tsjiess

Hoewel Hohenstein een heel mooi hotel is en we er lekker hebben gegeten, roept de zakelijke afwikkeling zoveel frustratie en woede bij me op dat ik niemand wil adviseren om daar ooit een nacht te boeken!! En dan moet je kijken in wat voor prachtige suite vrouwlief en ik sliepen… Zó jammer! Onze zitkamer:

We rijden naar het stadje Heldburg. De zon staat te stralen aan een strakblauwe lucht. We lijken wel alleen op de wereld te zijn: zó rustig op de weg! Onderweg zien we overal affiches: Middeleeuwse feesten in Heldburg op 14 en 15 september. We bereiden ons mentaal voor op héél veel volk, maar dat lijkt ernstig mee te vallen: we lopen door Heldburg en we zien er geen levende ziel! Wel veel mooie (vakwerk)huizen.

We steken de grote weg over waar verkeersregelaars staan – waarvoor!? geen auto te bekennen. Door het bos lopen we omhoog. Ik vind dat er best al herfstkleuren te zien zijn.

Bij de Festung Heldburg is het wél druk. Er blijken pendelbussen te rijden die volk omhoog brengen naar het middeleeuws spektakel. Ik zie jonkvrouwen en geharnaste mannen rondlopen. Om naar binnen te gaan, moeten we betalen, dat doen we niet want we hebben geen tijd om alles uitgebreid te bekijken en te ervaren.

De wandelroute die we volgen loopt door mooi loofbos over de heuvelrug. Een wegwijzer naar een 1000 jaar oude eik lokt ons van de bosweg af, over een oud ezelpad tussen hoge bomen dalen we af.

Op het bordje staat dat deze eik tussen de zes- en achthonderd jaar oud is. Veel leven zit er niet meer in maar een ding is zeker: dit is een indrukwekkende boom (geweest). Het besef dat er ergens in de 13de of 14de eeuw uit een eikel zulk een boom is gegroeid, stemt tot nadenken en dwingt respect af voor de kracht van de natuur… Wat heeft zo’n boom allemaal niet gezien…!?

We lopen verder. De weg is vrij breed maar onverhard. In het begin loopt hij redelijk parallel met de bosrand. Op de helling groeien oude fruitbomen. We hebben een terugblik op het kasteel.

We rusten uit en eten een appeltje in das grüne Waldhaus: een achthoekig vakwerkhuisje midden in het bos.

Wandelen kun je hier wel! Jammer genoeg hebben we geen wandelkaart van de regio. Bij bovenstaande wegwijzer vangen we de afdaling aan.

Herfsttijloos

Ten slotte arriveren we weer in de bewoonde wereld: Heldburg, waar de auto staat. In het dorp is het nog steeds rustig, maar langs de weg die er omheen loopt, staan honderden auto’s geparkeerd van bezoekers aan het Middeleeuwse feest bij het kasteel.

Om half vier gaan we rijden. Over rustige wegen door een glooiend landschap met her en der een slaperig dorp rijden we door deze uithoek van Thüringen richtig Fulda waar we uiteindelijk de snelweg oprijden. Om kwart over zes zijn we weer in Garbenteich. We gaan opnieuw eten in La Grotta. Heerlijk!

Dochterlief en ik hebben een mooie jaardag gehad! Nog een nachtje logeren we bij haar… Morgen gaan we nog samen wat ondernemen, morgenavond rijden we terug naar huis!

Voor de Belgen onder mijn lezers: in de titel noem ik hét Coburg van het Huis van Saksen-Coburg, van ons koningshuis dus!

Deze zaterdag zijn we vanuit Garbenteich nog een kleine 300 km verder gereden en we bevinden ons nu in de Freistaat Bayern, meer specifiek in de omgeving van de mooie stad Coburg. We overnachten in een heus kasteelhotel, Hohenstein bij het dorpje Ahorn. Een traktatie van dochterlief voor de jaardagen van zoonlief, vrouwlief en mijzelve!!

Onze suite

Coburg is een typisch Duitse stad, met een onaantrekkelijke entree langs lelijke bedrijven, vervolgens een sfeerloze schil van woonwijken en ten slotte een mooi historisch stadshart.

In het centrum van de stad staat een prachtig paleis dat overigens erg Engels aandoet. De Grote Markt en aanpalende straten staan vol vakwerkhuizen. Boven de stad torent de Festung Coburg, een machtig kasteel! Hieronder enkele beelden van de stad…

Omstreeks 16.30 uur halen we dochterlief van de trein en rijden nog naar de Festung: een indrukwekkend bouwwerk!

Zo zijn we aan de vooravond van twee jaardagen, die van dochterlief en van mijzelve, als gezin herenigd, hoe mooi en bijzonder is dat…

Om de dag te beginnen maak ik vandaag een heel ander rondje dan de afgelopen weken… We zijn sinds gisteravond namelijk in Garbenteich, een dorpje in de buurt van Giessen. Het is het dorp waar onze dochter woont en we logeren in haar huis. Zelf is ze niet thuis, ze is ‘op pad’ voor het werk.

Mijn rondje betreft de wandeling naar de bakker (en de supermarkt) – en terug. Na het ontbijt met vers gebakken Backhaus Brot, belegd met Edelsalami en weggespoeld met een paar mokken Keniaanse thee uit Kericho, rijden vrouwlief en ik via Wetzlar naar Braunfels, waar we parkeren aan de voet van de heuvel waarop een prachtig kasteel staat.

We lopen Braunfels in. Het dorp ligt onder het kasteel en ziet er charmant uit. Smalle straatjes, een fraai dorpsplein, mooie winkeltjes, gezellige terrasjes en heel veel vakwerkhuizen…

We stappen de tourist office uit met een folder in handen met drie rondwandelingen door de streek. We gaan een variant doen, iets tussen de korte en de wat langere in. De wandeling is aangegeven met gele stickers en bordjes waarop de torens van Braunfels prijken. Helaas zijn nogal wat stickers en bordjes verbleekt of zelfs verdwenen, met name in de bebouwde kom, het is dus even zoeken voor we het goede pad vinden dat ons de bossen in voert!

In Duitsland kun je in feite niet spreken van paden, maar zijn het over het algemeen onverharde boswegen waarover je loopt! De weg stijgt aangenaam. Het bos ziet er goed uit: nog mooi groen, geen sporen van verdroging en verdorring, althans niet door onze ogen waargenomen. Er bloeit niet veel meer, dit is toch vooral het seizoen van de verdorde planten. ‘Verdorde’ klinkt heel negatief maar zo bedoel ik het niet, ik kan enorm genieten van al die uitgebloeide planten. Hier en daar zien we ook paddenstoelen, maar hun aantallen vallen tegen.

We verlaten de aangegeven route. De weg stijgt en uiteindelijk staan we bij de bosrand waar achter schrikdraad een klein groepje zwartwitte koeien staat te grazen. Aan de horizon zien we de torens van het kasteel van Braunfels. Sprookjesachtig ziet het er van hier uit!

Door de weilanden dalen we af naar het dorp waar we de tijd nemen om alles eens goed te bekijken. We lopen ook omhoog naar het kasteel. We bezoeken het niet, dat doen we een andere keer. Wel drinken we thee in het Burg Café.

Het is tijd om terug naar Giessen te reizen waar we zoonlief van de trein halen. In Garbenteich zetten we ons op het balkon in het zonnetje; dat doet deugd na een toch ietwat sombere dag. Tegen zeven uur lopen we naar La Grotta, de onvolprezen pizzeria in het dorp, op tien passen lopen van ons verblijf.

Het Köstritzer Schwarzbier lest uitstekend de dorst; de pizza (de vulling moet je zelf samenstellen) smaakt verrukkelijk en zo ook de vino primitivo die ik er bij bestel… En dat allemaal onder het genot van mooie gesprekken. Hoe rijk is dat!