant van de weg en tussen de olijfbomen deint een bloemenzee in bonte kleuren op de wind… Zelden hebben we zoveel bloemen gezien, geloof ik!

De vesting Larissa is mooi gerestaureerd. Zowel binnen als buiten de muren groeien en bloeien ook hier talloze bloemen… Een lust voor het oog! Vanaf de parkeerplaats hebben we uitzicht op een groot nonnenklooster; mannen mogen er niet in.

Vanaf Larissa dalen we weer af richting Argos en onderweg bezoeken we nog de schamele restanten van een tempelcomplex. Het ligt bij een mooi dennenbos waarin een café is, althans volgens ons gidsje. Helaas, het café bestaat niet meer… De locatie is wel prachtig, tegenover een schattig kerkje.

We rijden naar Nemea, een dorp dat bekend staat om zijn wijn en om zijn archeologische opgravingen: een goed gerestaureerd stadion en een tempel ter ere van Zeus. Eerst bezoeken we het stadion… Dat ligt er zó bij dat je je goed kunt voorstellen hoe het er destijds aan toe ging tijdens de Pan-Helleense spelen, die hier vierjaarlijks werden georganiseerd, telkens het jaar voor de Olympische Spelen.

De grond is kalkachtig en we vinden o.a. wilde tulpjes en een bijenorchis!

Daarna gaan we een hapje eten in een taverna. Voor 12,50 € hebben we lekker gegeten en gedronken (inclusief lokale wijn). Vervolgens brengen we de tempelruïne een bezoek. We vinden ze prachtig en heel sfeervol gesitueerd tegen een decor van olijfgaarden en bergen…

We nemen nog een kijkje in het museum en rijden dan op ons gemakje weer terug naar Navplion… Onderweg genieten we van het mooie landschap.

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Souvlaki jaja

Hier zitten we dan, op meer dan 2000 km van huis, knal zuid(oost). Om kwart over acht ging de zon onder (in Nederland is het dan nog maar kwart over zeven…). Intussen loopt de klok richting tienen, we zijn neergestreken op een verwarmd terras aan de haven van Navplion en hebben souvlaki besteld. En een glas retsina natuurlijk!

Vanmorgen hadden we een mini pre-pasenontbijt met dochterlief die de paasdagen zonder ons doorbrengt in Alkmaar. Nooit bij stilgestaan (wel geweten!) dat de meivakantie in het paasweekend begon… Daarna gingen we naar Schiphol en namen het vliegtuig naar Athene. Met een huurauto reden we naar Navplion.

In Navplion blijven we drie nachten. Het ziet er een mooi, aardig stadje uit – was in de 19de eeuw gedurende enkele jaren de hoofdstad van het van de Turken bevrijde vrije koninkrijk Griekenland. In de omgeving is genoeg te zien om hier een week te blijven…

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

De acht bergen

Ik vier het begin van de vakantie met het schrijven van een kort stukje over een boek dat ik gisteren heb uitgelezen omdat het vóór ons vertrek weer terug bij de bibliotheek moest worden ingeleverd.

Paolo Cognetti schreef een heerlijk, magnifiek boek over opgroeien, de bewustwording van wie je ouders zijn, liefde en vriendschap. En de dood. Het decor wordt grotendeels gevormd door de bergen van het massief van de Monte Rosa, een bergmassief op de grens van Italië en Zwitserland. De bergen, daar gaat het boek ook over. En over de modernisering die de bergen in haar greep krijgt, met oprukkende skipistes en chaletparken…

Paolo Cognetti -De acht bergen

Ik ga zeker Cognetti’s andere boeken lezen… Maar deze vakantie ga ik me op Mythos storten, van Stephen Fry. Μέχρι την επόμενη φορά!

Achter de volgende link vind je een mooi interview met Paolo Cognetti.

Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

200 soorten groen

200 soorten groen… dat is nog eens wat anders dan fifty shades of grey! En voor die 200 verschillende tinten groen zijn we naar Haarlem afgereisd. Het Teylers museum stelt werk tentoon van de gebroeders Bauer: botanische kunst!

Vanaf het station lopen we de stad in. We zijn niet de enigen! Man, man, wat is het hier druk!! We drijven mee in de mensensliert, richting Grote Markt. Het is niet alleen een gewone koopzondag in de stad, maar het is ook Bloemenweekend. De praalwagens van het Bloemencorso staan opgesteld op de Gedempte Oude Gracht. Je kunt er over de koppen lopen! Maar eerlijk is eerlijk, de praalwagens zien er schitterend uit!

Ergens staat een fanfare te blazen en 100 meter verderop maakt het duo The Famous Unknowns indruk op het publiek en op mij; ik koop een CD’tje!

Ten slotte bereiken we het Teylers museum. Het is aanschuiven om binnen te komen want voor ons gaat een hele bus Britten naar binnen. We skippen de vaste opstelling van het museum en gaan meteen door naar de tentoonstelling.

Waanzinnig hoe deze twee broers Bauer konden schilderen met waterverf. Ze hebben allerlei planten geschilderd o.a. tijdens een reis langs de kusten van het pas gekoloniseerde Australië, maar ook tijdens reizen door het Ottomaanse Rijk.

Hoe deden ze dat!? Hoe gingen ze te werk!? Wel, ze maakten potloodschetsen en droogden planten. Op de schetsen gaven ze de de kleuren aan met nummers die correspondeerden met een kleurentabel zoals die op de foto hierboven is te zien. Aan de hand van deze schetsen en de gedroogde bloemen werden de aquarellen in Kew uitgewerkt tot heuse pareltjes. Wat een kleuren, wat een details!

Maar de broers schilderden niet alleen planten; ook de dierenwereld werd verbazingwekkend gedetailleerd vastgelegd.

Kortom, deze tentoonstelling is een bezoek meer dan waard! Op ons gemakje wandelen we door het mooie Haarlem terug naar het station om de thuisreis te aanvaarden…

Geplaatst in Cultuur | Een reactie plaatsen