Drenthe

Assen is de hoofdplaats van de provincie Drenthe. Vanaf Alkmaar voert de kortste en snelste route erheen over de Afsluitdijk. Bij Drachten verlaat je de snelweg en rijd je verder over kleinere wegen (tenzij je omrijdt via Groningen).

Vandaag is Assen onze bestemming omdat we er zijn afgesproken met mijn jongste broer en zijn levensgezellin. Samen bezoeken we de tentoonstelling Barbizon van het Noorden: Drenthe ontdekt door de landschapsschilders (1850-1950).

De tentoonstelling is druk bezocht. Het is een aardige tentoonstelling. Hoewel ik er meer van had verwacht ben ik toch blij dat we ze hebben bezocht.

We lunchen in het gezellige grand café in het museum. De anderen kiezen een broodje, ik ga voor een Drentse bonenschotel.

Na de lunch rijden we naar Anderen. We zetten onze spullen in onze kamer in de Herberg en gaan dan nog een rondje lopen in het stroomgebied van de Drentse Aa. Mooi… maar wel behoorlijk drassig, en frisjes!! En dan krijgen we ook nog een pittig buitje, met hagel. Ach, des te weldadiger voelt de warmte in het hotel…

Geplaatst in Kunst, Wandelen | Een reactie plaatsen

eFTeR

Alleen die titel al, Efter. Intrigerend! Ik kon de gedachte niet uit mijn hoofd zetten dat het woord ‘efter’ voortkomt uit een afkorting: FTR dus. Ik dacht: laat ik daar eens mee beginnen.

Efter. Ef Te Er. FTR. Fenylethylamine Therapeutic Remedy,  Fenylethylamine Therapeutische Remedie. Wikipedia: “Fenylethylamine is een organische verbinding en een lichaamseigen stof die aangemaakt wordt als mensen verliefd zijn.

Efter is ook een Zweeds woord en betekent achter, of na. De verwantschap met het Engelse after moge duidelijk zijn maar is wellicht niet ter zake als het gaat om het boek Efter van Hanna Bervoets.

Hanna Bervoets - Efter

Ik heb Efter gelezen als een spannend boek. En dat is het zeker. De toon wordt al gezet in het eerste hoofdstukje waarin een bizarre moord wordt gepleegd. Slachtoffer #103. En dat is de teller voor de dodelijke slachtoffers. “Honderden, duizenden geweldsdelicten worden op dit moment met Efter in verband gebracht.”

Efter is een medicijn waarmee de farmaceutische industrie in een niet zo verre toekomst goed geld hoopt te verdienen om mensen te genezen wiens hersenen een overdosis fenylethylamine produceren. Mensen dus die verliefd zijn, geobsedeerd door hun verliefdheid.

Het verhaal speelt zich grotendeels af in de Jagthof, een oud kasteel dat is verbouwd tot een afkickkliniek. Het wordt verteld in een aantal delen: de inleiding, Mei, Juni, Juli, Augustus, December. Elk deel bestaat uit een aantal hoofdstukken (het een al wat langer dan het ander) waarvan de meeste realms worden genoemd. Aan het eind van elke realm staat een rijtje gegevens:
realm: (bijvoorbeeld:) tsjiess (ik zie het als een domein op een social media platform)
peasants: 9.560 of (ik denk het aantal volgers)
buys: 39.172 (volgens mij is dat zoiets als het aantal likes)
price: 2,00 (de waardering, vermoed ik)

Het boek wordt in de pers wel maatschappijkritisch genoemd (en dat is het m.i. zeker), maar de schrijfster verwijst in interviews ook naar een uitspraak (voorin het boek) van Vikram Chandra, een Indisch-Amerikaanse schrijver: “The world is a story we tell ourselves about the world.” En zó kun je Efter óók lezen.

Ter illustratie (blz, 288-289).
   Zonder dat artikel waren de dingen heel anders gelopen. Dan was … er misschien nog geweest. En had zijn leven er heel anders uitgezien.
Zij het niet per se beter.
Dat is het verraderlijke aan kantelmomenten, bedacht hij de afgelopen dagen. We herkennen ze niet wanneer ze zich voordoen. Bruiloften, geboortes, begrafenissen; het mogen dan misschien de piketpaaltjes van ons bestaan zijn, de waarde die we deze gebeurtenissen toedichten is vele malen groter dan de invloed die ze daadwerkelijk hebben. Het zijn geen kantelpunten, het zijn slechts rituelen die moeten maskeren dat we de echt cruciale momenten achteloos aan ons voorbij hebben laten trekken.

Een heerlijk boek!

Geplaatst in Lezen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Egmond aan Zee

Het strand van de Noordzee kan mij niet zo bekoren – althans grote delen niet – omdat de ongereptheid van de kust nergens echt tastbaar is, overal heb je wel een vorm van horizonvervuiling. Mijn lieve vrouw zegt dat ik moet werken aan een andere mindset. Waarschijnlijk heeft ze gelijk. Zoals gewoonlijk.

Vandaag hebben we bezoek uit Krimpen aan de IJssel en we besluiten naar Egmond aan Zee te rijden en aldaar een wandeling te maken. Het zonnetje schijnt en er staat een strakke zuidenwind. Naar Nederlandse maatstaven is het best rustig op het strand. We parkeren vlakbij het reddingstation van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) en lopen het strand op. Eind september (op de eerste dag van de herfst) stond de vuurtoren nog ingepakt; nu staat hij in al zijn glorie te schitteren.

2020-01-13 Egmond 01

Het eerste deel van de wandeling gaat over het strand, langs de vloedlijn. Links van ons een vrij onstuimige zee, rechts de toeristische infrastructuur van Egmond. Zoals op de meeste plaatsen verdient die geen schoonheidsprijs… maar in vergelijking met de Belgische kust valt het hier nog mee!

2020-01-13 Egmond 02

2020-01-13 Egmond 03

Na een kilometertje strand lopen we het duin in. Hier ligt een bijzonder landschap: het zgn. zeedorpenlandschap. Wikipedia meldt hierover het volgende: Zeedorpenlandschappen zijn tussen 1500 en 1900 ontstaan als gevolg van het agrarisch gebruik van de duinen door de bewoners van de nederzettingen. De duinen werden door vee begraasd en soms ten dele benut voor het verbouwen van groenten. De voedselarme duinen werden door het agrarisch gebruik steeds verder verarmd, waardoor het duinlandschap gevoelig werd voor verstuiving en erosie. Er ontstond een bijzondere kruidenrijke vegetatie, die nog steeds als een van de meest waardevolle van de Nederlandse duinen wordt beschouwd. Na 1900 veranderde het oude gebruik. De duinen werden niet meer integraal als landbouwgebied gebruikt, maar op geschikte plaatsen legden inwoners van de dorpen complexen van moestuintjes aan, die werden uitgegraven tot op het grondwater. In het overige deel van het duin verdween het agrarisch gebruik.

Dit voormalige duingebied van Jonkheer Six van Wimmenum is tegenwoordig eigendom van de Provincie Noord-Holland met het PWN als beheerder. Duinlandjesvereniging “De Noord” zorgt voor het behoud van de duinlandjes. De meeste landjes liggen ingegraven tussen hogere duinen, want werden immers uitgegraven tot op het grondwater… Op meerdere landjes is er wat activiteit te bespeuren, met name onderhoud aan de hutjes en schuurtjes die er staan. Bij één landje staan aardappelen te koop – die verdwijnen in de rugzak na het deponeren van een euro in de honesty box.

2020-01-13 Egmond 04

2020-01-13 Egmond 05

Tussen de duinlandjes door slingert een breed pad, van Egmond naar Bergen aan Zee. Dat pad volgen we een tijdje in de verwachting dat we wel weer een paadje naar een strandopgang zullen tegenkomen… Uiteindelijk wijst een derper (= inwoner van Egmond aan Zee) ons de weg: via clandestiene paadjes bereiken we het strand.

2020-01-13 Egmond 06

2020-01-13 Egmond 07

2020-01-13 Egmond 08

De zon is inmiddels verdwenen achter dikker wordende bewolking. Terwijl het daglicht steeds schaarser wordt, lopen we tegen wind terug naar het dorp. In strandpaviljoen De Uitkijk drinken we nog wat: de dames warme chocomel en groene thee, ik kies voor het lokale gerstenat: een abdijbock van de tap. Op weg naar de auto voelen we de eerste regendruppels vallen…

2020-01-13 Egmond 09

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Het laatste daglicht

Ik heb vandaag zitten en lopen (en oefeningetjes doen) goed afgewisseld en wil als kers op de taart ook nog een rondje lopen in de natuur. Het is al bijna vier uur dus deze winterdag loopt naar zijn einde. Ik heb al meermaals vanuit het raam genoten van het mooie spel van zonlicht en wolken en hoop op een kleine toegift.

Ik rijd langs het Noord-Hollands Kanaal, sla af bij het laatste huis (of is het het eerste?) van Koedijk en parkeer aan het einde van het Vlasgat. De zon speelt verstoppertje achter de wolken en het ziet er niet echt meer naar uit dat ze zich laat vangen. Niet getreurd, de Kleimeer is áltijd mooi…

Als je vanaf de parkeerplaats aan het Vlasgat het paadje oploopt langs de Kleimeer, loop je meteen langs een prachtige knoepert van een wilg… Zó karakteristiek! Dat hij nog vele stormen mag trotseren en heel oud mag worden!

2020-01-10 01 Kleimeer

Het pad is bepaald glibberig, op sommige stukken moet ik vol aandacht het voetenwerk verrichten… Als ik stilsta en omkijk, zie ik toch weer het schitterende samenspel van wolken en zon… Meermaals. Een camera met een flinke telelens helpt dan wel om er mooie plaatjes van te schieten!

2020-01-10 02 Kleimeer

2020-01-10 03 Kleimeer

2020-01-10 04 Kleimeer

2020-01-10 04 Kleimeer

2020-01-10 05 Kleimeer

Mensen, elke keer als ik daar wandel, bedenkt ik hoe geweldig het is om zo’n mooi stukje natuur vlakbij huis te hebben. Oók is het een voorrecht om niet ver van de kust te wonen waar het spel van licht en wolken vaker voorkomt en met een intensiteit soms die tot tranen roert. Dat is ook wat ons naar de Schotse westkust en de Western Isles trekt. Zoonlief is daar nu met zijn lief en hij appte al zulke mooie plaatjes!

De zon is ondergegaan als ik weer in de auto stap en naar huis rijd. Ik volg het kanaal zuidwaarts en sla bij de nieuwe vlotbrug linksaf, de Landman op. Dikke wolkenpakketten glijden over en langs elkaar heen. Opeens scheurt het wolkendek en een grote, felle volle maan tovert een magische sfeer boven het land. Ik had meteen moeten stoppen en foto’s moeten maken…

Bij thuiskomst hoor ik dat het inderdaad volle maan is en ook nog een bijzondere, namelijk wolfmaan. Het is de eerste volle maan van het jaar. Die volle maan van januari wordt zo genoemd, omdat deze maan de tijd markeert waarin wolven op z’n actiefst zijn. Voor hen is het de tijd van jagen. En er is deze keer ook nog een maaneclips op komst. Als je de Margrieten en Happinez’en mag geloven, gaan we de effecten van deze ‘wolfmaan’ allemaal voelen!

“De volle maan bevindt zich vandaag in het sterrenbeeld Kreeft. Dit waterteken staat bekend als emotioneel, gevoelig, intuïtief en beschermend. Tijdens de volle maan zal het lastig zijn om je gevoelens op een rijtje te krijgen. Je emoties zijn verwarrend en veranderlijk en dat kan vermoeiend zijn. Toch gaat ieder sterrenbeeld hier op zijn eigen manier mee om.” Aldus de Margriet. We zijn gewaarschuwd.

Ik maak gewoon een foto van de wolfmaan. Hij staat er mooi bij, als altijd.

2020-01-10 06 Wolf moon

Geplaatst in Kleimeer, Natuur | Tags: , | Een reactie plaatsen

Fatale vriendschap

Ik zit voor een leeg scherm en ik moet opeens denken aan de film Fatal attraction uit 1987, vanwegen de titel van het boek waarschijnlijk. Fatal attraction, niet gezien, denk ik. Kan me er in elk geval niets van herinneren. Dus niets over te melden en maar gauw door naar…

Fatale vriendschap, een boek geschreven door Paul de Bruyn – die, aldus de tekst op de achterflap – 35 jaar werkte voor de Gazet van Antwerpen. Normaal zou dat voor mij geen positieve referentie zijn, vooringenomen als ik ben tegen de Frut, zoals de GvA wordt (werd?) genoemd. Maar goed, je bent geboren en getogen in de Koekestad, het woord Antwerpen doet toch je bloed iets sneller door je aderen stromen en dus pak je het op en sla je het open, om precies te zijn op blz. 128-129. Je oog valt op het woord Luchtbal. Als een raket schiet je terug naar het verleden…

Op de Luchtbal woonden mijn grootouders langs moederskant, we noemden hém opa en háár moeke Luchtbal. Hij was van geboorte een Amsterdammer, zij had Noord-Brabants bloed, haar vader was van Hilvarenbeek om precies te zijn. Hij werkte voor Bell Telephone en via Den Haag kwam het gezin Knecht in Antwerpen terecht, waar ze de Tweede Wereldoorlog meemaakten (óók de V-bommen). Na de oorlog betrokken ze een sociale woning in de Canadablokken, in de Columbiastraat. Ik heb er vaak gelogeerd. Mijn tante J. (oudste zus mijner moeder) en nonkel B. woonden er ook en met onze nichtjes H. en I. hebben mijn broer P. en ik urenlang over de Luchtbal gezworven. Oud en Nieuw vierden we elk jaar bij opa en moeke Luchtbal, met heel de familie Knecht. Om middernacht luidden de sirenes van de fabrieken en het geloei van de scheepshoorns van de boten in de nabijgelegen havens het nieuwe jaar in… Kortom: op de Luchtbal liggen heel wat herinneringen!

Fatale vriendschap 02 Canadablokken

De Canadablokken bestaan uit twee rechthoekige complexen, met elk een grote binnenplaats waar het veilig spelen was.

Fatale vriendschap 01 Canadablokken

Fatale vriendschap 03 Torenblokken

De Torenblokken aan de Venezuelastraat (zes stuks) behoren tot de skyline van Antwerpen, als je van Nederland komt rijden staan ze aan je rechterhand als je Antwerpen binnen rijdt, nog vóór het Sportpaleis. Deze flatgebouwen worden in het boek genoemd.

Ik heb Fatale vriendschap met genoegen gelezen. Het voelde heel Antwerps aan, in mijn hoofd klonk het ook Antwerps, dat vond ik een bijzondere ervaring. Ik weet niet of het, als je geen Antwerpenaar (Belg) bent, een even leuk boek is. Maar ik heb dus genoten. Het verhaal zit goed in mekaar, het is spannend en het is vlot geschreven, al komen de dialogen soms iets geforceerd over en mag er wat mij betreft een beetje meer tempo in het verhaal (maar waarschijnlijk ben ik verwend door het lezen van al die geweldige Britse detectives…). Een leuke bijkomstigheid is het inkijkje in de Belgische politiek.

Een aanrader? Zeker drie sterren :-).

Fatale vriendschap 00

Geplaatst in Lezen, Persoonlijk | Tags: , | 1 reactie

Ali en Nino

Het boek stond al tijden (meer dan een jaar?) op een plank in de boekenkast, geleend van iemand. En eindelijk, nu ik door omstandigheden wat meer tijd heb, kwam het ervan het te lezen: Ali en Nino, van de toch wel enigszins mysterieuze schrijver Kurban Said. “De herontdekking van een literaire sensatie,” schrijft de uitgever op het kaft.

2020-01-07 Kurban Said - Ali en Nino

Het boek gaat over de liefdesgeschiedenis tussen Ali, een jonge adellijke moslim, en Nino Kipiani, een christelijke Georgische prinses, en speelt in Azerbeidzjan ten tijde van de Russische Revolutie en de Eerste Wereldoorlog.

Over de schrijver van het boek is niet veel bekend! Wikipedia besteed maar drie regels aan hem, meer over hem vind je bijv. op de site van de uitgever: “Kurbain Said was de schuilnaam van de geheimzinnige Turks-Arabische avonturier Essad Bey, een literaire Rudolf Valentino die leefde in Wenen en Berlijn in het interbellum. Hij gaf zich uit voor een Kaukasisch krijgsheer, maar een aantal jaar geleden werd bekend dat achter het masker van Essad Bey zich in werkelijkheid de joodse schrijver Lev Nussimbaum schuilhield. Waarschijnlijk is hij in 1905 geboren als zoon van Duits-joods ouders. Hij had een passie voor de Oriënt en bekeerde zich in zijn jeugd tot de islam. Hij was een flamboyant figuur in het Berlijnse literaire milieu van 1920 en vluchtte uit Nazi- Duitsland naar Oostenrijk en vervolgens naar Italië, waar hij in 1942 in Positano overleed.” Ook interessant om te lezen is een artikel in De Volkskrant van 30 maart 2001.

Ik vond het een mooi verhaal, te mooi om goed af te lopen… Wil je weten of ik gelijk heb, moet je het boek natuurlijk zelf lezen ;-). Wat vind ik dan zo mooi aan dat boek? Wel… het verhaal zelf… de taal die wordt gebezigd… En het meest betoverend vind ik de wereld die er in het boek wordt geschetst, hoe de mensen in landen op de grens tussen het Westen en het Midden-Oosten leefden, wat ze dachten, hoe ze handel dreven, hun manier van naar de wereld kijken, de manier van politiek bedrijven, de invloed van de godsdienst maar ook die van eeuwenoude culturen! Je ziet hoe de moderne verhoudingen in de geopolitiek van nu zich beginnen af te tekenen. Je krijgt een beeld van de impact van de Eerste Wereldoorlog in landen waarover wij niet leren in onze aardrijkskunde- en geschiedenisboeken. Ik sta ervan versteld hoe de wereld in minder dan 100 jaar zó enorm is veranderd. En toch ook weer niet.

Een literaire sensatie is dit boek zeker, wereldliteratuur van een hoog niveau die heerlijk wegleest. Het boek is nog steeds te koop… Een aanrader!

Geplaatst in Lezen | Tags: , | Een reactie plaatsen

De zon die op enen wilgenboom scheen

Na een paar grijze dagen kwam vanmiddag de zon opeens uitbundig tevoorschijn, dus reden we naar het Vlasgat en maakten een korte wandeling langs de Kleimeer. Ik ben gauw ergens uitgewandeld – en al helemaal als er maar weinig variatie in paden beschikbaar is… maar dat wandelingetje langs de Kleimeer is de uitzondering op deze regel… Het is immer een groot genoegen om daar te wandelen!

2020-01-06 Kleimeer 01

2020-01-06 Kleimeer 02

2020-01-06 Kleimeer 03

We keerden naar de auto terug via de Zuiderdel (de grote plas in het Geestmerambacht). Daar staat ergens een boom waarin vier ransuilen zitten. Een tijdje geleden kwam ik hier voorbij en zag ik mensen met grote belangstelling naar deze boom turen. Uiteraard tuurde ik ook maar ik zag niets. Een week geleden gebeurde er eigenlijk hetzelfde: we kwamen langs de bewuste boom en weer stonden er mensen naar boven te turen. Toen we vroegen waar ze naar keken, wezen ze ons de ransuilen aan. En ja, vandaag zaten ze er ook, allevier. Omdat het best lastig is om goed scherp te stellen met al die takjes, ben ik best tevreden met de onderstaande acceptabele foto…

2020-01-06 Kleimeer 04 Ransuil

De zon die op enen wilgenboom scheen,
en in zijn kruyn daer zat er een uil,
van simme dondaine, van farilonla,
en in zijn kruyn daer zat er een uil,
den uyl vivat! den uyl vivat!

Geplaatst in Kleimeer, Wandelen | Tags: , | 2 reacties