TT NN (2)

Vervolg van TT NN (1)

Naar Kolhorn

We verlaten de ‘jungle’, lopen onder het viaduct door en beklimmen de hoge, brede dijk die langs de Ringsloot ligt (vroeger dus de verlengde Langereis: het Waard-Groetkanaal). De ontwerper van deze Trage Tocht roemt het stuk over deze dijk, wij zijn er wat minder enthousiast over… Dat komt mede omdat het uitzicht naar links wordt bedorven door een zonnepanelenpark: parallel aan de vier kilometer lange dijk is men bezig een vier kilometer lange strook vol te zetten met zonnepanelen. Verderop in de polder worden nieuwe windmolens geplaatst… De Groetpolder als leverancier van groene energie! Nuttig, nodig, lelijk…

De andere reden voor dat wat minder uitgesproken enthousiasme, is dat dit een vrij eentonig stuk is: de paar flauwe bochten in de dijk zijn de hoogtepunten van dit traject (“Oppassen GJ, niet uit de bocht vliegen hé!”). Maar goed, de andere kant van het verhaal is: vier kilometer lopen met de wind in je haren, de zon in je gezicht en gras onder de voeten… dat is natuurlijk geweldig!

We gaan in het hoge gras zitten in de flank van de dijk en eten een hapje. Daarna lopen we verder. Voor ons uit rent een eend op het pad. Het lijkt wel alsof ze voor ons op de vlucht is. Telkens als wij even stoppen om een foto te maken of ergens naar de kijken, vergroot de afstand tussen ons en Eend. Opvliegen doet ze niet… maar als we op een gegeven moment toch te dichtbij komen, fladdert Eend door het hoge gras de dijk af en zien we wat er aan de hand is: een gebroken vleugel… wegvliegen is er niet meer bij!

Aan de overkant van het water staan een paar rijen bomen. Tussen het groene loof schemert af en toe het rood van een pannendak. Die boerderijen staan langs de Groetweg, die ik bijna elke ochtend afreed op weg naar mijn schooltje in Slootdorp. Het is de rand van de enorme droogmakerij de Wieringermeer… Op een enkele plek kun je er een blik op werpen. Ook hier veel windmolens… Ik weet dat er over die windmolens het nodige is gezegd! Niet iedereen was/is er blij mee, maar ze staan er wel.

Aan de oever ligt de Hoop doet leven aangemeerd… een heerlijk stekje voorwaar! Wij zien de afstand tot de benzineopslagtanks van Avia Marees dichterbij komen. Daar maakt de dijk een haakse bocht en loopt verder langs breed, open water: het Kolhorner Diep. Rechts zien we de Westfriesche Sluis, die boten schut naar de erachter gelegen Westfriesche Vaart.

Kolhorn

We naderen eindelijk Kolhorn, ooit een vissersdorp gelegen aan de Zuiderzee… nu ligt het 20 kilometer af van groot water. Op de dijk zie je nog een oude turfschuur (museum) en een paar vissersboetjes staan. Het dorp zelf ligt knus achter de hoge dijk en het loont zeker de moeite om de tijd te nemen om hier rond te kijken! Wij nemen echter eerst de tijd voor een terrasje… Een blondje van Affligem lest mijn dorst. Dan lopen we door tot bij de Turfschuur. Op de lantaarnpaal er tegenover laat een groot aantal routestickers zien dat je hier naar beneden moet, het bruggetje over en dan voort langs het water. Mooie huizen, mooie tuinen, een mooie kerk (17de eeuw) die helaas gesloten is zoals de meeste kerken en kerkjes in Noord-Holland….

Kromme Gouw

Voorbij het dorp lopen we even op asfalt maar al gauw dalen we af, een graspad op. Bij een gemaaltje wacht ons het zoveelste overstapje… en dan gaan we lopen langs de Kromme Gouw, een oud veenriviertje. Het is nu stilstaand water; er zowat naast ligt het kanaal Omval-Kolhorn, een drukke pleziervaartroute. Dit traject vind ik het hoogtepunt van de wandeling. Je loopt hier echt ín het landschap, er dwars doorheen, ik voel me een met de polder… De kronkelende Kromme Gouw is zó mooi!

We moeten weer over een schrikdraad stappen, op het pad staan schapen te grazen. Meestal houden die afstand van mensen en dat is nu niet anders – op een lam na, dat blatend op ons af komt lopen en zich graag laat strelen. Wat een stugge, ruige vacht hebben die beesten toch… Voorbij het huisje dat er picture postcard uitziet, komen we langs het veel bredere kanaal te lopen. Over de lage dijk wandelen we tot aan de Mientbrug. Daar liggen in een zijarm enkele schepen afgemeerd. Ik maak een opmerking over het lelijke mintgroene kleurtje waarmee een ervan is geschilderd. GJ weet te vertellen dat dit een typische kleur is: scheepsgroen.

We moeten nog één brug verder… Een boer is voor ons uit de dijk aan ’t maaien (namens alle wandelaars: dank u wel!). We houden wat afstand want hij maakt enorm veel herrie! Vanaf de Lutjewinkelbrug is het 200 meter lopen. Daar staat mijn autootje… Even alle deuren open opdat we niet het gevoel zouden krijgen een oven in te stappen… Dan rijden we naar Nieuwe Niedorp waar GJ’s auto lekker in de schaduw staat. We nemen afscheid. Het was weer een mooie wandeling en een gezellige dag!

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

TT NN (1)

Trage Tocht

Het is woensdag en voor het eerst in lange tijd, wordt er een droge en vrij zonnige dag voorspeld – GJ en ik hebben geluk! Vandaag gaan we weer eens samen op pad in Noord-Holland! We hebben afgesproken op het parkeerterrein van een tankstation, bij de afrit Nieuwe Niedorp van de N242. We willen de Trage Tocht Nieuwe Niedorp lopen…

Wandelzoekpagina

In Nederland heb je nogal wat personen en organisaties die zich bezig houden met het ontwerpen en onderhouden van wandelroutes. Denk o.a. aan de Stichting LAW die zich over lange afstandswandelroutes ontfermt, en aan de – vaak provinciale – beheerders van wandelknooppuntennetwerken (prachtig scrabblewoord). Maar je hebt ook Klompenpaden (Utrecht en Gelderland), Groene Wissels (landelijk), NS-wandelingen (landelijk) en… Trage Tochten en… nog veel meer!

Wil je een beetje wijs geraken uit al die initiatieven, dan is de Wandelzoekpagina een prima startpunt. Hier worden meer dan 5000 wandelroutes verzameld. Meer dan 2000 routes zijn beschreven en van kaartjes voorzien. Om alles te kunnen downloaden (pdf), moet je wel lid zijn van Wandelzoekpagina. Dat kost je € 13,50 per jaar… geen geld! Het kan nóg makkelijker: download de app van Wandelzoekpagina op je telefoon: WandelZapp. Momenteel zijn er al meer dan 1000 wandelroutes in de app beschikbaar. Je kunt losse wandelingen downloaden à € 1,99 per stuk, en je kunt onbeperkt gebruik maken van de app als je lid wordt: € 12,99 per jaar. Een combinatielidmaatschap kan ook: je abonneert je op WandelZapp en krijgt dan 50% korting op je Wandelzoekpagina-abonnement. Ideaal!

Nieuwe Niedorp – Aartswoud

We zetten één auto in Lutjewinkel (bij het enige kruispunt in het dorpje bevindt zich een parkeerplaats voor ong. acht auto’s) en parkeren de andere auto bij het voormalige klooster: aan de andere kant van de rotonde (naast de N239 richting Medemblik) is een ruime parkeerplaats, onder de bomen. We hadden de hele Trage Tocht kunnen lopen – dan heb je dat gedoe met twee auto’s niet – maar we hebben geen zin in 21 kilometer, én we hebben geen zin in de laatste vier kilometer die je dan moet lopen langs de rand van Winkel en Nieuwe Niedorp… Zodoende. Overigens kun je ook makkelijk met het OV bij het startpunt van de wandeling komen: de lijnbus Alkmaar – Leeuwarden stopt er elk uur.

We lopen een paar honderd meter over het fietspad langs de N239 en bij een boerderij die In de bocht heet gaan we rechtsaf, de Winkelerweg in. Na 800 meter staan we bij de Langereis, een intrigerend water waar we vandaag meer over leren… Oorspronkelijk stroomde hier een riviertje met de naam de Reise of Reis en dat liep van het Berkmeer tot in de Zuiderzee. In de 16de eeuw is de Reise rechtgetrokken als een afwateringskanaal. Die riviernaam was afgeleid van het Germaanse benaming voor ‘stromen’ en ‘zich bewegen’, rîsan. Het kanaal was vrij lang voor een afwateringskanaal en dus noemde men het De Lange Reise; die benaming stamt uit 1598. Aan het water ligt een buurtschap dat dezelfde naam draagt…

We steken de brug over en lopen langs de Langereis tot we via een opstapje rechtsaf het Kerkepad oplopen: heerlijk, gras onder de voeten! Na 250 meter gaan we linksaf, het groene Paadje op (wel verhard).

We volgen dit asfaltweggetje dat deels ook een grindpad is en vooral door fietsers en wandelaars wordt gebruikt. Het slingert door de open polder en komt uiteindelijk bij een paar huizen (de rand van Aartswoud, zullen we maar zeggen), waar wij alweer over een opstapje klimmen en over een graskade lopend de N239 bereiken. Hier is het even uitkijken, want de N239 is best een drukke weg. Aan de overkant ervan ligt een smalle, hoge dijk: de Westfriese Omringdijk! Na alweer een hekje klauteren we tegen de steile dijk op die we een paar honderd meter volgen. Her en der staan plukjes distels waar het wemelt van de vlinders…

Groetpolder

We belanden opnieuw op de N239 en gaan met een brug de Langereis weer over. Op deze plek staat een interessant informatiebord. We kijken uit over de Groetpolder, die in 1843 is drooggelegd. Tot die tijd klotste het water van de Zuiderzee tegen de voet van de Westfriese Omringdijk! De Langereis mondde hier uit in zee middels een spuisluis. Op het bord staat dat de Langereis het water afvoerde uit de polder Geestmerambacht… en dan zijn we opeens wel weer erg dicht bij huis! Er waren hier ook schutsluizen: boeren van Texel, Huisduinen en Wieringen voeren via deze sluis naar de markt in Alkmaar om daar hun producten af te zetten! Het is moeilijk om je dat nu nog allemaal voor te stellen – de voormalige Zuiderzee ligt hier heel wat kilometertjes vandaan… De geschiedenis van de Kop van Noord-Holland blijft verrassen en boeien! Aartswoud kwam door de drooglegging van de Groetpolder verder van zee te liggen, de Langereis werd verlengd (Waard-Groetkanaal, thans Ringsloot genoemd) tot Kolhorn dat nog wél aan zee lag… tot tussen de twee wereldoorlogen de Wieringermeer werd drooggelegd.

Jungle

Even voorbij de brug gaan we rechtsaf, een hek over, een grasdijk op. Een kudde schapen staart ons aan: “Daar heb je weer zo’n stelletje gekken!” Bij een huis gekomen, wacht het volgende overstapje én een schrikdraad. In het weiland staan een paar jonge, nieuwsgierige dames. Ze volgen ons een tijdje maar verliezen op een gegeven moment toch hun aandacht: wij zijn vast té oude heren.

Het weiland versmalt tot een graskade tussen twee sloten met rietkraag; het water links lijkt eigenlijk meer op een oude kreek. Hey! niet te geloven! In de tijd dat ik in Slootdorp werkte, reed ik dagelijks over de N242 en zag ik dat mooie water liggen. Ik had er geen idee van dat je hier ook mocht wandelen!

Volgens de routebeschrijving moeten we aan het eind van de graskade een bruggetje vinden. Dan moeten we de dijk van het Waard-Groetkanaal overklimmen en daar zou dan weer een overstapje moeten zijn. Het vergt enig zoekwerk, want dat overstapje is verscholen tussen hoge begroeiing! Aan de andere kant van de draad banjeren we tussen struikgewas, riet en brandnetels: een smal, bijna onzichtbaar paadje voert ons naar het viaduct waarmee de N242 over het Waard-Groetkanaal gaat… Het lijkt hier wel een jungle!

Wordt vervolgd.

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Winderig weertje

Een ommerdepommetje!! Rondom de Kleimeer… Vandaag eens geen fietstochtje maar een wandeling; andere spieren gebruiken dus. Veel wind betekent geen muggen – een aanname die correct blijkt te zijn want mijn welgevormde blote benen bereiken ongedeerd de eindstreep…

Uiteraard duikt de zon net achter een paar flinke wolken als we de Kleimeer naderen…

… maar weldra breekt het wolkendek weer open. Net als tijdens de fietstochten de afgelopen dagen, is het een komen en gaan van helder zonlicht… De wolken glijden met een behoorlijke vaart langs het uitspansel! De foto’s zien er dan ook allervriendelijkst uit.

Voorbij het huis van Barsingerhorn ga je een stuk beschutter lopen. De afgelopen jaren is hier struikgewas omhoog geschoten en men kiest er blijkbaar voor om dat te laten staan. Jammer van het uitzicht, maar fijn voor alle vogels die zich daarin thuis voelen – en voor de beschutting die het biedt op winderige dagen als vandaag.

Aan het einde van het pad komen we uit op de Nauertogt. Het nieuwe asfalt voor de auto’s ligt er al, het fietspad moet nog helemaal aangelegd worden… Hoewel er aan beide uiteinden van de weg verbodsborden staan, maken de Koedijkers alweer gebruik van hun ontsluitingsweg… Wij nemen het pad tussen de bomensingel en de sloot; lekker onverhard lopen heeft onze voorkeur. Bij het fietspad tussen de oude en de nieuwe Kleimeer besluiten we deze keer het fietspad te blijven volgen. Meestal nemen we de slingerende grasdijk langs de ringsloot om terug naar de auto te lopen… Er loopt een kudde schapen in de Kleimeer en er ligt een kleine groep koeien te herkauwen in het gras… Ik zou er zo tussen willen gaan liggen!

De nieuwe Kleimeer kleurt geel en rood: uitgebloeide grassen en verdroogde zuring. Dat contrasteert prachtig met de kleuren van de bomen, het riet, het water en de lucht!

De oude Kleimeer ligt er eveneens prachtig bij maar kleurt toch vooral groen door een overvloed aan wuivend riet…

Natuurlijk kijken we ook naar wat er groeit en bloeit in deze tijd van het jaar… Anderhalf uur uitwaaien op een winderige zomerdag… Zalig!

Geplaatst in Kleimeer | Een reactie plaatsen

Een nieuw sociaal contract

Ik denk dat Pieter Omtzigt een van de bekendste en een van de weinige positief gewaardeerde politici is op dit moment. De goede man zit overspannen thuis en daar kan ik me, na het lezen van zijn boek Een nieuw sociaal contract echt wel iets bij voorstellen!

Over dit boek is genoeg geschreven… Alle kranten en nieuwssites hebben er aandacht aan besteed en voor zover ik kan zien, is er vooral bewondering voor het werk en de inzet van Pieter Omtzigt. Even googelen en je kunt je lol op!

Wat ik persoonlijk fijn vond aan het boek, is dat je Pieter Omtzigt beter leert kennen. In deel 1 laat hij zich interviewen door Welmoed Vlieger, filosoof en columnist, die op zoek gaat naar wie Pieter Omtzigt is en hoe hij gevormd is. Leuk en verhelderend om te lezen! Ik stond er versteld van wat die man al allemaal voor mekaar kreeg nog voordat hij bekend werd door het aan de kaak stellen van de misstanden bij de Belastingdienst (de toeslagenaffaire).

Zijn sporen verdiende hij onder meer met zijn werk in de Raad van Europa waar hij machtsmisbruik en corruptie blootlegde… Fantastisch werk! Omtzigts grote voorbeeld i professor Rudolph Cleveringa. Deze dappere rechtsgeleerde hield op 26 november 1940 een verzetsrede tegen het ontslag van zijn Joodse collega’s. Daar waar de meesten in elk geval ogenschijnlijk accepteerden dat de Duitsers deden wat ze deden, en ervoor kozen om ondergronds tegen te werken, vond Cleveringa dat je je altijd moest uitspreken. Je moest te allen tijde ‘de goddelijke vlam der gerechtigheid’ voelen… Het is in die geest dat Pieter Omtzigt zijn werk doet.

Pieter Omtzigt is dus niet alleen in Nederland actief, ook op Europees vlak heeft hij zo zijn kritiek. Uiteindelijk streeft hij naar een goed werkende overheid en naar een relatie tussen bevolking en overheid die is gestoeld op wederzijds vertrouwen en menselijkheid. Als het CDA daarvoor zou staan, zou ik er misschien wel op stemmen!

Het boek leest als een spannende detective – op de delen 3 en 4 na. In deel 3 betoogt Omtzigt terecht dat we in Nederland veel te hoog op hebben met het maken van beleid vanuit allerlei modellen die een soort weergave zouden zijn van de werkelijkheid. De modellen worden tot de werkelijkheid verheven en daardoor geraakt de werkelijkheid uit het zicht… Inhoudelijk ben ik het 100% eens met zijn betoog, maar hij lardeert het m.i. teveel met voorbeelden waardoor het – voor mij althans – wat taai wordt. Deel 4 gaat over de toeslagenaffaire – daarover weet ik inmiddels genoeg en biedt het boek mij weinig nieuwe informatie… Wil je echter weten hoe Omtzicht en Leijten hebben moeten knokken om de toeslagenaffaire op de politieke agenda te krijgen, dan kun je dit hoofdstuk niet overslaan…

In deel 5 stelt Omtzigt vast – weer aan de hand van een aantal heldere voorbeelden – dat het toeslagenschandaal een aantal structurele fouten en wantoestanden blootlegt waarbij burgers steeds meer het gevoel hebben dat ze geen invloed hebben en dus vervreemden van de politiek. Een gevaarlijke ontwikkeling die m.i. brandstof levert voor de opkomst van populistische leiders als Wilders en Baudet. Een verwijzing naar de afhandeling van de aardbevingsproblematiek in Groningen is slechts één voorbeeld…

In deel 6 komt Omtzigt dan tot het formuleren van een aantal in mijn ogen zeer redelijke en waardevolle aanbevelingen en aandachtspunten die tot hoofddoel hebben het vertrouwen tussen bevolking en politiek te herstellen. In onze samenleving voelen gewone en arme mensen zich niet meer gehoord. Er is een smaldeel van de bevolking dat hoogopgeleid is en geen besef heeft van hoe het is om weinig te verdienen, in de WW of in de WAO te zitten, om te leven in een achterstandswijk enz. Dát smaldeel wordt beschermd door de manier van politiek bedrijven zoals we die kennen onder Mark Rutte maar zeker ook onder zijn voorgangers…

Als ultiem voorbeeld kijk ik met verbijstering terug hoe een Diederik Samsom – met alle goede intenties, daarvan ben ik overtuigd – toch verkeerde keuzes maakte en vervreemdde van zijn eigen achterban, waardoor de PvdA werd gedecimeerd… Hij had zich moeten uitspreken zoals Cleveringa dat deed… niet meedoen en de scherpe kantjes eraf halen, maar blijven staan voor je idealen en voor je achterban! De decimering van de PvdA is een aderlating voor het Nederlandse politieke bestel… De kiezers vluchtten massaal naar rechts-populistische partijen en deels ook naar SP en GL, twee partijen die m.i. nooit in staat zullen zijn om een groot kiezerspubliek achter zich te krijgen (alleen al omdat ze nu blijk geven graag ‘verantwoordelijkheid te willen nemen’ en dus mee willen regeren, waardoor ze dezelfde fout zullen begaan als Samsom). Het CDA dreigt dezelfde kant uit te gaan: verlies van contact met de achterban. Met het – begrijpelijke – vertrek van Pieter Omtzigt uit die partij, en met aan de kant van de landbouwers ook een eerste afsplitsing, gaat het vrijwel zeker die kant uit.

Dit boek MOET je gelezen hebben…

Geplaatst in Lezen, Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Met een ommetje naar… de stad

Ik heb bij boekhandel Van der Meulen een fietsgids besteld en die ligt aan het eind van de middag voor me klaar… Dat betekent dat ik vandaag mijn trainingsrondje zo moet uitkienen dat ik eindig in het centrum van Alkmaar. Dan kun je in feite maar één kant uit: naar het zuidwesten, dus richting de duinen…

Ik vertrek zonder concreet plan, ik weet dat ik richting Castricum zal fietsen en dat de tocht 30 km (of iets langer) moet zijn in het kader van de opbouw naar dagtochten van 60 à 70 km. Vanaf de Koedijker vlotbrug fiets ik de Kogendijk op, blijf de rand van Bergen volgen, kom bij de rotonde uit (Poort van Bergen) en ga de Nesdijk op. In de verte ontwaar ik de duinrand… in grijze tinten: het regent daar en het duurt niet lang of er vallen ook druppels op mijn hoofd. Een uitspraak van buurman Theo in gedachten nemend (“De meeste regen valt altijd náást je”) peddel ik rustig door en als ik op het Paddenpad fiets, is het alweer droog. De klinkers van de Sluislaan glimmen en van de bladeren van de majestueuze beuken vallen nog steeds waterdruppels naar beneden. Dat ik daarnet ben gestopt om mijn brillenglazen te drogen, was dus vergeefse moeite.

Aan het einde van de Sluislaan buig ik even mee naar links, de Voert op, maar dan ga ik meteen rechtsaf en rijd over een grindpad: het Wiertdijkje. Links ligt de Damlanderpolder, rechts staan enorme huizen op enorme lappen grond – hier woont rijk volk! Ik kom ten slotte uit op de Eeuwigelaan die voorbij de rotonde Herenweg gaat heten en waarlangs ik naar Egmond aan de Hoef fiets.

Hier heb ik eergisteren ook al gereden. Net vóór Egmond ga ik naar rechts, het Nachtegalenpad in. Van hier heb je een mooi zicht op het dorp en je fietst langs een paar duinlandjes: moestuintjes die de Egmonders aanleggen in het duin… Vroeger werd hier hard gewerkt om ervoor te zorgen dat alle monden in het gezin gevoed konden worden; tegenwoordig zijn het paradijselijke lapjes tuin waar niet alleen groente wordt geteeld maar waar ook bloemen welig tieren en een schuurtje met gemakkelijke tuinstoelen niet ontbreekt!

Ik steek de drukke Egmonderstraatweg over en stuur mijn stalen ros de Van Oldenborghweg op. Voor mij strekken zich vele kilometers klinkerpad uit, als ik zou willen kan ik helemaal door het duin naar Wijk aan Zee fietsen. Een andere keer misschien, maar vandaag niet. Van Oldenborghweg wordt bij Egmond Binnen Staringweg. Even twijfel ik: zal ik hier het duin al verlaten en weer richting Alkmaar fietsen? Nee, ik ga nog een klein stukje verder… Ik volg de wegwijzers “Jeugdherberg”. Koningsbosch was een mooie én mooi gelegen jeugdherberg in Bakkum Noord maar de NJHC (tegenwoordig heet dat Stay Okay geloof ik – een walgelijke naam) heeft het gebouw een kleine tien jaar geleden verkocht en nu zit er een hotel in…

De zon komt er af en toe goed door en de duinen laten zich van hun nazomerse kant zien. Op de fiets rijg ik in hoog tempo al die gebieden aan mekaar waar wij geregeld wandelen! Leuk is dat…

Via de Noorderstraat verlaat ik de duinen. Even verderop steek ik de Heereweg over: de naam wordt hier anders gespeld maar nog steeds is het de weg die langs de duinrand voert… Ik rijd de polder in. Eerst is het nog zand(erige) grond en dus staan hier bollenbedrijven… Maar al gauw fiets ik tussen saaigroene weilanden richting de Westerweg.

De Westerweg voert me naar Heiloo en voorbij Heiloo ga ik het prachtige Heilooërbos in. Het fietspad is hier vrij smal en sommige bomen zijn hartstikke dik!

Het is nu altijd maar rechtdoor… Ik fiets uiteindelijk door de Alkmaarder Hout en langs het ziekenhuis de stad in.

Ik stal de fiets in De Ondergrondse en loop de Langestraat in waar Van der Meulen is gehuisvest. Het fietsgidsje ligt voor me klaar, fijn! Nu kan ik thuis plannen gaan maken voor de meerdaagse fietstocht die ik over een goeie week wil ondernemen. Ik heb het plan opgevat om gebruik makend van de LF Waterlinieroute naar Antwerpen te fietsen… Overnachten wil ik bij Vrienden op de Fiets. Een heerlijk vooruitzicht! Als ik terugloop naar de fietsenstalling, gaan de hemelsluizen open; de familie Blokker biedt me een schuilplaats 😉.

Thuisgekomen kijk ik op de teller. 34 km gefietst, prima! Rug okay. Knie okay. Billen okay. Het gaat goed met deze oude man!

Geplaatst in Fietsen | Een reactie plaatsen

Naar de melkboer

Rond het middaguur trekken er een paar buitjes over, maar om drie uur is het weer helemaal droog. Wel staat er een straffe wind, volgens mijn weer-app met een kracht 7 op de schaal van Beaufort. Nou, dat kan wel kloppen, denk ik! Poeh-hey!

Ik fiets langs het Noordhollandsch Kanaal naar het noorden. Ik had verwacht wind in de rug te hebben, maar dat valt tegen, de wind blaast uit het zuidwesten maar zit meer west dan zuid. De weg langs het kanaal is onderdeel van de Westfriese Omringdijk. Tussen Koedijk en Schoorldam heeft de wind vrij spel, voorbij Schoorldam is dat wat minder omdat er hier en daar door bomen beschutting wordt geboden. Ik geniet van de openheid van het landschap, al is dat relatief want dit polderland wordt gaandeweg aardig volgestouwd met (bollen)schuren… Gelukkig staan die krengen niet pal naast de dijk – daar zie je eerder aardige dijkhuisjes en stolpboerderijen, de een wat smaakvoller opgeknapt dan de ander, dat wel…

Ik fiets door Krabbendam. Heb ik al verteld dat hier vroeger een warme bakker zat? Als ik ’s morgens naar mijn school in Schagen fietste, kocht ik steevast een halfje wit. En de helft van dat halfje was verslonden tegen dat ik in de Waldervaart aankwam. Krabbendam was ook de plek waar ik kon checken of ik nog op schema zat: een school- of stationsklok – wie zal het zeggen? – toonde me de tijd. Hij staat er nog steeds en ziet er wel wat verweerd uit, maar hij loopt nog en geeft de correcte tijd aan!

Nu kom ik op een mooi stukje Omringdijk… Hoog boven het land slingert dit monument door het polderland. Ooit klotste links de zee tegen zijn voet… nu liggen aan weerszijden grote akkers en weilanden. De wolken jagen door de lucht en af en toe flitst de zon er tussendoor. Het is alsof het licht aan gaat… en weer uit. Fascinerend.

Ik nader het doel van mijn fietstocht: Eenigenburg, waar ik bij boer Bram op De Buitenplaats verse melk ga kopen. Ik neem echter niet de eerste afslag maar fiets nog een stukje verder tot bij de wielen… stille getuigen van verwoestende dijkdoorbraken!

Ik fiets het dorp in, het erf op. In het schuurtje staat een grote koelkast. De boerin staat te praten met een gast die net per fiets is gearriveerd en een nachtje wil kamperen. Deze dame heeft haar fiets met trapondersteuning weer ingeruild voor een ‘gewone’ fiets. De tegenwind maakt dat ze een hoogrood gekleurde wangen heeft! Ik zet mijn lege flessen in een krat, neem twee volle flessen uit de koelkast. Ik reken zelf af met de pinautomaat. En stap weer op de fiets.

Het land bij Eenigenburg wordt ontsierd door een hoge stalen toren met een puntdak – op een van de foto’s hierboven kun je hem ontwaren. Deze uitkijktoren markeert de plek waar Floris V een dwangburcht bouwde om van daaruit de woeste West-Friezen te onderdrukken. Alleen de fundamenten zijn bewaard gebleven. Dertig jaar geleden, toen wij hier voor het eerst passeerden, was dit een romantische ruïne, helemaal overwoekerd, met smalle paadjes en brokkelige muurtjes. Van de stalen kolos was nog geen sprake. Zo’n twintig jaar geleden kreeg iemand het onzalige idee om deze plek te upgraden. Al dat mooie groen werd verwijderd, er werden wat muurtjes gerestaureerd en die stalen toren werd opgericht. Als kers op de taart werd de weg er naartoe afgesloten met een hoog hek. Wilde je de ruïne bezoeken, dan kon je ergens de sleutel halen. Volgens mij is er sindsdien nooit meer iemand op die plek geweest…

Daarstraks echter, toen ik over de dijk fietste, zag ik mensen lopen bij de de restanten van de 13de eeuwse dwangburcht. Ik besluit om eens een kijkje te gaan nemen. Warempel! Het grote hek is verdwenen en je kunt weer gewoon tot bij de ruïne rijden. Ik zet mijn fiets tegen een hekje en verheug me al op een hernieuwde kennismaking. Dan valt mijn oog op een bordje: “Gesloten wegens vandalisme”. Heb je dat weer!

Ik loop om de dwangburcht heen. Mijn mening verandert niet: dit is een mislukte restauratie! Ik leg me erbij neer: het is wat het is… Ik stap weer op mijn tweewieler en trap over de Trambaan naar Warmenhuizen.

Trambaan!? Jazeker, hier reed vroeger het stoomtrammetje van Alkmaar naar Schagen, via Schoorldam naar Warmenhuizen en dan verder via Krabbendam, Sint Maarten en Schagerbrug. Nu is het een mooie laan met aan weerszagen grauwe abelen, die grijze stammen hebben waarop zich ‘ogen’ manifesteren…

Ik rijd lekker beschut door Warmenhuizen…

… en voorbij het dorp neem ik de Diepsmeerweg. Ook hier fiets ik beschut met dank aan een strook bomen en struweel. Her en der zijn er openingen in de singel en heeft de wind vrij spel – op die plekken gebeurt het een paar keer dat ik naar het midden van de weg word geblazen!

Via De Groet kom ik in het Geestmerambacht. Ook hier fiets ik redelijk uit de wind!

En dan komt Alkmaar Noord weer in zicht. Bijna thuis… Tussen het fietspad en de N245 heeft men een natuurbegraafplaats aangelegd: Geestmerloo. In feite is het een soort natuurlijk park met een grote vijver. Ik besluit er een andere keer wat meer aandacht aan te besteden. Nu wordt mijn oog getroffen door een kolenveld… Jaren lagen de velden hier min of meer braak omdat het onzeker was wat er met de strook land tussen Alkmaar Noord en de Nauertogt ging gebeuren, maar blijkbaar is er nu wat duidelijkheid voor de boer…

Nog tien minuutjes fietsen, dan ben ik weer thuis… 28 km gefietst, alles bijeen 2,5 uur van huis weggeweest, inclusief fotostops, melk kopen, bezoek aan de dwangburcht. Rug goed – check! Knie goed – check! Billen… licht gevoelig.

Geplaatst in Cultuur, Fietsen, Geschiedenis | Een reactie plaatsen

Op de fiets langs historische plekken

Ik probeer elke dag een rondje te fietsen om wat in vorm te komen voor een fietstochtje van een paar dagen dat ik binnenkort hoop te ondernemen… Vandaag reed ik een kleine 23 km en daar deed ik twee uur over. Knie, rug en billen hielden zich goed, dus: training geslaagd!

Ik vertrek vanaf de bibliotheek, want ik moet wat boeken inleveren én een boek + een CD ophalen. Door de Rekerhout fiets ik naar het kanaal, onderweg kom ik langs een markant gebouw: de Lukaskerk. Deze kerk is in 1993 gebouwd en werd in 2012 al op de monumentenlijst van de gemeente Alkmaar geplaatst. De Lukaskerk is het huis van de Christengemeenschap, een beweging die er op is gericht om op een vernieuwende manier met het Christendom om te gaan en die geïnspireerd is door de denkwereld van Rudolf Steiner, al hoef je geen aanhanger van de antroposofie te zijn om tot deze spirituele gemeenschap te behoren… Met Open Monumentendag (dit jaar 11+12 september) kun je het gebedshuis bezoeken – een aanrader! Meer informatie over de kerk en haar gemeenschap vind je hier.

Met de Vlielandbrug steek ik het Noordhollandsch Kanaal over en ik fiets langs de Viaanse molen de wijk Bergermeer in. Via het tunneltje kom ik op de Bergerweg en even verderop ga ik linksaf, de Groeneweg in.

Deze weg slingert door de Bergermeerpolder richting Bergen. Rechts ervan liggen de zgn. Loterijlanden, tegenwoordig in beheer bij Natuurmonumenten. De Bergermeer was ooit een ondiep meer met moerassen en eilandjes. In de middeleeuwen is het drooggemaakt en verkaveld. Hierdoor ontstond de Bergermeerpolder die op gemiddeld een meter onder NAP lag. Het land was zo drassig dat er weinig belangstelling voor was. Daarom werd het gebruik elk jaar bij loting toegewezen aan arme boeren. Zo ontstond de naam Loterijlanden!

Aan de Groeneweg ligt een heus landgoed: Karperton. Als een inwoner van Alkmaar het woord ‘Karperton’ hoort, dan heeft hij meteen de lelijke, krappe parkeergarage uit 1985, bij het Waagplein, op zijn netvlies: een stedenbouwkundige miskleun van formaat die naar ik heb vernomen, afgebroken gaat worden… Echter, voordat die garage werd gebouwd, stond er op die plaats een al even foeilelijke kaasfabriek, die ook Karperton heette. De naam van kaasfabriek en parkeergarage verwijzen naar de visvijver van de eigenaar van de kaasfabriek, en die visvijver lag aan de Groeneweg. Jawel, op landgoed Karperton.

Daar zit een hele geschiedenis aan vast… Het landgoed werd na de Eerste Wereldoorlog gebouwd. Op het landgoed bevond zich een varkenskwekerij. In de 30’er jaren gingen de zaken slecht en werden de visvijvers getransformeerd tot een natuurbad. Duikplanken, kleedruimten, speelterreinen en een restaurant toverden het landgoed Karperton om tot een drukbezocht zwemparadijs: op donderdag 25 mei 1933 werd het Familiebad “De Bergermeer” voor het publiek opengesteld. Door concurrentie van de meer hygiënische (overdekte) zwembaden in de regio en de komst van natuurbad “Pesie” aan de Bergerweg (thans speeltuin De Batavier) geraakte Familiebad “De Bergermeer” uit de gratie van waterminnend Alkmaar. Na het bombardement van Rotterdam in de Tweede Wereldoorlog, vertrok chocoladebaron Ringers naar het Alkmaarse en kocht Landgoed De Karperton. Vandaar zou hij zich geregeld te paard naar zijn chocoladefabriek in Alkmaar begeven… Díe fabriek is intussen van de sloophamer gered en wordt momenteel omgebouwd tot een luxe appartementencomplex…

Ik vermoed dat er niet veel meer te zien is op het Landgoed Karperton, hoewel de vijver er nog steeds moet zijn. Ik zag vanmiddag dat er op het terrein gebouwd wordt… Vast geen sociale woningbouw.

De Groeneweg is vrij smal, twee auto’s kunnen er mekaar niet echt passeren en daarom zijn er uitwijkstroken (in Groot-Brittannië noemen ze dat passing places) aangelegd die worden aangegeven met dit bord:

Iets verderop ligt nóg historische grond: daar lag in de Tweede Wereldoorlog vliegveld Bergen. Dit militair vliegveld stamt uit 1937. Het had vanaf het begin te maken met grote drassigheid. De kosten om dit te verhelpen vond het ministerie van Defensie te hoog. Hierdoor konden de vliegtuigen alleen starten vanaf het betonnen platform voor de hangars. Op 10 mei 1940 raakten alle toestellen beschadigd bij een Duitse luchtaanval. Na de Nederlandse overgave begonnen de Duitsers met het herstel en de uitbreiding van het terrein. Ze bouwden o.a. onderkomens, legden wegen aan, verbeterden de landingsfaciliteiten en draineerden het terrein. Aan het begin van de zomer van 1940 was het vliegveld klaar.

Er zijn nooit permanent vliegtuigen gestationeerd op Airfield Bergen. Bommenwerpers gebruikten het vliegveld soms als uitwijkbasis. Enkele dagen na D-day, op 10 juni 1944, richtten de Duitsers er zware vernielingen aan. Na de bevrijding is Bergen nooit meer als vliegveld gebruikt. Uiteindelijk kreeg het terrein een bestemming als mobilisatiecomplex van de Koninklijke Landmacht. Tegenwoordig herinneren enkele door de Duitsers gebouwde bunkers en wegen nog aan de bezettingstijd.

Over een van die wegen, de Kolonel Sneepweg, fiets ik van de Groeneweg naar de Hoeverweg. Aan de oever van de Bergerringvaart staat de mooie Bosmolen.

Ik rijd nu een tijdje op het fietspad langs de drukke Hoeverweg. Tot mijn verbazing zie ik akkers met kleurige bloemen erop… gladiolen?

Over de Banweg fiets ik naar de Herenweg, die van Egmond aan de Hoef naar Bergen gaat. Rechts van de Banweg zie ik alweer een prachtige molen: de Wimmenumer.

Het fietspad volgt de duinrand en gaat door een mooi stukje bos met prachtige bomen.

Tussen Het Woud en De Franschman ga ik weer de polders in. De Voert is een smal asfaltweggetje op de grens van de Damlanderpolder en de Philisteinsche Polder. Ook hier wordt een aantal weilanden beheerd door Natuurmonumenten. Je ziet het meteen: daar mag de natuur min of meer haar gang gaan en kleurt het land in mooie tinten…

De weg slingert door het vlakke land naar het Bergerbos. Ik rijd achter ’t Oude Hof door, dan over het Paddenpad, vervolgens op de Nesdijk. Dan kies ik ervoor om de rand van Bergen te volgen om zo uit te komen op de Kogendijk en ten slotte bij de Koedijker Vlotbrug.

Geplaatst in Cultuur, Fietsen, Geschiedenis | Een reactie plaatsen

Een ongrijpbare vrouw…

Antoinette. Dat is de titel van een boek van Robbert Welagen. Ik had nog nooit van deze schrijver gehoord… Of dat erg is? Nee. Er zijn zó veel schrijvers waarvan ik nimmer iets heb gehoord of vernomen, laat staan gelezen, dat ik me niet druk maak om al dat gemis. Een mens zou gek worden! Maar goed, Antoinette kwam ik dus tegen, door – zullen we maar zeggen – een speling van het lot. En het is me goed bevallen.

Bio

Van de website van de schrijver. Robbert Welagen (1981) is een Nederlandse schrijver van negen romans en korte verhalen. Hij woont in de bossen van Zeist.

In 2006 debuteerde hij met Lipari (Selexyz Debuutprijs). Het verdwijnen van Robbert (2013) stond op de shortlist van de Libris Literatuur Prijs en de BNG Literatuurprijs. Antoinette (2019) werd eveneens zeer lovend ontvangen en wordt vertaald in het Japans en het Spaans. In mei 2021 verscheen zijn nieuwe roman Raam, sleutel. Zijn korte verhalen stonden in Hollands Maandblad, VPRO Boeken, HP/De Tijd en De Groene Amsterdammer.

Antoinette

De ik-persoon zit te wachten op Antoinette, bij de ingang van een thermaal badhuis in Boedapest. De middag verstrijkt en Antoinette komt niet opdagen. De ik-persoon gaat dan maar alleen naar binnen en al mijmerend brengt hij de avond door in het badhuis, dat hij pas verlaat als de nacht is gevallen en de laatste badgasten vertrekken. In deze warme, vochtige omgeving van een vertraagde tijd blijven zijn gedachten uitgaan naar Antoinette en hun geschiedenis samen. Waarom is ze niet gekomen? Langzaam maar zeker komt de lezer daar achter…

Een prachtig boekje (111 blz.) dat even loom leest als het warme water van een thermaal badhuis… terwijl de thematiek best heftig is!

Tja, en meer wil ik niet verklappen. Ik heb ontzettend genoten. Ik hoop jij ook! ⭐⭐⭐⭐

Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

Witte zee

Een tijdje geleden las ik De onzichtbaren van de Noorse schrijver Roy Jacobsen en gaf het boek vijf sterren. Ik vertelde toen dat het deel 1 was uit een serie van vier boeken en dat ik hoopte dat de andere drie delen gauw in het Nederlands zouden verschijnen. Welnu, die wens is ten dele vervuld. Witte zee (deel 2) verscheen onlangs in vertaling bij De Bezige Bij. Het stond als sprinter bij ons in de bibliotheek en mijn oog viel er per ongeluk op; ik lees normaal geen sprinters want die kan ik niet verlengen en moet ik binnen twee weken weer inleveren… Mijn aandacht werd getrokken door de illustratie op het kaft: in de stijl van De onzichtbaren. Mooi – ik houd ontzettend van dat gestileerde. Iets weergeven inclusief sfeer in eenvoudige lijnen en kleurvlakken, vind ik echt een kunst!

Wat zal ik over Witte zee vertellen? Wat ik heel knap vind, is dat het boek niet verder gaat waar het eerste was geëindigd. Nee, we maken een sprong in de tijd. De Tweede Wereldoorlog woedt en trekt ook in Noorwegen zijn verwoestende sporen. Letterlijk, en zeker ook in het leven van de mensen… Ingrid werkt in een visfabriek, haar tante Barbro ligt in een ziekenhuis. Lars is naar de Lofoten vertrokken en Suzanne naar de grote stad. Het eiland Barrøy was een tijdje onbewoond. Ingrid keert terug naar het eiland en doet daar een lugubere ontdekking. Her en der verspreid over het eiland liggen er lijken; wolken vogels die zich er tegoed aan doen, verraden de locaties. In een schuur treft ze een gewonde soldaat aan – hij leeft nog. Alexander wordt door Ingrid verzorgd en als hij helemaal beter is, verlaat hij Barrøy, op de vlucht voor de Duitsers die vermoeden dat Ingrid een krijgsgevangene verstopt houdt.

Wat al die lijken betreft, gaat het om een historisch feit. In het boek laat Jacobsen het verhaal van de ondergang van de Rigel in de lucht hangen, er wordt wel iets gefluisterd maar hardop wordt de ramp ontkend. Wikipedia schrijft het volgende: “Op 13 januari 1945 heeft zich een scheepsramp voltrokken met de Rigel. Dit schip is bij Sandnessjøen tot zinken gebracht door geallieerde troepen. Op dit schip bevonden zich veel Russische krijgsgevangen. Het officiële dodental wordt gesteld op 2.572.”

Het leven op en om het eiland gaat door, hoe moeilijk en hard het ook is. Barbro komt terug, Suzanne ook (met haar zoontje Fredrik), er worden vluchtelingen uit Noord-Noorwegen ondergebracht op Barrøy en ook Lars keert uiteindelijk terug met zijn vrouw en kinderen, en de vrouw van Suzannes broer Felix en hun kinderen. De oorlog loopt ten einde. De vluchtelingen vertrekken naar huis…

Ik heb ook dit boek ‘in één adem’ uitgelezen. Prachtig verteld, mooi taalgebruik, je wordt het boek ingezogen. Levensechte personages, je voelt de bittere kou, je proeft de vis, de ontreddering kruipt onder je huid. Je bent een paar uurtjes in Noorwegen, tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar het leven doorgaat, met al zijn ellende en geluksmomentjes… ⭐⭐⭐⭐⭐

Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

Ceedees

Wij hebben in februari een andere auto gekocht. Een kleinere. Van meer recente makelij. Een prima karretje. Wel wat minder bagageruimte en een motor met minder pk maar evengoed een pittig temperament. Kortom, wij zijn er tevreden over en blij mee. Echter… één ding mis ik: een ingebouwde CD-speler.

Ik ben waarschijnlijk vrij ouderwets en ach, dat mag wel een beetje, vind ik. Niks mis mee, vind ik. Moet kunnen, vind ik. Ik ben nl. dol op ceedees. Ik breid nog met enige regelmaat mijn collectie uit. CD’s draaien geeft toch een ander gevoel dan de pc aanzetten en wat mp3’tjes op een rij zetten in Media Player, of de telefoon met de Bluetooth speaker verbinden en wat muziek via Spotify beluisteren… Over de vergelijking met vinyl zal ik het maar niet hebben. Ja, we hebben nog een pick-up en ja, ik heb in de schuur nog een kast vol schitterende elpees staan… Je leest het goed: in de schuur. Er wordt dus (bijna) nooit meer een plaat gedraaid.

De voorbereidingen voor de vakantie zijn in volle gang. Normaal is inpakken iets dat ik tussen alle einde schooljaar hectiek door doe – en meestal uitdraait op nachtwerk en dus weinig uurtjes slaap voor we vertrekken. Dat is dit jaar anders – God zij gesprezen. Werkeloos zijn heeft absoluut zijn charmante kanten. Nu héb ik eindelijk eens tijd om een stapeltje CD’s uit te zoeken, en nu hoeft het niet meer! Want in onze nieuwe auto hebben we geen CD-speler. Ik neem dus muziek in mp3-vorm mee – op een USB-stick – en op mijn telefoon staat Spotify (ja, ook de Bluetooth speaker gaat mee). Héél veel muziek dus, maar ik ga het doosje achterin, tussen de voorstoelen en de achterbank, wel missen.

Wat de afgelopen jaren ook wel gebeurde, zeker als we naar Schotland gingen, was dat we onderweg een muziekwinkel ingingen en met een paar mooie CD’s weer naar buiten kwamen. Of CD’s kochten van artiesten op een festival. Vervolgens werden die CD’s grijs gedraaid tijdens ritten en ritjes ter plaatse, en op de terugreis… CD’s kunnen we onderweg nog altijd kopen natuurlijk, maar de muziek die erop staat zal pas klinken als we weer thuis zijn.

Geplaatst in Mijmeringen, Muziek | 2 reacties