Grand-Halleux en Les Bodeux

Donderdag, reeds dus. Het gewone ochtendritueel: opstaan, douchen, aankleden, naar de bakker rijden (en terug), ontbijten.

Voor de middag maken we een rondje vanuit ons huisje, naar Grand-Halleux en terug. Er is veel bewolking en het is zelfs wat nevelig…

Onder een boom ligt een heel pak veren, en het moge duidelijk wezen dat het hier niet gaat om iemand met Vrouw Holle-ambities die ter plekke een kussen heeft gesloopt. We vermoeden dat hierboven in de boom de familie Roofvogel woont…

We dalen af naar het dorp. Tegen de muur van een hoekhuis staat een prachtig leistenen kruisbeeld. Het is een 19de eeuws kunstwerk (denk ik), maar geïnspireerd door middeleeuwse voorstellingen; en het doet ook wel modern aan…!

We verlaten het dorp over een veldweg die achter het kerkhof vrij steil omhoog gaat en zien tot onze verbazing twee reeën ons pad kruisen en zich verstoppen in een bosje tussen een paar huizen!

Na de lunch en een middagdutje (goddelijk!) rijden we naar Basse-Bodeux. Het dorp heeft een mooi kerkje en op het kerkhof staan veel zgn. Ottré-kruisen, 19de eeuwse grafkruisen uit leisteen gehouwen met typische versieringen, o.a. doodshoofden… Je vindt ze vooral in de streek rond Vielsalm. De kruisen zijn mooi gerestaureerd en opgesteld rond de kerk.

We volgen een wandelroute die is gemarkeerd met groene ruitjes en is uitgezet door de toeristische dienst. Het is een mooie wandeling maar we lopen wel 75% asfalt en daar hebben we een gloeiende hekel aan…

De wandeling begint met een lange klim over een heuvelrug. De bewolking is wat dunner dan vanmorgen en af en toe zit er opeens veel blauw in de lucht, dat echter steeds weer verdwijnt voor we er erg in hebben!

Op een gegeven moment is het dan toch zo ver: we verlaten het asfalt en lopen over een prachtige bosweg langs een langgerekt berkenbos. Jammer dat hier nou de zon niet schijnt, zie! Wat zouden die berkenstammetjes helder oplichten!

Veel sneller dan ons lief is, hebben we weer asfalt onder de schoenen. We komen aan in Haut-Bodeux, een vrij authentiek Waals dorp met een klein (privé) kasteel.

Nog anderhalve kilometer asfalt scheiden ons van de auto. Voor we eraan beginnen, zetten we ons op de rand van een oude drinkbak. Ik nuttig mijn vieruurtje: een gozette aux prunes van bakker Mahaux. Jammie!

Weer thuis ga ik de keuken in. Ik kook aardappelen en spruitjes, en braad er heerlijke saucisses campagnards bij.

Wat is vakantie toch heerlijk. Ik vraag Mme. Thill of we een dagje extra mogen (kunnen) blijven. Maandag komen er werkmannen om een nieuwe douche te installeren, ze heeft dus volgende week geen nieuwe gasten en we kunnen een dagje langer blijven – hoera!!

Advertenties
Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Een reactie plaatsen

De trein, grenspalen en een molensteen

De foto hierboven is vanmorgen iets voor zessen genomen op perron 1 van het station van Trois-Ponts, als de trein naar Liége-Guillemins binnenloopt. De jongere dame vertrekt… back to work. De oudere dame en ik rijden, na het verdwijnen van de trein in de maanverlichte nacht, weer naar Ennal om nog een uur of wat te tukken.

Na een heerlijk ontbijt met verse pistolekes van bakker Mahaux en een zachtgekookt eitje, stuur ik onze bolide naar Mont-le-Soie, een centre equestre temidden de Waalse bossen, jaren in stand gehouden met Europese subsidies. Vandaag duiken we de bossen in en we komen er niet meer uit… De zon verdwijnt achter flarden bewolking; hierboven (550m) is het zelfs wat mistig! En koud, 4 graden!

Langzaam voeren de paden ons dieper het woud in, lichtjes stijgend tot het hoogtepunt: een massief blok arduin met de inscriptie station géodesique: we bevinden ons op 599m boven de zeespiegel. De oudere dame is zo vriendelijk om te poseren.

Even verder wordt duidelijk dat we vrij hoog lopen. Op plekken waar de zon niet komt, ligt nog wat sneeuw!

We zetten de wandeling voort, dalen af naar het dalletje van de Ruisseau de Bennevi. Na vervolgens een steile klim zetten we ons op een omgevallen boom en eten we ons lunchpakket op.

We komen nu op een bijzonder stuk van onze wandeling: we gaan gedurende ruim 2,5 km de oude Duits-Belgische grens volgen, die wordt gemarkeerd met stenen grenspalen die elk een uniek nummer dragen én de letters B en P. De B staat voor België en de P staat voor Pruisen! We volgen de oude grens van paal 110 tot paal 103.

Stille getuigen zijn het van lang geleden. Als ik het goed begrijp dateert deze grens al uit de 18de eeuw, maar de B van België wijst er wel op dat de bornes pas na 1830 zijn geplaatst…

De route langs de oude grens is prachtig. We lopen hier op een plateau, vrijwel vlak en dus met beperkte afwatering wat maakt dat de paden hier ouderwets drassig zijn: zo herinner ik me de Ardennen uit mijn jeugd… Het was 1965 denk ik toen het gezin Jacobs twee weken vakantie hield in Les Gattes in Logbiermé!

Bij grenspaal 105 is er meer te zien dan een grenspaal: op amper één meter van de paal ligt een oude molensteen, half verzonken in de grond.

We bevinden ons op 595m hoogte, op een bijzondere plek. Deze molensteen, een pas d’âne (ezelsstap) genoemd, markeert:

  • het kruispunt van de ‘grote weg’ van Luik via Stavelot naar Luxemburg, met de pelgrimsweg van Malmedy naar Vielsalm;
  • de grens tussen de domeinen van de abdij van Stavelot, het graafschap Salm en hof Thommen;
  • een soort historisch ‘drielandenpunt’ voor de bisdommen Luik, Keulen en Namen;
  • thans een punt waar de grenzen samenkomen van de gemeentes Trois-Ponts, Vielsalm en Sankt-Vith.

Hoe bijzonder is dat. Terwijl ik daar sta, laat ik al die historie tot mij doordringen en probeer ik een beeld te krijgen van hoe het er hier in lang vervlogen tijden aan toe kan gegaan zijn…

Van grenspaal 104 staat nog maar een klein stompje overeind en grenspaal 103 vinden we zelfs niet… Onze wandeling loopt ten einde, ons rest nu de laatste kilometer terug naar Mont-le-Soie en naar de auto. De zon is inmiddels doorgebroken en tovert prachtige kleuren in het bos.

We doen boodschappen in de Spar in Vielsalm en bij de slager in Grand-Halleux. Om 17 uur rijden we het erf van Les Bouleaux op… Hoogtijd voor een grote pot thee! De jongere dame is nu vast onderweg van haar kantoor in Giessen naar haar knusse flat in een dorpje buiten de stad – haar laatste stukje trein…

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | Een reactie plaatsen

Wanne

Het menselijk brein werkt toch wel heel bijzonder, de ene automatische piloot is de andere niet… Vanmiddag maakte ik met de zelfontspanner een foto van ons drieën, gezeten op een boomstam. Na deze rustpauze liepen we verder. Na een tijdje greep ik mijn camera, wilde de lensdop van de lens halen en… greep mis. Na enig paniekerig nadenken kwamen we tot de conclusie dat ik de dop vast had laten liggen tijdens de opname met de zelfontspanner. Tijdens die ene minuut zoeken & nadenken greep ik nog wel drie keer tevergeefs naar mijn lensdop… over automatische piloot gesproken. Wat echter ook op de automatische piloot zou moeten gebeuren, namelijk de lensdop na gebruik van de camera weer op de lens plaatsen, dat loopt dus wel eens anders…

Vanmorgen maakten de jongere en de oudere dame een wandeling zonder mij; ik zette mij aan een schoolklus die ik al ruim een half jaar uitstel! Het grijs waarmee de dag begon, werd allengs verdreven en maakte plaats voor een strakblauwe lucht. Na de lunch reden we naar Wanne, via de slager in Grand-Halleux. Vanuit Wanne maakten we een mooie, afwisselende wandeling, eerst richting Hénumont, vervolgens richting Logbiermé en dan weer terug. Het was een fractie kouder dan gisteren maar toch volstonden een trui, een sjaal en een hesje nog steeds.

We reden met de auto terug naar Ennal. Onderweg wilden de twee dames eruit, ze gingen het laatste stukje nog lopen en hoopten – tevergeefs – op een mooie zonsondergang. Mij werd verzocht om alvast de piepers te schillen. Vanavond eten we biefstuk, veldsla en gebakken aardappelen.

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | 2 reacties

Rochelinval en Farnières

Ook vandaag belooft het na een koude nacht een schitterende dag te worden. Het kan de beide dames niet snel genoeg gaan, een derde mok thee wordt me niet gegund, maar ik neem ‘m toch en vertrek dan maar tien minuten later… Wat zijn tien minuten nou als je zo oud bent als ik? Wat zijn tien minuten sowieso!?

Op mijn gemak kuier ik de heuvel achter ons huis op, de beide dames staan op me te wachten bij de glascontainers. De weg voert ons over de heuvelrug langzaam naar het dal van de Salm (Waalse naam: le Glain); aan weerszijden hebben we een panoramisch uitzicht… Ik blijf dit een van de mooiste veldwegen van de streek vinden.

We steken de rivier en de spoorweg over (lijn 42 van Liège naar Luxembourg). Aan de overkant van het dal klimmen we steil naar het dorpje Rochelinval. Uiteindelijk lopen we de bossen in; helaas hangen er borden dat we er vandaag niet in mogen wegens drijfjacht.

Terwijl we de bosrand naderen, zien we van verschillende kanten jagers komen aanlopen. Ik knoop een praatje aan, de jacht is voorbij, niks geschoten, we kunnen doorlopen. Yess! In een ander perceel bos rechts van ons horen we honden blaffen en de jachthoorn galmen. Daar wordt de jacht ook afgeblazen, zien we even later…

De komende kilometers voeren ons door de mooie afwisselende bossen richting Farnières. Het pad blijft min of meer op dezelfde hoogte dus het loopt heerlijk. Op een open plek in het bos zetten we ons op een paar boomstronken en werken we de meegebrachte boterhammen met kaas naar binnen. Het uitzicht is prachtig, ver en hoog aan de overkant zien we Logbiermé liggen!

De tocht gaat verder over donkere boswegen. Op sommige plekken liggen er enorme plassen waar we langs moeten…

Ongeveer 1 km vóór Farnières neem ik afscheid van de beide dames, ik kies voor een kortere route terug, mijn rug vraagt nog steeds om extra aandacht. Een prachtige afdaling volgt met aan één kant dicht sparrenbos en aan de andere kant een strook sierlijke beuken…

Tussen de weilanden wandel ik naar het buurtschap Hourt dat alweer aan de overkant van de Salmvallei ligt. Een trein dieselt door het dal…

Vanaf Hourt is het weer flink klimmen geblazen. De zon schijnt op mijn bolleke en ik heb geen parasolleke en ik puf dan ook omhoog!

Maar eens boven gekomen, is alle leed geleden. Met uitzicht op Grand-Halleux daar beneden in de vallei loop ik au balcon tot bij de eerder genoemde glasbakken. De cirkel is rond, ik daal af. Thuisgekomen zet ik een grote pot thee en snij ik een punt tarte maison af.

Mijn verslag is zowat klaar als de beide dames arriveren… De ene dame snakt naar een douche, de andere dame verlangt naar thee en taart. Dat kan allemaal… Wat is vakantie toch heerlijk!

Geplaatst in Vakantie, Wandelen | 1 reactie

Logbiermé

Als de wekker om half acht gaat, is het buiten al licht. Door een berijpte wereld rijden we naar bakker Mahaux in Grand-Halleux. Aan de muur in de winkel hangt een foto van de noodbakkerij uit de oorlog. Dat dat nu ons vakantiehuisje is! Bijzonder…

De twee dames, de jongere en de oudere, zijn meegegaan. Op de terugweg drop ik ze halverwege, ze gaan te voet terug.

Na een voortreffelijk ontbijt met pistolekes, pains au chocolat en croissants, maken we ons klaar voor de wandeling. We lopen langs de kapel Ennal uit. De wereld is intussen alweer groen en de zon staat te stralen aan een knalblauw uitspansel.

Door de vallei van de Ruisseau de Mont-le-Soie lopen we rustig stijgend naar de plek die wij ‘de gué’ noemen. Het Franse woordje gué betekent doorwaadbare plaats – en inderdaad, het pad kruist daar het riviertje met een gué. Overigens ligt er al sinds vele jaren een bruggetje waarmee je eveneens aan de overkant kunt komen…

In feite begint de klim naar Logbiermé pas vanaf deze plaats. Het pad wordt steiler. We komen langs een jager die ons vertelt dat er in het bos hierboven wordt gejaagd, maar we mogen doorlopen… Dat maak je in België niet vaak mee! Iets verderop worden we ingehaald door een andere jager en ook deze man stelt ons gerust, er wordt gejaagd maar we moeten niet bang zijn. Wel vraagt hij ons om rustig door te lopen. Boven, daar waar we de weilanden rond Logbiermé bereiken, zien we nog meer jagers en drijvers. Zonder problemen bereiken we Les Gattes, het Natuurvriendenhuis van Logbiermé. We stappen naar binnen, trekken de wandelschoenen uit en installeren ons in de warme huiskamer aan een tafel bij de kachel. Het is twaalf uur en we eten de meegebrachte pistolekes op.

Onze wegen scheiden. De jongere dame en de oudere dame zullen met een wijde boog teruglopen naar Ennal, ikzelf heb een bescheidener route in gedachten, a) omdat ik vanmiddag stoofvlees wil maken en b) omdat mijn rug me de afgelopen week flink wat last heeft bezorgd en ik daar wat behoedzaam mee wil omgaan… “Je wordt ouder, papa, geef het maar toe!” zong Peter Koelewijn!

Ik daal af door het dorp. De jagers hebben zich verzameld bij het pleintje, ze hebben één everzwijn te grazen kunnen nemen, maar er staan vandaag nog twee jachtpartijen op het programma! Na een praatje loop ik verder. De meeste boerderijtjes zijn flink gerestaureerd en dienen duidelijk als buitenverblijf. Een enkele boerderij is nog in bedrijf en ik kom langs één boerenhuis dat staat te vervallen; wat ontzettend jammer!

Voorbij het dorp loop ik weer het bos in. Ik wandel nu door het dal van de Ruisseau du Ponceau dat ik volg tot ik weer uitkom bij ‘de gué’.

Het dalletje is een natuurreservaat, het is er een drassige boel maar wel erg mooi. Voorbij ‘de gué’ loop ik over het ons zo bekende pad weer naar Ennal… Gedurende de hele wandeling geniet ik van de zon die recht in mijn gezicht schijnt en me in een bijna zomerse stemming brengt.

Ik ben nog maar net thuis of er wordt op de deur geklopt. Mme. Thill heeft wafels gebakken voor ons. Wat lief en wat lekker! Ik ga de keuken in en stoof de ui. Daarna voeg ik het vlees toe. Zo, laat maar sudderen! Straks halen we frieten in Grand-Halleux. Een goed glas Lupullus brune erbij… meer moet dat niet zijn!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Retour à Ennal

Krokusvakantie… voorjaarsvakantie… What’s in a name? We hebben weer vakantie en daar gaat het om. Deze keer kiezen we voor bekend terrein: Ennal. Een gehucht boven de Salmvallei, ergens tussen Trois-Ponts en Vielsalm. We huurden hier, bij Mme. Thill, voor het eerst in de herfstvakantie van 1997 of 1998. In elk geval ruim 20 jaar geleden. Ennal was toen nog een onvervalst boerendorpje. Het heeft zijn charmes gelukkig behoorlijk weten te bewaren, al zijn heel wat huizen nu weekendverblijven of vakantiehuizen.

Ons huisje is in feite een houten bungalow. Het stamt uit de Tweede Wereldoorlog. In het naburige dorp Grand-Halleux werd de bakkerij geraakt door een bom. De bakker bouwde tegenover zijn vernielde zaak een houten keet waar hij ging bakken en brood verkopen. Na de oorlog werd de bakkerij hersteld en het houten gebouwtje dat als noodbakkerij had gediend, werd te koop gezet. Monsieur Thill kocht het, demonteerde het en bouwde het weer op in zijn tuin. Het huisje werd ingericht als vakantiewoning en als zodanig verhuurd. Monsieur Thill hebben wij nooit gekend, hij overleed in mei 1989…

In die eerste jaren was het wel enigszins afzien als je hier huurde. Wij kwamen altijd in de herfstvakantie, jaar na jaar na jaar. In de eetkamer stond een grote mazoutkachel – en dat was de enige bron van warmte in het huis! Met dat ding stookte je het hele huis loeiheet maar dat betekende wel dat je de eetkamer uit smolt! De slaapkamers waren ijskoud als je de deuren dicht hield. Dat alles is nu anders. Les Bouleaux, zoals het huisje heet, is comfortabel verwarmd en eenvoudig maar gezellig ingericht. Door de jaren heen heeft Mme. Thill – vaak eigenhandig – het huisje steeds aangepast en verbeterd… Je kunt er met vijf mensen slapen en de prijs is €275,- (zomervakantie €380,-) voor een week. Reserveren kun je rechtstreeks op +32 (0)80 21 53 82.

Vanmorgen reden we tegen acht uur ons buurtje uit. Om 11 uur zaten we in Eijsden aan de koffie en daarna maakten we een rondje in de tuin van het prachtige kasteel.

Om kwart voor een pikten we dochterlief op bij station Liège Guillemins, een uur later liepen we in de Spar van Vielsalm voor boodschappen. Bij de slager in Grand-Halleux kochten we nog bloedworst en stoofvlees. Om iets voor drieën reden we het erf van Mme. Thill op.

Een uur later liepen we het dorpje uit. Het was bijna zomers warm! We klommen uit het dal van de Ruisseau de la Noire Fagne omhoog en maakten een prachtige wandeling.

Kapel in Ennal

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Jan Sluijters in Den Bosch

Ik ben 60+ en dan kun je bij de NS een bundeltje keuzedagen kopen. Eens in de twee maanden mag je dan een keuzedag ophalen aan de automaat en dan kun je een hele dag ‘vrij’ treinreizen door Nederland. Vandaag begaf ik me naar ‘s-Hertogenbosch, in het aangename gezelschap van mijn dierbare eega.

Het weer was stormachtig maar de Nederlandse Spoorwegen functioneerden probleemloos. Wel werden we tijdens de treinreis opgeschrikt door een NL-alert: in Alblasserdam was een ongelukje gebeurd en daardoor werd half Nederland geteisterd door een onaangename stankwolk. Deze drong zelfs door tot in de trein! Echter, ik ben wel wat gewend, op school werken wij met natuurlijke verven en als de potjes niet goed dichtgeschroefd zijn… nou!!! dan ruik je dat dus.

In stoet liepen we van het station richting het centrum van Oeteldonk, zoals Den Bosch in carnavalstijden wordt genoemd. We passeerden de beroemde Drakenfontein met bovenop een prachtige zuil een vergulde draak. Weldra gingen we een koffietentje in waar de echte Bossche bollen van Jan de Groot werden geserveerd… De koffie kwam in een mok met passend dessin.

Voorzien van meer dan genoeg calorieën kuierden we de stad in. In een herenmodezaak schafte ik enkele broeken aan die ik ga dragen als de temperaturen weer wat aangenamer worden. Vervolgens liepen we langs de Sint Jan: wat een schitterende kathedraal is dat toch!

Ten slotte bereikten we het Noord-Brabants Museum. Daar bezochten we twee tentoonstellingen: een kleine tentoonstelling rondom enkele werken van Jeroen Bosch die vaak zijn gekopieerd…

… en een grote tentoonstelling met werk van Jan Sluijters uit zijn ‘wilde jaren’, de periode 1904-1914. Het was enorm druk in het museum! Begrijpelijk, want het is een mooie verzameling werken die ze bij mekaar hebben gebracht!

Geplaatst in Kunst | 2 reacties