Allez hup!

Ik zou het verslag van vandaag weer kunnen beginnen met de mooie rit naar de bakker en de nevelslierten die als sluiers over de dorpen zijn gedrapeerd… Maar dat doe ik niet.

De jongere dame wil vandaag vanuit ons huisje naar de top van ‘onze’ berg wandelen, Le Layens (1625 m). Dat is een klim van duizend meter! De oudere dame ziet dat niet zitten maar wandelt het eerste stukje mee. Samen lopen ze onze ‘oprit’ af, ik blijf achter en installeer me met een mok thee, een vulpen en een schrijfblok: ik ga een brief schrijven.

Ik ben nog geen bladzijde ver of mijn telefoon gaat. De jongere dame is aan de klim begonnen en de oudere dame nodigt me uit om haar met de auto op te pikken en een stukje verderop samen naar de table d’orientation te pikkelen. Allez hup, zo begin ik aan mijn eerste wandelingetje sinds ik mijn enkel heb verstuikt.

Het is een mooi pad van het asfaltweggetje naar het uitkijkpunt. De zon schijnt maar er is hoge bewolking in opbouw… Terug bij de auto verleidt de oudere dame me om nog een stukje de andere kant op te lopen. En zo heb ik er als we weer terug naar ons huisje rijden, toch ruim 1,5 km opzitten!

De jongere dame laat intussen weten dat de klim gestaag vordert en dat we ons stilaan klaar mogen maken voor de rit naar de Col de Berghout (1164 m) waar een ontmoeting en een gezamenlijke lunch staat gepland.

Na een korte stop bij een vervallen watermolen in Osse-en-Aspe rijden de oudere dame en ik naar de Col de Houratate (1009 m) en vandaar over een asfaltweggetje, de naam nog amper waardig want vol scheuren en kuilen, naar de Col de Berghout.

We wandelen de jongere dame tegemoet, ze heeft inmiddels de top bereikt en is aan de afdaling begonnen. Na een kleine kilometer lopen, genietend van het uitzicht en de bloemen, ontmoeten we elkaar bij de Fontaine Mayou. We vallen elkaar in de armen en bewonderen het leven in de drinkbak bij de fontaine: salamanders en rondwormen – vreemde wezens, die laatste, in eerste instantie denk ik dat er stukjes dun touw in het water liggen, tot ze opeens gaan bewegen! We verorberen de meegebrachte lunch.

We bevinden ons vrij hoog en zien dat de valleien ten zuiden van ons in de wolken zitten; hier en daar steekt er een topje of een bergruggetje bovenuit. De jongere dame bevestigt dat alles ten zuiden van de Pyreneeën onder een dik wolkendek is verborgen… Opeens komen er door de vallei onder ons óók wolkjes aanrollen.

Onze twee recente ervaringen indachtig, heb ik diep respect gekregen voor mist in de bergen! We besluiten om weer terug richting de auto te lopen. De jongere dame zet er de pas in, want zij gaat helemaal afdalen naar Athas en Osse-en-Aspe. De oudere dame en ik lopen op ons gemakje naar de pas. Achter ons verdwijnt een groot deel van het landschap in de wolken, maar ook de hoge bergen op de Frans-Spaanse grens worden opgeslokt!

We hobbelen met onze trouwe vierwieler van de Col de Berghout terug naar de Col de Houratate en maken nog een derde wandelingetje. Een prachtige weg loopt over de kam. De jongere dame, die we met de auto hadden ingehaald, haalt ons nu zelf weer in. Wat een gezelligheid!

Mijn voetje zegt dat het meer dan genoeg is geweest… Die drie wandelingetjes samen zijn toch goed voor zo’n kleine 5 kilometer! Thuis gekomen leg ik me op de bank met een pak ijs op mijn zere pootje. Ik zak weg in een voldane roes. Het lopen is goed meegevallen!

Om kwart over vier komt de jongere dame aan! De oudere dame staat bij het raam en ziet haar de oprit oplopen! Die is dus ook nog vanuit het dorp naar boven komen wandelen, 200 meter stijgen erbij. Chapeau voor de jongere dame!

Intussen is het bewolkt en is er geen top meer te zien. Het ik lekker fris buiten. Straks schuiven we een pizza in de oven. En morgen… onze laatste dag in de Pyreneeën!

Advertenties
Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

España por favor!

Het is maandag en aan de Franse kant van Les Pyrénées wordt geen fraai weer voorspeld… Dus besluiten we om de op ons verlanglijstje staande ‘Spaanse toer’ te maken. We willen nl. een indruk krijgen van de Spaanse kant van de Pyreneeën – het landschap schijnt daar heel anders te zijn, veel droger. Er worden zelfs westerns opgenomen, heb ik me laten vertellen.

Over de N134 rijden we zuidwaarts. We nemen natuurlijk niet de Tunnel du Somport maar gaan over de oude weg, over de Col du Somport (1632 m).

dav

dav

dav

De oude douane-infrastructuur is nog intact! Het landschap hierboven is indrukwekkend, we zitten hoog! Aan de Spaanse kant dalen we over excellente wegen af naar Canfranc-Estación en verder. Drukke steden, en veel volk op de been, we wanen ons in een heel andere wereld dan die waaruit wij komen… We rijden door tot de stad Jaca en parkeren in een ondergrondse parkeergarage. Ook hier is het druk! We kuieren wat door de stad. Al die mensen, dat voelt zo onwennig! We bezoeken de oude kathedraal. Er is ook een oud fort dat er indrukwekkend uitziet!

dav

dav

We ronden ons bezoek af met een ijsje bij heladerio Echeto. Heerlijk ijs! We worstelen wel met de taal. Ik heb ooit twee jaar avondschool Spaans gevolgd maar ik merk daar zowat niets meer van, zeker niet als het gaat om zelf te spreken – begrijpen gaat af en toe wel… Gelukkig is de dame die ons aan onze ijsjes helpt, zeer vriendelijk en geduldig.

dav

We rijden verder. Het landschap aan de Spaanse kant van de Pyreneeën is inderdaad anders. Toch is het wel groener dan ik had verwacht: er groeien uitgestrekte dennenbossen op de heuvels. Maar je ziet aan alles dat het hier veel minder regent dan aan de Franse kant…

We gaan het oude monastario de San Juan de la Peña bezoeken. Het is een middeleeuws klooster (elfde tot dertiende eeuw) dat deels in de rotsen in gebouwd. De weg ernaartoe slingert zich omhoog door een mooi landschap. We houden natuurlijk de nodige fotostops…

dav

Tijdens een van die fotostops zie ik een paadje dat afdaalt naar een riviertje. Het paadje is best steil maar daar schrik ik niet voor terug. Helaas! Ik heb nog geen twee passen gedaan en verlies alle grip! Ik heb geen zin om 15 of 20 meter naar beneden te rollen en probeer mezelf rechtop te houden door zo snel mogelijk te blijven rennen, wanhopig hopend op een afvlakking of iets anders waarmee ik mijzelf tot stilstand kan brengen. Sneller en sneller gaat het, over losse stenen en grote keien, ik probeer niet over mijn eigen voeten te struikelen, ik spring op en over de stenen en keien, woest zwaaiend met mijn armen en met in mijn rechterhand mijn grote camera. Uiteindelijk sta ik stil, blij dat ik niet ben gevallen, maar de blijdschap is van korte duur want wat ik in een flits al gevoeld had, openbaart zich opdringerig: een snijdende pijn in mijn rechter voet. Ik ren zo goed en zo kwaad als het gaat naar boven en naar de auto, waar ik mijn sandalen uitgooi en sokken en wandelschoenen aantrek. Voorzichtig probeer ik te lopen… Dat gaat… maar het is wel pijnlijk. Ik kruip toch weer zelf achter het stuur en rijd de auto naar de parkeerplaats boven op de berg. De dames gaan het klooster bezoeken, ik wissel zitten en stukjes lopen af. Het voelt niet fijn…

Onderstaande foto van het klooster heb ik van internet gehaald: dit heb ik dus gemist. Boe-hoe!

San Juan de la Peña

Het rusten en rondjes lopen heeft me goed gedaan. Ik ga weer achter het stuur zitten en we rijden terug naar de vallei. Onderweg bezoeken we nog het dorpje Santa Cruz de la Serós met zijn prachtige romaanse kerkje en kerk (beide elfde eeuw).

dav

dav

We willen hier wat eten, maar alle restaurantjes zijn gesloten – we zijn duidelijk niet gewend aan het Spaanse levensritme! We rijden verder, weer de Pyreneeën in. We willen over de Col de Larrau terug naar Frankrijk. Da’s nog een hele rit. In Puenta de la Reina de Jaca tanken we – stukken goedkoper dan de Franse benzine! Via Hecho rijden we naar Ansó, een mooi bergdorp waar we een hapje eten op het terrasje van een tapasbar.

sdr

Het is net acht uur geweest als we opnieuw gaan rijden. We genieten van het landschap: eindeloze dennenbossen, mooie rotsformaties, lege rivierbeddingen. We hebben de Col de Larrau al uit ons hoofd gezet, we gaan terug via de Col de la Pierre St-Martin. Als we die naderen, zien we dat er boven in de bergen mist hangt…

dav

En ja hoor, ongeveer 4 km voor de col rijden we de mist in. Eerst valt het nog mee, maar al gauw moet ik stapvoets rijden. De enige houvast de we hebben, zijn de witte verfstrepen aan de zijkant van de weg! Bovendien valt de duisternis. Gelukkig kennen we deze pas… anders waren we vast fout gereden! Vanaf de col gaat het stapvoets verder naar de lager gelegen Col de Labays, maar ook hier is de mist zó dicht dat ik het niet waag om af te slaan naar Osse-en-Aspe… Dus blijven we op de D132: dat wordt flink omrijden, via Arette! Pas een paar kilometer verderop komen we uit de wolken en verbetert het zicht. Ook dan kunnen we niet doorrijden, want de weg is bochtig en we komen ook kleine groepjes paarden en koeien tegen die grazen langs de kant van de weg!

mde

Het is uiteindelijk 10 over 11 als we thuis zijn… Mijn verzwikte voet lijkt van mijn been te willen vallen. Als ik mijn schoenen uittrek, voel ik dat hij gezwollen is. Ik smeer ‘m goed in met arnica zalf , slik twee ibuprofens en neem een koelelement uit het vriesvak mee naar bed. Ik ben benieuwd hoe de nacht gaat verlopen…

Naschrift.

Ik heb goed geslapen. De voet is pijnlijk maar het is te doen. Het had allemaal veel erger kunnen aflopen… Dinsdag neem ik een rustdag. Daarna zien we wel weer! Lange tochten en lastige bergpaden zitten er, vrees ik, deze week niet meer in voor mij! Gelukkig is dochterlief er, zij kan rijden en zo zijn de beide dames niet afhankelijk van mij als ze er op uit willen trekken!

Geplaatst in Vakantie | 4 reacties

Pic Soulaing en comedor Juan Pito

De dag begint met een mooi ritje naar de bakker… Mer de nuage!

Na het ontbijt rijden we vanuit Osse-en-Aspe naar de Col de Labays (1351 m) via de Col de Houratate (1010 m) en de Col de Bouesou (1009 m). Vanaf de col gaan we wandelen: distance 7 km, dénivelé 494 m en temps du parcours 3 h. Voor mijn gevoel klopt de dénivelé niet, we hebben vandaag echt geen 494 m geklommen. Dat neemt niet weg dat de klim naar de top van de Pic Soulaing niet zou voelen als 500 m, pfft! Over een soort schapenpaadjes puffen we recht tegen de berg omhoog. Maar het uitzicht maakt alle kuitenstress en zweetellende goed: 360° panorama!

Boven grazen drie kleine kuddes: schapen, paarden, koeien… Schapen in de bergen, dat kennen we uit Groot-Brittannië, koeien hebben we ook al vaker in de bergen gezien maar paarden blijven we bijzonder vinden…

De afdaling, aan de andere kant van de berg, verloopt langzaam: mooi pad, bloeiende heide, ladingen bosbessen en berggentianen in zaad.

Het laatste deel van de afdaling is lastig: het pad is steil, smal en afwisselend modderig of stenig. Maar ten slotte bereiken we de piste forestière langswaar we, na een welverdiende lunch, terug naar de auto lopen.

We besluiten om door te rijden naar de Spaanse grens, boven het (afschuwelijk lelijke) wintersportcentrum Arette la Pierre St-Martin. Onderweg is weer van alles te zien, o.a. deze bergerie

De Col de la Pierre St-Martin, waar je de Frans-Spaanse grens overgaat, ligt op 1765 meter! Hierboven is het een heus karstlandschap, we kijken onze ogen uit. We zien meerdere kuddes schapen lopen, in de lucht cirkelen veel gieren en in aanpalende valleien onweert het.

We rijden Spanje in. De weg snijdt op soms spectaculaire manier door het bijzondere landschap.

Af en toe hebben we wat aparte mede-weggebruikers.

We dalen af tot we een wegwijzer zien naar een restaurantje. Bij comedor Juan Pito is het gezellig en druk. Terwijl het buiten regent eten we er een hapje.

Daarna vatten we de terugreis aan. Onderweg zien we weer een grote kudde schapen. We stoppen.

Ik maak een praatje met de herder. Hij is Fransman, de weg is hier de grens en wij staan aan de côté français. Hij hoedt, samen met één hond, 1800 schapen. Die zijn boven in de bergen tot 20 september. Dan worden ze naar de dorpen in de valleien gedreven, soms wel 40 km hiervandaan. De schapen zijn eigendom van acht verschillende boerderijen. Eind oktober gaan ze lammeren, eind november worden de lammeren van de moeders weggehaald en begint het melken. Eind mei gaan de schapen de bergen weer in… De meeste lammeren zijn dan allang verkocht!

We zien mist vanuit de vallei tegen de berg op kruipen. Als we Frankrijk weer inrijden, rijden we ook de mist in. We hebben amper 10 meter zicht.

Grotendeels stapvoets dalen we van de Col de la Pierre St-Martin naar de Col de Labays. Over de smalle (anderhalve auto breed) en kronkelige bergwegen rijden we weer naar huis.

Ook in onze vallei pakken de wolken samen. Het duurt niet lang of het wordt donker. De eerste regendruppels kletsen tegen de dakramen, in de verte rommelt de donder…

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

(Bijna) Lac de Lhurs

Als we om zeven uur opstaan, is er geen wolkje aan de lucht te bekennen. Als we iets voor negenen de auto achterlaten en aan de wandeling naar het Lac de Lhurs beginnen, is het uitspansel nog steeds wolkenvrij… Distance 12 km, dénivelé 740 m, temps de parcours 5h10.

Voor ons doen beginnen we aan een fikse wandeling… Het begin kennen we, hier liepen we enkele dagen geleden ook toen we terugkwamen van het Plateau de Sanchèse.

Over een brede piste maken we de eerste hoogtemeters, maar als we het bos ingaan, is het opeens menens. Het pad klimt zeer pittig, op sommige plekken is het très caillouteux en moeten we goed uitkijken waar we onze voeten zetten met al die losse stenen. Het is vochtig in het bos en dat maakt het pad ook nog eens glibberig… Het is warm, het zweet loopt in beekjes tussen mijn schedel en oorschelpen, straks eroderen mijn oren nog los van mijn hoofd!

Tussen de bomen door kunnen we geregeld een blik werpen op de rotspieken en de toppen van de ongenaakbare bergen. Ik waag me niet aan de namen van deze bergen, zelfs met de kaart erbij lukt het me niet om ze uit mekaar te houden… Indrukwekkend zijn ze wel!

We naderen de Piquet de Lhurs, vroeger een gevaarlijke passage maar onlangs is de oude route verlegd en is er een veilige oversteek gerealiseerd op deze plek waar je een verticale rotswand moet trotseren…

We zitten nu op 1450 meter hoogte en we zijn begonnen op 1007 meter (parkeerplaats). Nog een slordige 300 meter te stijgen. Het pad wordt wat lastiger, smaller, steniger. Els haakt af… Ik klim nog zo’n 80 meter hoger maar ik wil Els niet alleen achterlaten. En, eerlijk is eerlijk, ik vind het ook wel goed zo. Ik strand bij een helling met veel mooie en interessante planten (het is hier kalkrijk), o.a. de bruinrode wespenorchis.

Sanne is doorgelopen, ze appt later deze foto van het Lac de Lhurs. Het meer is bijna opgedroogd door het extreem droge weer van de afgelopen tijd…

Ik loop terug naar Els. In plaats van het pad te nemen waarlangs we naar boven zijn gezwoegd, stel ik voor om een piste forestière te nemen die ik op de stafkaart zie. Dat is een schot in de roos: redelijk easy going en we mijden op deze manier een heel vervelende afdaling… In het begin hebben we ook vanaf deze weg schitterend uitzicht op de bergen, daarna wordt het wat saaier omdat we door het bos afdalen. Wel lekker koel…

Op een grassig plekje beneden wachten we op Sanne en samen lopen we terug naar de auto. Om drie uur zijn we in ons huisje. Heerlijk! Nog lekker de tijd om wat te luieren, te schrijven, te lezen onder het genot van een mok tijmthee van het Franse merk Les 2 Marmottes. Altijd een aanrader als het om kruidenthee gaat… We nemen er een stuk gateau basque bij van de bakker in Bedous.

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

’n Rondje dorpen: Tour du Vallon

Het verslag van gisteren, donderdag, is in enkele zinnen weer te geven. Het was een regenachtige dag, we vermaakten ons thuis, we reden in de late namiddag naar Pau voor boodschappen en… we haalden dochterlief van de trein. Vanaf nu zijn we met z’n drietjes.

Afgelopen nacht slaap ik eindelijk weer onder een dekbed, en mensen, wat is dat heerlijk!

We staan op in een grijze wereld, rijden naar Bedous voor brood en naar Accous voor yoghurt, kaas e.d. We ontbijten in de veranda van ons huisje met zicht op de vallei. Om half tien rijden we weer onze berg af, we zien de kudde schapen van de boerderij die we elke dag passeren, over de steile helling naar boven lopen. Twee honden hoeden de kudde. Geen herder te bespeuren.

We parkeren in ons eigen dorpje, Osse-en-Aspe. Al meteen stoten we op een… watermolen! Helaas is de molen zelf gesloten, maar de plek zelf met het kanaaltje dat het water naar de molen voert, is op zich al de moeite waard… Zo zie je maar, denk je dat je een dorp hebt bekeken, doe je twee stappen een ander straatje in en sta je voor een verrassing!

Van Osse-en-Aspe gaat de wandeling naar Bedous. Daarbij is de grote weg niet te vermijden maar met de topografische kaart in de hand beperken we dat tot een minimum.

Van Bedous naar Orcun is maar een boogscheut ver. We maken ons eerste extraatje: La Roche qui Pleure. Gelukkig is er gisteren veel regen gevallen… Het is de omweg waard!

Orcun is een piepklein dorp met een nog werkende watermolen en een mooi, oud kerkje. Met het (biologisch geteeld) graan dat in de molen wordt gemalen, wordt ter plekke brood gebakken. Helaas zijn wij voorzien maar ik houd dit wel in gedachten!

Over mooie veldwegen wandelen we naar een volgend dorpje: Jouers. Ook hier staat een magnifiek oud kerkje. In het dorp woont een aantal kunstenaars en zij hebben een kunstroute uitgezet in de natuur rondom het dorp. Bij het schrijven van dit verslag merk ik dat ik wel foto’s van kunstwerken heb gemaakt met de grote camera, maar niet met de telefoon… Ik deel hier dus slechts een foto van het mooie kerkje van Jouers…

Voorbij Jouers besluiten we om naar de top van de Poey (652 m) te klimmen. De zon schijnt inmiddels volop en hoewel het niet extreem warm is, puffen we ons de 150 meter naar boven… Daar worden we beloond met een schitterend uitzicht naar alle kanten!

De afdaling naar Accous is vrij steil. Oververhit lopen we het dorp in.

In een pizzeria naast de École de Parapente eten we een ijsje. Terwijl we genieten van deze verfrissing, kijken we naar de paragliders die over onze hoofden zeilen en landen in een weiland enkele honderden meters verderop.

Tot nu toe hebben we voor alles de tijd genomen… Die tijd staat echter niet stil! De middag is al aardig gevorderd en we hebben nog meer dan de helft van de officieel 12 km lange wandeling voor de boeg. We zetten er stevig de pas in. De zon verdwijnt achter de toenemende bewolking…

Een prachtige landweg voert ons naar het punt waar we de N134 oversteken. Met een brug steken we vervolgens ook de Gave d’Aspe over en via de dorpjes Lées en Athas wandelen we terug naar Osse-en-Aspe. We komen nog langs een oude spoorwegovergang… De trein reed vroeger helemaal tot in Spanje; tegenwoordig is Bedous het eindpunt. Wie verder wil, neemt de bus.

Om zes uur zijn we weer bij de auto. De weg vanuit het dorp omhoog is afgesloten voor de wekelijkse fitnessles voor de dorpelingen. Tja, dat kan hier dus! Voor ons betekent het dat we omhoog moeten door de smalle straatjes van het dorp, zó smal dat er amper één auto past!

Om half zeven zitten we in onze heerlijke gîte aan het aperitief. Er is geen bergtop meer te zien!

Ik eindig dit verslag met een foto die laat zien hoe ver de zomer inmiddels is gevorderd… De vlierbessen zijn bijna rijp!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Plateau de Sanchèse

Eergisteren maakten we vanwege de drukte rechtsomkeert, vandaag zorgen we ervoor dat we een stuk vroeger zijn. Bovendien is het bewolkt: geen top te zien… “De bergen zijn gaan wandelen,” zeiden ze vroeger bij Els thuis.

Over een piste forestière lopen we van de parkeerplaats naar het Plateau de Sanchèse: distance 5,7 km (allezretour), dénivelé 130 m, temps de parcours 1h00. Het is heerlijk koel, het bos waar we doorheen lopen is nog nat van alle regen. Je voelt en je ruikt de frisheid, alle warmte en stof zijn weggespoeld…

Blijkbaar mag je ook met de auto naar het plateau rijden; er staan meerdere auto’s geparkeerd en ik zie een groepje mensen vertrekken over een zigzagpaadje dat achter een rots verdwijnt… Verder hebben we het plateau voor ons alleen, er dwaalt slechts een eenzame koe rond, de bel om haar nek hoor je van ver…

De mist creëert een bepaalde sfeer. Ik houd er wel van. Het nadeel is dat je niet echt een beeld krijgt van de hele omgeving: de wereld is tijdelijk een stukje kleiner. Langs de rivier lopen we naar de waterval. De Ruisseau d’Anaye stort zich enkele tientallen meters naar beneden waarna hij in alle rust verder stroomt…

Er arriveren meer mensen, de meeste per auto. Maar er gebeurt ook nog iets anders: het wolkendek breekt open en voorzichtig boren enkele zonnestralen zich er doorheen. Sterker, de zon lijkt de wolken gewoon weg te branden. Dat juichen wij voorwaar toe! Het landschap verandert compleet, van klein naar groots, van ingetogen naar sprankelend…

We horen weer koeienbellen, maar dat blijkt toch een vergissing te zijn… Geen kudde koeien maar paarden komt van de helling naar beneden, de dieren steken de rivier over en gaan lekker grazen… Een prachtig gezicht!

Intussen is het Plateau de Sanchèse een soort dagcamping aan het worden. Overal gaan mensen picknicken, de barbecues gaan smeulen… Wegwezen!! We lopen over dezelfde weg terug en ook nu zien we een heel ander landschap dan vanmorgen in de mist. Helemaal niet vervelend dus om een heen-en-weertje te lopen… Tegen het einde van de wandeling nemen we zelfs nog een mooi alternatief en over een graspad bereiken we de parkeerplaats weer.

Het is inmiddels half twee. We besluiten om nog naar Lhers te rijden, een uithoek van het plateau van Lescun, en onderweg enkele vertrekpunten van wandelingen te verkennen. Het is nog een leuk ritje in een schitterend decor!

We stappen uit bij de gîte d’étape in Lhers en drinken er een biertje. De waardin vertelt dat deze gîte al 40 haar bestaat. Toen ik hier in 1978 passeerde, moet hij er dus geweest zijn. Ik heb me er al een paar keer het hoofd over gebroken maar ik kan uit de krochten mijner geheugen niet meer opdiepen waar we nou precies hebben gekampeerd. Ik hoop dat ik thuis nog ergens een verslag kan vinden of dat de diareeks die ik heb nog soelaas kan bieden.

Een jongedame die te voet met de rugzak aankomt (ze loopt een deel van de GR10 die hier langskomt), heeft niet gereserveerd; de gîte d’étape is helaas volgeboekt. Borce is het volgende dorp: nog 600 meter stijgen naar de Col de Barrancq en dan 1000 meter afdalen naar de Aspevallei… We geven haar een lift naar Etsaut waar ze accommodatie heeft kunnen regelen… Zelf nemen we, nu we toch in Etsaut zijn, een kijkje in het Maison du Parc National…

En dan rijden we rechtreeks op Osse-en-Aspe aan en installeren ons aan het tafeltje buiten met een potje kruidenthee. En een Avèze. Vanuit Alkmaar komt een appje binnen dat de gevreesde brief uit Frankrijk op de mat ligt: € 45,- boete voor de snelheidsovertreding die we begingen op de eerste dag toen we niet doorhadden dat de maximum snelheid in Frankrijk van 90 naar 80 km/u is teruggebracht. Grrr! We zullen betalen maar ook protest aantekenen.

Ik eindig mijn verslag met een panoramafoto… Kwestie van positief af te sluiten.

Geplaatst in Vakantie | 4 reacties

Nuage laiteux, soleil brumeux, brouillard et de la pluie

Dat zijn zomaar een paar weertermen die ik aan deze dag kan koppelen… Samengevat: het einde van de hittegolf…

Als we parkeren in Cette, is de zon verscholen achter een dun laagje hoge bewolking. In Great Britain noemen ze dat milky cloud. Meestal geeft dat vuil licht waarbij het lastig fotograferen is… We zullen zien.

Na wat rondkijken in het dorp en een bezoek aan het romaanse kerkje, beginnen we aan onze petite randonnée ‘Granges de Cette’ (distance 5,4 km – dénivelé 340 m – temps de parcours 2h40).

Het begint al meteen met een steile klim! En het wordt er niet beter op… het blijft pittig klimmen. Het zweet druipt in mijn schoenen 😀. Af en toe is er soelaas als we een paar honderd meter over een verharde weg moeten lopen… We winnen zo wel snel hoogte.

We zien wat wolkenplukjes de vallei in drijven maar we zien ook gaten in het wolkendek waardoorheen wat blauwe lucht schemert. Af en toe komt de zon er flauw door en dan brand je meteen weg.

Op het pad liggen doorlopend ezeldrollen en die trekken de nodige vliegen aan. Af en toe landt er ook een daas op arm, been of hals. Als je niet snel genoeg reageert, heb je een prik te pakken. Op een plekje met wat schaduw rusten we uit. Ik eet mijn croissantje op, Els geniet van haar chausson au pomme. Als we verdergaan, merken we dat er mist komt opzetten!

Langs het pad groeien duizenden bloemen in vele soorten en kleuren! We genieten van die bloemenpracht en ik maak met mijn grote camera heel wat plaatjes! Daardoor neemt het tempo duidelijk af. Ook de vogels die we zien rondcirkelen, vragen aandacht: wouwen, buizerds en… gieren!

De afdaling gaat net als de klim vrij steil maar over een wat breder pad dat afwisselend stenig en grassig is. We lopen nu echt in de mist!

Om half drie zijn we weer bij de auto. We hebben er dus vijf uur over gedaan. Dat kan kloppen… Rusten en foto’s maken nemen tijd in beslag – maar daarvoor wandelen wij! Het gaat ons niet om kilometers of tijd, het gaat ons om wat er te zien is… Dus hoe lager ons tempo, hoe interessanter de wandeling. Meestal.

Op de terugweg zien we een gier zitten langs de kant van de route national! We stoppen en ik laat de auto voorzichtig dichterbij komen. De gier is wel wat onrustig maar hij laat zich tot op enkele meters benaderen…

We zijn nu in ons huisje. Buiten is het grijs. De bergtoppen zitten verstopt in de wolken. Soms zien we de overkant van de vallei niet, af en toe miezert het wat. Het weer in omgeslagen!

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie