Ooit van gehoord, van Goronne? Ik niet, tot ik het plaatsje gisteren op de kaart ontdekte en verhief tot waardig vertrekpunt van onze wandeling vandaag. Omstreeks half twaalf parkeren we in dit Waalse dorpje met kleuterschool, kerk en dorpsfeestzaal op 4 km ten westen van Vielsalm… Zoals in en bij alle dorpen hier, is er de laatste jaren veel gebouwd. Ik moet zeggen dat het vaak aardige tot mooie huizen betreft (soms ook draken van huizen, hoor!) maar ontworpen met weinig respect voor de omgeving waarin ze zijn gebouwd, en dat stoort mij zeer.
Begrijp je wat ik bedoel? En dan ook nog zo’n hek eromheen om aan te geven: “Dit is van ons en hier mag niemand komen.” Pang!
Afijn, dit is het laatste huis van Goronne en vanaf hier wordt het leuk. Over afwisselend veld- en boswegen bereiken we Arbrefontaine. De naam van dit dorpje zou afkomstig zijn van Albam Fontanam (666), later Albam Fontem (814), wat staat voor witte (heldere) bron.
Arbrefontaine staat bekend om zijn kruisweg uit 1736, veertien stations die eindigen bij een Mariakapel.
Voorbij de kapel lopen we het bos in. We lopen hier een stukje op de GR14, een lange afstandswandelroute van Malmedy naar Parijs, jaja! Het pad lijkt meer op een riviertje dan op een pad, maar het is prima te belopen. Langzaam stijgen we. Ik loop te mijmeren over het fenomeen België. En over respect, en over goed bestuur. Wat maakt toch dat zo’n klein land niet kan geregeerd worden door één regering die goed voor ál haar onderdanen zorgt, of ze nou Vlaming zijn, of Waal, of Duitstalig!? Mensen worden tegen mekaar opgezet, er worden belangen gecreëerd die maken dat mensen mekaar niet vertrouwen en mekaar niets gunnen. Dat mondt uit in partijen(stelsels) die wantrouwen voeden en gedijen op machtsstrijd… Bah. België, mijn vaderland, bestuurlijk bestaande uit drie gemeenschappen en drie gewesten, elk met hun eigen regeringen plús een federale regering. Potsierlijk en diepdroevig.
We kijken uit naar een plekje om de lunch naar binnen te werken. Een paar boomstronken aan de rand van het bos zijn daarvoor ideaal!
Terwijl we zitten te eten, komen er wat scheurtjes in het wolkendek. Als dat gebeurt, dan grijpen wij naar de camera: zonlicht kleurt het landschap! In eerste instantie lijkt het erop dat het bij een paar korte opklaringen blijft, maar amper een uur later is er geen wolk meer te bekennen! Het wordt een zonovergoten namiddag.
Het bos hierboven op het plateau is zeer afwisselend en sommige paden zijn lekker zompig = echt Ardeens. We komen door een gebied waar, met Europese subsidies (lang leve de EU!), hoogveen is gerestaureerd. Het ziet er prachtig uit, zeker met dit heldere winterse zonlicht dat er uitbundig overheen wordt gestrooid… Boven onze hoofden passeert een groep kraanvogels, op weg naar het hoge noorden.
We ontmoeten een boswachter. Hij vertelt dat de bossen (vnl. sparren) in de Tweede Wereldoorlog zijn aangeplant. De aanleg van deze productiebossen leverde werk op voor vele jongemannen die daardoor van de Duitse bezetter niet naar Duitsland werden gestuurd zum arbeiten! Ik vermoed dat de Ardennen er vóór die tijd heel anders moeten hebben uitgezien, veel minder of andersoortig bos dan nu, veel meer veengebieden… Voorwaar een woest gebied!
Over brede paden, vaak afgezet met rijen machtige beuken, dalen we af naar Farnières, een gehucht aan de rand van het bos dat vooral bekend is door zijn kasteel, gebouwd in 1926-1929 als jachtslot, maar zo is het nooit gebruikt. Nu is het een (katholiek) spiritueel centrum.
Vanaf Farnières lopen we terug naar Goronne over een oude bosweg. Die slingert zich rustig door beuken- en sparrenbossen die zich als kathedralen verheffen, sfeervol verlicht door de late namiddagzon.
Bij de Spar in Vielsalm zijn er drie kassa’s in bedrijf, en bij alledrie staat een flinke rij. Het is vrijdagavond, het weekend begint. Nog twee dagen vakantie!
Intussen zijn we in Wildert gearriveerd. Een halte, maar de trein stopt er nog… Tuuuuuut. De deuren sluiten zich, de reis gaat verder. Op weg naar mijn moeder en mijn broer(s)…
tsjiess 