Dunnerdale revisited

Vanuit onze woonkamer kijken we door het kleine raam uit op de flanken van Whin Rigg; de kam van deze berg ligt verscholen onder een deken van wolkenflarden. Op het raam ontwaar ik een regendruppel… Als ik mijn ontbijtbord afspoel kijk ik over de tuin uit, naar het zuiden en… naar een blauw uitspansel. En als ik dan de voordeur open (lens gericht op het westen), ziet het er zo uit:

Dunnerdale, here we come!

Alleen al de rit ernaartoe, over Birker Fell waar we eerder deze vakantie wandelden, is zó mooi… Het uitzicht dat je vanaf de weg over Birker Fell hebt op de hoge bergen is prachtig – en elke keer weer anders! Bij een van de stops ziet Els een vos, ze kan er mooie foto’s van maken!

We rijden Dunnerdale in en stellen vast dat onze eerdere observatie ‘bergen absoluut niet wolkenvrij’ ook hier geldt… We parkeren in Seathwaite, bij het kerkje dat we afgelopen zondag bezochten. Deze keer lopen we een tocht uit een wandelgidsje dat ik 20 jaar geleden kocht. Er is weinig veranderd in al die jaren, slechts op enkele plekken is de beschrijving niet meer accuraat.

We lopen stroomopwaarts, dus richting de wolken. Hoewel de weerberichten voorspellen (daar gaan we weer!) dat het steeds zonniger wordt, gebeurt het tegenovergestelde. Er staat ook een fris windje dus al gauw trek ik een extra laag aan, en die gaat niet meer uit… De eerste kilometers stijgen we door boerenland: prachtige boerderijen, schapen en lammetjes, muurtjes en stiles – en de nodige zompige paden…

Vanaf Tongue House gaan we door open fell country en wordt het ruiger, maar de afwisseling van de eerste kilometers blijft: om elk hoekje, achter elk muurtje, voorbij elke rotspunt verandert het uitzicht. We schieten niet op, de camera’s maken overuren…

We picknicken bij Birks Bridge, een oude packhorse bridge over een kloofje waar de River Duddon zich doorheen wurmt. Een schitterend plekje, we blijven er wel anderhalf uur hangen. Over het water scheren waterspreeuwen (dippers) die hun jongen voeren die ergens in een nest in een rotsspleet vlakbij de brug moeten zitten.

We vangen de terugtocht aan. We klimmen over een mooi pad naar Birks Farm en vandaar door Dunnerdale Forest naar een boerderij met de naam Grassguards.

Ons gidsje vermeldt dat de muurtjes voorbij Grassguards tot de mooiste van het hele Lake District worden gerekend – en daar kunnen wij ons iets bij voorstellen!

We lopen een tijdje hoog boven Dunnerdale voor we steil afdalen naar High Wallowbarrow, een mooie boerderij aan de voet van de Wallowbarrow Crag. Nu volgt een kilometer door frisgroen bos voor we terug zijn bij de auto… We kruisen de River Duddon nog een keer met een schitterende packhorse bridge.

We rijden terug naar Eskdale Green waar we willen gaan eten in de Bower House Inn maar daar is het zó druk dat we doorrijden naar Wasdale. We nemen eerst een kijkje bij Wastwater en stappen dan de rustige Screes Inn binnen waar we lekker eten bij een knappend haardvuur. Het bier is gebrouwen aan de overkant van de straat, in de andere pub die Netherwasdale (20 huizen) rijk is…

Again we had a Great Day!!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Scheuren en passen!

Na een rustige start rijden we over smalle wegen via Ulpha, Broughton Mills, Torver en Coniston naar Ambleside. Toen de kinderen klein waren, hebben we hier een aantal jaren achter mekaar Littlebeck gehuurd, een leuk huisje in het oude, hoger gelegen deel van het stadje. De eigenaresse, Irene Cook, is waarschijnlijk al overleden en Littlebeck staat er nu helaas wat troosteloos bij… De uninterrupted views naar de Wansfell Pike zijn er ook niet meer, in 25 jaar zijn bomen en struiken fors gegroeid..

Ambleside is een oud stadje. De huizen zijn gebouwd met donkere natuursteen. Op een grijze dag als vandaag ziet het allemaal wat somber uit… Er zijn veel winkeltjes en tal van zaakjes waar je wat kunt eten en drinken. Wij lunchen in The Unicorn Inn, een rustige, gezellige pub in een achteraf straatje.

Na het eten – het miezert nu af en toe – gaan we wat rondkijken in de winkels. Gaynors of Ambleside is gevestigd in het oude busstation: het is een walhalla voor de buitensporter! Ook nu komen we er niet met lege handen uit… Op de valreep pas ik nog een wandelbroek. Hij zit me als gegoten. Ik trek mijn oude broek weer aan en buk me om mijn schoenen te veteren. Opeens hoor ik krraaatsjjj! Een gigantische scheur… mijn oude broek begeeft het, hiermee kan ik me niet meer in het openbaar vertonen!! Vijf minuten later loop ik Gaynors uit met de nieuwe broek om mijn kont!

Om vier uur zijn we weer afgesproken met onze ‘Celtic friends’ uit Beverwijk, deze keer bij Chesters, een zalige tearoom in Skelwith Bridge. Ik neem een white chocolat & cranberry flapjack. Ik hoef vandaag niet meer te eten… We rijden naar Elterwater en drinken samen nog een biertje in de oude Britannia Inn.

We nemen afscheid. Dennis, Daniëlle en Colin eten een hapje in de inn, Els en ik rijden via een avontuurlijke route terug naar Eskdale: drie pittige passen staan er nog op het programma. In Great Langdale breekt de zon even door de wolken en geeft het landschap de magie waar wij zo dol op zijn…

De eerste klim voert ons over een naamloze pas tussen Great en Little Langdale (25 %). Dan komt het meer serieuze werk: de Wrynose Pass (393 m) met een hellingpercentage van 30 % op sommige plaatsen.

De heftigste pas moet nog komen: de Hardnott Pass (eveneens (393 m)! Met een hellingpercentage van 33 % (en soms méér, lijkt het wel!!) en het ene na het andere haardspeldbochtje is dit echt zwoegen voor de auto. Bovendien rijden we de dichte mist in, het zicht is soms minder dan 50 meter…

Ik geniet met volle teugen van zo’n ritje – maar aan alle moois komt een einde, dus ook hieraan… We rijden Eskdale in en parkeren even later voor ons huisje. Time for tea!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Waberthwaite

Opnieuw een zomerse dag! Ik sta lekker vroeg op en na het ontbijt (rice crispies + toastjes met zoute boter en marmelade + een grote pot thee) haal ik een tuinstoel uit de schuur en installeer ik me in de tuin. De wasmachine is aan het werk en Els gaat aan de wandel. Ik duik in mijn boek voor de leesclub: Meteoor, een roman uit 1934 geschreven door Karel Capek, een Tsjech.

Na de lunch rijden we naar Waberthwaite: twee boerderijen en een kerkje aan de oever van de River Esk, net voor ze in zee uitmondt bij Ravenglass. Op het fraaie kerkhof staat het restant van een Vikingkruis zoals we dat ook gezien hebben bij Irton Church en in Gosforth.

Bij de kerk is een heuse ford: een doorwaadbare plek in de rivier. Wij wagen de oversteek niet, en dat waren we trouwens ook niet van plan. We willen een stukje lopen van het Cumbria Coast Path.

De River Esk slingert zich met trage bochten door het vlakke land. Met springvloed overstromen de weilanden hier geregeld, aan het begin van het pad staat een waarschuwingsbord – met een getijdentabel!

We wandelen stroomopwaarts met uitzicht op de bergen. Het massief van de Scafell is duidelijk herkenbaar ondanks het heiige licht… We komen uit op een plek waar de grote doorgaande weg langs de Cumbrian Coast de Esk kruist met een brug. We steken de rivier over en lopen 500 m langs de drukke A595. Dan keren we het asfalt de rug toe. We wandelen nu onder Muncaster Castle door, waar het Sausage Festival aan de gang is.

Na een tijdje loopt het pad weer langs de rivier, die we nu stroomafwaarts volgen. In het bos ligt een paars tapijt van boshyacinten… Door de bomen heen glinstert het water van de River Esk…

We moet op tijd in Ravenglass zijn, waar we hebben afgesproken met vrienden uit Beverwijk die er net een weekje Schotland op hebben zitten. Daarom nemen we de korte route (die je ook moet nemen bij hoge waterstanden) door de weilanden waar de gaspeldoorn uitbundig bloeit en de schapen met hun lammetjes staan te grazen…

Net voor we Ravenglass binnenlopen, komen we langs de ruïne van een Romeins badhuis! In de Romeinse tijd was Ravenglass een belangrijk fort met een haven. Schepen legden hier aan met goederen van het continent; de spullen werden met paard en wagen naar Hadrian’s Wall vervoerd, de grens tussen het Romeinse Rijk en het land van de woeste Picten…

In het zonnetje op het terras van de onvolprezen Inn at Ravenglass ontmoeten we Dennis, Daniëlle en de kleine Colin (die de foto maakt).

We drinken een biertje en eten een visje, waarna Els en ik een stukje mogen meerijden richting onze auto… Terwijl de bewolking het Lake District binnendrijft, lopen we onze laatste mile van vandaag, terug naar Waberthwaite… Het is bijna donker als we terug zijn in ons huisje. Tijd voor een grote pot thee. We mogen terugblikken op alweer een prachtige vakantiedag!

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Van kerk naar kerk, en terug

Blue sky all day. Niet te geloven na die sombere weersvoorspelling van enkele dagen geleden. Ik schreef het al eerder: weermannen en -vrouwen dien je gewoonlijk met een korrel(tje) zout te nemen. En toch laat je je telkens weer op het verkeerde been zetten.

Rond 9 uur parkeren we bij het kerkje van Ulpha. We beginnen met een korte klim, gevolgd door een afdaling door een stukje bos waar de boshyacinten fraai in bloei staan. Voorbij het bosje wacht ons een lang track dat rustig maar gestaag stijgt. We lopen in de vallei van de River Duddon, het dal heet Dunnerdale.

Na ruim een kilometer gaan we een stile over en klimmen we naar Kiln Bank Cross, een pas op ong. 250 m hoogte. Er gaat een smalle asfaltweg over de pas. Met korte tussenpozen passeren er schitterende oldtimers… Die hebben ook mazzel met het weer!

Vanaf de pas nemen we een ander pad, dat op de kaart staat aangegeven als Park Head Road. Dit track volgen we gedurende 4 km. Al gauw komen we langs oude steengroeven; we ontdekken een oude tunnel, helaas afgesloten…

Dit roept herinneringen op aan een tocht in Wales, vele jaren geleden, met de kinderen. We liepen boven Blaenau Ffestiniog en stuitten er op een prachtig, verlaten mijnencomplex, compleet met verroeste spoorlijntjes, gangen, enz. Met de kinderen liep ik een mijngang in, we volgden oude rails. Op een gegeven moment werd het aardedonker, we liepen op de tast… en opeens voelde ik voor mij geen vaste grond meer onder de voeten. “Stop!” brulde ik, de kinderen reageerden gelukkig meteen. We gooiden een steentje voor ons uit en hoorden het seconden later diep onder ons stuiteren… We zijn toen op het nippertje aan een vreselijk ongeluk ontsnapt, onze beschermengelen deden daar fantastisch werk… Les geleerd!!

Park Head Road slingert zich door het landschap. Els en ik zijn het roerend met elkaar eens: geen betere landschapsarchitecten dan de boeren die paden en muurtjes met een aan onwaarschijnlijkheid grenzende precisie in het landschap hebben geplaatst…

In Seathwaite zoeken we verkoeling in The Newfield Inn. Els gaat voor een cola, ik bestel een pint of Fellranger, gebrouwen door Derwent Brewery. Dit godenvocht wordt met de hand in het glas gepompt, op keldertemperatuur. Zalig! Even later staan we weer buiten, in de brandende zon. We nemen het public footpath tegenover de pub en lopen naar het kerkje van onze bestemming, dat van Seathwaite. Ook al zo’n pareltje.

De terugtocht kan beginnen. De eerste kilometers lopen we door het dal. Hier is het drukker dan op de hoge route waarlangs wij kwamen! High Wallowbarrow is een mooie boerderij, de boer verhuurt een holiday cottage – we mogen even binnen kijken: sfeervol! We lopen verder over asfalt, pal boven de rivier, tot bij een brug.

Aan de overkant nemen we een track naar een oude boerderij, en daarna klimmen we via een steil graspad tot we bij het weggetje komen waar we vanmorgen de oldtimers zagen rijden. Vanaf hier lopen we over hetzelfde pad weer terug naar Ulpha, waar de auto geparkeerd staat bij het mooie kerkje…

Wat een schitterende dag was het en wat hebben we weer mooi gewandeld. We kwamen wel wat meer mensen tegen dan de vorige dagen, maar druk was het allerminst te noemen…

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Wastwater

Meren in het Merengebied (Lake District) heten mere (bijv. Windermere) of water (bijv. Coniston Water). Er is er maar één dat met lake wordt aangegeven en dat is het meer waar we gisteren waren, Bassenthwaite Lake. Wij wandelen vandaag bij Wastwater, op amper 10 km van Eskdale Green.

De wereld moet eraan geloven: ik begeef mij naar buiten en ben zo vrij om de mensheid te confronteren met de winterse blankheid mijner knieën. Na een grijze start brandde de zon de ene na de ander wolk weg. Ik begon de dag met puzzelen maar na de lunch hijs ik de rugzak op en sla de beentjes uit. We parkeren op een kleine parkeerplaats bij Forest Bridge, niet ver van het dorpje Nether Wasdale.

Machtige dennen staan verspreid in het weiland om een klein meertje. Het pad loopt langs een muurtje en klimt gestaag. Het is in Great Britain een zgn. bank holiday weekend en iedereen heeft drie dagen vrijaf. Op de smalle wegen in het Lake District is het een drukte van belang, maar na 200 m lopen waan je je hierboven alweer alleen op de wereld! Dat geldt trouwens voor de hele wandeling: we komen één ander stel tegen…

Door boerenland en langs de rafelrand ervan wandelen we verder, genietend van de zon en het mooie landschap. Bij de bergen hangen nog wolkenflarden, die zorgen voor een nevelig effect ondanks het stralende weer…

Wastwater ligt aan de voet van Scafell en andere hoge bergen. Het is het diepste meer van alle meren in het Lake District: 79 meter! We lopen een hele tijd langs de oevers van het meer en komen langs een mooi landhuis: de jeugdherberg. Een paar honderd meter verderop komen we op asfalt. Els loopt verder over de weg langs het meer, ik kies een andere route.

Over zompige paden sop ik een tijdje verder; het is hier echter zo mooi dat ik het soppen voor lief neem. Weldra verandert het landschap, ik volg een oud karrenspoor langs muurtjes en landjes die omzoomd zijn met eeuwenoude eiken…

Ik tref Els weer bij Buckbarrow Farm. In 2016 liepen we hier ook maar toen was het somber weer – totaal anders dan nu dus…

Samen lopen we over oude paden terug naar de auto en rijden weer naar ons huisje in Eskdale Green. Hieronder nog twee foto’s van ons heerlijke vakantiehuisje.

Het bovenste huis (witte zijgevel en schoorsteen) is Randle How 3. Hieronder een vooraanzicht. Wij verblijven in het rechter huis.

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Bassenthwaite

Grijze soep. Dat is wat we zien als we de gordijnen open schuiven. En dat is wat de BBC voorspelt… hoewel er hier en daar wel een opening in de wolken wordt verwacht. Dé grote spelbreker is de laaghangende bewolking die van de Ierse Zee binnen drijft en het allemaal zo onvoorspelbaar maakt.

We gaan vandaag boodschappen doen en omdat we dan toch een heel eind moeten rijden (in Whitehaven is de dichtstbijzijnde supermarkt) willen we eens een kijkje nemen in het stadje Cockermouth en bij Bassenthwaite Lake, in de noordwest hoek van het Lake District.

De eerste stop is in… een tuincentrum! De naam trekt onze aandacht: Boonwood. Het gaat te ver om dit allemaal uit te leggen, maar we zetten de reis verder met o.a. een paar winterharde fuchsia’s in de kofferbak!

Cockermouth valt een beetje tegen, het is een aardig stadje maar er is niet echt iets bijzonders te zien. Leuk is wel de brouwerij van Jennings, geen kleine brouwerij maar ook geen grote – zeg maar: een regionale speler…

Het is grijs en frisjes – we warmen op in de Breatfords Country Tea Rooms, waar de scones groot én lekker zijn! Daarna rijden we richting de bergen. We zien zowaar de zon verschijnen! Aan de kop van Bassenthwaite Lake stappen we uit en maken we een kort wandelingetje langs het water. Aan de overkant zien we een van de bekendste en hoogste bergen van het Lake District: Skiddaw (931 meter). In 1976 stond ik daar als 18-jarige knul bovenop, toen we met het gezin Jacobs een toer door Engeland maakten. Ere wie ere toekomt: mijn vader had een reis uitgestippeld die vele fraaie natuurgebieden in Engeland aandeed. Deze kennismaking was voor mij liefde op het eerste gezicht, ik ben sinds 1976 elk jaar in Good Old Britain geweest!

We rijden nog een stukje verder en parkeren op de village green van het dorp Bassenthwaite. Het is al tegen tweeën maar we besluiten om toch nog een wandeling te gaan maken: de zon schijnt uitbundig en het is hier mooi!

Om 6 uur zijn we weer bij de auto. De pub is open en we gaan iets drinken voor we weer op huis aan gaan: een Cumberland Ale van Jennings lijkt mij een gepaste keuze.

We rijden naar Workington waar we in een supermarkt boodschappen doen voor de komende week. Vandaar is het nog drie kwartier rijden naar Eskdale Green. Alweer een mooie dag – met zon! en dat had ik echt niet verwacht!!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Muncaster Castle

A different day… in bepaalde opzichten. Na een start met een wat aarzelend zonnetje wolkt het helemaal dicht en krijgen we een grijze dag met af en toe wat onvervalste drizzle. Zonder meer sfeervol maar de kleuren in het landschap gaan wel een beetje verloren. Ook niet gewandeld vandaag maar een ritje met de auto gemaakt en enkele bezienswaardigheden bezocht. Kortom, a different day.

We rijden naar het dorp Gosforth dat aan de grote weg ligt die langs de kust loopt… Op het kerkhof staat een bijzonder 4,5 meter hoog Norse sandstone cross dat waarschijnlijk meer dan 1000 jaar oud is en gemaakt is door Vikingen die zich hier gevestigd hebben. De onderste helft is rond en symboliseert Yggdrasil, een mythische boom – een es – uit de Edda (Noorse mythologie) die de wereld draagt. Op de bovenste helft zijn Keltisch aandoende versieringen afgebeeld, maar ook christelijke motieven. In de kerk staan twee grafstenen die waarschijnlijk door dezelfde beeldhouwer zijn gemaakt. Prachtig allemaal!

De kerk staat aan de rand van het dorp; in het centrum maken we gebruik van de public toilets en vereren we de bakker met een bezoekje: hij is al bijna uitverkocht wat brood betreft… maar er ligt nog genoeg lekkers in de toonbank.

We rijden naar Muncaster Castle. Daar brengen we de rest van de dag door. We genieten van de tuinen waar heel wat rhododendrons in bloei staan, we wonen twee prooivogelshows bij, bezoeken het kasteel zelf, drinken thee met heerlijk gebak erbij, …

We besluiten om buitenshuis te eten en rijden naar Ravenglass, waar we in de Inn at Ravenglass een glas Swan Blonde bestellen waarmee we een heerlijke fish & chips met home made tartar sauce en mushi peas wegspoelen.

En nu zitten we weer in ons huisje. Als we uit het raam kijken, is er zowat geen berg te zien… Ook sfeervol. We kunnen hier maar beter aan wennen want de rest van onze vakantie ziet er qua weer wat grijsjes uit. Het hogedrukgebied dat in Nederland voor zonnig weer zorgt, veroorzaakt hier veel bewolking. Het is wat het is.

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties