tsjiess

De Maat

Geplaatst op 2019/11/25 door tsjiess

Na opnieuw een uitstekend ontbijt rijden we het zonovergoten Hoeven uit. We willen vanmorgen nog een wandeling maken in natuurgebied De Maat (gemeente Mol). Het is even zoeken maar uiteindelijk parkeren we de auto aan de kant van het smalle betonweggetje dat langs het Kanaal Herentals-Bocholt loopt en stappen we De Maat in. De zon gaat schuil achter hoge wolken maar dra ruimen die baan voor een helderblauw hemelgewelf… We maken een rondwandeling van ong. 6 km om De Maat heen. We komen enkele andere mensen tegen maar al bij al is het hier zeer rustig vandaag. En daar houden wij van!

B&B Hoeven Het Gehucht

Het laatste stukje van de wandeling lopen we langs het kanaal. Dit kanaal verbindt het Maasbekken met het Scheldebekken. Het voert mineraalrijk water door de Kempen, waarmee in de 19de eeuw de armetierige akkertjes van miezerige boerderijtjes werden bevloeid wat maakte dat er sappiger weiland kon groeien; het hooi diende ter consumptie door de paarden van den Belgischen armée in Leopoldsburg.

We komen langs een sluis waar rijnaken geschut worden. De schipper van de Patrick roept ons met weemoed in de stem toe: “Puur nostalgie! Sinds 1900, en ze doet het nog altijd!” ‘Ze’ is de trapsluis: in twee keer daalt een schip enkele meter naar lager gelegen water, of wordt enkele meter hoger gebracht naar hoger gelegen water. De aken hebben aan weerszijden krap 15 cm ruimte in de sluis! We genieten van een knap staaltje stuurmanskunst in een kunstwerk van meer dan 100 jaar oud; de tijd gaat hier toch een beetje trager…

Nog enkele honderden meters moeten we nu nog lopen om weer bij de auto te komen… Een herfstige apotheose!

We vatten de thuisreis aan. We komen weer langs de abdij van Postel. Nog even stoppen voor wat foto’s van de abdij bij zonlicht…

En dan rijden we door ’t Brabantse land naar de A2. Terug naar het noorden… terug naar huis, na drie heerlijke, ontspannende dagen in Belgenland. En ontspanning, dat is wat ik nodig heb!

Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

Achelse Kluis

Geplaatst op 2019/11/24 door tsjiess

Na een nacht waarin de rookmelder met enige regelmaat flikkert met de intensiteit van een bliksemschicht, en na een voortreffelijk ontbijt (heerlijke broodjes, zelfgemaakte confituren), rijden we tussen twee eindeloze linten door, een aaneenschakeling van huizen en bedrijfjes, het een nog groter en smakelozer dan het ander, richting Achel. Dan: verademing…! We parkeren bij de Sint-Benedictus Abdij aan de Achelse Kluis, pal bij de Nederlands-Belgische grens.

Het is hier stil, valt ons op. Er lopen geen grote, doorgaande wegen in dit grensgebied. Zalig! We kijken eerst wat rond in de omgeving van de abdij.

Bij de grens staat een monument ter nagedachtenis aan de doden die vielen aan de zgn. Doodendraad: vanaf de kust tot aan het drielandenpunt bij Vaals legden de Duitsers in 1915-1916 een hoogspanningskabel aan om te voorkomen dat mensen vanuit bezet België naar Nederland konden gaan, en vice versa.

We zijn nog onder de indruk van deze barbarij als we aan onze wandeling beginnen. We lopen over een fijn pad langs de Warmbeek waarin helder water stroomt door een zanderige bedding. Na een tijdje buigt de route weg van de beek en wandelen we door ietwat saaie bossen. Gelukkig schijnt de zon en dringt het herfstige licht diep in het bos door.

Bij Domein de Bever strijken we neer voor een versnapering, ik kies pompoensoep: eten én drinken. Daarna wandelen we over aangename bospaden terug naar de Achelse Kluis.

Eerlijk is eerlijk, ik heb deze plek niet toevallig gekozen als vertrek- en eindpunt van onze wandeling: de abdijwinkel zit daar wel degelijk voor iets tussen! Laten we het erop houden dat ik met een paar interessante (trappisten)bieren weer naar huis rijd: o.a. Achelse Kluis dubbel (vanzelfsprekend) maar ook Orval (toppertje!), Spencer (Amerikaans trappistenbier) en Tynt Meadow (Engels trappistenbier).

We rijden een paar kilometers verderop en parkeren de auto in de berm van de weg vlakbij kasteel Beverbeek. We maken er nog een mooie wandeling. De zon is inmiddels wel verdwenen achter hoge bewolking maar af en toe loert ze toch nog door de wolken heen en zet ze met haar licht de beukenbomen in brand!

Als we de terugreis naar onze B&B aanvatten, is de lucht loodgrijs geworden. De duisternis valt in. Onderweg stoppen we nog bij een oude watermolen over de Dommel: de Wedelse molen, thans een gezellige kroeg waar we een kleinigheid eten en ik een Flink drink (van brouwerij ’t IJ nota bene…).

Op mijn gevoel zoek ik door de duisternis langs Limburgse wegen – geen wegwijzers – de weg terug naar B&B Hoeven Het Gehucht (onze Koreaanse tomtom kent noch Overpelt noch Neerpelt noch Pelt, laat staan Hoeven; wij bevinden ons in een blinde vlek…).

Na een uurtje rust stappen we opnieuw in de auto, het hoogtepunt van dit weekendje weg is in zicht: het optreden van de geweldige Ierse band Kíla in het Cultuurcentrum van Leopoldsburg!

Kíla is funk, is Philip Glass, is African dance, is groovy; Kíla is melodieus, is dampend, is opzwepend… en dat alles met diepe roots in de Ierse folk music… Geen makkelijke muziek, maar als je je erin verdiept, dan ben je verkocht! Elke CD (en ze hebben er heel wat) is anders en toch Kíla.

Man, what a great gig!! Het was fantastisch!! WE HAD A GREAT NIGHT! We praten nog na met een van de muzikanten, Colm Ó Snodaigh: een interessant gesprek over muziek, een optreden in Dingle (waar wij bij waren!), concerten regelen in Nederland (wie o wie!?), een tekenfilmproject, de nieuwe CD die er in 2020 wellicht aankomt…

Met in de rugzak twee CD’s die ik nog niet had, rijden we door mistig Limburg weer naar B&B Hoeven Het Gehucht.

Geplaatst in Uncategorized | Plaats een reactie

Postel

Geplaatst op 2019/11/23 door tsjiess

Gisteravond hadden we dochterlief op bezoek, ze kwam met twee uur vertraging uit Duitsland aan en dus gingen wij nogal laat naar bed.

Na een korte nacht – de wekker gaat gewoon om zeven uur – en de nodige voorbereidingen, rijden we om iets na negen uur de straat uit. Over de A9 en de A2 gaat het tot ‘s-Hertogenbosch en van daar over gewone wegen via Hilvarenbeek (waar mijn overgrootvader langs moeders kant geboren is, geloof ik) en Reusel naar de abdij van Postel.

Programmapunt 1: de abdijwinkel, voor speculaas, bier en mogelijk kaas. Helaas, de paterkens hebben gisteren de winkel dicht gegooid voor een week, naar al dat lekkers kan ik fluiten.

Programmapunt 2. Onze behoefte aan sanitair drijft ons taveerne De Beiaard in. De houtstoof brandt er voluit en het is er lekker warm. Laten we híer het bier dan maar proeven… Ik spoel er een paar pensen mee weg, en appelmoes en abdijbrood (niks bijzonders, dat brood; de pensen daarentegen, mmmm!).

Programmapunt 3. Aan de overkant van de baan is een bakkerij, ze verkopen er hun eigen speculaas. Je kunt er ook terecht voor bier maar dat wat ik wil, dobbel, dat heeft de bakker niet. Wel tripel. “Wat een pech,” zeg ik tegen de bakker. Hij antwoordt filosofisch: “Ik had gisteren ook pech, zo gaat dat, hé meneer, zo is ’t leven hé!” Mond vol tanden, einde gesprek, een pak speculaas en twee tripels afrekenen. “Dag meneer!”

Programmapunt 4. We nemen een kijkje bij de abdij. Het poortgebouw en het oude deel van de abdij zijn mooi! De kerk is volgens mij opgetrokken uit tufsteen. Hij zou dateren uit 1190 en is daarmee de oudste nog in gebruik zijnde norbertijnenkerk! De abdij heeft een grote kruidentuin met veel informatie over alles wat er in groeit. Uiteraard is er eind november niet zoveel meer te zien…

Programmapunt 5. We trekken de wandelschoenen aan en lopen de bossen in. Al gauw komen we er achter dat er gejaagd wordt! Het bos is afgesloten, we mogen alleen de wegen volgen waar de ‘rode wandeling’ loopt. Alweer pech! Gelukkig komt de zon er door. Er staan nog heel wat bomen in blad, met mooie herfstkleuren!

Net op het punt dat we langs dezelfde weg willen terugwandelen, zien we een groep jagers die bij hun auto’s staan te praten. Ik vraag hoe het met de jacht is gegaan. Tot mijn stomme verbazing jagen ze hier op everzwijnen! Dus die ree die we zonet voor onze neus (en achter de rug van twee jagers!) de weg over zagen springen, hoeft niet bang te zijn…

Ze hebben vandaag een 30-tal evers omgelegd en ze stoppen ermee. We krijgen toestemming om langs De Ronde Put (een meer) en door het bos terug naar de abdij te lopen. We zijn de enige wandelaars in het hele gebied…

We rijden via Lommel naar Hoeven, Overpelt waar we voor twee nachten in een B&B zitten. Het is al donker als we aankomen. We rusten even uit en rijden dan richting Overpelt. Bij restaurant Pour Tous eten we een hapje. Dan rest ons een rustig avondje met een boek. Morgen staat de Achelse Kluis gepland. Trappistenklooster!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Herfstvakantie in Zuidoost Engeland

Geplaatst op 2019/10/27 door tsjiess

Het kwam er deze keer niet van om tijdens de herfstvakantie elke dag een stukje te schrijven op de weblog… Maar om de traditie toch niet helemaal verloren te laten gaan, plaats ik een ‘samenvatting’ van onze vakantie.

