Saturday night in Rhyd

Het is zaterdagavond. De houtkachel brandt en verjaagt de vochtige kilte die in het huisje hing toen we 2 uur geleden aankwamen. Af en toe een roffel tegen de ruiten, de laatste stuiptrekkingen van storm Brian. We zijn in Rhyd, zo klein dat de tomtom het niet kent. Het dichtstbijzijnde dorpje is Garreg, iets verder weg en wat beter bekend liggen Porthmadog (aan zee) en Blaenau Ffestiniog (leistenen mijndorp). This is Wales. Dyma Gymru (volgens Google Translate).

Vanmorgen ging de wekker om half zes. Dat gebeurt alleen maar in een vakantie! Een uur later reden we over de A9 naar Schiphol. Het is elke keer weer een wonderlijke sensatie om vanuit de regen door laaghangende wolken naar het zonovergoten bovenwolkse te schieten!

De landing was pittig, de piloot kreeg spontaan applaus toen het toestel veilig op de tarmac was geland! De bagage kwam vlot en een shuttle bus bracht ons naar het Car Rental Village. Wij huren altijd via Sunny Cars, een autoverhuurbedrijf dat met de ANWB samenwerkt. Je weet nooit welke partner ze ter plekke hebben, dat wisselt namelijk. Deze keer was het – helaas – weer Europcar. Ik hield mijn hart vast, want elke vorige keer met Europcar was er hommeles! En ja hoor… De sleutel paste niet op de auto die op de aangewezen plek stond. Tweede poging, nu wel een auto met de passende sleutel. Wij hebben met schade en schande geleerd dat je je huurauto minutieus moet onderzoeken op schade aan carrosserie en wielen/banden (en overal foto’s van maken). Wel verdorie: een schroef in de linker achterband!! Als je dat niet opmerkt, kost het je £ 450,- (zelf meegemaakt!!) want ze beweren doodleuk dat er vier nieuwe banden onder moeten, voor de veiligheid (en eerlijk gezegd geloof ik daar geen snars van, ze verhuren die auto gewoon opnieuw en proberen de volgende huurder precies hetzelfde te lappen). Dus weer naar ’t kantoor, excuses (aanvaard), wel een grotere auto als pleister op de wonde. Afijn, meer dan een uur later…

Erddig was onze eerste bestemming. Een mooi huis van de National Trust in de buurt van Wrexham. Deze maand is het appelmaand. Vier weekends lang is er vanalles te doen met en rond appels. In de boomgaarden van Erddig staan 148 verschillende soorten appelbomen. Vandaar…

Het is snertweer en de bezoekersaantallen vielen vandaag vies tegen. We keken rond in de NT-shop, smulden van een lekkere lunch in het restaurant, bezochten het huis met zijn unieke verzameling huisraad, genoten van onder onze paraplu’s van een uitstekende brass band die onder een tent op het gazon zat te spelen voor ons en voor de vallende blaadjes, bewonderden de Apple Display en kochten een paar flesjes ter plekke geperste cider en een zakje stoofappels.

De reis ging verder. We deden boodschappen in een Morrison’s supermarkt en reden dan nog anderhalf uur door groene valleien en tussen ongenaakbare bergen wier toppen onzichtbaar waren door regennevels en laaghangende wolken… Af en toe kletterde de regen met bakken naar beneden, de wind rukte aan de auto. Gelukkig konden we tussen twee buien in de bagage naar binnen dragen…

We warmen ons aan een glaasje vlierbessen port likeur. De vakantie is nu echt begonnen!

Advertenties
Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Antropo…watte?

Mijn nieuwe baan op de vrijeschool voert mij een nieuwe wereld in: die van de antroposofie. De leer van Rudolf Steiner, zullen we maar zeggen. Op school zie ik in de praktijk dat bepaalde dingen echt anders zijn dan op de scholen waar ik tot op heden heb gewerkt.

Zo beginnen we de dag met een spreuk, zowel in het team als in de klas. De kinderen krijgen euritmie. Er is veel aandacht voor kunstzinnige vorming en ambachtelijke vakken. Over alles wordt nagedacht. Alles wordt vanuit eerbied benaderd. Leerkrachten maken bij voorkeur hun eigen lessen. Er worden dagelijks verhalen verteld: sprookjes, Griekse dagen en legenden, het Oude Testament, de Edda, … De term ‘onderwijs voor hoofd, hart en handen’ komt uit de antroposofie.

Maar wat is nou de achtergrond van dit alles? Antroposofie, wat is dat!? Daar wil ik graag een antwoord op hebben, dat vind ik buitengemeen interessant.

Gisteren en vandaag genoot ik van de eerste (van acht) tweedaagsen die mij met deze wijsheid gaan voeden. In een groep van twaalf mensen uit onderwijs en geestelijke gezondheidszorg dompel ik me onder in de wereld van de antroposofie. De opgedane kennis verbinden we met onszelf en met de organisatie waar we werken. Een verrijkende ervaring… in een prachtige oude villa in Zeist.

De komende vier weken laat ik alles bezinken en ga ik aan de slag met de opdrachten. Hoe ik dat ga combineren met mijn drukke werkzaamheden op school, moet ik in de herfstvakantie maar eens rustig uitpuzzelen. Nu eerst de nacht in en morgen van de zondagsrust genieten.

Geplaatst in Antroposofie | 1 reactie

Brood

Gisteren speerde ik van school recht naar De Gouden Engel, ‘onze’ molen in Koedijk. Vincent van der Wolf gaf er een workshop desembrood.

De cursus begon om 17 uur. We werden hartelijk ontvangen met koffie, thee en heerlijke, door Judith gebakken koekjes (te koop in de molenwinkel!). Vincent had een deeg voorbereid (8-15 uur rijstijd…) en daar begonnen we mee: verdelen in vier, even licht kneden en dan in een rijsmandje. Een half uurtje later moest het deeg met een paar slagen ‘op spanning’ worden gezet en werd het afgedekt en weggezet voor de tweede, veel kortere rijsbeurt.

Andere Vincent, de molenaar, gaf uitgebreid uitleg over de graansoorten die hij ambachtelijk maalt, en natuurlijk over de molen.

Er luidde een belletje, de soep werd opgediend. Twee zalige soepen met vers desembrood en echte roomboter erbij… Eenvoudig en (h)eerlijk eten.

Toen was het de beurt aan de zeven cursisten om een deeg te gaan maken. Onder de deskundige leiding van Vincent (de bakker) knoeide ik een deeg in mekaar. Het zag er hopeloos uit, maar toen kwam Vincent erbij en met zijn toverhanden zag mijn deeg er opeens super echt uit…

Intussen waren de vier broden waarmee we begonnen waren, gebakken. Onweerstaanbaar, die geuren, en binnen de kortste keren zat iedereen te smullen van kraakvers brood… Wat overbleef werd verdeeld en ging mee naar huis (mijn ontbijt en lunch!). Ook het eigen deeg kregen we mee alsook een potje desem…

Het was een waanzinnig interessante avond, in december wordt er nog een gegeven. Een aanrader!

Ben ik nou om en ga ik voortaan mijn eigen brood bakken? Nee… daar heb ik helaas niet echt de tijd voor. Maar ooit hoop ik het wel te gaan doen.

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties

Hagelslag

Vorige week, ik denk dat het zondagochtend was, kreeg ik een schok te verwerken. Ik spendeerde het weekend met een flinke groep vrienden in Les Gattes, een natuurvriendenhuis hoog op een Ardeens plateau.

Omdat griezelen het thema van de Kinderboekenweek is, had ik als smaakmaker uit onze Albert Heijn wat typisch Nederlandse producten meegenomen, o.a. een potje kokosbroodpasta en een potje caramel-stroopwafelpasta. Daarnaast had ik ook een pak AH ontbijtkoek en doosjes De Ruijter hagelslag en vlokkenfeest in het winkelmandje geladen, deze laatste niet zozeer als griezelproduct dan wel omdat het acceptabel broodbeleg is.

Rotsvast is mijn overtuiging dat er geen betere chocolade is dan de Belgische en dus ook geen betere hagelslag dan die van Callebaut.

Na het ontbijt op zondagochtend merkten enkele vrienden op dat de Nederlandse hagelslag veel lekkerder is dan de Belgische. Deden ze dat nou uit medelijden met mij omdat ik al zoveel jaren in Nederland woon!? Ik stond al klaar om ze met iets van deze strekking van repliek te dienen, toen de woordvoerder van de tafel zijn boodschap bloedernstig herhaalde en ik geen andere conclusie kon trekken dan dat zij het meenden…

Volkomen in verwarring reisde ik die middag terug naar mijn woonstede. En tijdens de wekelijkse boodschappen gisteren ging het mis: ik kocht een pak De Ruijter hagelslag, puur, en versierde daar vanmorgen mijn brood mee. De conclusie moge luid en duidelijk klinken: er is geen hagelslag als Callebaut hagelslag. Hoe worstel ik mij in godsnaam door een pak De Ruijter heen!?

Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

Goudbruin riet

Vandaag werkte ik maar een half dagje… Om half twee pikte ik J. op bij station Noord en we reden naar het Vlasgat. Vandaar maakten we een heerlijke wandeling om de Kleimeer en door het Geestmerambacht. Af en toe zeilden er wat buitjes langs, voordat we doorhadden dat het ging regenen, waren ze alweer voorbij. De kleuren waren prachtig in het zachte najaarslicht. Vooral de goudbruine gloed die over het riet lag, kon mijn oog bekoren…

Voorwaar voor herhaling vatbaar, zo’n wandeling na een ochtendje werken!

Kleimeer 2017-10-06 01

Kleimeer 2017-10-06 02

Kleimeer 2017-10-06 03

Kleimeer 2017-10-06 04

Kleimeer 2017-10-06 05

Kleimeer 2017-10-06 06

Toen we op een bankje zaten te rusten, kwam onderstaande groene jongen op mijn hand zitten. Ik schrok en gooide het beest tegen de grond. Toen ik zag dat het ‘maar’ een sprinkhaan was, nam ik hem voorzichtig op en zette hem op de bank om hem op de foto te zetten. Ik was erg onder de indruk van de ‘doorn’ die aan zijn onderlijf vastzit. Zou hij die gebruiken om mee te steken?

Kleimeer 2017-10-06 07

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

De pieper

Men vond hem, alweer enige tijd geleden, in Zuid-Amerika, als ik me niet vergis. Hij is voedzaam en lekker, en mislukte pieperoogsten hadden hongersnood en kleine volksverhuizingen tot gevolg. Men kan er naar ’t schijnt jenever van stoken, bindt de saus met zijn meel, frituurt flinterdunne schijfjes tot een populair zoutje dat in eindeloze smaakvarianten te koop is. Men kan ermee knutselen, met kan hem koken, bakken, frituren, pureren, grillen met of zonder jacket, met kan hem vullen en raspen en overgieten met kaas- of roomsaus, piepersalade is een heerlijkheid bij de barbecue enz. Er komt zowat geen einde aan de lofzang op de pieper. Ik voeg eraan toe: je kunt er ook bier mee brouwen en dan ben je een held want dan ga je de strijd aan tegen voedselverspilling. Een mooie gedachte, jammer wel dat het pieperbier niet in een statiegeldflesje zit. Lekker is het wel. Echt waar.

Geplaatst in Cultuur | 1 reactie

Ochtend

De straat van mijn moeder,
Waaruit ik geboren ben,
Waarin in driemaal heb gewoond,
21 – 35 – 37,
Een eeuwigheid geleden…

Door die straat loop ik
Het warme ochtendlicht
Strooit zijn gouden stralen
Over de straat van mijn moeder.

Ik loop tegen al dat licht in
Verblind haast ware het niet
Dat de kathedraaltoren zich ermee bemoeit,
Het gouden strooisel een weinig temperende.

Ik kom uit op het plein.

Voorbij het milieustraatje danst
Haast ritueel en midden op de weg
Een jongeman op zijn fiets.

De toren kijkt toe.

Geplaatst in Gedichten | 1 reactie