Vergeef ons

A.s. vrijdag hebben we weer leeskring. Ik heb me door 557 bladzijden heen gewerkt. Een prestatie van formaat, al zeg ik het zelf. Ik lees veel, eigenlijk alles wat los en vast zit, maar ik lees zelden iets helemaal uit. Ik graas graag, als je begrijpt wat ik bedoel… Als ik denk: ik snap het nu wel, dan stop ik ermee. Dat gaat zo vooral met artikelen, tijdschriften en vaklectuur. Met een roman kan dat niet, die lees je uit omdat je erdoor gegrepen wordt (en heel soms omdat het moet of omdat je het per se wilt) of je stopt met lezen na 20, 30, 50 bladzijden…

Vergeef ons van de Amerikaanse schrijfster A.M. Homes had ik na 30 of 40 bladzijden willen terugbrengen naar de bibliotheek. Waarin was ik in godsnaam verzeild geraakt? Een soort drama-slapstickachtig boek waarbij ik meteen ook het beeld kreeg van een goedkope film “om eens goed mee te lachen”. Wat maakt dan dat ik toch verder gelezen heb? Tja, aan de ene kant een soort plichtsgevoel: je hebt met je leeskringgenoten afgesproken dat je dít boek gaat lezen, dus… Aan de andere kant ook wel de prikkeling die uitgaat van het feit dat Salman Rushdie op de achterflap verklaart dat hij “het zich niet kan herinneren wanneer hij voor het laatst een roman heeft gelezen met zo’n vertelkracht”. Rushdie is niet de eerste de beste… toch?

Geen seconde heb ik nu nog spijt van mijn extern gemotiveerd doorzetten. Na die eerste bladzijden (ontrouw, seks, moord- en doodslag, verknipte personages) die ik met stijgende ontzetting las, sloop er een ondertoon in het boek die mij wel bevalt: er wordt menige maatschappijkritische noot geplaatst, op vileine manier en met een humor die ik echt kan waarderen en soms neigt naar het absurdistische. Daarnaast gaan de eerst toch wel stripfiguurachtige personages steeds meer leven en worden er met losse toets echte mensen gepenseeld, met hun ingewikkelde, lelijke en mooie kanten.

Het boek is een aaneenschakeling van korte en langere hoofdstukjes – porties worden ze door een recensent genoemd en dat vind ik best een goeie vondst. Soms bestaat een portie uit één alinea, soms beslaat ze enkele bladzijden. Ik houd wel van deze schrijfstijl. Zo komt er tempo in het boek en wordt er vlot geschakeld tussen plaatsen, momenten, gebeurtenissen, gedachten enz.

Het verhaal begint met een traditioneel Thanksgiving-diner. Thanksgiving Day is een belangrijke Amerikaanse nationale feestdag en wordt altijd op de vierde donderdag van november gevierd.  Traditioneel is dit de dag waarop dank wordt gezegd voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. Het boek eindigt een jaar later, ook op Thanksgiving Day. Als je dan eens terugblikt, zijn de verschillen tussen beide vieringen groot. Aan de lezer om te oordelen welke familiebijeenkomst hij prefereert, ik voel me zeer verbonden met de tweede. In die zin eindigt het boek wat mij betreft met een Happy End. Maar ook met een open eind… want niets is zeker en voorgoed in dit leven.

Ik vond het dus uiteindelijk een prachtig boek! Ik wil graag nog een boek van deze schrijfster lezen, ik denk dat ik ga voor This Book Will Save Your Life (2006). Alleen die titel al!

Ik ben heel benieuwd wat mijn leeskringgenoten van dit boek vinden. Morgenavond weet ik het. En dan kiezen we weer een nieuw boek. Zó leuk!

Advertenties
Geplaatst in Lezen | Een reactie plaatsen

De Veluwsche Bandijk

Het is zaterdagochtend 3 november en de wekker gaat verdomd vroeg… Fred & Barney gaan dit weekend een stuk van het Marskramerpad lopen en die gedachte maakt het vroege opstaan helemaal goed… Een vroege bus brengt me naar het station van Alkmaar, waar Barney al staat te wachten.

Om 10.12 uur rolt onze trein geheel volgens het spoorboekje het station van Deventer in. Aan de overkant treffen we de LAW-markering: wit-rood. Het is koud en het zonnetje schijnt. We hebben er zin in!

Marskramerpad 2018-11-03 01

We lopen meteen een parkje in waar de bomen al aardig in herfst-ornaat zijn. Dan voert de bewegwijzering ons door rustige straatjes naar de IJssel alwaar het pontje ons naar de overkant brengt. Klein puntje van kritiek, of beter, een vraag: waarom gaat de LAW niet door het kleine historische centrum van de stad?

Marskramerpad 2018-11-03 02

Marskramerpad 2018-11-03 03

Vanaf de andere oever hebben we een mooi uitzicht op ‘de rede van Deventer’: een klassiek plaatje. We lopen parallel aan de rivier, die we in de verte vermoeden, op een dijkje langs de uiterwaarden waar nieuwe natuur is gecreëerd. Het krioelt er van de vogelaars. Onder onze voeten hebben we asfalt – dat moet niet te lang duren want dan spelen mijn vooroordelen tegen wandelen in Nederland weer vlammend op… Niks aan te doen, tot Wilp gaat de route over geasfalteerde wegen…

Marskramerpad 2018-11-03 04

Gelukkig wordt het landschap, nadat we de A1 onderdoor zijn gelopen en de herrie van de snelweg langzaam maar zeker naar de achtergrond verdwijnt, steeds mooier. Om niet te zeggen: haast ongerept! En ondanks mijn gemopper over asfalt, kan ik dat zeer waarderen!

In Wilp stoppen we om wat te eten op een bankje voor het dorpshuis. Er staat een prachtige én bijzondere kerk. “Rond het jaar 765 startte de Angelsaksische monnik Lebuïnus bij een bron (Huilpa) in Wilp zijn missie om het christelijk geloof op het vasteland te verspreiden. Op de plek waar eerst een houten kapel stond werd in de 11de eeuw van tufsteen een Romaanse kerk gebouwd: een van de oudste kerkgebouwen in Nederland! In de 16de eeuw werd van baksteen een nieuwe gotische kerkzaal aan de Romaanse kerk bijgebouwd. In deze lichte kerkzaal bevindt zich tot op de dag van vandaag de liturgische ruimte. Er zijn grafzerken te zien uit het midden van de 16e eeuw. Onder een balkon bevinden zich twee eikenhouten herenbanken uit de 17e eeuw.” (Bron: www.dorpskerkwilp.nl/historie)

Marskramerpad 2018-11-03 15

De kerk is open, ik duw de deur op een kier en we worden door twee dames enthousiast naar binnen genodigd met de vraag: “Zijn jullie tenoren?” Nou had ik buiten al flarden gezang opgevangen, maar deze binnenkomer verrast me toch enigszins! Een dame legt uit: “We doen vandaag met ons koor een scratch. We hebben twee zieke tenoren…” Ik zing graag, maar een potje Dvorak gaat absoluut boven mijn kunnen. Bovendien is Barney geen tenor en ik heb verplichtingen tegenover hem…

Marskramerpad 2018-11-03 05

We laten Wilp achter ons. Vanaf hier loop je over een dijk. Niet zomaar een dijk trouwens: we lopen over de Veluwsche Bandijk! Vrij naar Haro Hielkema in Trouw (1998): “Van Wilp naar Voorst, verstopt onder het herfstige lover, kronkelt deze oeroude waterkering tussen de stuiptrekkingen van de Veluwe en de grazige uiterwaarden van de IJssel door. Als een scheidsrechter tussen twee strijdende partijen – de deugd in het midden. (…) Het klinkt onvoorstelbaar, maar dit is een onderdeel in een stelsel van waterkeringen dat al dateert uit de twaalfde eeuw.” In 2001 is de dijk opgehoogd maar intussen zijn de sporen van dat werk gelukkig helemaal opgegaan in het landschap.

Marskramerpad 2018-11-03 06

Marskramerpad 2018-11-03 07

Eerst kronkelt de dijk door een opener landschap, maar al gauw naderen we landgoed De Poll en daar ‘verdwijnt’ de dijk tussen hoge beuken en ander schitterend geboomte. Het is een genot om hier te lopen op een dag als vandaag…

Marskramerpad 2018-11-03 08

Bij het kasteel De Poll kom je niet. Daar moeten we van de dijk af, naar de Deventer Weg, voorbij de Zutphense Boer en dan via een mooie dreef aan de rand van het bos weer naar de dijk…

Marskramerpad 2018-11-03 09

En verder lopen we over die Veluwsche Bandijk, tot we Gietelo naderen. Op de kaart in het wandelgidsje staat een icoontje dat wijst op horeca. Even googelen verklapt ons dat je bij de Ambachtelijk Bakkerij Bril in Gietelo thee/koffie en wat lekkers kunt genieten. Dus lopen we over mooie lanen en bospaden naar het dorp. Onderweg komen we een selfservice honingkastje langs: de imker die hier woont, vertrouwt erop dat je netjes betaalt als je een potje honing meeneemt in de rugzak. Dat niet iedereen dat doet, wordt duidelijk gemaakt door de tekst “Dieven doorfietsen graag!!” die op het kastje is aangebracht…

Ik drink twee glazen kruidenthee (Zorgeloos melange) en geniet van de voortreffelijke (!) gevulde speculaas: ik moet een hele plak kopen, dus de rest gaat mee in de rugzak. Helemaal niet erg! Een bakker om te onthouden!

Marskramerpad 2018-11-03 10

Marskramerpad 2018-11-03 11

We lopen nu een stukje zonder Bandijk… eerst onverhard, maar dan volgen er toch weer twee kilometer asfalt.

Marskramerpad 2018-11-03 12

In het Appense Bos ten slotte vinden we de oude dijk weer terug… Hij is hier amper zichtbaar in het landschap, een lichte verhoging die zich door het bos slingert en niet overal te belopen valt… Het doet me denken aan Romeinse Limes: vorig jaar liepen we in Duitsland min of meer toevallig stukjes langs deze oude grens van het Romeinse Rijk. Ik vind het indrukwekkend als je in een landschap zulke sporen uit lang vervlogen tijden aantreft!

Marskramerpad 2018-11-03 13

Net als vorige week in de Hunsrück, hebben we vandaag amper paddenstoelen gezien, maar langs de dijk op een wat opener plekje in het bos vinden we een paar verse stinkzwammen (Phallus Impudicus is de Latijnse naam).

Marskramerpad 2018-11-03 14

We lopen de laatste meters Veluwsche Bandijk en verlaten dan het Marskramerpad om ons bed aan de Vorsterweg te gaan opzoeken: een adres van Vrienden op de Fiets. De zon gaat onder, de schemering valt als we aankloppen. De oude dame schrikt zichtbaar! Had ze een man en een vrouw verwacht? Zien Barney en ik er zo afschrikwekkend uit? De aap komt al gauw uit de mouw: ze verwacht ons pas maandag! En voor vannacht is ze volgeboekt… Nu schrikken wij! De dame zet zich aan de laptop en belt diverse adresjes in de omgeving. Overal vangt ze bot. Mag het een groot, onpersoonlijk hotel in Apeldoorn worden? Wij denken van niet! Teleurgesteld verlaten we de boerderij en lopen door de vallende duisternis naar het stationnetje van Klarenbeek. De trein rijdt voor onze neus weg… een half uur wachten. En dan vatten we de thuisreis aan. In de lente komen we terug naar Klarenbeek – en dan lopen we verder.

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Jagers en wijnstokken

Afgelopen zomer vreesden we voor onze herfstvakantie. We waren bang dat we door dorre, kale bossen zouden wandelen,immers de bomen hadden ontzettend te lijden onder de extreme hitte en droogte! Onze vrees bleek ongegrond: de bossen staan in hun prachtigste herfsttooi en wij hebben er deze week volop van genoten!

Zicht op Dhron, het oudste wijndorp van Duitsland, gelegen op onze route naar Piesport.

Zicht op het Moezeldal vanaf Hotel Zummethöhe.

Na een heen-en-weertje naar Piesport voor broodjes, parkeren we bij Hotel Zummethöhe boven de Moezel. Ik heb een eigen Traumschleife uitgestippeld die ons zowel door het bos als tussen de wijngaarden zal voeren.

Als we aan de wandeling beginnen, is alle zon van het landschap en uit het bos verdwenen… Het rood van de beuken is prachtig, we wanen ons soms in een rode kathedraal!

Opeens ontwaren we een oudere man, gezeten op een vouwstoel, in een rood reflecterend jack met een geweer bij de hand: een jager! We knopen een praatje met hem aan en dat vindt hij best! Hoe anders dan de Belgische jagers!

Een van de redenen waarom we herfstvakanties niet meer in de Ardennen doorbrengen, is het feit dat de bossen daar om de haverklap worden afgesloten voor de jacht… Hier in Duitsland is dat heel anders, jagers vinden het waarschijnlijk niet leuk, al die wandelaars, maar ze accepteren ze en staan ze ook vriendelijk te woord. Belgische jagers zouden je het liefst doorzeven met hagel!

De man vertelt dat er veel everzwijnen in de bossen leven en met name daar wordt op gejaagd. Helaas zijn het wel drijfjachten, iets wat ik verwerpelijk vind!! We wensen hem toch een goede jacht. We komen meer jagers tegen. Wat ik apart vind: ze zijn niet in camouflagepakken gehuld maar uitgedost in rood reflecterende uitrusting! Ze kunnen mekaar dus goed herkennen! Hopelijk herkennen ze ook wandelaars als ons die niet zo opvallend gekleed zijn. “De jager schiet niet op wat hij niet kent,” is het gerustellende antwoord.

We lopen verder en komen af en toe een jager tegen die staat te vernikkelen van de kou, in de hoop dat de drijvers een hert of everzwijn in zijn vizier jaagt…

Niet ver van de bosrand lopen we een groepje drijvers met honden tegen het lijf. Ik knoop opnieuw een gesprek aan. Deze drijvers/jagers waarschuwen wat stelliger! Gelukkig gaan wij de ‘goede’ kant uit. Een van hen vertelt dat de everzwijnen in de Ardennen Afrikaanse zwijnenpest hebben; om te voorkomen dat de ziekte ook de populatie in de Hunsrück treft, wordt er preventief geschoten. Een publieksvriendelijk verhaal of de waarheid? Wie het weet, mag het zeggen.

We lopen een paar honderd meter achter deze groep drijvers aan. Opeens blijven ze staan. Een van de honden wordt losgelaten en schiet het bos in, de andere honden staan te piepen van opwinding. Even later klinkt er een schot…

We picknicken aan de rand van het bos, op dezelfde plek als tijdens onze eerste wandeling, met uitzicht over de wijngaarden… Er valt zowaar wat flauw zonlicht over het landschap!

We genieten ook nu volop; lopen tussen de wijngaarden heeft absoluut zijn charmes. Door de kleur van de druivenbladeren lijkt het hier vanzelf wat zonniger.

We volgen een stukje van de Moselsteig. Net als de Eifelsteig is dit een langeafstandswandelroute. De Steig loopt door het Duitse deel van de Moezelvallei: 365 km puur wandelgenot! Wij hebben de afgelopen jaren al wat stukjes van de Moselsteig gelopen en die waren altijd prachtig: die jongens kennen hier de weg!

Zo komen we weer bij de kapel waar we de eerste dag langs kwamen, boven het dorp Leiwen. Van hier is het nog een dikke vier kilometer naar de auto… De laatste wandelkilometers van de herfstvakantie 2018…

Morgen rijden we naar huis. Een dag later dan gepland. In de buurt van Prüm bezoeken we nog kennissen en dan… Home, sweet home. Cheesetown, here we come! Met pijn in het hart…

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Een reactie plaatsen

Traumschleife Hunolsteiner Klammtour

Na het avontuur met het kalfje, parkeren we bij de kerk van Haag. We lopen het dorp uit en dalen af in het dal van de Kellerbach.

We genieten van de heerlijke boslucht en de uitbundige herfstkleuren. Al tijdens de afdaling breekt het grijze wolkendek en zet de zon het bos even in brand!

De opklaring is helaas van korte duur… Maakt niet uit, er lijken meer gaatjes in de wolken te ontstaan, hopelijk is er straks meer ruimte voor de zon.

We volgen de Kellerbach tot ze uitmondt in de Dhron. De oplettende lezer ziet dat ik de naam van dit riviertje anders spel dan in mijn vorige verslagen. Nu is hij correct gespeld.

Al gauw klimmen we weg van de Dhron, eerst over een smal paadje en later over een brede bosweg. Boven komen we in een open landschap.

In het Hunolsteiner Bauernhofcafé nemen we even rust onder het genot van een biertje en een stuk hausgemachte torte.

Daarna gaat de route op het dorp Hunolstein af, met zijn Felsen en zijn burchtruïne. Altijd boeiend, de geschiedenis van zo’n dorp. Ooit was dit een importante plek, wat rest is een slaperig boerendorpje…

Er is intussen steeds meer blauwe lucht te zien, maar waar wij lopen, hebben we last van een hardnekkige wolkentrein boven ons hoofd…

We dalen weer af naar de Dhronvallei. We komen langs de Reinhardsmühle en de Kopusfels, een enorme rotstoren midden in het bos.

En dan zijn we eindelijk bij het hoogtepunt van deze Traumschleife: de Holzbach Klamm: een smal dalletje waardoor we omhoog moeten. “Hey!” zegt vrouwlief, “hier hebben we al gelopen, in het voorjaar van 2014 toen we voor het eerst naar de Hunsrück kwamen!” Ik herken het nu ook; op de kaart zie ik welke wandeling we destijds maakten: we vertrokken toen uit Merscheid!

Het is een avontuurlijk paadje dat ons omhoog voert door het smalle, donkere dal van de Holzbach. Hier en daar is het best link en is er een touw aangebracht om je langs een lastige passage te helpen. Uiteindelijk staan we zwetend en wel boven. Vanaf hier is het nog een kilometer lopen – plus de klim terug naar Haag. De kerkklokken luiden zes uur als we bij de auto aankomen.

Mijn maag voelt al een tijdje niet helemaal tof… Thuisgekomen neem ik een Rennie en ga ik aan de venkelthee. Het mag niet baten… Het lijkt erop dat ik een voedselvergiftiging heb opgelopen. Overgeven, koorts. Het wordt geen beste nacht!

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | 1 reactie

Het kalfje

Na een rustige start rijden we rond 11.30 uur naar Merschbach. Daar nemen we een smalle asfaltweg, een sluiproute door het bos, naar Haag. We rijden langs een weiland met koeien en zien een kalfje staan, gevangen in het prikkeldraad! De ongeruste moeder staat er loeiend bij… We stappen uit. Het kalfje is helemaal nat, het is echt net geboren! Het is gelukkig niet zo lastig om het beestje los te maken, het dier is ook helemaal niet bang, maar het staat nu wel aan de verkeerde kant van de draad. Moeder koe is er niet gerust op en maakt een herrie van jewelste; ook maakt ze aanvallende bewegingen. Het kalf optillen lukt me niet – te zwaar! Dan moeten we maar proberen om het onder het prikkeldraad door te schuiven. Dat lukt helaas niet. We besluiten terug naar Merschbach te rijden en de boer te zoeken. In de eerste bocht komt er een auto van beneden aanscheuren. De bestuurster stopt en vraagt geagiteerd of we een kalfje hebben gezien. Ze is gewaarschuwd door een wandelaarster. Haar man, de boer, is in Trier voor zaken, hij heeft haar naar boven gestuurd. Ik leg in mijn beste Duits uit dat we das Kälbchen aus das prickeltrat haben losgemacht. Daar is ze duidelijk van gecharmeerd. We rijden terug naar de plek waar het kalfje ligt. Het beestje is opgestaan. Samen lukt het om het dier het weiland in te duwen. Twee minuten later staat het bij de moeder die nog altijd van slag is. En dan laat de natuur weer eens zien hoe wonderbaarlijk ze in mekaar zit. Het kalfje gaat op zoek naar de uier! Van wie heeft het dat geleerd!? Zo mooi om te zien… Het duurt even, maar dan heeft het beestje een tepel te pakken en zuigt genoegzaam de eerste moedermelk naar binnen. We nemen hartelijk afscheid van de vrouw en rijden verder naar Haag…

Geplaatst in Vakantie | 4 reacties

Spruitjes

Wow! Als ik de luiken ophaal kijk ik tegen een duistere, grijze wereld aan… mist! Het besluit valt al gauw: een ochtend thuis! Ik sla de laptop open en werk wat voor school, heerlijk ongestoord… Vervelend detail: ik ben verkouden, ’n cadeautje van school…

Na de lunch (König Ludwig Brot met Schwarzwalder Schinken en Grünländer Käse) stappen we de buitenlucht in. Er staat een kil windje en ik ben blij als we het bos inlopen. Vandaag blijft de auto staan, we vertrekken vanaf ons vakantiehuis…

We lopen door de Drohnvallei en volgen het riviertje een hele tijd stroomopwaarts. De herfstkleuren zijn alom aanwezig, wat jammer dat de zon niet van de partij is…

We volgen een tijdje een Traumschleife. Door een zijvalleitje van de Drohn stijgen we gestaag. Er verschijnt wat blauw aan het uitspansel maar echt zonlicht op het landschap krijgen we niet. We rusten uit op een leuk bankje bij een groepje bomen. De met marsepein gevulde chocolade smaakt uitstekend!

Er volgt nu een stukje ongebaande route want het pad is met bramen overwoekerd: we bunkeren door het bos omhoog waar ergens een asfaltweggetje moet lopen.

Even later klimmen we het bos uit en lopen naar het dorpje Haag. Hier pikken we de route naar Santiago de Compostela op waarlangs we terugkeren naar Gräfendrohn (verder gaan we niet :-)).

In Haag komen we langs een gerestaureerd Backhaus. Op een infopaneel wordt uitgelegd dat er vroeger drie Backhauser in Haag waren. Elk Backhaus werd gebruikt door een aantal gezinnen, net zoals dat ook met bronnen en waterputten ging. Dit Backhaus is gerestaureerd en doet o.a. tijdens dorpsfeesten weer volop dienst.

We lopen hier vrij hoog en open, de wind heeft vrij spel en in de verte zien we de ‘toppen’ van de Hunsrück liggen: een langgerekte heuvelrug met als hoogste punt de Erbeskopf (818 m).

Na een goeie kilometer verdwijnen we weer in het bos. Heerlijk die beschutting! De aangegeven route wijkt af van de route die op de kaart staat. Net als gisteren volgen we de bewegwijzering. Ik oefen gelijkmoedigheid. We maken zeker twee kilometer extra!

Over prachtige boswegen dalen we af naar Gräfendrohn. We komen naast ons huis uit…

Ik heb kookbeurt. Dat wordt dus piepers koken, worst bakken en spruitjes klaarmaken. En een griesmeelpuddinkje na. Herlich!

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | 3 reacties

Rockenburger Urwald

Yes! Blauwe lucht! Wel niets te eten in huis dus… rijden we naar de dichtstbijzijnde bakker, in Thalfang. Zwei Brötchen und ein Obstplunder. De broodjes vormen het ontbijt, de Plunder gaat de rugzak in: lunchmateriaal. We rijden naar Prosterath. Hier eindigt het asfalt…

We gaan het Rockenburger Urwaldpfad lopen, een zgn. Traumschleife. Traumschleifen zijn rondwandelingen die gelieerd zijn aan een grote broer: de Saar-Hunsrück Steig. Dat is een langeafstandswandelpad van 410 km van Perl/Schengen (Moezelvallei) naar Boppard (Rijnvallei). Er zijn 111 Traumschleifen… en dit is er een.

We parkeren buiten het dorp en lopen terug om de route op te pikken. De kaart die we hebben heeft schaal 1/35000 en biedt niet de details die we graag te onzer beschikking hebben. We moeten het ermee doen, andere wandelkaarten worden hier nergens verkocht. Al na een paar 100 m komen we langs indrukwekkende rotsen, Felsen of Wacken genoemd.

De op het terrein met bordjes aangegeven route klopt voor geen meter met de op de kaart ingetekende route. Daar word ik altijd wat kriegel van… Omdat we geen fatsoenlijke kaart hebben, zijn we genoodzaakt om de bewegwijzering te volgen. Op zich geen straf want de route is mooi genoeg!!

Na een kilometer of vier komen we eindelijk op een plek die met de kaart overeenstemt, en vanaf hier kunnen we op de kaart goed volgen waar we zijn. Helaas schuift er een enorm wolkenpakket voor de zon. De schitterende kleuren vervagen maar het blijft mooi wandelen…

We rijden terug naar Thalfang en doen boodschappen bij twee supermarkten: de Wasgau en de Edeka. Tevergeefs kloppen we bij de Tourist Office aan: geen andere kaarten te koop…

Het is nu bijna zeven uur. Buiten is het bijna donker. Vanmorgen was het bar koud: in elk geval onder nul want er lag rijp op de weilanden en we moesten voor het eerst dit jaar de autoruiten schoon krabben… We zijn benieuwd wat de nacht brengt. Opnieuw vorst?

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Een reactie plaatsen