Inspired by The Boss

Vanavond gingen we naar de bioscoop. De VUE in Alkmaar, je weet wel, die ongezellige bunker. Ik overwon dit negatieve gevoel met glans en stapte fluks de lange, steile trap op. Gelukkig waren de deuren van de zaal al open en hoefde ik niet echt te lijden.

De film die we gingen kijken, was Blinded by the light. Een verhaal over een jongen die opgroeit in een Pakistaans gezin in de Engelse stad Luton, een soort Almere maar dan erger, denk ik… Een verhaal dat zich afspeelt in de jaren ’80 van de vorige eeuw, leuk! want een tijd waarin ikzelf echt de wereld in trok, op mezelf woonde, ging werken, vervangende dienst deed, actie voerde, reisde, discussieerde, mijn lieve echtgenote tegen het lijf liep en ten slotte naar Nederland verhuisde. Veel teksten en muziek van Bruce Springsteen. Maar ook Thatcher en de opkomst van het neo-liberalisme, armoede en rassenhaat, klasse-ongelijkheid.

Ik vond het een heel mooie film. Ontroerend, grappig, op sommige momenten indringend, op andere momenten vrolijk. Op basis van een waar gebeurd verhaal, een leven geïnspireerd door de teksten van Bruce Springsteen. Goed geacteerd. Zet een nostalgisch tijdsbeeld neer. Een aanrader.

Advertenties
Geplaatst in Cultuur, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Den Helder

Het station Den Helder Zuid ligt tegen de zuidelijke gemeentegrens en is behalve een treinstation ook het vertrekpunt van een zgn. NS-wandeling. En die wandeling gaan wij vandaag maken.

Het is iets over tienen als we perron 2 aflopen en even verderop meteen linksaf een graspad inlopen dat om het nieuwe natuurgebied De Nollen voert, een landschapskunst-project. Op de informatieborden staat dat je hier overal mag lopen, met het vriendelijke verzoek evenwel er goed op te letten dat je geen mooie planten vertrapt. Dat zwerven-door-De-Nollen doen we een andere keer wel. Nu volgen we braaf de routebeschrijving.

De zon schijnt volop, het belooft een warme, zomerse dag te worden, deze laatste dag van augustus 2019. Misschien wel de laatste warme, zomerse dag van het jaar 2019!? Wie het weet mag het zeggen.

De route komt langs de voormalige penitentiaire inrichting Doggersbank, nu een asielzoekerscentrum. Bijzondere architectuur, ik zou binnen wel eens een kijkje willen nemen. We lopen verder en volgen de rafelige rand van de stad… Woonwijken, industrieterreinen, dat dus. Maar ook dit:

Na 3,5 km bereiken we de Helderse Vallei, een centrum voor natuur- en milieu-educatie. We nemen binnen een kijkje. De coffee corner is nog niet geopend, jammer. We steken de grote weg over (zebrapad en verkeerslichten) en gaan de Donkere Duinen in. Hier is het heerlijk koel. Over zanderige paden worden we door het bos geleid.

We betreden de Grafelijkheidsduinen, ooit een jachtgebied van de graven van Egmond. Dit is veel opener duin. Een mooi gebied maar de huizen van Den Helder zijn nooit ver weg. Toch vind ik het er opvallend rustig.

Ten slotte komen we aan zee uit, bij Fort Kijkduin, een verdedigingswerk uit de tijd van Napoleon dat tegenwoordig een zee-aquarium huisvest.

We leggen aan bij Nogal Wiedus, aan een tafeltje met zicht op zee én in de schaduw nemen we een beker thee en een stuk huisgemaakte monchou-taart tot ons. Dit gebak kan in de verste verte niet tippen aan de monchou-taart die vrouwlief maakt!!

We wandelen over de kruin van de zeedijk en passeren de Lange Jan. “De Lange Jaap zult u bedoelen!” Oh ja, de Lange Jaap!! Gebouwd in 1877-1878 en 55,5 meter hoog is-ie. Helemaal uit gietijzer gemaakt, 16-kantig. Een bijzondere vuurtoren voorwaar, die officieel Vuurtoren Kijkduin heet.

We verlaten de zeedijk en lopen langs een voormalige schans naar het Gemini ziekenhuis, nu onderdeel van de Noordwest Ziekenhuis Groep, de schurken die de Alkmaarse Hout, het oudste stadspark van Nederland, willen verminken. Dat gegeven kleurt toch mijn waarneming.

Hier wijken we een stukje af van de NS-wandeling, we lopen langs de Prins Willem-Alexandersingel de stad in om een kijkje te gaan nemen in de Van Galenstraat waar het huis staat waar ooit de geliefde oma en opa van vrouwlief hebben gewoond…

Dan wandelen we terug naar de zeedijk en komen langs het Dorus Rijkersmonument, officieel het Monument voor het Reddingswezen geheten. Het staat op het Plein der Zeehelden en draagt een compleet carillon in zich! De ‘toren’ en de beelden zijn ontworpen in de stijl van de Amsterdamse School.

Achter het monument en de huizen torent hoog de dijk, die we beklimmen langs de trappen waarlangs mijn dierbare echtgenote zo vaak aan de hand van haar lieve oma omhoog liep om aan de andere kant weer af te dalen en te gaan zwemmen. Het zwembadje-in-de-zee is verdwenen, toen de dijk op delta-hoogte werd gebracht. We lopen verder over de kruin van de dijk, aan onze rechterhand ligt de stad Den Helder te zinderen in de zon, links van ons is de zeestraat tussen het Europese continent en het Waddeneiland Texel. Grote veerboten onderhouden een veerdienst tussen de havens van Den Helder en ’t Horntje.

Uiteindelijk komen we bij Land’s End en de veerhaven. We steken de brede weg naar het TESO-gebied over en lopen het terrein op van de oude Rijkswerf, waar vrouwliefs sigaren rokende opa ooit sloepenbouwer was! Nu is het hele terrein openbaar en zijn de gebouwen grotendeels herbestemd: musea, theater De Kampanje, cafés en restaurants, allerhande bedrijfjes. En langs de kademuren liggen mooie boten afgemeerd.

Ik kom een oud-collega tegen, Stephan P. Wat leuk! Hij adviseert ons een ijsjes-pitstop bij Kaap Hoorn. Nou, dat doen we, een advies van een heuse local nemen we graag ter harte. Het ijssalon staat bij het droogdok waarin de Zr. Ms. Bonaire wordt gerestaureerd, het oudste nog bestaande Nederlandse marineschip (een schroef stoomschip), gebouwd in Rotterdam en in 2005 van de zeebodem opgetakeld. Het heeft een lengte van 53 meter!

Terwijl we ons ijsje weglikken, verdwijnt de zon achter een dik pak wolken dat vanaf de Noordzee binnen drijft. Op ons gemak kuieren we langs de kades verder en dan door de stad naar het station.

We komen zeker en vast nog eens terug naar Den Helder. En de lokroep van Texel hebben we ook geregistreerd…

Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Bloeiende heide!

Deze maandag is een grensdag. Het is de eerste dag van de eerste werkweek van het nieuwe schooljaar (de voorbereidingsweek); en het is mijn eerste vrije dag van het nieuwe schooljaar. Dus… na een bezoek aan de chiropractor, die hard werkt om mijn rug weer in orde te krijgen, en een ochtendje rommelen in huis, rijden vrouwlief en ik naar Bergen en parkeren aan het begin van de Zeeweg (De Franschman). Vanaf het parkeerterrein daar maken we een mooie wandeling, ik schat zo’n 8 kilometer. De heide bloeit overal en staat er op de meeste plekken goed bij. De bloeiende heide is zelfs stof voor de journaals, merken wij vanavond…

We zien echter niet alleen bloeiende heide… Met name in het bos staan her en der aardig wat paddenstoelen! We zien o.a. russula’s, boleten, cantharellen, bovisten en natuurlijk tal van soorten die we niet kennen… De herfst is dus ondanks de bloeiende heide ook al een beetje in aantocht!

Hieronder een verslag in foto’s.

davdavdavdavdavsdrdavdavsdrdavdav

Geplaatst in Wandelen | Tags: | 1 reactie

Kuieren over de heide en door het museum

Het zal tegen elven zijn als we de auto parkeren onder een hoge beuk, in een zijweg van de N527 die van Bussum naar Huizen loopt. Aan de andere kant van de weg strekt zich de Blaricummerheide uit (althans wat er van over is gebleven…). We openen het klaphek en begeven ons op weg. Vanaf wandelzoekpagina.nl heb ik een topografische kaart geprint (Trage Tocht Blaricum) waarmee we goed uit de voeten kunnen om onze eigen rondje uit te stippelen. De heide staat er dit jaar op de meeste plaatsen goed bij! En… met enige regelmaat schijnt de zon. Tja, dan is het gewoon ogen open en genieten maar!

Op de Blaricumse Heide graast een schaapskudde. De schaapskooi staat aan de Oude Naarderweg, een oude, beschaduwde zandweg die de heide als het ware doormidden snijdt. Aan de noordkant van de Oude Naarderweg treffen we de kudde! De dieren staan fanatiek te grazen. Het betreft hier Drenthse heideschapen, erg mooi, met een bruin hoofd, een bruine buik en bruine poten, en met hoorns. Zo’n heidelandschap met een kudde schapen erin… nostalgie pur sang!

Onze wandeling gaat voort en we beklimmen (hahaha) de Tafelberg (hahaha)! Ten slotte wandelen we weer naar de auto.

We rijden naar het dorp Laren. Google geeft aan dat het erg druk is in het museum, en dat klopt! Bij de cafetaria staat een lange rij mensen… We gaan eerst onze spulletjes in een locker stoppen en een kijkje nemen in de museumwinkel (mooie dingen verkopen ze, maar ik houd mijn hand gedisciplineerd op de knip). Als we terug bij de cafetaria komen, is de rij geslonken. Ik neem een broodje zalmsalade en een flesje Retsina.

Voor we de tentoonstelling inlopen, kuieren we een tijdje door de nieuw aangelegde museumtuin, ontworpen door de naar het schijnt wereldberoemde tuinontwerper Piet Oudolf. Wij zijn zeer gecharmeerd van wat hij met de tuin heeft gedaan…

En dan is het toch echt tijd om het museum in te gaan om de tentoonstelling Duitse Expressionisten te bezoeken. In de zalen is het vrij druk… Veel bezoekers (over het algemeen vrij bejaard, mag ik zeggen), en er lopen een paar groepjes BSO-kinderen een speurtocht te doen. Er hangt genoeg moois om de reis naar Laren te verantwoorden…

Dit laatste doek is van Otto Dix en heet Belgisch bordeel. Het is bedoeld om aanstootgevend te zijn – en dat is het ook, vind ik. Tegelijkertijd gaat er een soort van oerkracht van uit… Fascinerend. Laat ik met een neutraal werk eindigen: een klein schilderij dat als titel Meditatie draagt, geschilderd door Alexej von Jawlensky. Ik geloof dat ik dit het mooiste vind van de hele tentoonstelling…

Zonder file-ellende rijden we weer naar huis…

Geplaatst in Cultuur, Wandelen | 2 reacties

Home

Thuiskomen na een vakantie heeft altijd iets dubbels. Vreselijk omdat de vakantie voorbij is en het gewone leven weer gaat beginnen. Vreselijk omdat je weer naar het lokale winkelcentrum moet. Vreselijk omdat… nou ja, vreselijk dus.

De andere kant is wel dat je weer heerlijk in je eigen huis bent, in je eigen bed slaapt enz. En natuurlijk kom je met een hoop herinneringen thuis… Die neem je mee zolang je verder leeft, zong Boudewijn de Groot geloof ik… En daar doen we het dan mee.

