Heldburg

Hoewel Hohenstein een heel mooi hotel is en we er lekker hebben gegeten, roept de zakelijke afwikkeling zoveel frustratie en woede bij me op dat ik niemand wil adviseren om daar ooit een nacht te boeken!! En dan moet je kijken in wat voor prachtige suite vrouwlief en ik sliepen… Zó jammer! Onze zitkamer:

We rijden naar het stadje Heldburg. De zon staat te stralen aan een strakblauwe lucht. We lijken wel alleen op de wereld te zijn: zó rustig op de weg! Onderweg zien we overal affiches: Middeleeuwse feesten in Heldburg op 14 en 15 september. We bereiden ons mentaal voor op héél veel volk, maar dat lijkt ernstig mee te vallen: we lopen door Heldburg en we zien er geen levende ziel! Wel veel mooie (vakwerk)huizen.

We steken de grote weg over waar verkeersregelaars staan – waarvoor!? geen auto te bekennen. Door het bos lopen we omhoog. Ik vind dat er best al herfstkleuren te zien zijn.

Bij de Festung Heldburg is het wél druk. Er blijken pendelbussen te rijden die volk omhoog brengen naar het middeleeuws spektakel. Ik zie jonkvrouwen en geharnaste mannen rondlopen. Om naar binnen te gaan, moeten we betalen, dat doen we niet want we hebben geen tijd om alles uitgebreid te bekijken en te ervaren.

De wandelroute die we volgen loopt door mooi loofbos over de heuvelrug. Een wegwijzer naar een 1000 jaar oude eik lokt ons van de bosweg af, over een oud ezelpad tussen hoge bomen dalen we af.

Op het bordje staat dat deze eik tussen de zes- en achthonderd jaar oud is. Veel leven zit er niet meer in maar een ding is zeker: dit is een indrukwekkende boom (geweest). Het besef dat er ergens in de 13de of 14de eeuw uit een eikel zulk een boom is gegroeid, stemt tot nadenken en dwingt respect af voor de kracht van de natuur… Wat heeft zo’n boom allemaal niet gezien…!?

We lopen verder. De weg is vrij breed maar onverhard. In het begin loopt hij redelijk parallel met de bosrand. Op de helling groeien oude fruitbomen. We hebben een terugblik op het kasteel.

We rusten uit en eten een appeltje in das grüne Waldhaus: een achthoekig vakwerkhuisje midden in het bos.

Wandelen kun je hier wel! Jammer genoeg hebben we geen wandelkaart van de regio. Bij bovenstaande wegwijzer vangen we de afdaling aan.

Herfsttijloos

Ten slotte arriveren we weer in de bewoonde wereld: Heldburg, waar de auto staat. In het dorp is het nog steeds rustig, maar langs de weg die er omheen loopt, staan honderden auto’s geparkeerd van bezoekers aan het Middeleeuwse feest bij het kasteel.

Om half vier gaan we rijden. Over rustige wegen door een glooiend landschap met her en der een slaperig dorp rijden we door deze uithoek van Thüringen richtig Fulda waar we uiteindelijk de snelweg oprijden. Om kwart over zes zijn we weer in Garbenteich. We gaan opnieuw eten in La Grotta. Heerlijk!

Dochterlief en ik hebben een mooie jaardag gehad! Nog een nachtje logeren we bij haar… Morgen gaan we nog samen wat ondernemen, morgenavond rijden we terug naar huis!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Vakantie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s