We vertrekken op zaterdagochtend 19 oktober, 12 dagen vóór de Brexit… althans, zo ziet het er nu naar uit. Politiek zal het (weer eens) een veelbewogen week worden met Boris Johnson en the Brexit in de hoofdrol. Dit schouwspel speelt zich af in de periferie van onze vakantie. We volgen de ontwikkelingen wel dagelijks op het journaal, we spreken er echter letterlijk met niet over: niemand heeft er klaarblijkelijk behoefte aan. De Union Jack wappert in Normans Bay strak in de wind, maar ziet er uitgerafeld uit…

P1290268

Normans Bay… daar staat ons vakantiehuisje dat de toepasselijke naam Sea View Cottage draagt. Het is een klein maar charmant huisje, drie-onder-een-kap, wij hebben het meest rechter huisje. Beneden een woonkamer, een keuken en een badkamertje; boven een slaapkamer en op een entresol een tweede slaapkamer. Het dorpje is, voor zover wij begrijpen, private property. Het is een bonte verzameling van villaatjes, rijtjeshuizen, coastguard cottages, caravans, houten hutjes, (iets wat lijkt op) council houses, arbeidershuisjes enz. Er is ook een heus caravan park Engelse stijl en het ligt geperst tussen de spoorlijn en de zee. Ik heb het als een soort filmdecor ervaren – maar geraakte er wel verknocht aan, als je begrijpt wat ik bedoel.

P1290261

dav dav dav dav dav

Zaterdag 19 oktober

Na een heftige rit (over Nederlandse, Belgische en Franse snelwegen, met heel veel regen) en chaos bij de Kanaaltunnel (waardoor we met twee uur vertraging aan de overtocht beginnen) rijden we het Engelse graafschap Kent in… Gaandeweg breekt de zon door en we krijgen een stralende middag! Het wordt een mooie rit met stops in Dymchurch (een seaside resort waar ik niet dood zou gevonden willen worden – en dus zeer sfeervol), Snargate (mooie pub en prachtig kerkje), Appledore (oud dorp met interessante kerk en gelegen aan militair kanaal), Small Hythe (bezoek aan het huis Smallhythe Place van de beroemde actrice Ellen Terry, het Barn Theatre en de tearoom – National Trust), Sandhurst (windmolen met vijf wieken), Bodiam (kasteel, en de buiten haar oevers getreden River Rother) en Hastings (Tesco).

Seafront Dymchurch

Snargate

Smallhythe Place

Zondag 20 oktober

We rijden de South Downs in, een heuvelachtig landschap aan de andere kant van Eastbourne. Best nog een aardig stukje rijden vanaf Normans Bay en het is ongelooflijk druk op de wegen! We parkeren naast de nieuwe South Downs YHA jeugdherberg, vlakbij het stationnetje van Southease. We maken een mooie wandeling waarbij we stukken van de South Downs Way volgen. We komen door de dorpjes Southease (schitterend kerkje), Telscombe (waar ik ong. 35 jaar geleden in de jeugdherberg sliep, bestaande uit enkele charmante cottages) en Rodmell (waar we Monk’s House bezoeken, het huis van Virginia Woolf – National Trust).

The South Downs

Telscombe – de voormalige jeugdherberg

Monk’s House

We rijden terug langs de zee en maken (vanaf het strand van Seaford) een schitterende zonsondergang mee!

P1290422

Maandag 21 oktober

De ochtend verloopt regenachtig. We blijven thuis. Lezen. Thee drinken. Bijslapen. Na de middag rijden we naar Eastbourne, een charmante badplaats met een mooi seafront en een indrukwekkende pier. Ondanks het miezerige weer genieten we van ons bezoek. A.s. donderdag treden the Rubettes hier op – zullen we gaan!? Ik koop onderbroeken bij Marks & Spencer en dan rijden we naar Beachy Head, waar we naar de cliff edge wandelen om de beroemde vuurtoren te aanschouwen. We sluiten de dag af in de gelijknamige pub.

Eastbourne seafront

Eastbourne pier

Beachy Head

Dinsdag 22 oktober

De dag begint met mist… maar al gauw breekt de zon door en het wordt een stralende dag, en we maken een schitterende wandeling! We parkeren de auto in het mooie dorp Eastdean en lopen over de Went Way, een ancient trackway, naar Birling Gap aan de kust. Over de Seven Sisters (krijtrotsen) wandelen we naar de monding van de Cuckmere River. Bij Exceat nemen we de bus terug naar Eastdean. Het is nog redelijk vroeg in de middag en we rijden terug via Pevensey. De Romeinen bouwden er al een indrukwekkende vesting – en William de Conqueror, die in Pevensey Bay aan land kwam met zijn troepen, liet op dezelfde locatie een machtige burcht bouwen.

Mistige start in Normans Bay

Seven Sisters (richting Birling Gap en de kleine vuurtoren Belle Tout)

Seven Sisters (richting Cuckmere)

Cuckmere River

Pevensey Castle

Woensdag 23 oktober

Vandaag wordt er met name aan de kust veel regen voorspeld, dus wij rijden het binnenland in; bestemming Hartfield. In de omgeving van dit dorp woonde A.A. Milne, de geestelijke vader van Winnie-the-Pooh, aan de rand van Ashdown Forest. Wij maken er een mooie wandeling. De afgelopen tijd heeft het veel geregend – wegen en paden zijn verzopen, het is vaak meer baggeren dan wandelen. Maar… we houden het droog, genieten van de herfstige bossen en de parkachtige landschappen, lunchen smakelijk in Pooh Corner en staan op Pooh Bridge! Na de wandeling rijden we nog wat verder. Chiddingstone is een Tudor village: één straat met een paar mooie huizen, een kerk, een Post Office en een pub (waar we heerlijk fish & chips eten, weggespoeld met local ale). En er is een kasteel en de zgn. Chiding Stone.

P1290743 P1290762 P1290807

Donderdag 24 oktober

Ook vandaag zit er regen in de verwachting… We rijden naar Hastings en parkeren op Rock-a-Nore Street, bij East Hill. Hastings is beroemd door de Battle of Hastings (William the Conqueror verslaat de Engelse king Harold) maar geniet ook bekendheid vanwege het feit dat de vissersboten hier niet in een haventje dobberen, maar na de vangst het strand op gesleept worden. Verder is de Old Town een bezoekje waard en is er een leuk museumpje voor moderne kunst, the Hastings Contemporary, met een uitstekende lunchroom waar het heerlijk toeven is als het buiten giet van de regen! Van de geplande wandeling komt niets in huis, maar we dwalen wel uren rond op het strand tussen de vissersboten, bij de mantelmeeuwen, tussen de fishing huts, in de oude stad, in de Lifeboat Station, in het museum. Daarna rijden we terug naar Bodiam, waar we het kasteel (National Trust) bezoeken.

Vissersboten en fishing huts op het strand

Vissersboten

Hier wordt verse vis verkocht!

Hastings Old Town

Bodiam Castle

Vrijdag 25 oktober

Ook voor vandaag wordt er geen lekker weertje voorspeld – integendeel. We rijden naar Falmer en nemen daar de trein naar Brighton (parkeren in Brighton kost namelijk een godsvermogen!). Deze beroemde badplaats, waaraan ik goede herinneringen bewaar, valt lelijk tegen: druk, lawaaierig, rommelig, vies. Geef ons maar Eastbourne of Hastings! We dwalen door de stad, over de boulevard, lopen de pier op, bezoeken the Royal Pavilion (gebouwd door/voor koning George IV, begin 19de eeuw) terwijl het buiten regent. We rijden terug via Birling Gap, waar we heerlijk uitwaaien op het strand!

P1300055 P1300070 P1300092 P1300104 P1300129

Zaterdag 26 oktober

Om klokslag 10 uur rijden we Normans Bay uit. Het stormt behoorlijk en de zee is wild! We zijn op weg naar Folkestone om vanaf daar via de Kanaaltunnel weer naar huis te reizen. We stoppen in Winchelsea en Rye, twee voormalige havenstadjes die geschiedenis ademen!

Winchelsea

Rye

Mermaid Street, Rye – picture postcard!

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Plaats een reactie

Logbiermé

Geplaatst op 2019/09/30 door tsjiess

Het gehucht Logbiermé is gelegen aan de oude Chemin du Luxembourg, hoog boven de valleien van de Amblève en de Salm. Lange tijd was het een rustplaats voor reizigers, maar de aanleg van wegen en spoorlijnen in de valleien maakte dat de Chemin de Luxembourg ergens eind 19de eeuw in onbruik raakte. Logbiermé raakte in de vergetelheid, enkel de boeren die er zwoegend een bestaan leidden, wisten waar het lag… tot er ruim 60 jaar geleden een slaapplek werd gecreëerd voor arbeidersgezinnen die hun vakanties in de natuur wilden doorbrengen: het natuurvriendenhuis Les Gattes.

Logbiermé ligt aan het einde van een doodlopende weg. Ik ben er voor het eerst geweest toen ik nog een snotneus was, een manneke van bijna 10. We waren er met het gezin op vakantie, mijn jongste broertje was net 2 jaar en bracht nog heel wat uren door in ‘de voiture’ oftewel de kinderwagen… Meer dan 50 jaar geleden is dat! We tuften er in onze deux chevaux naartoe: vader, moeder en de vier kinderen…

IMG_20190930_0002

We verbleven in Les Gattes, dat aan de bosrand was (en is) gelegen, hoog in het dorp. De weg ernaartoe was destijds nog niet verhard!

IMG_20190930_0001

Sindsdien, laat ik het maar gewoon zeggen: sinds 1967 (ai wat is dat lang geleden…), ben ik al heel wat keertjes in Logbiermé geweest en elke keer heb ik overnacht in Les Gattes, dat gastvrije natuurvriendenhuis, eenvoudig en in de loop van de jaren toch van alle gemakken voorzien met Grote Dank en Bewondering voor de vrijwilligers van de Section d’Embourg van Les Amis de la Nature (Waalse organisatie).

Een stel van die vrijwilligers, A&E, leerden we kennen toen ik in 1974 of 1975 tussen kerst en oud-en-nieuw met van mijn broer P, mijn nicht I en een paar vrienden in Les Gattes verbleven. Oei! wat was A streng! We werden op tijd naar bed gestuurd en o wee als we op de kamers nog tamboerden, dan werd er op de deur geklopt met de duidelijke boodschap: “Arrêtez!” A&E behoren inmiddels tot de vriendenkring en A, thans een krasse zeventiger, was het afgelopen weekend weer le gardien toen we er voor de zoveelste keer met een groepje vrienden van een man of 15 neerstreken.

Toen ik er vrijdagavond aankwam na een lange autorit dwars door Nederland (en dus vertraagd door nogal wat file-ellende), zat A op zijn vaste plek en brandde de kachel als vanouds. Ik werd hartelijk ontvangen door de aanwezigen en weldra kwam ik tot rust onder het genot van een Chimay rouge, de weldadige warmte van de kachel en de warme deken van eeuwige vriendschappen…

1967

2019

dav

Logbiermé is omgeven door uitgestrekte bossen, voornamelijk sparrenbossen, maar her en der staan er ook nog groepjes eeuwenoude eiken en beuken, restanten van oude loofbossen… De Ardeense hoogten schijnen vóór de tweede wereldoorlog te hebben bestaan uit kale veenlandschappen, een vorm van cultuurland dat was ontstaan door eeuwenlange ontbossing. In de oorlog zijn vele van de huidige naaldwouden aangeplant door jonge mannen in opdracht van de lokale burgemeesters, die zo voorkwamen dat deze jongens in Duitse fabrieken moesten gaan werken. (Dit verhaal hoorde ik in februari jl. van een jonge boswachter, ik zou eens moeten onderzoeken of dat helemaal klopt…)

In 1967 waren vele boswegen moeilijk te bewandelen, ze bestonden uit diepe tractorvoren die vol water stonden. Ze waren veelal begroeid met hoge grassen en pitrus…

IMG_20190930_0004

Dat is de afgelopen jaren wel veranderd. De meeste boswegen zijn nu goed te bewandelen, sommige zijn zelfs verhard tot grindwegen (wat dan weer jammer is). Het bos lijkt de laatste tien jaar ook wat gevarieerder te worden door kap. De oude grens Pruisen – België liep hier en die kun je nog steeds terugvinden in de vorm van oude grenspalen. Op een aantal plaatsen staan er info-panelen die de geschiedenis van de streek vertellen en een wandeling hierboven op het plateau des te boeiender maken…

Ik plaats een paar sfeerfoto’s van het afgelopen weekend. Het weer in de Ardennen was een stuk beter dan aan de Noord-Hollandse kust, maar ook wij bleven niet gespaard van de nodige regenbuien en een vlagerige, soms stormachtige wind… Des te heerlijker was het om de deur van Les Gattes in te lopen en de geur van de oude, trouwe houtkachel op te snuiven… Dit is zo’n plek waar ik me tot in mijn diepste vezels mee verbonden voel…

sdr

dav

Uitzicht vanuit de salle commune van het natuurvriendenhuis

dav

sdr

dav

Geplaatst in Persoonlijk, Wandelen | 5 reacties

Verschrikkelijk verschoten

Geplaatst op 2019/09/25 door tsjiess

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Elke keer zie ik een jong, idealistisch meisje de machtige bestuurders der aarde, verenigd in de Verenigde Naties, om de oren slaan met de Waarheid. Dat doet ze in een gloedvolle speech. Obama zou er lof mee geoogst hebben. Zij niet. Hoon treft haar.

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Al die mensen die over dit mooie mensenkind heen denderen met verbaal geweld dat niet mis te verstaan is. Greta Thunberg hield een gloedvolle speech, ze waste de machthebbers de oren. Ze waste de mannen en vrouwen de oren die het in hun macht hebben om het verschil te maken.

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Hoe is het mogelijk, vraag ik me af, dat er op dit prachtige kind zulk een karaktermoord wordt gepleegd, zoals DWDD’s tafelfdame Soundos het uitdrukte? Wat gebeurt er?

Greta Thunberg

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Naast de ontzetting die ik voel over al die mensen die zich spottend, cynisch, sarcastisch, honend, kwetsend uitlieten over Greta Thunberg. Ik ben nog veel verschrikkelijker verschoten van alle reacties waarin uitdrukking wordt gegeven aan de ontkenning van de klimaatverandering en wat die teweeg kan brengen. Van de grote groep mensen die er van overtuigd lijken dat er geen klimaatcrisis is en dat Greta Thunberg een stropop is van een of andere linkse klimaatmaffia. Ik vind dat beangstigend, dat beklemt mij.

Ik ben verschrikkelijk verschoten. Echt. Het houdt me al dagen bezig. Het moest eruit… Gelukkig – gelukkig! – zijn er ook veel fijne reacties. Daar hield ik mij de afgelopen dagen aan vast. Het kán nog goed komen met de wereld.

Hoop en moed. Greta Thunberg heeft het.

Verschrikkelijk verschoten.

Geplaatst in Persoonlijk | Plaats een reactie

Weer en wind

Geplaatst op 2019/09/22 door tsjiess

In Singer Laren draait sinds kort de tentoonstelling Weer en wind, Avercamp tot Willink. Toevallig (echt waar) reden wij over de A1 en bedachten: “Hey, op de terugweg kunnen we best even naar het museum in Laren!” En zo geschiedde.

Het is een mooie tentoonstelling met divers werk dat enkele eeuwen overspant. Avercamp leefde van 1585 tot 1634, Carel Willink van 1900 tot 1983. Er hing trouwens nog recenter werk van kunstenaars die nu leven maar (nog) niet bekend zijn bij het grote publiek.

Hieronder een korte impressie van de tentoonstelling, die als thema het weer heeft. Hoe Hollands wil je ’t hebben? Hoewel… het weer is best een universeel thema!

Oordeel zelf: dit thema nodigt uit tot een kaleidoscoop aan stijlen… Leuk is bovendien dat op de muren bij de schilderijen allerlei dichtregels en korte gedichten staan m.b.t. het weer. De catalogus is mooi verzorgd en bevat ook gedichten, én is betaalbaar, wat mij deed besluiten mijn boekenkast aan te vullen met een exemplaar…

In de achterste zalen valt nog een tweede tentoonstelling te genieten, met allerlei portretten, vnl. van vrouwen. Ook leuk.

En er is de nieuw aangelegde museumtuin… Prachtig!

Kortom, redenen genoeg om af te reizen naar het Singer museum te Laren.

Geplaatst in Kunst | 2 reacties

De eerste herfstdag!

Geplaatst op 2019/09/21 door tsjiess

21 september, de eerste herfstdag is het vandaag, maar ik denk dat slechts weinigen deze zaterdag zo hebben beleefd… Het voelde veel meer aan als zomer. De taoïsten hebben tussen zomer en herfst een extra seizoen: de nazomer. Ik ben met ze mee…

We parkeren in Egmond aan Zee, aan de duinrand achter de Prins Hendrik Stichting, ooit een Tehuis voor Oud Zeevarenden. Overal in Egmond moet je van 10 tot 19 uur betalen om te mogen parkeren. Het is half zes, er moeten nog drie eurootjes in de meter. We blijken recht tegenover een duiningang te staan, niet getreuzeld dus!

dav

Dit is een stuk duingebied dat we amper kennen, volgens mij is het zeker 25 jaar geleden dat we hier hebben gelopen. Wat blijkt? Dit is een magnifiek stukje duinlandschap! We hebben voor dit moment van de dag gekozen omdat we het gouden licht van de dag willen meepikken, dat werkt nl. zeer helend.

000 kaartje

De wandeling voert over mooie duinpaden zuidwaarts over de Vlewoseweg – wat een naam! Na een flinke kilometer komen we bij een meertje waar een paar Schotse hooglanders staan te grazen. Even een Keltisch momentje.

dav dav dav

Over smalle, kronkelende zandpaadjes lopen we verder, nu westwaarts met als bestemming het strand. Vrouwlief heeft op haar telefoon een prachtige app met zeer gedetailleerde kaarten waarop elk paadje staat, zelfs de ‘illegale’!

dav dav dav

We komen uit op een vrij rustig stuk strand, ten zuiden van Egmond. Bij Egmond zelf is het echter beredruk en ook noordwaarts richting Bergen aan Zee is het zwart van ’t volk. Wij focussen ons echter op de zee. Voor de kust ligt een schip: een sleephopperzuiger die bezig is met ‘rainbowen’, het opspuiten van een zand- en watermengsel. Niet ver van het strand wordt een nieuwe zandbank gecreëerd. Wind en stroming zullen het zand richting land transporteren, waardoor de kust versterkt wordt en meegroeit met de zeespiegel!

P1290119 weblog

De zon gaat onder. Einde van een prachtige nazomerdag…

P1290131 weblog

Geplaatst in Wandelen | 2 reacties

Waldorf100

Geplaatst op 2019/09/21 door tsjiess

Op 19 september 1919 opende in Stuttgart de eerste vrijeschool haar deuren. Rudolf Steiner had op verzoek van sigarettenfabrikant Emil Molt zijn sociale vernieuwingsconcept uitgewerkt voor het onderwijs. Kinderen van de Waldorf-Astoria fabriek zouden les krijgen van leraren die door Rudolf Steiner waren voorbereid om volgens antroposofische inzichten les te gaan geven. Sindsdien is de vrijeschoolbeweging gegroeid, met pieken en dalen, maar de trend is: omhoog! Overigens is Nederland het enige land waar dit type onderwijs ‘vrijeschool’ wordt genoemd, en de oorspronkelijke betekenis is dan ook ‘school vrij van overheidsbemoeienis’. Elders in de wereld spreekt met van Steinerscholen – en steeds vaker van Waldorfscholen. Ik zou ervoor willen pleiten om in Nederland afscheid te nemen van het woord ‘vrijeschool’ ten faveure van de term ‘waldorfschool’. Dit geheel ter zijde maar m.i. wel van voldoende belang om hier te vermelden.

Afgelopen donderdag was het dus 100 jaar geleden dat de school voor de fabriekskinderen van de Waldorf-Astoria fabriek haar deuren opende en daar werd overal ter wereld bij stilgestaan. In Nederland werd een feestje gebouwd op vrijdag 20 september: 3000 (oud)-leraren, oud-leerlingen en andere mensen die in de periferie van de vrijescholen werken, kwamen samen in De Fabrique in Maarssen, een wat vervreemdende omgeving voor een feest maar wat mij betreft ook wel een symbolische plek die in zich de metafoor draagt van het verval van de destructieve krachten van het kapitalisme die ons naast – met name materiële – welvaart ook op de rand hebben gebracht van de vernietiging van onze aarde. Tijdens een dialoog over de toekomst van het waldorfonderwijs zei een pabo-studente: wij moeten de wereld redden!

Na de feestelijke opening viel de massa uiteen en verspreidde zich over de talloze ruimtes op het fabrieksterrein. Er was van alles te beleven: ambachten oefenen, voorstellingen en lezingen bijwonen, deelnemen aan gesprekken – of gewoon kuieren langs de vele kraampjes die van alles verkochten, van wollen ondergoed tot schoolbegeleiding. Overal waren stands met eten en drinken, her en der stonden muzikanten te spelen, kortom er heersten daar gezelligheid en de bedrijvigheid van een bijenkorf. En bijen, daar ging het óók om tijdens dit feest. Bijen, symbool van de achteruitgang van de biodiversiteit en de enorme bedreigingen die dat met zich meebrengt…

Ik woonde een prachtige euritmievoorstelling bij, uitgevoerd door leerlingen van de bovenbouw (= voortgezet onderwijs) uit Rotterdam, gedanst op de weergaloos mooie muziek van Arvo Pärt, Spiegel in Spiegel. Ook genoot ik van een optreden van Conchita Boon, oud-vrijeschoolleerling en flamencodanseres.

Vervolgens hapte ik een verantwoord slaatje en enkele verantwoorde broodjes weg en dronk ik een lekker soepje. Toen begaf ik me naar zaal 27 voor ‘de tijdscapsule’: een dialoog over de toekomst van het waldorfonderwijs. Er was plaats voor ruim 150 mensen en ik had verwacht dat het zaaltje zou uitpuilen. Niets was – driewerf helaas! – minder waar, we zaten daar met ongeveer 25 mensen bij elkaar…

Uiteraard is het gesprek met zo’n kleine groep mensen niet representatief. Toch klonken er m.i. mooie en ware woorden die – eveneens m.i. – aandacht verdienen!

Een pabo-studente gebruikte een metafoor toen ze zichzelf voorstelde: ze had haar pannenkoekenplantje meegebracht en vertelde dat ze af en toe de verwelkte blaadjes waaruit de levenskrachten waren weggeëbd, verwijderde om zo ruimte en licht te creëren voor nieuwe blaadjes vol nieuwe levenskracht. Zij wenste het waldorfonderwijs toe om na te denken over de dingen die we doen. “Laten we stoppen met dingen te doen omdat we het altijd zo deden, en daarvoor in de plaats op zoek gaan naar andere dingen die zinvol(ler) zijn.”

Iemand uit het publiek vertelde dat ze in Bergen op Zoom betrokken is bij een ouderinitiatief voor de oprichting van een nieuwe waldorfschool. Zij krijgt veel vragen van ouders over de jaarfeesten die zo gelinkt zijn aan de christelijke feesten, waardoor mensen afhaken. Ik vind dat zij een punt heeft. We vieren op onze scholen Kerst maar daaronder ligt midwinter; we vieren Pasen en Pinksteren, maar daaronder liggen oude vruchtbaarheidsfeesten; we vieren Sint Jan maar daaronder ligt het feest ter ere van de langste dag van het jaar. Enzovoort. Levenskrachten worden ook wel Christuskrachten genoemd. Rudolf Steiner was een zeer gelovig man, maar de bronnen waaruit hij wijsheid putte waren veel, veel ouder dan het christendom… heb ik me laten vertellen. De onstuimige ontwikkeling van het waldorfonderwijs wereldwijd laat ook zien dat de waldorfgedachte en de antroposofie veel universeler zijn en het dus verdienen om ook als zodanig in de wereld te worden gezet.

Een andere spreker brak een lans voor het accepteren dat je ook vanuit andere bronnen dan de antroposofie op een waldorfschool kunt werken, als je meer gaat werken vanuit het ‘waartoe’ (de toekomst) in plaats van vanuit het ‘waarom’ (het verleden). Ook hier voel ik in mezelf de boodschap positief resoneren.

Door in te gaan op de suggesties van deze drie sprekers stel je m.i. de waldorfschool open voor iedereen, voor mensen uit alle culturen, voor mensen uit alle sociale geledingen. En dat is wat je wil: dat álle kinderen op deze wereld mogen genieten van het mooie kunstzinnig vormgegeven onderwijs dat er op waldorfscholen wordt gegeven! Want dat dit onderwijs bestaansrecht heeft, daarvan ben ik overtuigd!

Geplaatst in Antroposofie, Onderwijs en leren, Persoonlijk | Plaats een reactie

Wahlbach

Geplaatst op 2019/09/18 door tsjiess

Onze Koreaanse gids (onze ‘tomtom’) kent het dorpje Wahlbach niet, althans niet het Wahlbach bij Burbach. En daar willen we vandaag (maandag 16 september) toch echt wel heen. Het dorpje ligt al een stukje op weg naar huis, net vóór de stad Siegen. We parkeren op een Wanderparkplatz tegenover de basisschool. Het is pauze en de kinderen spelen buiten. Een vertrouwd geluid.

We lopen door de Diesterwegstrasse het dorp uit. Ik vind dat een opvallende naam die me aan mijn lagere schooltijd doet denken: in het derde en de vierde leerjaar gingen we met de hele klas een week naar de bosklassen en we logeerden dan in Kalmthout, in een vakantiehuis van de Stad Antwerpen dat de naam Diesterweg droeg. Ik heb me nooit afgevraagd waar die naam vandaan kwam, maar mogelijk is de Duitse onderwijzer Friedrich Adolph Wilhelm Diesterweg de naamgever… Deze man was een Duitse opvoeder, denker en progressieve liberale politicus, geboren in Siegen, die campagne voerde voor de secularisatie van scholen. Er wordt gezegd dat hij een voorloper is van de hervorming van de pedagogiek.

De wandeling die we gaan maken is een zgn. Rothaarsteig Spur en heet het Trödelsteinpfad, genoemd naar het hoogste punt van de wandeling, de Trödelsteine, een oud vulkaantopje op 613 meter hoogte. De Rothaarsteig is een lange afstandswandelpad van 154 km lang door het Sauerland. De zgn. Spurren zijn rondwandelingen in de omgeving van de eigenlijke Rothaarsteig.

Aan het einde van de straat lopen we het bos in. We volgen het riviertje de Buchheller, een mooie beek in een mooi dal dat een natuurreservaat is.

Na ongeveer een kilometer klimmen we door een zijdalletje omhoog. Kenmerkend voor vele Duitse lange afstandswandelpaden en hun afgeleiden is dat er alles aan wordt gedaan om de wandelervaring te bevorderen. Men schrikt er niet voor terug om parallel aan een asfaltweg een smal paadje aan te leggen om lopen over asfalt te vermijden (zelfs voor een asfalthater als ik soms overdreven). De wandeling van vandaag kenmerkt zich door de vele kilometers nieuwe paden die zijn gemaakt; ik denk dat dit voor wel 3/4 van de route geldt, zo ook voor de klim door dit zijdalletje.

Hoewel het grijs is en het zelfs al even heeft gedruppeld, moet de sweater uit tijdens het stijgen! We komen langs een oude mijn. Wat er uit de grond is gehaald, is me niet duidelijk… Uiteindelijk komen we boven en zien we de top: in feite een geërodeerde bazaltzuil, het binnenste van een vulkaan.

Vanaf dit hoge punt hebben we een mooi uitzicht over de streek: bossen, bossen en nog eens bossen!

Na de picknick vatten we de afdaling aan. Ook nu lopen we veel over nieuw aangelegde paadjes die door het woud kronkelen.

Het is half vijf als we weer bij de auto zijn. Tien kilometers in de beentjes, mijn rug vindt dat het mooi is geweest.

We rijden naar Siegen waar we in hotel-restaurant Die Pfeffermühle nog een schnitzel naar binnen werken. Daarna zetten we dochterlief af bij het station, zij gaat met de trein terug naar Garbenteich. Wij vatten met ons drieën de thuisreis aan, terug naar Amsterdam en Alkmaar. Het regent. De avond valt, de nacht gaat in. Einde van een heerlijk weekend met ons gezinnetje… Wat een rijkdom!

Geplaatst in Vakantie | Plaats een reactie