Het is half negen, Rak Noord ontwaakt

De titel van deze blog is een knipoog naar de titel van dat tijdloze Franse chanson, gezongen door Jacques Dutronc: Il est cinq heures, Paris s’ éveille… Zo voelde het wel toen ik op deze koude, heldere zaterdagochtend de gordijnen opentrok en me meteen naar buiten getrokken voelde worden… Op één man na, kwam ik niemand tegen. Nee, niet waar. Net voor ik weer thuis was, passeerde ik twee mannen die stonden te wachten bij de deur van de gymzaal, sporttas naast zich op de grond. Ze stonden zachtjes te praten, er kwamen wolkjes uit hun mond…

Ik prijs me gelukkig dat ik vlakbij zo’n mooie, groene stadslong woon. Ruimte en natuur om je heen hebben, is een kostbaar goed – en als je in een nieuwbouwwijk woont die zoveel groen heeft als de onze… dan kan ik alleen maar dankbaar zijn!

Geplaatst in Alkmaar, Mijmeringen, Ochtendrondje | 1 reactie

Winterwandeling en zomerse herinneringen

Het weer nodigde de afgelopen week niet altijd uit tot een flinke wandeling – en er waren ook de verplichtingen en andere drukke bezigheden… Dat verhoogt op deze zondag, die alweer nat en koud begint, de urgentie om er tóch even uit te gaan als er na de middag wat blauw tussen de wolken priemt. We rijden naar Egmond Binnen en parkeren bij de Westert.

Even komt de zon erdoor en tovert een warme gloed over het duinlandschap. Adembenemende kleuren waarvan de foto’s slechts een beperkte weergave kunnen geven, omdat je het gevoel mist van de frisse noordwestelijke zeewind die de beleving van al die kleurenpracht als het ware intensiever maakt…

Helaas blijft het bij deze scheut zon… niet getreurd echter, want het is droog en er valt genoeg te beleven. Her en der vinden we nog een groepje paddenstoelen en het spel van wind en wolken aan het uitspansel biedt een doorlopende licht- en schaduwshow…

In het bos valt de duisternis sneller dan daarbuiten – logisch. We stellen vast dat de bomen het overgrote deel van hun bladeren hebben laten vallen. Toch zit het bos nog vol kleur: het geel van esdoornbladeren, het zilver van de berkenstammetjes, de rode gloed van een paar jonge beuken, het groen van klimop…

Vandaag gaat de zon onder om 16.34 uur. Dat is best vroeg! Omdat wij nette, gehoorzame burgers zijn, zorgen we ervoor dat we vóór die tijd de duinen weer uit zijn…

Tegen vijf uur zijn we weer thuis. De zon is ondergegaan en de schemering valt. De straatlantaarns gaan aan; ook binnen doen we wat lampen aan en ontsteken we een paar kaarsen. Ik kijk in de kelderkast en duik een flesje rode wijn op die we afgelopen zomer van een wijnboer kochten die op biologische wijze druiven verbouwt en wijn maakt. Een mooie, tastbare herinnering aan de prachtige, zonovergoten wandeling die we maakten door de Gorges de la Buèges!

Het was maandag. 26 juli om precies te zijn. De zaterdag ervoor waren we ‘verkast’: van ons heerlijke, eenzaam gelegen huisje op de Causses du Quercy naar een vakantiehuisje in een oud bergdorpje boven de vallei van de Hérault, in het zuidwesten van de Cevennen. Onder een strakblauwe lucht waarin een haast mediterrane zon brandde, reden we naar het dorpje Saint Jean de Buèges. Onderweg waren we al wat wijngaarden gepasseerd…

We laten de auto achter in het mooie dorp en maken een prachtige wandeling door het dal van La Buèges naar de Pont de Vareilles, een middeleeuwse brug. En terug. Hieronder een beeldverslag.

Het is al vier uur geweest als we terug in het dorp aankomen. Voor we de wandelschoenen uittrekken, klimmen we nog naar het kasteel, dat hoog boven het dorp staat en van waar je een mooi uitzicht hebt.

Op een plein in de schaduw van een paar enorme platanen zetten we ons op een terrasje en ik geniet van een… Leffe brune. Tsja, het ‘abdijbier’ van Leffe kun je overal in Frankrijk drinken, ook hier dus. Tegenover het terras is het winkeltje van een bio-wijnboer. De deuren worden geopend en al gauw druppelen de geïnteresseerde toeristen naar binnen. Ja, ook deze meneer! Ik mag een paar wijntjes proeven en koop uiteindelijk een doosje…

Via een route hoog boven de Héraultvallei rijden we terug naar ons huisje. Vanaf de bergpas hebben we een schitterende terugblik op Saint Jean de Buèges en de vallei.

Waar de thuiskomst na een winterse wandeling al niet toe kan leiden… 😉

Geplaatst in Duinen, Vakantie | Een reactie plaatsen

Spiegelingen

Vandaag hadden we weer een prachtige herfstdag, en ik mag daaraan toevoegen: eentje met een winters randje… Immers, toen we tegen tien uur van huis vertrokken, moesten de ruiten van de auto van een dun laagje ijs ontdaan worden. Sjaal en handschoenen waren geen overbodige luxe. Maar in het zonnetje uit de wind was het zalig warm.

We bezochten twee buitenplaatsen die in Zuid-Kennemerland liggen: Beeckestijn (Velsen-Zuid, Natuurmonumenten) en Elswout (Overveen, Staatsbosbeheer). Op Beeckestijn vind je, naast een groot, natuurlijk aandoend Engels landschapspark, een geometrisch aangelegd park. Beide blinken uit in pracht en (herfst)praal… Op Elswout vind je nog de kenmerken van een Hollandsche baroktuin, maar het is toch vooral een landschapspark… In deze weblog laat ik enkele foto’s zien met waterspiegelingen… Een héél kleine greep uit de meer dan 250 foto’s die ik vandaag schoot! Deze ‘kleine collectie’ geeft al een aardige impressie van wat je te zien krijgt op deze Noord-Hollandse buitenplaatsen…

Beeckestijn

Elswout

Geplaatst in Cultuur, Wandelen | 1 reactie

Een zonnige woensdagmiddag

In tegenstelling tot de dinsdag, is de woensdag een zonovergoten dag. En ja, dit is óók november… gelukkig maar. Zo’n dag als vandaag bevestigt mijn stelling maar weer eens: we genieten zo van een zonnige dag omdat we de vorige dag de zon niet hebben gezien. Het kostbare voordeel van leven in een gematigde klimaatzone, dicht bij zee…

We laten de auto achter op de parkeerplaats en steken de weg over. Vandaag gaan we een rondje Verbrande Pan doen. Het is eigenlijk heel simpel: volg het hoofdpad, negeer alle zijpaden. Totdat je het fietspad van Gasterij ’t Woud naar Bergen aan Zee bereikt. Hier ga je rechtsaf en een paar honderd meter verderop ga je weer rechtsaf. Volg weer het hoofdpad, negeer alle zijpaden totdat je bij een beeldje komt. Buig hier mee naar rechts en ten slotte kom je weer bij de grote weg. Die steek je over en aan de andere kant ervan staat je auto. Of je fiets.

Het is al bijna half drie als we aan onze wandeling beginnen. Er drijven een paar flinken wolkenpartijen over, maar gelukkig klaart de lucht daarna helemaal op en overheerst het blauw… Het oostelijk pad langs de Verbrande Pan kennen we van lang geleden en het valt ons niet tegen: het slingert vrolijk door bos, heide en open duin en is heel afwisselend!

Onderweg zien we toch weer paddenstoelen. Vrouwlief is niet in te houden, ze legt ze allemaal vast op de gevoelige plaat. Ik ben wat zuiniger vanmiddag, maar ook ik kan het niet helemaal laten… Grote en kleine, in allerlei vormen en kleuren. De natuur is wonderbaarlijk mooi. 💚💚💚

Om stipt 16.48 uur lopen we het parkeerterrein weer op. Dat is het moment dat de zon ondergaat. En dan moet je uit het duin zijn. Goed getimed vandaag!

Geplaatst in Duinen, Wandelen | Een reactie plaatsen

Alkmaar bij nacht

Het is een grijze, sombere, kille, miezerige dinsdagmiddag in november. Je kunt wel zeggen: november ten voeten uit… Of: november volgens het boekje. En uitgerekend op die dinsdagmiddag zwerft een vriendin van me door de stad, in het gezelschap van enkele fotomaatjes… Ik ben uitgenodigd om mee te zwerven. Nadat ik mijn griepprik heb gehaald, fiets ik naar het centrum en stal mijn fiets in de Ondergrondse. Een telefoontje leert me waar het illustere groepje fotografen zich bevindt: op of nabij het Fnidsen.

Ik tref hen, turend door hun lenzen, op de brug bij het Huis met de Kogel, en vervoeg hen bij hun fotozwerftocht door de stad. Miezerige somberheid wordt drukkende schemering en ten slotte blauwzwarte avond. De schitterend ingerichte etalages van de winkels – sommige al in kerstsferen – ogen warm en aanlokkelijk. Ook de feestverlichting komt steeds beter tot haar recht. Deze fotomaatjes wonen elders, zij vinden Alkmaar een mooie en gezellige stad, en lekker compact. Dat klopt, ik ben het volkomen met hen eens. De camera’s klikken doorlopend. Hieronder een selectie uit mijn eigen foto’s…

Het bruggetje bij het Huis met de Kogel (Zijdam, Luttik Oudorp)
Bathbrug over de Voordam, tussen de Mient en het Fnidsen
Het Biermuseum met het gezellige terras van Proeflokaal de Boom
Kooltuintje
Het Waaggebouw
Luttik Oudorp vanaf de brug bij het Huis met de Kogel
Grote of Sint Laurenskerk

Ik vind het eerlijk gezegd erg leuk om met een clubje zielsverwanten, gewapend met camera’s en een goed humeur, door de stad te dwalen en foto’s te maken die ik anders niet zo gauw zou maken… Op een gegeven moment is het wel klaar; de nattigheid en de kou drijven ons naar een warmer oord. Helaas is Proeflokaal de Kleine Deugniet gesloten… maar we vinden warmte, een mooi gedekte tafel en een lekker bockbiertje van de tap in Grand Café Klunder. Zelf houd ik het bij dat biertje, ik word thuis aan de dis verwacht. De fotomaatjes echter gaan zich nog tegoed doen aan een maaltijd bij Klunder, alvorens de thuisreis aan te vatten…

Geplaatst in Alkmaar, Cultuur | 1 reactie

Opnieuw naar Diederik

Vorige week was best een sombere week: de zon hebben we niet vaak gezien. Toch gingen we er vrijwel elke dag op uit… Zo liepen we woensdagochtend een rondje in de duinen, vanaf parkeerterrein Diederik, tussen Egmond Binnen en Bakkum Noord. We maakten de blauwe wandeling en die is 7,5 km lang. Daar deden we drie uur over… Als wij eenmaal paddenstoelen (of bloemen of vogels of…) zien, dan valt ons tempo helemaal weg! Hieronder een beeldverslag; de foto’s spreken hopelijk voor zich!

Geplaatst in Duinen | Een reactie plaatsen

De Klimaatmars

Op zaterdag 6 november trok ik naar Amsterdam om een stukje mee te lopen in de Klimaatmars. Ik schreef eerder al over mijn wandeling door Amsterdam en over museum Het Schip. Vandaag deel drie van het verslag… Drieluik voltooid.

Na mijn lunch in de cafetaria van het museum loop ik nog door de net geopende tentoonstelling over de Nederlandse kunstenares en grafica Fré Cohen (1903-1943). Zij ontwierp grafisch drukwerk voor de gemeente Amsterdam, voor de socialistische beweging, vakbonden en coöperaties. De titel van de tentoonstelling: “Vorm en idealen van de Amsterdamse School”. Ik bespeur echter onrust in mijn lijf, ik wil op tijd in het Westerpark zijn om… nog een bockbiertje te drinken bij Troost en tóch op tijd te zijn om nog een klein stukje mee te lopen met de Klimaatmars.

Hieronder een kleine greep beelden van de tentoonstelling, die overigens tot september 2022 loopt – tijd genoeg dus om terug te keren en alles op mijn gemakje te bekijken! Behalve veel grafische ontwerpen maakte Cohen ook aardige schilderijtjes!

Voordat ik er echt de pas in zet, maak ik nog een rondje over het parkachtige Spaarndammerplantsoen met z’n fraaie flatgebouwen…

Door de Zaanstraat loop ik naar het tunneltje onder het spoor… Aan de andere kant hoor ik al muziek. De straten zijn nat, het heeft een tijdje gemiezerd en het gaat opnieuw regenen. Ik zoek de warmte op van het proeflokaal van Brouwerij Troost. Ik bestel een bockbiertje en drink mijn glas rustig genietend leeg… Overigens vind ik € 4,90 voor 25 cl bier wel aan de prijs! Waarschijnlijk NAP = Nieuw Amsterdams Prijsniveau.

Het is droog als ik weer naar buiten loop. Ik begeef me richting het geluid dat van verre aankondigt dat er een rumoerige optocht aan komt lopen! De politie is aanwezig maar niet massaal. Ach, hoort er allemaal bij, bij een demonstratie.

Ik loop de demonstranten een stukje tegemoet en voeg me bij hen. Zingend en scanderend loopt de massa naar een groot veld in het Westerpark. Zeker 40.000 mensen verkondigen de urgente boodschap dat de mensheid nú moet ingrijpen om klimaatellende en uitputting van Moeder Aarde te voorkomen… Een jong stel heeft op een groot vel papier de gevolgen voor Nederland in beeld gebracht. Hun kaart krijgt veel aandacht – ze maakt duidelijk wat de consequenties zijn van de stijging van de zeespiegel!

Ik schrijf dit stukje ruim een week later, op zondag 14 november. In Glasgow is twee weken gepraat door 200 landen. De slotverklaring straalt onvoldoende vastberadenheid uit. Goede intenties genoeg, maar als het er op aan komt, is de wereld niet in staat het probleem van de opwarming en de uitputting van de aarde te adresseren. Ik was en blijf somber gestemd… Mijn enige hoop blijft gevestigd op een nieuwe generatie politici en ondernemers die wél visie hebben en wél daadkrachtig zijn… maar ik vrees dat zij te laat de touwtjes in handen zullen krijgen… Zij die het nu voor het zeggen hebben, zijn veel te veel gehecht aan hun economische en/of hun machtspositie! Ze DURVEN niet.

Ik luister een tijdje naar de toespraken maar vind ze niet inspirerend. Net als bij de regeringsleiders in Glasgow, wordt er teveel blablabla verkocht, om met Greta Thunberg te spreken. Ik druip af. Te voet wil ik naar station Sloterdijk lopen… en zo geschiedt. Een aardige wandeling, ik kan niet anders zeggen.

Geplaatst in Cultuur, Persoonlijk | 1 reactie

Het Schip

Op de website van Museum Het Schip staat het volgende vermeld.

De Amsterdamse School is een kunst- en architectuurstroming die, ondanks de naam, overal in Nederland voorkomt. Het is een stroming die nauw verweven is met de opkomst van goede volkshuisvesting door woningbouwcorporaties.

Museum Het Schip is één van de twee locaties waarin wordt verteld over de Amsterdamse School. Het museum bevindt zich in een fantasievol volkswoningbouwcomplex in Amsterdam West, dat is ontworpen door architect Michel de Klerk. Dit expressionistische woonblok is in 1919 gebouwd voor woningcorporatie Eigen Haard. Door de vorm is het gebouw in de volksmond Het Schip gaan heten. Het museum is vernoemd naar het gebouw. Het behoort tot de top van de Amsterdamse School, een stroming in de bouw en sierkunst die zich over heel Nederland verspreidde.

En daarmee is het belangrijkste verteld over dit museum. Hoewel… Het Schip heeft nóg een museum onder zijn hoede: De Dageraad. Ook daar wordt het verhaal van de Amsterdamse School verteld. Museum De Dageraad bevindt zich in de Burgemeester Tellegenstraat in De Pijp. Op mijn lijstje gezet!

Op zaterdag 6 november verkende ik een stukje Amsterdam en bezocht ik Het Schip. Ik was in de hoofdstad om een stukje mee te lopen met de Klimaatmars en had vrijdagavond al een kaartje besteld voor het museum. Ik werd om 12 uur verwacht en arriveerde iets daarvoor. Mijn corona QR-code en Museum Jaarkaart werden gecheckt en wel bevonden. Op het middaguur verzamelden zich enkele mensen op de hoek van de Zaandamstraat en de Oostzaanstraat. Een aardige jongeman stelde zich voor als onze gids en liet ons meteen binnen in het oude postkantoor, dat a.h.w. de boeg van ‘het schip’ vormt.

Het postkantoor vervulde een belangrijke rol. Arbeiders werden in de 19de en begin 20ste eeuw meestal uitbetaald in de kroeg, die eigendom was van de baas. Het gebeurde vaak genoeg dat manlief straalbezopen en met een (bijna) leeg loonzakje thuis kwam! Om dat te voorkomen, werden de salarissen van de gezinnen uit deze buurt naar het postkantoor gebracht en daar uitbetaald. Dat betekende dat er in de kluis onder het postkantoor vaak veel baar geld was opgeslagen – dit postkantoor is het meest overvallen postkantoor van Amsterdam!

Binnen is alles gericht op de arbeider die vaak ongeschoold was en dus ook niet kon lezen. De architect heeft er alles aan gedaan om symbolen (zeg maar een soort pictogrammen) te verwerken in zijn architectuur. Ze verwijzen naar de functie van het gebouw of dragen een duidelijk boodschap! Zo is het plafond afgewerkt met een getande rand – net als postzegels! De sierbies op de muur is de afbeelding van een rol postzegels (toevallig ook door deze architect (Michel de Klerk) ontworpen.

De deur waarlangs je naar het kantoor van de postmeester kunt lopen maar waarachter zich nóg een deur bevindt met daarachter de trap naar de kelder en de kluis, is voorzien van een duidelijk ‘Verboden toegang’. En weet dat er hard wordt opgetreden als je dit verbod negeert!

Vanuit dit postkantoor kun je ook bellen. In de ruime telefooncel hangt een toestel. Aan de buitenkant vind je weer de nodige symboliek: zo herken je een ouderwetse telefoonpaal met dwarslatten waarop de porseleinen isolatoren staan… Je ziet ook een vogeltje afgebeeld; de boodschap is: weet dat de telefoniste, die elders in dit kantoor de verbindingen tot stand brengt, kan meeluisteren!

We mogen overal in het kantoor rondkijken, alleen de kelder is niet toegankelijk. Vervolgens neemt de gids ons mee naar het binnenplein van het museum waar in een container een krotwoning is nagebouwd. Schrijnend is de woonsituatie van arbeiders in de 19de eeuw geweest! Wie maar ergens ruimte had, timmerde ergens een piepkleine woning waar een heel gezin met vaak meer dan tien kinderen moest hokken. Zonder stromend water, zonder WC, zonder kachel… Je kunt het je in feite niet voorstellen, als je in beschouwing neemt hoe luxe de meeste Nederlanders tegenwoordig wonen, al kun je aan iemands woning nog steeds aflezen tot welke economische klasse hij of zij behoort. Dat er sociale woningen nodig waren – volkshuisvesting – moge wel duidelijk zijn…

De volgende etappe van onze rondleiding is een flat in Het Schip, die is ingericht met meubilair uit de jaren ’20 van de vorige eeuw. De gids vertelt er eerlijk bij: de meeste arbeiders zullen er toen niet zo fraai bijgezeten hebben. Wij, de bezoekers, de meeste van mijn leeftijd, ervaren het interieur dan ook meer als gelijkend op dat van onze grootouders… jaren ’50 zeg maar. Sfeervol is het echter wel.

De flat die we bezoeken, is van een iets groter type dan de meeste flats in het complex, en dat heeft te maken met het feit dat hij onder ‘het torentje’ ligt, waardoor de architect wat moest afwijken van de normale afmetingen vanwege de vormgeving van het gebouw, die, zoals je ziet op de foto hieronder, best wel bijzonder is te noemen! Vanuit de museumflat kun je trouwens met een trap naar de eerste verdieping, naar de kantoorruimtes van het museum, en vandaaruit vertrekt een smalle trap naar de punt van ‘het torentje’. En ook daar mochten we gaan kijken!

Na de rondleiding ga ik lunchen in de sfeervolle cafetaria van het museum. Ik geraak er aan de praat met een dame – die ook in ons groepje meeliep – uit Nijmegen, ze is docente psychologie aan de Radboud Universiteit. Dan is het tijd om af te zakken naar het Westerpark…

Ik besluit deze blog met een paar foto’s van de prachtige versieringen en details van het volkshuisvestingscomplex Het Schip. Een kleine greep slechts… Ik heb veel zin om op een mooie lentedag terug naar Amsterdam te komen en hier bij Het Schip eens een hele dag rond te kijken!

Wordt vervolgd.

Geplaatst in Cultuur | 2 reacties

Westelijke Eilanden en Spaarndammerbuurt

Zaterdag 6 november, vandaag worden in veel steden, overal ter wereld, klimaatmarsen gelopen. Zo ook te Amsterdam. De datum staat allang in mijn agenda. In verband met de ‘raketterende’ coronacijfers, zie ik er een beetje tegenop om mee te lopen in een demonstratie, dus bedenk ik een list… Ik maak er een dagje Amsterdam van en ik zorg ervoor dat ik het einde van de demonstratie meemaak die plaatsvindt in het Westerpark.

Dat geeft mij de gelegenheid om een deel van onze hoofdstad te verkennen dat ik niet ken én een bezoek te brengen aan een museum dat reeds lange tijd op mijn verlanglijstje staat… Ik bedoel het stukje Amsterdam dat je vanuit de trein ziet als je tussen Amsterdam Sloterdijk en Amsterdam Centraal reist. Op de kaart heet het daar de Westelijke Eilanden en de Spaarndammerbuurt. En het museum is Het Schip.

Ik stal mijn fiets in de stalling bij station Alkmaar Noord, een station dat onlangs volledig herbouwd is en nu nóg tochtiger blijkt te zijn dan voorheen, iets wat ik eerlijk gezegd niet voor mogelijk had gehouden… Al gauw komt er een trein aan en die brengt me naar Amsterdam CS. De rustige coupé waarin ik ben gaan zitten, vult zich verder in elk station waar de trein stopt. Er zijn al demonstranten aan boord! Ik ben blij als we zijn gearriveerd, ik het station uit ben gelopen en het mondkapje af kan. Ik sta aan de oevers van het IJ en geniet van de frisse lucht die van over het water komt aanwaaien. Veerboten varen af en aan. Aan de overkant, op Noord zeggen ze geloof ik, is het Eye Filmmuseum een echte blikvanger.

Ik verlaat het station en loop in westelijke richting langs het water (De Ruijterkade). Voorbij de veerboten passeer ik een fietsenstalling: één fiets trekt onweerstaanbaar de aandacht… Zoiets zie je waarschijnlijk alleen maar in een grote Nederlandse stad als Amsterdam. Op straat zal de berijder – waarschijnlijk een dame maar dat weet je natuurlijk niet zeker – vast heel veel bekijks hebben.

Ik volg de kade tot de weg een bocht naar links maakt; ik kom langs de voormalige sluizen die naar het Westerdok voeren. Van oude architectuur is hier weinig te bespeuren, het is modern en eigentijds wat de klok slaat… Sommige gebouwen zijn echte eye catchers, andere ogen wat gewoontjes of zelfs saai. Boven op een oude draaibrug is een ‘glazen doos’ gebouwd: ze huisvest een restaurant. Creatieve geesten gebruiken elk stukje van de stad waar iets te bouwen valt! Ik mis hier wel aandacht voor groenbeleving…

Ik loop over de Westerdokskade die onder het spoor doorgaat. Boven mijn hoofd liggen zeker 8 à 10 sporen naast elkaar! Dit is architectuur en techniek uit een heel andere tijd!

Ik kom uit op de Haarlemmer Houttuinen. Hier heerst een volkomen andere sfeer, ben je opeens in de oude stad. Er staan mooie 17de eeuwse huizen. Ik steek de Prinsengracht over en keer meteen terug, weer het spoor onderdoor om uit te komen op de Westelijke Eilanden.

Met aan mijn rechterhand het Westerdok, loop ik het Bickerseiland op. Ik heb ooit een roman gelezen die zich afspeelt op deze plek in Amsterdam, maar verdorie, mijn geheugen laat me volkomen in de steek, ik weet alleen nog dat ik het een sfeervol, mooi boek vond en dat in de titel het woord zondag voorkomt…

Via de Grote en de Kleine Bickersstraat kom ik op het Prinseneiland. Hier staan schitterende pakhuizen, prachtig gerestaureerd en omgetoverd tot – fraaie, zo beeld ik mij in – appartementen. Het voelt op deze grijze, soms wat druilerige zaterdagochtend als een dorp: zo rustig, zo stil.

De Galgenstraat steekt de Prinseilandsgracht over. Ik ga meteen rechtsaf, blijf langs het water lopen. Oud en nieuw staan hier redelijk broederlijk en in acceptabele harmonie naast en door elkaar. Een hoog gebouw trekt al enige tijd opdringerig de aandacht: het steekt overal bovenuit. Dit markante gebouw heet Pontsteiger en is gebouwd bij de Pontsteiger. Je kunt er luxe appartementen huren en er zit een hotel in. Vast niet gericht op de beurs van een arme onderwijzer…

Op het Zoutkeetsplein staat een leuk kunstwerkje. Het is van de hand van ene Merijn Bolink en is in 2005 op het plein geplaatst, toen dat was gerenoveerd. Er vallen een paar dingen meteen op: het gaat om drie totaal verschillende apen (diersoort, materiaal, grootte), ze hangen aan/tegen de tafel en de gelaatsuitdrukking is zeer menselijk en dus herkenbaar… de verveling spat eraf! En dat die drie apen dan aan een tafel op een plein hangen – geweldig, humor!

Ik volg de Houtmankade en voor mij torent het gebouw Pontsteiger weer boven alles uit. Van hieruit zie je goed hoe het gebouw in mekaar steekt…

Ik nader mijn doel: museum ’t Schip. Ik schiet de Nova Zemblastraat in waar naast nieuwbouw ook flats staan die ik in de 20’er à 30’er jaren van de 20ste eeuw plaats… Ze doen me denken aan villaatjes van kort na de eeuwwisseling, die je her en der in het Gooi treft.

Ik moet ook nog door een buurtje met opvallend veel nieuwbouw. Er is gebruik gemaakt van een lichte steen, overal is water en langs het water is groen aangeplant: een buitengewoon prettig wijkje! Ik steek de Spaarndammerstraat over – weer zo’n gezellige straat met kroegen en winkels – en arriveer in de Zaanstraat, die parallel loopt met de spoorbaan. Aan de andere kant van het spoorwegtalud ligt het Westerpark. Op de hoek van de Zaanstraat en de Polanenstraat staat een voormalig gemeentelijk badhuis, voorzien van drie ingangen: voor de vrouwen, voor de mannen, voor de kinderen.

Voorbij het badhuis staat weer een hele rij nieuwbouw en dan… BAM! WOW! Volkshuisvesting onder architectuur van de Amsterdamse School… Michel de Klerk, gebouwd in 1913-1914!

Prachtige flatgebouwen staan om het parkachtig Spaarndammerplantsoen. Hier wil ik wel wonen, geloof ik, al heb ik er geen idee van hoe de flatjes zelf eruit zien. Waarschijnlijk vrij klein… Ik sta nu vlakbij nog een ander sociaal woningbouwproject: in de volksmond heet dat Het Schip. Het is eveneens door Michel de Klerk ontworpen en is in roodoranje baksteen gebouwd. In de Oostzaanstraat stond in 1919 al een lagere school. Het Schip is daar omheen gebouwd. In 2016 is het schooltje opgeheven; de klaslokalen zijn omgetoverd tot een museum dat aandacht besteed aan de Amsterdamse School en aan de volkshuisvestingsprojecten in deze wijk. Het is kwart voor twaalf en ik stap het museum binnen.

(wordt vervolgd)

Geplaatst in Cultuur | 3 reacties

From the doorstep

Als we in Groot-Brittannië een vakantiehuisje huren, dan vinden we het altijd een pre als er in de omschrijving staat: “Walks from the doorstep“. Maar in zekere zin wonen wij ook wel zo groen dat we met enige creativiteit walks from the doorstep kunnen maken… Je proeft wel enige reserve… en dat heeft te maken met het feit dat ik wandelen associeer met onverhard. Ik houd er niet van om op asfalt te lopen… Vandaag maak ik een uitzondering. Geïnspireerd door een post op Facebook van een oud-collega, maak ik de Twee vlotbruggen wandeling. Jawel, from the doorstep.

Vanuit onze wijk loop ik over het bruggetje en pik de bewegwijzering van het Wandelnetwerk Noord-Holland op. Via het Rakpad en het Waterpaspad wandel ik naar de Kanaaldijk. Het is bijna half vier; na een stralende ochtend hadden we een regenachtige middag, en nu lijkt het wat droger te worden… Het drupt nog maar ten noorden van Alkmaar is blauwe lucht te zien!

Ik wandel niet graag langs het kanaal, zeker niet rond deze tijd. Het is druk op de N9 die aan de overkant loopt, en door het natte wegdek maakt het verkeer extra veel lawaai, wat ook nog eens komt aanwaaien met de noordwestenwind. De Gouden Engel leidt de aandacht af. Wat een mooie molen is dat toch – en wat leuk dat de molenaar en zijn vrouw onze buren zijn! Op de plek waar de huidige molen staat, stond lang geleden ook een molen: De Koe. Die is in 1930 gesloopt toen de bedrijvigheid zich al eerder had verplaatst naar de iets verderop gelegen maalderij. De erven Bos hebben ervoor gezorgd dat Koedijk weer een eigen korenmolen kreeg. De naam De Gouden Engel is ontleend aan het traditionele Koedijker Sinterklaasfeest, het Gouden Engelfeest, dat op 31 december werd gevierd.

Ik loop verder. De meeste huizen aan de dijk staan er wel langer dan vandaag, al zijn er heel wat die de afgelopen jaren zijn opgeknapt, uitgebouwd of zelfs compleet zijn afgebroken en herbouwd… Op de plek waar het Daalmeerpad uitkomt op de Kanaaldijk (Kerkelaan), staat het voormalige raadhuis, nu kantoor- en woonruimte.

Ik loop de Kerkelaan even op… Daar staat het houten kerkje van Koedijk. Het doet geen dienst meer als kerk en is onlangs verkocht. Ik heb geen idee wie het bijzondere gebouwtje heeft verworven en wat de nieuwe bestemming wordt… Naast het kerkje staat een stalen klokkentoren. En bovenop die toren valt mijn oog op… twee vergulde duiven! Zij horen bij de 24 vergulde duiven die de Friesebrug sierden. Omdat die steeds werden gejat, zijn de vergulde duiven vervangen door ijzeren duiven en verspreid over de stad. Twee van hen zitten dus hier. Ook op de bibliotheek bij De Mare zit er een (of twee?). Een leuk idee om die vergulde duiven te ‘verstoppen’ in de stad! Een vriendin van me schreef er onlangs over op haar weblog.

Ik loop verder langs het kanaal tot ik bij de Sportlaan kom, daar ga ik rechtsaf, Koedijk in. Ik kom langs obs De Zandloper, de Koedijker dorpsschool waar ik lang geleden aanschoof voor vergaderingen van de Gemeenschappelijke Medezeggenschapsraad (GMR) – ik werkte toen op obs De Griffel, die – nu alweer 20 jaar geleden – werd gesloten… De toenmalige directeur van De Griffel, Rob Los, werd directeur op De Zandloper… Zo is er een bescheiden link tussen deze dorpsschool, die mooi in het groen staat, en mijn persoon.

Ik loop om de school heen, passeer langs wijkcentrum De Rietschoot en aan de andere kant ervan kom ik via een bruggetje in de Burgemeester W. Kooimanstraat. Dit is de Oostwijk van Koedijk waar de laatste tijd nogal wat over te doen is geweest. De 30 woningen in dit straatje zijn de eerste sociale huurwoningen van Koedijk die dankzij de Woningwet van 1901 door de in 1919 opgerichte woningbouwvereniging Koedijk konden worden gebouwd. Inmiddels zijn het ook de laatste vooroorlogse volkswoningen in Koedijk. De huidige eigenaar, de koloswoningbouwvereniging Woonwaard, wil de huisjes slopen, maar dat is tegen het zere been van de bewoners van Oostwijk. Inmiddels zijn de sloopplannen opgeschort. De Historische Vereniging Koedijk, de Historische Vereniging Alkmaar en de Erfgoedvereniging Bond Heemschut hebben een verzoek ingediend om de 30 woningen in Oostwijk aan te wijzen als beschermd dorpsgezicht en/of om een aantal huizen in de Burgemeester W. Kooimanstraat als gemeentelijk monument aan te wijzen. Eerlijk gezegd zien de huisjes er best onderkomen uit: Woonwaard heeft ze behoorlijk verwaarloosd! Ik begrijp goed dat de bewoners strijden voor hun wijk: hier schijnt een kleine, hechte gemeenschap te wonen en met de sloop van zo’n wijkje wordt ook zo’n gemeenschap gesloopt…

Ik moet nu het Noordhollandsch Kanaal over. Normaal kun je dat met de (moderne) Rekervlotbrug, maar die is twee jaar geleden aangevaren. Er gaat nu tussen beide oevers tijdelijk een pontje voor fietsers en voetgangers heen en weer…

Aan de overkant loop ik onder de N9 en de parallelweg door en loop de polder in. Eindelijk gras onder mijn zolen! Het gras is goed nat en binnen de kortste keren voel ik andermaal het water in mijn schoenen sijpelen. Ik neem me voor die schoenen thuis goed te drogen en dan weer eens stevig in te vetten!

Het fietspad en het grasdijkje ernaast lopen weg van de N9. Gaandeweg maakt het geraas van het verkeer plaats voor de rust van het platteland… een verademing! Het fietspad komt uit op de Baakmeerdijk, die ik oploop richting Bergen. Ik passeer ’t Baken, een heel smaakvol verbouwde hoeve…

Voorbij de boerderij van Ger, waar je in een winkeltje bij de boerderij verse melk kunt kopen (alsook vla, hangop, chocolademelk, kaas enz.), ga ik linksaf. En weer voel ik het gras onder mijn zolen. En het water mijn schoenen binnen sijpelen… Maar dat is niet erg – ik heb er veel voor over om onverhard te lopen! Ik ben nu in de Zuurvenspolder… Wegens duisternis en slecht weer is het er al een hele tijd niet van gekomen om hier ’s morgens vroeg met buurman Theo een rondje te lopen.

De schemering valt… In de polder is het stil, ik ben de enige wandelaar. Wel staan er – kletsnatte – koeien in het weiland en verderop grazen IJslandse paarden.

Ik ben net voorbij de paarden, als ik luid gehinnik hoor. Ik kijk om. Twee dieren staan met hun konten tegen mekaar. Die twee hebben ruzie. Ze duwen en ze trappen er flink op los, ik zou er niet graag tussen staan, het gaat er hard aan toe! Een ander geluid trekt mijn aandacht: geratel. De eigenaresse van de paarden loopt over het graspad en trekt een rolcontainer met voer voor de paarden achter zich aan. De ruziemakers zijn afgeleid… Voor mij uit vliegt een schim op van een paaltje: een valkje! Het is té donker om een foto te maken…

Het pad komt uit op de Oosterdijk. Ik ga rechtsaf, richting de Kogendijk. Ik ontwaar beweging in de lucht: grote groepen spreeuwen vliegen over, richting de Kleimeer waar ze in het riet zullen overnachten…

Aan de Oosterdijk staat een charmant huisje, niet eens zo oud. Er woonde een eenzame man die schapen hield. Ik heb ‘m al jaren niet meer gezien. Het huisje staat er nog altijd bij alsof hij elke dag kan terugkeren, maar ik heb ook al opgemerkt dat er soms paardentrailers staan. Nu ik langs loop, staat er een vrachtwagen voor paardenvervoer en meerdere auto’s, sommige met een paardentrailer. Aan de overkant van het dijkje zie ik dat er een paardenbak is aangelegd… Het lijkt erop dat de paarden de koeien aan ’t verdrijven zijn uit deze polders… Er is waarschijnlijk meer geld met paarden te verdienen dan met koeien!?

Het is donker als ik ons wijkje weer inloop. Ik stap ons warme, gezellige huis binnen. De natte schoenen zet ik op een warm plekje om te drogen. Boven trek ik mijn doorweekte sokken uit en was mijn voeten. Droge sokken en pantoffels aan, naar beneden, en een biertje open… Het leven is mooi!

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie