Onderweg

Voor mijn gevoel is het nog vroeg maar feitelijk ga ik op de gewone tijd de deur uit. Echter ik stap niet op de fiets naar school maar loop ik op mijn gemakje naar de bushalte. Er staat al een man. Het display geeft aan dat we nog vijf minuten geduld moeten. Er komt een jonge vrouw bij; letters op haar broek vertellen me dat ze bij Zeeman werkt.

Zo meteen komt de bus. In welke volgorde gaan we instappen? De andere man stond er eerst dus wat mij betreft is er geen twijfel dat hij als eerste instapt. Dan ben ik aan de beurt, echter ik ben opgevoed met de boodschap ladies first. Ik ben wel véél ouder dan die vrouw… Dus!?

De bus arriveert. Ik hoef me geen zorgen meer te maken, voor wij mannen het doorhebben, schiet de vrouw de bus in. Ik laat de man keurig voor. Dan stap ik in.

Hey, dit is zo’n nieuwe elektrische bus! De motor brengt hoge, luide zoemgeluiden voort. Best wel irritant. Ik verplaats me in de chauffeur. Het is een oudere man, grijs haar, grijze snor, van het type brombeer, wel aardig. Hij heeft vast voor dit vak gekozen vanwege de geur van diesel en uitlaatgassen, en het diepe, warme geluid van een dieselmotor. En nou moet hij de hele dag rijden met de herrie die zo’n elektrische motor maakt. Je zou voor minder een andere baan zoeken…

Daar is het station. Ik ga op een bankje in de wachtkamer zitten. Opeens breekt buiten de zondvloed los! Reizigers, verspreid staande op het lange perron, weten niet hoe snel ze onder de overkapping moeten komen! De regen striemt tegen de ruiten, de wind beukt tegen de gebouwen… Twee minuten later is het voorbij. Mijn trein heeft tien minuten vertraging.

Advertenties
Geplaatst in Mijmeringen | Een reactie plaatsen

Basaltbogen

We plakken er nog een dagje aan vast: jazeker, zoals gepland! Na het ontbijt maken we de kamer leeg en rekenen we af. We gaan lopen vanaf het hotel, op het programma staat de Erlebnisschleife Basaltbogen. We beginnen langs de Wied.

Eerst loopt het pad naast het water maar na een tijdje beginnen we te stijgen en lopen we hoog boven de rivier. De zon staat nog achter de berg dus we wandelen in de schaduw en dat is best frisjes! Opeens lopen we het bos uit, de zon in… wat een weldaad! Je voelt dat het een warme dag gaat worden, er is 26°C voorspeld!

Vanaf Rossbach is het klimmen geblazen! Doel is de top van de ‘berg’, een bazaltrots.

Je ziet heel mooi dat de bazaltrots vele miljoenen jaren geleden is gestold uit vloeibaar magma en zijn typische’orgelpijpenstructuur’ heeft aangenomen. Omstreeks 1875 is men hier begonnen met het ontginnen van deze bazaltkern, er is ruim 30 meter van de top gehaald en wat er nu nog staat is een schamel restant van wat ooit een indrukwekkende vulkaanzuil moet geweest zijn!

We dalen af naar het dal van de Masbach, en aan de andere kant wacht opnieuw een pittige klim! Het laatste stuk gaat door een semi-holle weg – een oud pad, vermoed ik!

Eenmaal boven lopen we door open landschap wat voor een prettige afwisseling zorgt. Overigens moet ik er toch wel meteen aan toevoegen dat we al de hele dag door prachtige, afwisselende bossen hebben gelopen! Aan variatie geen gebrek!

Rest ons de afdaling, terug naar de Wied en hotel Wiedfriede!

Op het terras drinken we nog een kop koffie en eten er, samen met enkele wespen, een stuk pruimenvlaai bij…

We rijden naar Linz am Rhein en nemen daar het pontje over de Rijn naar Remagen. Verderop, in het Ahrtal, gaan we de snelweg op. Zonder fileleed rijden we naar huis…

Het waren vier heerlijke dagen!

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Wiedtaler Höhenpfad

Na bijna negen uur slapen sta ik verkwikt op. Het ontbijt smaakt uitstekend en ik stop stiekem twee broodjes met kaas in mijn rugzak ter compensatie van het gemiste maar wel betaalde diner van gisteravond. Het is koud, de thermometer geeft 9°C aan maar de zon schenkt ons al haar weldadige warmte. We parkeren bij het zwembad in Haussen en beginnen aan onze wandeling.

In Haussen blijken, zo klein als het is, meerdere enorme kloosters van de Franciscaner Orde te staan… Al na een kwartier passeren we het eerste complex.

We lopen het dorp uit, de route gaat recht tegen de heuvel op en ik voel de eerste zweetdruppels aan mijn nekharen bungelen. Eenmaal boven lopen we een tijd over een prachtige bosweg met fraai uitzicht over het dal van de Wied.

Na een kilometer voert onze route verder omhoog, eerst over een zigzagpaadje en daarna over boswegen, tot we boven komen waar het landschap open is en waar in 1964 een boer hoopvol een skipiste opende; er staat nu nog een aardig paviljoen met terras. Het mineraalwater wordt er duur betaald maar het uitzicht is groots…

Het Höhenpfad loopt hier over heel brede forest roads, wij kijken op de kaart en vinden een alternatief, door een valleitje omlaag. Overal zijn woelsporen van wilde zwijnen en het riviertje is op sommige plekken een en al modderbad! Helaas, overdag laten everzwijnen zich zelden zien… zo ook vandaag.

Over brede paden die door een beukenbos omhoog slingeren, klimmen we naar Langscheid en Solscheid, twee gehuchten waar de zondagsrust als een deken over het land ligt. Intussen heeft de temperatuur al zomerse waarden bereikt, de 20°C voorbij! Bij de Solscheider Kapelle houden we een korte rust en eet ik de gejatte (zo voelt het… mijn geweten speelt op en moet gesust worden) broodjes op.

Van hierboven voert een schitterende veld- en bosweg ons terug naar das Wiedtal.

De route omzeilt succesvol het dorp Niederbreitbach en zigzagt vervolgens weer omhoog, de Clausberg op – en verder. Aan de overkant van het dal van de Fockenbach zien we de burchtruïne Neuerburg liggen. Even krijgen we das Pfalz Gefühl!

De thermometer geeft 25°C aan maar vanaf hier is het nog uitsluitend afdalen. We hebben ons nogal veel voorgesteld van Kloster Marienhaus maar dat valt vies tegen. Steil dalen we opnieuw af naar de Wied. Langs het pad staan de staties van een kruisweg. We komen langs de Kreuzkapelle, steken de Wied over met een moderne brug voor voetgangers en fietsers, en lopen naar de auto. Wat een mooie wandeling hebben we vandaag gemaakt!

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Nassau

Nassau!? Heeft dat iets te maken met het Nederlands koningshuis? Ja. En daar trekken wij ons niets van aan, wij, zijnde de jarige oudere man en zijn eega de oudere dame, spreken er gewoon af met de jongere dame die ook jarig is. Het wordt een blij weerzien, daar bij dat roodgeverfde station van Nassau!

De lucht is blauw, de vogeltjes fluiten, het bos lijkt er al herfstig bij te liggen. De heer en zijn dames bewonderen het prachtige raadhuis, schaffen in de lokale kantoorboekhandel de wandelkaart van deze omgeving aan (€ 6,90 voor een hele dag wandelplezier!), slaan bij de bakker wat proviand in en lopen het stadje uit.

De wandeling gaat over prachtige bospaden en begint met een lange, best steile klim, het zweet klotst weldra onder des herens oksels! Onder de koepel van het bronsgroen der boomkruinen stijgt het achtbaar gezelschap voort en verder tot het landschap zich opent en onder hen het dal van de Lahn zich in al zijn glorie ontvouwt. Het helblauwe uitspansel wolkt langzaam maar zeker dicht…

Onze edele vrienden zetten, na het nuttigen van de meegebrachte broodjes, de tocht verder over slingerende bospaadjes en statige boswegen. Het valt hen op dat het herfstige karakter dat het bos uitstraalt aan de buitenkant, niet zo ervaren wordt als men zicht voortbeweegt onder het lover… Droog evenwel knisperen talloze blaadjes onder het stevige schoeisel wat erop wijst dat de herfst toch in aantocht is. Het ontbreken van paddestoelen is een ander opvallend verschijnsel waaruit de oudere heer opmaakt dat de herfst nog niet in al zijn tomeloze vurigheid is losgebarsten. Tot… dit exemplaar het bos oplicht!

De uitzondering die de regel bevestigt, nietwaar! De route loopt mooi boven de vallei en het rustig kuierend en keuvelend gezelschap geniet bij tijd en wijle van de mooie vergezichten.

Ons drietal daalt nu af naar de plaats van vertrek. In Hotel Lahnromantik wordt een eenvoudig doch heerlijk maal genuttigd, waarna de jongere dame omstreeks half acht de trein neemt naar Giessen en het oudere echtpaar zich door hun tomtom laten leiden en geschokt door de outskirts van Koblenz rijden… De romantiek van de Rijnvallei is hier ver te zoeken! Over diepduistere kronkelwegen bereiken zij hun hotel, Wiedfriede, weer. Het hoofdkussen lonkt met kracht.

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Wiedfriede

Beste lezer, er staat geschreven wied met een d. En wied moet met een hoofdletter, dus: Wied. De Wied is een zijriviertje van de Rijn. Niet wiet dus. Zodoende. O ja, en Friede (hier eveneens met hoofdletter want Duits zelfstandig naamwoord) betekent zoveel als rust. Kortom, wij verblijven heden in hotel Wiedfriede, Gemeinde Dattenberg, Ort Arnsau. Een eenvoudig onderkomen in de vallei van het riviertje de Wied. In de regio Rhein-Westerwald, ergens tussen Bonn en Koblenz.

Na een uitstekende nacht (dank u), een eenvoudig ontbijt, het voeren van het konijn van buurvrouw M. & buurman H. en een blitzbezoek aan de Dekamarkt in De Mare om croissants voor onderweg in te slaan, laten wij dra Alkmaar achter ons… Twee uur later gaan we de grens over en weer wat later verlaten we de snelweg om tien cent per liter goedkoper te tanken dan in Nederland. Rees. Waar we altijd tanken als we langs hier Duitsland in- of uitrijden, en een plek op de aardkloot waar ik al wel eens mijn tanden zet in een Big Mac… Ik beken.

5 km verderop ligt Wasserschloss Anholt. Sehr schön.

We kuieren er wat rond en drinken een kopje koffie in het Parkhotel dat is gevestigd in het kasteel. Op de binnenplaats staan slanke, glimmende Mercedessen waaruit duur geklede heren en dames verschijnen; een tournedos kost er 72 euro. Kortom, een dure koffie. Maar niet getreurd want de locatie is verrukkelijk en het herfstzonnetje is volop van de partij.

Om 15.05 uur arriveren we bij hotel Wiedfriede. We komen even bij van de reis en rijden dan naar het VVV in Waldbreitbach. Een vriendelijke dame heeft ons informatie over de wandelmogelijkheden in de omgeving. Ik schaf twee wandelkaarten aan. Niet eens een tientje… Ik zeg altijd maar zo: een bioscoopkaartje kost om en nabij de tien euro en daar heb je twee uur plezier van. Een wandelkaart kost gemiddeld zo’n zeven à acht euro en meestal heb je daar dagen plezier van. Waarom zou je dus niet een goede kaart aanschaffen!?

In het VVV-kantoortje verkopen ze ook wat lokale kruidenlikeurtjes. Eentje met kummel lijkt ons wel bijzonder. De vriendelijke dame vertelt dat daar onder de toonbank een fles van open staat en ze wil ons wel een slokje laten proeven als we beloven het niet verder te vertellen. Dat beloven we!

Volgens mijn lieve echtgenote is Linz am Rhein een mooi stadje aan de oevers van de Rijn. En dat klopt! Mooie vakwerkhuizen, leuke winkeltjes, veel terrasjes, een Schloss en twee stadspoorten onder een toren. En een veer dat doorlopend de Rijnoevers met elkaar verbindt.

In Waldfriede gaan we aan de Duitse kost… Schweinefleisch, zwiebelen, pommes, salat. Eis. Tomatensuppe voraf. Dunkeles weizen Bier, trocken Riesling. Mein Deutsch ist nicht do gut!

Morgen reizen we nog een klein stukje verder, dan ontmoeten we dochterlief. Dochterlief was vaders jaardagscadeau, alweer heel wat jaartjes geleden. Dat gaan we vieren met een mooie wandeling in de omgeving van Nassau.

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Muggen en doedelzakken

Mijn nonkel Marc had vroeger (en dan heb ik het over de 60’er jaren van de 20ste eeuw) de mooiste benen van West-Europa. Waar hij die claim vandaan haalde, weet ik niet, maar hij was er volgens mij oprecht van overtuigd. Een decennium later vond ik het vanzelfsprekend én terecht om die claim over te nemen. Ik geef toe dat de tijd zijn sporen heeft achtergelaten, maar mijn kuiten mogen nog altijd gezien worden. Vanmorgen bewezen ze weerom dat ze nog maar weinig van hun aantrekkingskracht hebben verloren: honderden dames doken erop af! Het resultaat was helaas behoorlijk ontsierend en irritant: rode bulten, bloederige sporen en jeuk!

Dat heb je als je op een mooie, bijna windstille septemberochtend meent in korte broek te moeten gaan wandelen in het Geestmerambacht. Gisteravond is dochterlief bij ons thuis gearriveerd met een internationaal gezelschapje collega’s. Na een gezellige avond, een korte nacht en een stevig ontbijt trekken we erop uit. Ik wil hen de Kleimeer laten zien. We parkeren bij het Vlasgat en lopen langs het Lamslik.

Wandelroute

Her en der zien we roodwit afzettingslint en op verschillende plekken staan martelwerktuigen opgesteld: er vindt vanmorgen een onvervalste obstacle run plaats. Gelukkig is het nu nog rustig… en het Lamslik ligt er rimpelloos bij. Wat zijn we bevoorrecht om zo dicht bij zulk mooi stukje natuur te wonen!

P1190881 (Kopie)

dav

Ik stel vast dat ik een andere keer, maar wel heel gauw moet terugkomen: de sleedoornbessen (een soort wilde pruimpjes, zéér zuur dus niet te vreten) zijn rijp. Elk jaar pluk ik een half kilootje en zet ze, met een klein beetje suiker, op jenever. Tegen de feestdagen haal ik de vruchten uit de flessen en schenk de rest van de inhoud door een filterdoek over in schone  flessen. Zo kom ik de winter door… 😉

P1190882 (Kopie)

We wandelen terug over het smalle pad langs de Kleimeer. Er zijn al delen van de rietvelden gemaaid. Het ziet er zoals altijd sfeervol uit. De herfst hangt in de lucht…

dav

dav

Net voor we bij de parkeerplaats komen (ik dus met ontzettend toegetakelde kuiten…) genieten we nog even van het spektakel dat de obstacle run biedt. De stoere heren (en enkele dames) moeten hier aan touwen een brede sloot over. Het blijkt ook een diepe sloot te zijn: menig sportieveling is niet klaargestoomd voor een dergelijke uitdaging en bekoopt dat met een nat pak: ze gaan gewoon kopje onder! Diegenen die droog de overzijde bereiken, krijgen een blauw vinkje op hun armband. Het zijn er niet zo veel. Ik weet dat het niet mag en ik realiseer me dat ik hiermee een slechte kant van mijn karakter laat zien (moet óók kunnen op social media, toch!?) maar ik vrees dat het leedvermaak klaar en helder van mijn gelaat valt af te lezen… Wat vreselijk onbetamelijk van mij!

We nemen afscheid van het lieve internationaal gezelschapje. In hun Duitse huurauto rijden ze weg… Ze gaan Alkmaar bezoeken en de Klim naar de Hemel ondernemen, daarna een strandwandeling maken en ten slotte rijden ze vanavond weer naar Giessen…

Na een lunch met koude pannenkoeken – heerlijk! – fiets ik naar de stad, meer specifiek naar de Alkmaarder Hout alwaar de Keltische Middag plaatsvindt. Het feest wordt om 13.00 uur schitterend en op traditionele wijze geopend door Arthur Troop Pipes and Drums. Daarna barst het festival los met Hailander en DJ DAVE, en wordt het publiek meegenomen in de geschiedenis van de Ierse dans met CRAIC Irish Dance Company. Daphne, Frans en Louis Kouwets brengen traditionele klanken met onder meer viool, fluit en bodhran: heel mooi. De middag eindigt met een optreden van de McGonagalls, een soort ‘Schotse’ punkband. Al met al een gevarieerd programma, mooi gecombineerd met een Keltische markt met oude ambachten, een workshop Irish Dance, kinderactiviteiten en food stalls met traditioneel eten. En natuurlijk ontbreken de Guinness en andere vochtige substanties (Kilkenny red ale, cider enz.) niet. Als je wandelmaatje Barney en je Keltische Vrienden D, D en C dan ook nog langskomen en je komt een paar oude en nieuwe kennissen tegen, kan de middag niet meer stuk!

Tijdens een rondwandeling met Barney over de Keltische markt laat ik me verleiden om een prachtig keramiekobject te kopen voor op de vergadertafel in mijn werkkamer op school. Het draagt de passende titel Verbinding (Ronat).

Ronat

We knopen een gesprek aan met een van de leden van Arthur Troop Pipes and Drums: bijna laat ik me overhalen om het gezelschap te vervoegen… Het idee om hier volgend jaar doedelzakkend over het veld te lopen, de kuiten in strakke sokken gestoken, is meer dan verleidelijk! “Had ik maar wat meer tijd,” is mijn uitvlucht. Uiteraard laten we ons een scone met clotted crean and strawberry jam goed smaken en ook de Guinness is tongstrelend. Een heerlijk weertje maakt het feest compleet!

Collage Arthur Troop Pipes and Drums

It was a great sunday!

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Ringers

De herinnering aan deze wikkel werpt mij terug in de tijd. Mijn vader had al jong diabetes en als hij al een keer chocolade at, dan was het chocolade van Ringers. Wist ik veel dat de geschiedenis van Ringers chocolade zich grotendeels in Alkmaar afspeelt…

Vandaag is het Open Monumentendag en ik heb kaartjes bemachtigd voor een rondleiding in het oude Ringers fabriekspand. Het is de voorzitter van de Historische Vereniging Alkmaar himself die een klein groepje belangstellenden rondleidt.

Vader Ringers heeft vier zoons en een dochter. Na een mislukte carrière als zeeman besluit een van hen naar Zwitserland te gaan om daar het vak van chocolatier te leren. Achter de aannemerswerkplaats van zijn vader aan het Varnebroek begint hij een chocoladefabriekje. Chocolade van een dergelijke kwaliteit, dat is ongekend in Alkmaar en contreien… Dra moet er voor uitbreiding worden gezorgd.

Broer aannemer bouwt een pand aan het Noordhollandsch Kanaal. We zijn in 1920. Tijdens de bouw van een villa aan de Wilhelminalaan heeft deze broer gewerkt in opdracht van de Alkmaarse architect Jan Wils, een bewonderaar van Frank Lloyd Wright en De Stijl. Hij is de ontwerper van het Olympisch stadion in Amsterdam. Broer Ringers de aannemer is verkocht.

In 1922 volgt een uitbreiding van het fabriekspand uit 1920, maar dat wordt ook al gauw te klein en er wordt een nieuwe uitbreiding van de fabriek ontworpen die alle kenmerken heeft van de architectuur van Frank Lloyd Wright. Met name de grote ramen vallen op.

De heer Ringers woont in villa De Karperton (aan de Groeneweg in de Bergermeer) en komt dagelijks te paard naar de fabriek. Het handelsmerk van Ringers is dat alles handwerk is… Eigenlijk moet je dus spreken van een reusachtige werkplaats i.p.v. een fabriek!

Uiteindelijk is slechts de halve fabriek gebouwd… Het uitbreken van de tweede wereldoorlog kwam ertussen. Ringers had intussen ook in Rotterdam een fabriek geopend maar die werd door de Duitsers plat gebombardeerd.

Na de oorlog bleef de oude Ringers vasthouden aan zijn verouderde principes: alles moest handwerk zijn. De vraag naar de chocolade van Ringers bleef groeien en uiteindelijk kon hij vaak niet op tijd leveren wat hem financieel in de problemen bracht… In de jaren ’60 van de 20ste eeuw ging Ringers failliet. Droste nam het over en verkocht de fabriek al binnen een jaar door aan een Engelse chocoladeproducent, die de fabriek sloot. In de jaren ’70 kwam meubelzaak Klercq erin. Die verpakte de oude Ringers fabriek in lelijk wit plastic. Zo heb ik het gebouw leren kennen toen ik in 1990 in Alkmaar kwam wonen. Oerlelijk.

Vandaag genoot ik van de rondleiding in het gestripte pand. Er komen luxe appartementen en een foodhall. Om dat te betalen worden er op het huidige parkeerterrein flats gebouwd, er is zelfs sprake van een woontoren van 30 verdiepingen! Als ik dat hoor, ontvlam ik in woede. Welke malloot haalt het in zijn hoofd om in het provinciestadje Alkmaar zulk megalomaan project te bedenken… Crazy!!

Hieronder enkele foto’s die ik vanmorgen maakte…

Geplaatst in Cultuur | 2 reacties