Boterham met kaas

Het is drie jaar geleden dat ik zo’n lekkere boterham met kaas heb gegeten… En nu zit ik thuis achter de geraniums te genieten van een heerlijk kopje Keniaanse thee – rechtstreekse import, met dank aan dochterlief – en het zonnetje dat naar binnen schijnt. De tuin staat er mooi herfstig bij…

Vanmorgen heb ik mijn darmen weer eens aan een intern onderzoek laten onderwerpen. Op het scherm zie ik hoe een camera mijn ingewanden in glijdt; het LED-lampje verlicht de glibberige, roze wand. Mijn darmen zijn geheel leeg na een proces dat 18 uur geleden begon met het slikken van twee laxeerpilletjes en vanmorgen om half vijf eindigde met het naar binnen werken van een tweede liter zeepsop met citroensmaak. Dan ga je drie uur later met dichtgeknepen billen met de bus naar het ziekenhuis, kan ik je vertellen!

Het onthaal in het ziekenhuis is volledig ontmenselijkt, anders gezegd: gerobotiseerd. Je meldt je beneden in de hal bij een aanmeldzuil: hup, rijbewijs erin, op het scherm moet ik een aantal vragen beantwoorden. Er wordt ook om toestemming gevraagd om de foto van mijn rijbewijs toe te voegen aan mijn patiëntendossier… En dan komt er een ticket uit de zuil gerold waarop staat op welke afdeling ik word verwacht.

Denk niet dat je je daar dan bij een balie mag melden, nee, ook op de afdeling staat er een aanmeldzuil. Met de QR-code op je ticket meld je dan dat je bent gearriveerd: “Joe-hoe! Ik ben er!” Het scherm verwijst me naar wachtkamer 2 en de wachttijd is minder dan 15 minuten. Fijn.

Nog een laatste toiletbezoek en dan word ik opgehaald door een verpleegkundige. Hehe, een mens! Luid en duidelijk wil ik hier melden dat al die verpleegkundigen waarmee ik vanmorgen te maken kreeg even vriendelijk zijn! Iedereen is opgewekt, er worden grapjes gemaakt, je wordt respectvol bejegend en professioneel verzorgd. Bij deze: petje af voor alle verpleegkundigen!

Nadat de camera zijn tocht door mijn ingewanden heeft volbracht en een afgeknipt poliepje meer naar buiten brengt (voor nadere, microscopische bestudering), word ik op mijn bed naar de uitslaapkamer gereden. Onderweg glijd ik weg in een diepe slaap. Als een zuster me een uur (?) later heel lief wakker maakt, lijk ik van ver te komen! Ik mag me weer aankleden en krijg ik een lekkere boterham met kaas. Hij smaakt net zo heerlijk als drie jaar geleden!

Aan de arm van vrouwlief die is meegegaan naar het ziekenhuis, loop ik weer naar de bushalte. De kordate zuster drukt me op het hart om vandaag rustig aan te doen, niet te werken en niet aan het verkeer deel te nemen. “U bent onverzekerd want u hebt een narcose ondergaan,” zegt ze. Ik weet nog niet of ik naar haar ga luisteren… er is genoeg te doen en ik voel me best goed!

Advertenties
Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

En plein air

Het Singer Museum Laren bezit een prachtige collectie. Uit deze verzameling wordt geput voor de tentoonstelling En plein air. 100 jaar buiten schilderen. Deze tentoonstelling loopt gelijktijdig met die andere mooie expositie: De laatste impressionisten.

Er hangt zeer uiteenlopend werk. Een aantal van de tentoongestelde schilderijen ken ik nog van eerdere tentoonstellingen, zo bijvoorbeeld dit prachtige werk van ene Quirijn van Tiel, een Rotterdammer die in de jaren ’20 van de vorige eeuw begon te schilderen in een expressieve realistische stijl. Hij schilderde o.a. landschappen in het Gooi. Dit schilderij dateert uit 1941 en heet Donkere winterdag. Het is een van mijn favoriete schilderijen. Wat ik er zo mooi aan vind is enerzijds het bijna ontbreken van kleur in het landschap zelf, en het contrast met de lucht waarin door de duisternis wel degelijk kleuren priemen. De robuuste vormgeving en de leegte geven het samen met de gebruikte kleuren een bijzonder uitstraling die mij heel erg aanspreekt…

dav

Van een heel andere sfeer getuigen de twee volgende schilderijen: die heb ik gekozen vanwege hun mooie lijnenspel. Ook de kleuren zijn schitterend, heel verschillend op beide werken maar zo mooi passend bij de sfeer van het landschap en het tijdstip van de dag… De zon komt op achter de bergen, de zon daalt ter kimme over een heidelandschap… De namen van de schilders heb ik niet genoteerd. Achteraf wel jammer!

dav

dav

Heel anders van lijnenspel en kleur is dit werkje van Dirk Filarski (die gerekend wordt tot Bergense school maar vaak uitstapjes maakte naar verre oorden). Veel van zijn werk spreekt mij zeer aan, juist vanwege zijn frisse heldere kleuren.

dav

Eveneens tot de Bergense school behoort Else Berg. Haar schilderij van Het Oude Hof in Bergen is een van mijn favorieten. Ik houd van het wat sombere kleurenpalet van de meeste Bergense schilders waar toch opeens weer fel rood, diep blauw en helder groen kan doorpriemen… Wees waakzaam, neem de weergaloos weergegeven weerspiegeling waar (en de alliteratie in deze zin).

dav

Tot slot een schilderijtje van George Hendrik Breitner (1857-1923), vooral bekend van zijn schilderijen waarin hij Amsterdam portretteert. Dit schilderij stelt Montmartre in de winter voor. Het doek is klein, 30/35 cm breed. Wat een krachtig penseel gebruikt die man en wat een sfeer weet hij te treffen. Ik zou met dat weer niet graag over Montmartre dolen.

dav

Dit is slechts een kleine greep uit al het moois wat ik op deze tentoonstelling heb gezien. Wie De laatste impressionisten en En plein air wil zien, moet wel enige haast maken, op 2 december is het afgelopen!

Geplaatst in Kunst | 1 reactie

De laatste impressionisten

Zondag rijden vrouwlief en ik naar Laren. Voor het station van Naarden-Bussum pikken we vrienden op en met z’n vieren brengen we een bezoek aan Museum Singer Laren. Er lopen twee tentoonstellingen (nog drie weken te zien…).

dav

De eerste tentoonstelling (ik citeer) “is gewijd aan de kunstenaarsvereniging Société Nouvelle de Peintres et de Sculpteurs (1900-1915) en daarmee aan de beroemdste en meest karakteristieke schilders van deze stroming in de Franse (en Europese) kunst. Deelnemende kunstenaars waren onder andere Henri Le Sidaner, Emile Claus, Gaston La Touche, Henri Martin en Frits Thaulow. Voortgekomen uit het symbolisme deelden zij een romantische visie, die zich uitte in een getrouwe weergave van mens, dier en natuur, maar met een ongrijpbare suggestie van iets diepers, een tragedie of mysterie. Daarom heten ze ‘intimisten’. Het intimisme was de laatste grote Franse kunststroming die zich vol liefde aan de natuur wijdde.”

Elke zaal heeft zijn eigen thema en de werken die er hangen verschillen in menig opzicht van de werken in de andere zalen. Dat maakt deze tentoonstelling tot een feest van variatie. Natuurlijk waardeer je het ene schilderij anders dan het andere… maar er hangt deze keer heel wat werk waar ik met veel genoegen naar heb gekeken.

Hieronder een kleine greep uit de foto’s die ik maakte van mijn favorieten…

dav

dav

Druivenpluksters

dav

dav

Van het schilderij hierboven vind ik het onderwerp boeiend: het schilderij is gemaakt in Bretagne en stelt een groep mensen voor die grote stapels zeewier in brand steken en het wier vervolgens bedekt onder een laag zand laten smeulen (te vergelijken met kolenbranders in het woud…). Uit het zeewier werden chemische stoffen gewonnen onder andere voor de fotografie en de geneeskunde!

dav

dav

Gaston La Touche spande wat mij betreft de kroon in het kitcherige – maar dan zo dat ik ervoor val!

Ik eindig met twee details van schilderijen… Prachtig!

dav

dav

Op de andere tentoonstelling wordt werk getoond van schilders die in de open lucht werkten… Beeld hiervan in een volgende post.

Te vermelden valt nog dat we de lunch gebruiken in comfortabele stoelen bij een knappend vuurtje in de oude villa van de Singers. Men heeft daar in het museum een ruime keuze aan lekkers – hartig en zoet – en alles zó lekker dat wij alleen daarom al graag naar Laren afreizen…

Geplaatst in Kunst | 2 reacties

Sint Maarten

Sint Maarten 01

Vandaag is het Sint-Maarten. In een boeiend artikel in Antroposofie Magazine lezen we o.a. dat voor de Kelten het jaar eindigde op 1 november en dat op 11 november een nieuw jaar begon. 11 november, dat is de dag dat ons lichtje branden mag! Op de naamdag van Sint-Martinus oftewel Sint-Maarten gaan de kinderen in bepaalde streken van Nederland, waaronder Noord-Holland, van deur tot deur, zingen de bijbehorende liedjes en hopen op bergen snoep…

Zoals gezegd, niet overal wordt Sint-Maarten gevierd en het feest wordt ook niet overal op dezelfde manier gevierd.

Ik kan me zelf maar één Sint-Maartenfeest voor de geest halen; ik moet toen een jaar of tien, twaalf zijn geweest. Vrienden van mijn ouders probeerden een oude traditie nieuw leven in te blazen en organiseerden een kinderfeest in de jeugdherberg van Moerbeke (in het Belgische Waasland). Wat ik me ervan herinner, is dat we, na een middag spelletjes spelen, aan tafel gingen en ons door bergen pannenkoeken heen mochten werken. In één pannenkoek was een bruine boon verstopt. Wie díe pannenkoek op zijn bord kreeg, mocht met Driekoningen Caspar, de jonge Afrikaanse koning zijn. Met Driekoningen liep ik elk jaar met twee vriendjes of twee broers van huis tot huis, zoals de Noord-Hollandse kinderen dat met Sint Maarten doen… liedjes zingend en hopend op bergen snoep.

Nu ik als volwassene mijn herinneringen aan dit Sint-Maartenfeest probeer te toetsen aan de hand van informatie op internet, vind ik eigenlijk amper aanwijzingen voor pannenkoeken met Sint-Maarten. Ook mijn lieve oude moeder herinnert zich dit feest niet zoals het zich in mijn geheugen heeft genesteld. Zij associeert pannenkoeken met Allerheiligen en Allerzielen. De bruine boon uit mijn verhaal vind ik terug in het Koningsbrood dat met Driekoningen wordt gebakken… Kortom, ‘mijn’ Sint-Maarten is meer dan waarschijnlijk een construct van vervormde herinneringen uit vervlogen tijden… Dat die herinneringen accuraat zijn, valt te betwijfelen. Ik ben nu wel nieuwsgierig – ik ga mijn broers eens vragen wat zij zich nog kunnen herinneren!

Wij hadden vanavond twee groepjes kinderen aan de deur… een bedroevend aantal! Ik hoop dat het ermee te maken heeft dat wij nogal afgelegen wonen, en dat in veel andere wijken in Alkmaar heel veel kinderen met hun lampions van deur tot deur trokken om Sint-Maartenliedjes te zingen en hopen snoep in hun tassen te verzamelen!

Sint Maarten 02

 

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Vergeef ons

A.s. vrijdag hebben we weer leeskring. Ik heb me door 557 bladzijden heen gewerkt. Een prestatie van formaat, al zeg ik het zelf. Ik lees veel, eigenlijk alles wat los en vast zit, maar ik lees zelden iets helemaal uit. Ik graas graag, als je begrijpt wat ik bedoel… Als ik denk: ik snap het nu wel, dan stop ik ermee. Dat gaat zo vooral met artikelen, tijdschriften en vaklectuur. Met een roman kan dat niet, die lees je uit omdat je erdoor gegrepen wordt (en heel soms omdat het moet of omdat je het per se wilt) of je stopt met lezen na 20, 30, 50 bladzijden…

Vergeef ons van de Amerikaanse schrijfster A.M. Homes had ik na 30 of 40 bladzijden willen terugbrengen naar de bibliotheek. Waarin was ik in godsnaam verzeild geraakt? Een soort drama-slapstickachtig boek waarbij ik meteen ook het beeld kreeg van een goedkope film “om eens goed mee te lachen”. Wat maakt dan dat ik toch verder gelezen heb? Tja, aan de ene kant een soort plichtsgevoel: je hebt met je leeskringgenoten afgesproken dat je dít boek gaat lezen, dus… Aan de andere kant ook wel de prikkeling die uitgaat van het feit dat Salman Rushdie op de achterflap verklaart dat hij “het zich niet kan herinneren wanneer hij voor het laatst een roman heeft gelezen met zo’n vertelkracht”. Rushdie is niet de eerste de beste… toch?

Geen seconde heb ik nu nog spijt van mijn extern gemotiveerd doorzetten. Na die eerste bladzijden (ontrouw, seks, moord- en doodslag, verknipte personages) die ik met stijgende ontzetting las, sloop er een ondertoon in het boek die mij wel bevalt: er wordt menige maatschappijkritische noot geplaatst, op vileine manier en met een humor die ik echt kan waarderen en soms neigt naar het absurdistische. Daarnaast gaan de eerst toch wel stripfiguurachtige personages steeds meer leven en worden er met losse toets echte mensen gepenseeld, met hun ingewikkelde, lelijke en mooie kanten.

Het boek is een aaneenschakeling van korte en langere hoofdstukjes – porties worden ze door een recensent genoemd en dat vind ik best een goeie vondst. Soms bestaat een portie uit één alinea, soms beslaat ze enkele bladzijden. Ik houd wel van deze schrijfstijl. Zo komt er tempo in het boek en wordt er vlot geschakeld tussen plaatsen, momenten, gebeurtenissen, gedachten enz.

Het verhaal begint met een traditioneel Thanksgiving-diner. Thanksgiving Day is een belangrijke Amerikaanse nationale feestdag en wordt altijd op de vierde donderdag van november gevierd.  Traditioneel is dit de dag waarop dank wordt gezegd voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. Het boek eindigt een jaar later, ook op Thanksgiving Day. Als je dan eens terugblikt, zijn de verschillen tussen beide vieringen groot. Aan de lezer om te oordelen welke familiebijeenkomst hij prefereert, ik voel me zeer verbonden met de tweede. In die zin eindigt het boek wat mij betreft met een Happy End. Maar ook met een open eind… want niets is zeker en voorgoed in dit leven.

Ik vond het dus uiteindelijk een prachtig boek! Ik wil graag nog een boek van deze schrijfster lezen, ik denk dat ik ga voor This Book Will Save Your Life (2006). Alleen die titel al!

Ik ben heel benieuwd wat mijn leeskringgenoten van dit boek vinden. Morgenavond weet ik het. En dan kiezen we weer een nieuw boek. Zó leuk!

Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

De Veluwsche Bandijk

Het is zaterdagochtend 3 november en de wekker gaat verdomd vroeg… Fred & Barney gaan dit weekend een stuk van het Marskramerpad lopen en die gedachte maakt het vroege opstaan helemaal goed… Een vroege bus brengt me naar het station van Alkmaar, waar Barney al staat te wachten.

Om 10.12 uur rolt onze trein geheel volgens het spoorboekje het station van Deventer in. Aan de overkant treffen we de LAW-markering: wit-rood. Het is koud en het zonnetje schijnt. We hebben er zin in!

Marskramerpad 2018-11-03 01

We lopen meteen een parkje in waar de bomen al aardig in herfst-ornaat zijn. Dan voert de bewegwijzering ons door rustige straatjes naar de IJssel alwaar het pontje ons naar de overkant brengt. Klein puntje van kritiek, of beter, een vraag: waarom gaat de LAW niet door het kleine historische centrum van de stad?

Marskramerpad 2018-11-03 02

Marskramerpad 2018-11-03 03

Vanaf de andere oever hebben we een mooi uitzicht op ‘de rede van Deventer’: een klassiek plaatje. We lopen parallel aan de rivier, die we in de verte vermoeden, op een dijkje langs de uiterwaarden waar nieuwe natuur is gecreëerd. Het krioelt er van de vogelaars. Onder onze voeten hebben we asfalt – dat moet niet te lang duren want dan spelen mijn vooroordelen tegen wandelen in Nederland weer vlammend op… Niks aan te doen, tot Wilp gaat de route over geasfalteerde wegen…

Marskramerpad 2018-11-03 04

Gelukkig wordt het landschap, nadat we de A1 onderdoor zijn gelopen en de herrie van de snelweg langzaam maar zeker naar de achtergrond verdwijnt, steeds mooier. Om niet te zeggen: haast ongerept! En ondanks mijn gemopper over asfalt, kan ik dat zeer waarderen!

In Wilp stoppen we om wat te eten op een bankje voor het dorpshuis. Er staat een prachtige én bijzondere kerk. “Rond het jaar 765 startte de Angelsaksische monnik Lebuïnus bij een bron (Huilpa) in Wilp zijn missie om het christelijk geloof op het vasteland te verspreiden. Op de plek waar eerst een houten kapel stond werd in de 11de eeuw van tufsteen een Romaanse kerk gebouwd: een van de oudste kerkgebouwen in Nederland! In de 16de eeuw werd van baksteen een nieuwe gotische kerkzaal aan de Romaanse kerk bijgebouwd. In deze lichte kerkzaal bevindt zich tot op de dag van vandaag de liturgische ruimte. Er zijn grafzerken te zien uit het midden van de 16e eeuw. Onder een balkon bevinden zich twee eikenhouten herenbanken uit de 17e eeuw.” (Bron: www.dorpskerkwilp.nl/historie)

Marskramerpad 2018-11-03 15

De kerk is open, ik duw de deur op een kier en we worden door twee dames enthousiast naar binnen genodigd met de vraag: “Zijn jullie tenoren?” Nou had ik buiten al flarden gezang opgevangen, maar deze binnenkomer verrast me toch enigszins! Een dame legt uit: “We doen vandaag met ons koor een scratch. We hebben twee zieke tenoren…” Ik zing graag, maar een potje Dvorak gaat absoluut boven mijn kunnen. Bovendien is Barney geen tenor en ik heb verplichtingen tegenover hem…

Marskramerpad 2018-11-03 05

We laten Wilp achter ons. Vanaf hier loop je over een dijk. Niet zomaar een dijk trouwens: we lopen over de Veluwsche Bandijk! Vrij naar Haro Hielkema in Trouw (1998): “Van Wilp naar Voorst, verstopt onder het herfstige lover, kronkelt deze oeroude waterkering tussen de stuiptrekkingen van de Veluwe en de grazige uiterwaarden van de IJssel door. Als een scheidsrechter tussen twee strijdende partijen – de deugd in het midden. (…) Het klinkt onvoorstelbaar, maar dit is een onderdeel in een stelsel van waterkeringen dat al dateert uit de twaalfde eeuw.” In 2001 is de dijk opgehoogd maar intussen zijn de sporen van dat werk gelukkig helemaal opgegaan in het landschap.

Marskramerpad 2018-11-03 06

Marskramerpad 2018-11-03 07

Eerst kronkelt de dijk door een opener landschap, maar al gauw naderen we landgoed De Poll en daar ‘verdwijnt’ de dijk tussen hoge beuken en ander schitterend geboomte. Het is een genot om hier te lopen op een dag als vandaag…

Marskramerpad 2018-11-03 08

Bij het kasteel De Poll kom je niet. Daar moeten we van de dijk af, naar de Deventer Weg, voorbij de Zutphense Boer en dan via een mooie dreef aan de rand van het bos weer naar de dijk…

Marskramerpad 2018-11-03 09

En verder lopen we over die Veluwsche Bandijk, tot we Gietelo naderen. Op de kaart in het wandelgidsje staat een icoontje dat wijst op horeca. Even googelen verklapt ons dat je bij de Ambachtelijk Bakkerij Bril in Gietelo thee/koffie en wat lekkers kunt genieten. Dus lopen we over mooie lanen en bospaden naar het dorp. Onderweg komen we een selfservice honingkastje langs: de imker die hier woont, vertrouwt erop dat je netjes betaalt als je een potje honing meeneemt in de rugzak. Dat niet iedereen dat doet, wordt duidelijk gemaakt door de tekst “Dieven doorfietsen graag!!” die op het kastje is aangebracht…

Ik drink twee glazen kruidenthee (Zorgeloos melange) en geniet van de voortreffelijke (!) gevulde speculaas: ik moet een hele plak kopen, dus de rest gaat mee in de rugzak. Helemaal niet erg! Een bakker om te onthouden!

Marskramerpad 2018-11-03 10

Marskramerpad 2018-11-03 11

We lopen nu een stukje zonder Bandijk… eerst onverhard, maar dan volgen er toch weer twee kilometer asfalt.

Marskramerpad 2018-11-03 12

In het Appense Bos ten slotte vinden we de oude dijk weer terug… Hij is hier amper zichtbaar in het landschap, een lichte verhoging die zich door het bos slingert en niet overal te belopen valt… Het doet me denken aan Romeinse Limes: vorig jaar liepen we in Duitsland min of meer toevallig stukjes langs deze oude grens van het Romeinse Rijk. Ik vind het indrukwekkend als je in een landschap zulke sporen uit lang vervlogen tijden aantreft!

Marskramerpad 2018-11-03 13

Net als vorige week in de Hunsrück, hebben we vandaag amper paddenstoelen gezien, maar langs de dijk op een wat opener plekje in het bos vinden we een paar verse stinkzwammen (Phallus Impudicus is de Latijnse naam).

Marskramerpad 2018-11-03 14

We lopen de laatste meters Veluwsche Bandijk en verlaten dan het Marskramerpad om ons bed aan de Vorsterweg te gaan opzoeken: een adres van Vrienden op de Fiets. De zon gaat onder, de schemering valt als we aankloppen. De oude dame schrikt zichtbaar! Had ze een man en een vrouw verwacht? Zien Barney en ik er zo afschrikwekkend uit? De aap komt al gauw uit de mouw: ze verwacht ons pas maandag! En voor vannacht is ze volgeboekt… Nu schrikken wij! De dame zet zich aan de laptop en belt diverse adresjes in de omgeving. Overal vangt ze bot. Mag het een groot, onpersoonlijk hotel in Apeldoorn worden? Wij denken van niet! Teleurgesteld verlaten we de boerderij en lopen door de vallende duisternis naar het stationnetje van Klarenbeek. De trein rijdt voor onze neus weg… een half uur wachten. En dan vatten we de thuisreis aan. In de lente komen we terug naar Klarenbeek – en dan lopen we verder.

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Jagers en wijnstokken

Afgelopen zomer vreesden we voor onze herfstvakantie. We waren bang dat we door dorre, kale bossen zouden wandelen,immers de bomen hadden ontzettend te lijden onder de extreme hitte en droogte! Onze vrees bleek ongegrond: de bossen staan in hun prachtigste herfsttooi en wij hebben er deze week volop van genoten!

Zicht op Dhron, het oudste wijndorp van Duitsland, gelegen op onze route naar Piesport.

Zicht op het Moezeldal vanaf Hotel Zummethöhe.

Na een heen-en-weertje naar Piesport voor broodjes, parkeren we bij Hotel Zummethöhe boven de Moezel. Ik heb een eigen Traumschleife uitgestippeld die ons zowel door het bos als tussen de wijngaarden zal voeren.

Als we aan de wandeling beginnen, is alle zon van het landschap en uit het bos verdwenen… Het rood van de beuken is prachtig, we wanen ons soms in een rode kathedraal!

Opeens ontwaren we een oudere man, gezeten op een vouwstoel, in een rood reflecterend jack met een geweer bij de hand: een jager! We knopen een praatje met hem aan en dat vindt hij best! Hoe anders dan de Belgische jagers!

Een van de redenen waarom we herfstvakanties niet meer in de Ardennen doorbrengen, is het feit dat de bossen daar om de haverklap worden afgesloten voor de jacht… Hier in Duitsland is dat heel anders, jagers vinden het waarschijnlijk niet leuk, al die wandelaars, maar ze accepteren ze en staan ze ook vriendelijk te woord. Belgische jagers zouden je het liefst doorzeven met hagel!

De man vertelt dat er veel everzwijnen in de bossen leven en met name daar wordt op gejaagd. Helaas zijn het wel drijfjachten, iets wat ik verwerpelijk vind!! We wensen hem toch een goede jacht. We komen meer jagers tegen. Wat ik apart vind: ze zijn niet in camouflagepakken gehuld maar uitgedost in rood reflecterende uitrusting! Ze kunnen mekaar dus goed herkennen! Hopelijk herkennen ze ook wandelaars als ons die niet zo opvallend gekleed zijn. “De jager schiet niet op wat hij niet kent,” is het gerustellende antwoord.

We lopen verder en komen af en toe een jager tegen die staat te vernikkelen van de kou, in de hoop dat de drijvers een hert of everzwijn in zijn vizier jaagt…

Niet ver van de bosrand lopen we een groepje drijvers met honden tegen het lijf. Ik knoop opnieuw een gesprek aan. Deze drijvers/jagers waarschuwen wat stelliger! Gelukkig gaan wij de ‘goede’ kant uit. Een van hen vertelt dat de everzwijnen in de Ardennen Afrikaanse zwijnenpest hebben; om te voorkomen dat de ziekte ook de populatie in de Hunsrück treft, wordt er preventief geschoten. Een publieksvriendelijk verhaal of de waarheid? Wie het weet, mag het zeggen.

We lopen een paar honderd meter achter deze groep drijvers aan. Opeens blijven ze staan. Een van de honden wordt losgelaten en schiet het bos in, de andere honden staan te piepen van opwinding. Even later klinkt er een schot…

We picknicken aan de rand van het bos, op dezelfde plek als tijdens onze eerste wandeling, met uitzicht over de wijngaarden… Er valt zowaar wat flauw zonlicht over het landschap!

We genieten ook nu volop; lopen tussen de wijngaarden heeft absoluut zijn charmes. Door de kleur van de druivenbladeren lijkt het hier vanzelf wat zonniger.

We volgen een stukje van de Moselsteig. Net als de Eifelsteig is dit een langeafstandswandelroute. De Steig loopt door het Duitse deel van de Moezelvallei: 365 km puur wandelgenot! Wij hebben de afgelopen jaren al wat stukjes van de Moselsteig gelopen en die waren altijd prachtig: die jongens kennen hier de weg!

Zo komen we weer bij de kapel waar we de eerste dag langs kwamen, boven het dorp Leiwen. Van hier is het nog een dikke vier kilometer naar de auto… De laatste wandelkilometers van de herfstvakantie 2018…

Morgen rijden we naar huis. Een dag later dan gepland. In de buurt van Prüm bezoeken we nog kennissen en dan… Home, sweet home. Cheesetown, here we come! Met pijn in het hart…

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Een reactie plaatsen