tsjiess

Thuiskomen na een vakantie heeft altijd iets dubbels. Vreselijk omdat de vakantie voorbij is en het gewone leven weer gaat beginnen. Vreselijk omdat je weer naar het lokale winkelcentrum moet. Vreselijk omdat… nou ja, vreselijk dus.

De andere kant is wel dat je weer heerlijk in je eigen huis bent, in je eigen bed slaapt enz. En natuurlijk kom je met een hoop herinneringen thuis… Die neem je mee zolang je verder leeft, zong Boudewijn de Groot geloof ik… En daar doen we het dan mee.

Gisteravond vertrok de Stena Brittannica keurig op tijd uit de haven van Harwich. Aan de overkant van de rivier heb je de haven van Felixstowe, die een stuk groter is. Volgens mij is Stena Line de enige rederij die gebruik maakt van de havenfaciliteiten van Harwich. En voor reizigers zonder eigen vervoer: naast de haven ligt het treinstation.

Eenmaal op zee reppen wij ons naar onze hut – een binnenhut deze keer. Omdat we pas enkele dagen geleden omboekten, waren er helaas geen buitenhutten meer beschikbaar. Dat maakt ook dat het eerste daglicht dat we zien het licht is dat door de deur van een buitenhut in de gang valt. Al om kwart voor acht begint de ontscheping, om acht uur rijden we het haventerrein af… Aan de wolken zien we dat de lucht onrustig is. Onderweg naar huis valt er menige plensbui. We rijden via schoonmoederlief (gedag zeggen en de was ophalen) en precies op het middaguur rijden we onze oprit op. Het grote uitladen kan beginnen! En daarna… uitpakken, wasmachine aan, boodschappen, bibliotheek (leuk!), aan het eind van de middag het NOS journaal. We zijn weer thuis…

Gelukkig heb ik naast de honderden foto’s die ik heb gemaakt ook wat meer tastbare herinneringen meegebracht, o.a. een Damson Porter van First & Last Brewery in Northumberland, alvast voor mijn jaardag en kerst gekregen van onze Engelse vrienden C&F. Proost!

Buiten valt de regen met bakken naar beneden. Wij genieten van ons laatste ontbijt in The Mortal Man Inn. De auto is ingeladen, we zijn klaar voor vertrek.

De kortste route gaat over de M6 naar het zuiden. Maar dan rijd je de hele dag op de motorway en daar heb ik geen zin in. Bovendien kom je dan langs twee grootstedelijke gebieden, nl. Manchester en Birmingham. Ik heb de kaart erbij gepakt en we besluiten om via een vrij noordelijke route van west naar oost door te steken, door de Yorkshire Dales.

Vanaf Kendal volgen we de A65, tot Gargrave. Dan gaat het over smalle B-wegen via Grassington en Pateley Bridge naar Fountains Abbey. Onderweg stoppen we om in een farm shop wat kaas te kopen. And some locally brewed beer.

In de Yorkshire Dales zijn we vaak op vakantie geweest, en we beseffen dat het best een hele tijd geleden is! Hier zo rijden doet me verlangen naar weer een vakantie in dit schitterende national park!

Foutains Abbey is van de National Trust. We lunchen in de cafetaria en nemen een kijkje bij de prachtige hall en bij de abdijruïne.

Dan is het tijd om verder te reizen. Door een ongeval op de M11 (tante Hut, onze Koreaanse tomtom, kondigt aan dat “er verkeersproblemen op onze route zijn”, waarvoor dank!) rijden we vanaf Cambridge binnendoor en genieten we van de glooiende schoonheid van het platteland van Suffolk. Felle opklaringen, pittige onweersbuien.

Om 21 uur zijn we in Harwich. We worden eruit gepikt voor een security check. Vrouwlief en ik worden gefouilleerd! Ze beginnen ook met het onderzoeken van de auto, maar die zit zo propvol dat ze het al gauw opgeven. Of ik wel mijn zakmes in de auto wil laten? Tjonge jonge!

Om 23 uur varen we af. Alkmaar, we komen eraan.

Het regent als we wakker worden. Het regent terwijl we ontbijten. Het regent als we naar Ambleside rijden. Overigens niet de route van gisteren: wind en regen hebben vannacht hun tol geëist en we moeten omrijden!

Het regent als we in Ambleside op het parkeerterrein staan. Maar… na een half uur of zo wordt het wat minder. We kopen een parkeerkaartje en lopen Ambleside in. Hier liggen héél veel voetstappen van ons en toch is het elke keer weer een feest om er rond te wandelen. Een aantal winkels zijn er altijd geweest, o.a. de Spar, de Co-op, de Apple Pie (bakery and tearoom). Vele zijn er nog maar ook weer niet meer: veranderd van eigenaar, van inrichting, van handelswaar, … En elke keer zijn er ook weer nieuwe winkels.

Ambleside is ook een mooi stadje, sfeervol gerestaureerd. Het riviertje de Stock Ghyll stroomt er doorheen. Vandaag met enig volume en geweld, zo blijkt!

De allereerste keer dat ik hier kwam was er midden in de stad een overdekt bus station. Dat is begin negentiger jaren door een projectontwikkelaar omgeturnd tot een winkelcomplex. De grootste winkel in dit geheel is Gaynors, een reusachtige buitensportwinkel.

Ook vandaag struinen we hier even rond en laat ik me verleiden tot de aanschaf van twee fleeces. Bij Cunningham, ook al jaren een vaste waarde in het winkelaanbod van Ambleside, koop ik een kleine rugzak die minder druk geeft op mijn rug. Lopen met een rugzak(je) was de hele vakantie erg pijnlijk…

Bij de Apple Pie kopen we twee lekkere filled rolls met tonijnsalade. We rijden naar Elterwater, een mooi dorpje dat aan het begin van Great Langdale ligt en een prachtige pub rijk is (waar we deze keer niets zullen drinken…). We eten onze broodjes op in de auto… terwijl het regent. Als de regen stopt, kijken we rond in het dorp. De River Brathay kolkt onder de brug door!

We willen een stukje langs de rivier lopen tot waar die het meer Elter Water voedt. Dit pad was altijd al een vrij goed begaanbaar pad, maar nu is het een rolstoelpad (sic) geworden. Dat loopt natuurlijk als een trein maar het avontuurlijke is er zo wel een beetje af. Soit! Het is een mooie route, dus niet zeuren, Jacobs! Heel af en toe valt er wat meer licht op de weilanden die overigens door de overvloedige regenval hier en daar plasdras staan…

Na tien minuten stuiten we op een hindernis: de rivier is buiten haar oevers getreden en het pad staat onder water! De meeste wandelaars banjeren er doorheen, wij vinden dat wat overdreven, het water staat bijna 20 cm hoog… We hebben echt geen zin in natte schoenen!

We besluiten om terug naar het dorp te lopen. De meeste bagage zit gewoon in de auto dus ook onze sandalen. Van ander schoeisel voorzien wandelen we terug naar het ondergelopen pad. Nu kunnen we verder!

De hemelsluizen gaan opnieuw open… Maar we hebben er lol in dus we lopen verder en komen uiteindelijk bij Elter Water. Het meer is ook buiten zijn oevers getreden…

Uiteraard zetten we de camera’s aan het werk, wel van onder onze paraplu want de weergoden klotsen ruimhartig met water in het rond! We genieten echter van al dit moois… Na een tijdje keren we op onze schreden terug. Vanwege onze natte, koude voeten besluiten we de Brittannia Inn over te slaan en terug te gaan naar onze kamer in The Mortal Man Inn. Het is inmiddels ook bijna zes uur en we gaan gelijk een hapje eten. Ik kies voor lamsgebraad met een heerlijke puree, ratatouille en onion gravy. Sticky toffee pudding als toetje. En een heerlijk glas Sally Birkett Ale om alles weg te spoelen.

Sally Birkett Ale!? Jazeker. Speciaal gebrouwen (in Lancashire) voor The Mortal Man Inn. Waarom? Lees het eeuwenoude gedicht maar op het uithangbord van The Mortal Man Inn!

We kijken met buitengewoon veel genoegen terug op ons verblijf in dit hotel. Prima kamer, vriendelijke medewerkers, een warme ambiance, goed eten en drinken en… prachtig gelegen! Een aanrader!

Morgen hebben we een reisdag: van Troutbeck naar Harwich… De vakantie loopt nu echt op haar laatste benen. Snikker-de-snik-snik!!!!!!!!

Het is vrijdag. Normaal was dit onze laatste dag op South Uist geweest, maar het wordt een dag in het Lake District National Park.

De eerste keer dat ik in het Lake District kwam, was in 1976. In de trouwe Renault R16 nam mijn vader zijn gezin mee op een Grand Tour door Engeland. We verbleven o.a. in jeugdherbergen op de North York Moors, in de Yorkshire Dales en in het Lake District. Dat jaar werd mijn liefde voor Great Britain geboren, ik ben sindsdien denk ik elk jaar minstens eenmaal op vakantie geweest in dit mooie land dat nu politiek en economisch zo verscheurd is…

Het regent als we rond acht uur opstaan en in de mooie ontbijtkamer genieten van ons continental breakfast. Pas rond elf uur klaart het op. We rijden door het picture postcard landschap van het Lake District via Ambleside naar Skelwith Bridge waar we bij Chesters koffie drinken met iets lekkers erbij.

Chesters is voor ons een begrip. In 1994 gingen vrouwlief, onze kinderen (toen 3 en 4 jaar oud) en ik voor het eerst als gezinnetje naar het Lake District. We hadden een cottage gehuurd – Littlebeck in Fairview Road, van mevr. Irene Cook, in het oude deel van Ambleside, een cottage waarin we nog menige vakantie zouden doorbrengen (tot Irene ermee stopte en er zelf ging wonen). De eerste wandeling die we maakten voerde ons over de Loughrigg Fell, langs Lily Tarn en Loughrigg Tarn naar Skelwith Bridge waar we de bus terug naar Ambleside konden nemen. (In die tijd hadden wij geen auto!) Tot onze blijdschap was er een tearoom in Skelwith Bridge: Chesters dus. De tearoom hoorde bij de showroom van de Kirkstone Quarry, waar leisteen (slate) met een bijzonder mooie, groenachtige kleur werd gedolven. Je kon er oorbellen van Kirkstone slate kopen, maar ook je volledige keukenblad op maat uit leisteen laten maken. Tegenwoordig is er van de hele leisteenconnectie niet veel meer over: je kunt er nog steeds een leistenen huisnummerbordje kopen… en dat is het. Verder is het nu een winkel boordevol smaakvolle hebbedingetjes, en een chique tearoom… We hebben Chesters dus zien evolueren. Alleen aan het aanbod van de taarten bleef men redelijk trouw. Maar ook dat is nu losgelaten, merkten we vandaag.

Lemon-pollenta cake

We klimmen over Neaum Crag naar Loughrigg Tarn. Er zit zeer veel dynamiek in de lucht, zon en wolken wisselen elkaar in hoog tempo af. Neaum Crag stelt qua hoogte niet veel voor, maar het uitzicht dat je vanaf dit bescheiden topje hebt, is fenomenaal!

Zicht op Greater Langdale en de Langdale Pikes

Zicht op Loughrigg Tarn en daarachter de Loughrigg Fell

We dalen af naar het meer. De lucht betrekt en het begint te regenen. We pakken de paraplu’s uit de rugzak en genieten verder!

Het regent niet meer als we bij de auto aankomen. We rijden terug naar Troutbeck. Ik installeer me met een lekkere Windermere IPA (Tirril brewery) en een boek in de bar.

Rond vijf uur gaan we nog een wandeling maken, door het dorp zelf ęn een stukje Robin Lane op, een mooie landweg tussen hoge muurtjes waarover we vaak met de kinderen van Troutbeck naar Ambleside zijn gelopen, of omgekeerd. Troutbeck staat vol prachtige, oude huizen. Vele dateren uit de 17de eeuw. Alles is hier even nauwgezet en mooi opgeknapt, het lijkt wel alsof je door een openluchtmuseum loopt. Picture postcard!!

Vanaf Robin Lane hebben we een weids uitzicht o.a. over Lake Windermere. In de verte komen inktzwarte wolken aandrijven. Er klinkt gerommel. Er is een behoorlijk onweer op komst!

We zetten er flink de pas in maar 200 meter voor The Mortal Man Inn worden we door het noodweer ingehaald! Gelukkig staat er een staldeur open, we glippen naar binnen. In de stal zijn kooien waarin honden liggen. Geen hond die een kik geeft… Buiten hoost het en de donder is niet van de lucht!

Als de regen even afneemt, wagen we de gok en spoeden we ons naar ons hotel. De weg is veranderd in een beekje…

Om acht uur hebben we een tafeltje gereserveerd in de sfeervolle bar van het hotel. Vrouwlief gaat voor fish & chips en ik bezwijk voor de pie of the day: chicken & mushroom. Met een pint of Tirril IPA erbij.

Het is erg vroeg en nog donker als de wekker gaat. Om klokslag half zes trekken we de deur van onze caravan achter ons dicht en vertrekken. Een uur later staan we op de kade in Lochmaddy, klaar om in te schepen.

De overtocht verloopt prettig, het is opvallend rustig aan boord. In Uig rijden we als een van de laatsten van de boot. Via Portree en Broadford rijden we over Skye. Deze keer verlaten we het Eiland van de Mist over de brug.

De reis gaat verder. Speanbridge, Dalwhinnie, Perth, Stirling, Glasgow. Bij Penrith verlaten we de M6 en over de A592 rijden het Lake District in. Langs Ullswater en over de Kirkstone Pass bereiken we Troutbeck (bij Windermere). Het is 20.15 uur als ik de contactsleutel omdraai… Moe maar voldaan melden we ons bij de receptie van The Mortal Man Inn waar we de komende drie nachten zullen verblijven en de stormen meemaken…

We slapen in kamer 14. En eten aan tafel 14. Puur toeval maar wel leuk!

Wat gaan e komende dagen ons brengen? We gaan het meemaken!

Er is storm op komst, en niet zo’n beetje ook… Vrijdag zal het al flink te keer gaan en pas in de loop van zaterdagochtend wordt het iets rustiger… De kans dat de ferry service disrupted is, is reëel. Daarom hebben we besloten om de Western Isles eerder te verlaten, en wel morgen…

’s Ochtends doen we de nodige omboekingen en afzeggingen, en ’s middags rijden we nog weer naar de westkust, hier vlakbij, bij het gehucht Cheill Donnain. De buien zijn niet van de lucht maar op wat spray na blijven we gespaard! Het is een mooi afscheid… Eerst nemen we nog een kijkje in de shop van het South Uist Museum waar ik o.a. kaartjes koop met een foto van een corncrake en van een short eared owl (die we een paar keer hebben zien vliegen).

De avond valt. De auto is bijna ingeladen. We hebben hartelijk afscheid genomen van Elisabeth en van de kleine Megan. We gaan zo naar bed want de wekker gaat morgen om 4.45 uur om de boot van 7.15 uur te halen in Lochmaddy; de boot die ons weer naar Uig (op Skye) zal brengen. Destination: The Mortal Man Inn in Troutbeck, Windermere, The Lake District.

Stel je voor, als katoenplantje ben in in een duister atelier ergens in Bangladesh verwerkt tot onderbroek of T-shirt, en in een donkere doos gestopt die in een muffe container naar Europa is verscheept. Ten slotte hang je aan een kledingrek bij C&A of Esprit in Alkmaar en word je verkocht. En dan… tadaa! Hang je opeens fris gewassen aan de waslijn bij Loch Eynart! Dat overkwam vanmorgen het katoen dat met ons meereist…

Na een eenvoudige lunch vertrekken we richting Lochboisdale, een havenplaatsje vanwaar boten varen naar Mallaig en Oban. Het wordt geen rit – je zou het een autowandeling kunnen noemen. Alleen al over het weggetje vanaf onze caravan naar de hoofdweg (nog geen 3 km) doen we bijna een uur. Het is hier ook zo fotogeniek, zeker met de wolkenluchten die boven het landschap uittorenen!

We komen ook langs een plek waar net turf is gestoken. Dat zie je nog relatief vaak op de Schotse eilanden, maar ook op the mainland! De turf wordt afgestoken met een lange spade en ter plekke te drogen gelegd. Daarna worden de turven in plastic zakken gestopt en afgevoerd. Soms worden ze dan netjes in een hooiopper-achtige vorm gestapeld, vaker zie je een hoop turven neergekwakt naast een huis…

Eenmaal op de hoofdweg gaat het wat sneller maar ook dan maken we nog een aantal fotostops…

In Lochboisdale kopen we postzegels en doe ik een aantal kaarten op de post. Het postkantoortje is tevens tearoom, dus ja… Inderdaad!

In de gift shop annex TIP kopen we de ontbrekende Landranger kaart (met Barra en Vatersay erop) en twee CD’s met folk muziek. Daarna rijden we naar South Lochboisdale waar we een wandeling willen maken. Echter, de midges zijn out en het is echt geen doen om je neus buiten te steken. Dat doe ik wel even om onderstaande foto van een gerestaureerd blackhouse (nu een holiday cottage) te maken en dat levert niet alleen een aardig plaatje op maar ook een hoop rode, jeukerige bultjes en een auto vol midges. Grrr!

OK, dan maar naar de kust. Onderweg zien we een huis for sale staan: zowel het huis als de locatie staan ons zeer aan. Vraagprijs: £125000. Het is under offer. We zetten het uit ons hoofd. ’t Is hier gewoon heel, heel mooi…

We parkeren de auto op de machair bij het kerkhof van Dalabrog. We wandelen door een duingebied richting het strand. Een mooie zandweg slingert tussen de duinen. We zien dat onze was weer nat is geworden, er hangt een enorme bui boven Beinn Mhor!

Het pad voert langs een prehistorische site waar de Cladh Hallan roundhouses zijn opgegraven. Deze woningen dateren uit ong. 1250 voor Christus!

Ook hier is geen mens te bekennen op het kilometers lange strand. De kleuren zijn adembenemend mooi, zeker als de zon even door de wolken komt… Helaas zijn die momenten maar schaars…

We wandelen weer terug door de duinen naar de auto. Overal bloeit jacobskruiskruid, maar we zien ook knoopkruid, gele viooltjes, kamille, ogentroost enz. Een crofter heeft zelfs een veldje aardappelen geplant!

We rijden naar Dalabrog (Daliburgh in het Engels) en vereren de Co-op nog met een bezoekje. Daarna rijden we zonder stoppen naar huis. Ik verheug me al op de lamskoteletjes die ik zo ga klaarmaken. Van Megan, die bij oma Elisabeth logeert, krijgen we een groot stuk zelfgemaakte carrot cake. Een toetje hebben we dus ook al!

Het ochtendlijke zonlicht is fel en de wolken jagen langs de hemelkoepel. Het ziet er frisjes uit. We vertrekken na het ontbijt en we wandelen vanaf onze caravan. Na één kilometer eindigt het asfalt.

Eilandbewoners hebben allemaal een stukje land, dat heet een croft. De eigenaar van de croft aan het eind van de asfaltweg heeft 30 jaar geleden besloten dat hij van zijn croft een bos wilde maken. En zo geschiedde. Bos is op de Outer Hebrides zeer zeldzaam. Het is dan ook bijzonder om op deze maandagochtend door een stukje loofbos te lopen! De man, die nu 73 jaar oud is, heeft in de loop der jaren 30000 bomen geplant en 5 km aan paden aangelegd.

Wij wandelen eerst over het hoofdpad tot aan de andere kant van de croft. Daar is een stile en loopt het pad verder boven Loch Eynart. We volgen het pad tot het min of meer doodloopt… Voor ons torent Beinn Mhor hoog boven het sea loch en de moors.

We keren op onze schreden terug. Bij de stile nemen we nu het pad naar boven, klimmend tot ong. 150 m hoogte naar een plekje vanwaar je zowel de Minch kunt zien – dat is de zee tussen Skye en de Outer Hebrides – als de Atlantische Oceaan. Het pad is door onze croft-man aangelegd en daarboven heeft hij een bank neergezet die verankerd is met een zware steen – het stormt hier nog wel eens!! We kijken doorlopend uit op de hellingen van de Beinn Mhor. Het uitzicht boven is spectaculair!

We dalen weer af en lopen terug naar de caravan om te lunchen en een middagdutje te doen. We eten vroeg warm en rijden na het eten naar de zee (westkust). Daar genieten we weer – alleen! – van de rust, de wind, het licht, de vogels, de ruimte, het zicht op de bergen…

De zon gaat bijna onder. Met een omweg rijden we terug naar onze caravan. Bij een kruispuntje worden we staande gehouden door een Nederlands stel dat wanhopig op zoek is naar hun overnachtingsadres. Ze hebben alleen een huisnummer en een fotootje. Gelukkig kunnen Elisabeth en Angus, de eigenaren van onze caravan, hen helpen. Ze moeten aan de andere kant van Loch Eynart zijn. Het is donker geworden… Binnen in de caravan is het warm, buiten horen we de wind tekeer gaan…

Zondag, rustdag. En regendag… We wennen aan onze nieuwe verblijfplaats, de caravan. Zoals gezegd, dit is een primeur, een caravan hebben we nog nooit als vakantiewoning gehuurd. Hij staat alleen, dus niet met andere caravans… Dat maakt het okay voor ons. Waar ik vooral aan moet wennen zijn de deuren in het gangetje: echt kastdeuren. Echter, ze geven toegang tot… slaapkamer 1, het toilet, slaapkamer 2, de badkamer (met douchecabine). Het bevalt ons in feite prima. En de caravan staat op een rustige plek met een mooi uitzicht over Loch Eynart. Kortom, wij zijn tevreden mensen.

Rond een uur of drie ’s middags klaart het wat op. We besluiten om naar Ormacleit te rijden, een gehucht dat bestaat uit een huis, nog een huis, een vervallen boerderij en een kasteelruïne (het kasteel werd in 1701 gebouwd door de chief of Clanranald, en brandde al in 1715 af om nooit meer wederopgebouwd te worden).

Vanaf het gehucht lopen we de machair op. Het is nog bewolkt maar af en toe ligt er toch wat licht op het landschap. Gaandeweg de wandeling breekt de lucht steeds vaker open en genieten we volop van de warme zonneschijn en van de kleuren. Het land is hier vlak, helemaal niet wat je in Schotland verwacht, alleen de bergen in het oosten, met Beinn Mhor als hoogste (620 m), verklappen dat we niet in Nederland zijn.

Ook hier worden de doden begraven op de machair. We komen langs een begraafplaats die letterlijk aan zee ligt. Er staat een mooi Keltisch kruis bij een van de graven.

We wandelen terug over het strand. Dat strekt zich eindeloos voor ons uit en er is geen mens te bespeuren…

Na anderhalve kilometer steken we door de smalle duinreep en wandelen we terug naar Ormacleit over de machair. Er staat een grote kudde koeien, met kalfjes en een indrukwekkende stier erbij. Altijd spannend als je dwars door zo’n kudde moet lopen, maar het gaat goed en we bereiken veilig Ormacleit. Honderden spreeuwen hebben zich verzameld op de elektriciteitsdraden en de daken van de vervallen boerderij. Ze zitten gezellig te kwetteren…

’s Avonds gaan we nog even onze caravan uit om te kijken naar de ondergaande zon…

Dan is het tijd voor een potje thee – en naar bed!