Gisteravond vertrok de Stena Brittannica keurig op tijd uit de haven van Harwich. Aan de overkant van de rivier heb je de haven van Felixstowe, die een stuk groter is. Volgens mij is Stena Line de enige rederij die gebruik maakt van de havenfaciliteiten van Harwich. En voor reizigers zonder eigen vervoer: naast de haven ligt het treinstation.

Eenmaal op zee reppen wij ons naar onze hut – een binnenhut deze keer. Omdat we pas enkele dagen geleden omboekten, waren er helaas geen buitenhutten meer beschikbaar. Dat maakt ook dat het eerste daglicht dat we zien het licht is dat door de deur van een buitenhut in de gang valt. Al om kwart voor acht begint de ontscheping, om acht uur rijden we het haventerrein af… Aan de wolken zien we dat de lucht onrustig is. Onderweg naar huis valt er menige plensbui. We rijden via schoonmoederlief (gedag zeggen en de was ophalen) en precies op het middaguur rijden we onze oprit op. Het grote uitladen kan beginnen! En daarna… uitpakken, wasmachine aan, boodschappen, bibliotheek (leuk!), aan het eind van de middag het NOS journaal. We zijn weer thuis…

Gelukkig heb ik naast de honderden foto’s die ik heb gemaakt ook wat meer tastbare herinneringen meegebracht, o.a. een Damson Porter van First & Last Brewery in Northumberland, alvast voor mijn jaardag en kerst gekregen van onze Engelse vrienden C&F. Proost!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Reisdag naar het zuiden

Buiten valt de regen met bakken naar beneden. Wij genieten van ons laatste ontbijt in The Mortal Man Inn. De auto is ingeladen, we zijn klaar voor vertrek.

De kortste route gaat over de M6 naar het zuiden. Maar dan rijd je de hele dag op de motorway en daar heb ik geen zin in. Bovendien kom je dan langs twee grootstedelijke gebieden, nl. Manchester en Birmingham. Ik heb de kaart erbij gepakt en we besluiten om via een vrij noordelijke route van west naar oost door te steken, door de Yorkshire Dales.

Vanaf Kendal volgen we de A65, tot Gargrave. Dan gaat het over smalle B-wegen via Grassington en Pateley Bridge naar Fountains Abbey. Onderweg stoppen we om in een farm shop wat kaas te kopen. And some locally brewed beer.

In de Yorkshire Dales zijn we vaak op vakantie geweest, en we beseffen dat het best een hele tijd geleden is! Hier zo rijden doet me verlangen naar weer een vakantie in dit schitterende national park!

Foutains Abbey is van de National Trust. We lunchen in de cafetaria en nemen een kijkje bij de prachtige hall en bij de abdijruïne.

Dan is het tijd om verder te reizen. Door een ongeval op de M11 (tante Hut, onze Koreaanse tomtom, kondigt aan dat “er verkeersproblemen op onze route zijn”, waarvoor dank!) rijden we vanaf Cambridge binnendoor en genieten we van de glooiende schoonheid van het platteland van Suffolk. Felle opklaringen, pittige onweersbuien.

Om 21 uur zijn we in Harwich. We worden eruit gepikt voor een security check. Vrouwlief en ik worden gefouilleerd! Ze beginnen ook met het onderzoeken van de auto, maar die zit zo propvol dat ze het al gauw opgeven. Of ik wel mijn zakmes in de auto wil laten? Tjonge jonge!

Om 23 uur varen we af. Alkmaar, we komen eraan.

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Een natte dag

Het regent als we wakker worden. Het regent terwijl we ontbijten. Het regent als we naar Ambleside rijden. Overigens niet de route van gisteren: wind en regen hebben vannacht hun tol geëist en we moeten omrijden!

Het regent als we in Ambleside op het parkeerterrein staan. Maar… na een half uur of zo wordt het wat minder. We kopen een parkeerkaartje en lopen Ambleside in. Hier liggen héél veel voetstappen van ons en toch is het elke keer weer een feest om er rond te wandelen. Een aantal winkels zijn er altijd geweest, o.a. de Spar, de Co-op, de Apple Pie (bakery and tearoom). Vele zijn er nog maar ook weer niet meer: veranderd van eigenaar, van inrichting, van handelswaar, … En elke keer zijn er ook weer nieuwe winkels.

Ambleside is ook een mooi stadje, sfeervol gerestaureerd. Het riviertje de Stock Ghyll stroomt er doorheen. Vandaag met enig volume en geweld, zo blijkt!

De allereerste keer dat ik hier kwam was er midden in de stad een overdekt bus station. Dat is begin negentiger jaren door een projectontwikkelaar omgeturnd tot een winkelcomplex. De grootste winkel in dit geheel is Gaynors, een reusachtige buitensportwinkel.

Ook vandaag struinen we hier even rond en laat ik me verleiden tot de aanschaf van twee fleeces. Bij Cunningham, ook al jaren een vaste waarde in het winkelaanbod van Ambleside, koop ik een kleine rugzak die minder druk geeft op mijn rug. Lopen met een rugzak(je) was de hele vakantie erg pijnlijk…

Bij de Apple Pie kopen we twee lekkere filled rolls met tonijnsalade. We rijden naar Elterwater, een mooi dorpje dat aan het begin van Great Langdale ligt en een prachtige pub rijk is (waar we deze keer niets zullen drinken…). We eten onze broodjes op in de auto… terwijl het regent. Als de regen stopt, kijken we rond in het dorp. De River Brathay kolkt onder de brug door!

We willen een stukje langs de rivier lopen tot waar die het meer Elter Water voedt. Dit pad was altijd al een vrij goed begaanbaar pad, maar nu is het een rolstoelpad (sic) geworden. Dat loopt natuurlijk als een trein maar het avontuurlijke is er zo wel een beetje af. Soit! Het is een mooie route, dus niet zeuren, Jacobs! Heel af en toe valt er wat meer licht op de weilanden die overigens door de overvloedige regenval hier en daar plasdras staan…

Na tien minuten stuiten we op een hindernis: de rivier is buiten haar oevers getreden en het pad staat onder water! De meeste wandelaars banjeren er doorheen, wij vinden dat wat overdreven, het water staat bijna 20 cm hoog… We hebben echt geen zin in natte schoenen!

We besluiten om terug naar het dorp te lopen. De meeste bagage zit gewoon in de auto dus ook onze sandalen. Van ander schoeisel voorzien wandelen we terug naar het ondergelopen pad. Nu kunnen we verder!

De hemelsluizen gaan opnieuw open… Maar we hebben er lol in dus we lopen verder en komen uiteindelijk bij Elter Water. Het meer is ook buiten zijn oevers getreden…

Uiteraard zetten we de camera’s aan het werk, wel van onder onze paraplu want de weergoden klotsen ruimhartig met water in het rond! We genieten echter van al dit moois… Na een tijdje keren we op onze schreden terug. Vanwege onze natte, koude voeten besluiten we de Brittannia Inn over te slaan en terug te gaan naar onze kamer in The Mortal Man Inn. Het is inmiddels ook bijna zes uur en we gaan gelijk een hapje eten. Ik kies voor lamsgebraad met een heerlijke puree, ratatouille en onion gravy. Sticky toffee pudding als toetje. En een heerlijk glas Sally Birkett Ale om alles weg te spoelen.

Sally Birkett Ale!? Jazeker. Speciaal gebrouwen (in Lancashire) voor The Mortal Man Inn. Waarom? Lees het eeuwenoude gedicht maar op het uithangbord van The Mortal Man Inn!

We kijken met buitengewoon veel genoegen terug op ons verblijf in dit hotel. Prima kamer, vriendelijke medewerkers, een warme ambiance, goed eten en drinken en… prachtig gelegen! Een aanrader!

Morgen hebben we een reisdag: van Troutbeck naar Harwich… De vakantie loopt nu echt op haar laatste benen. Snikker-de-snik-snik!!!!!!!!

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties