Heldburg

Hoewel Hohenstein een heel mooi hotel is en we er lekker hebben gegeten, roept de zakelijke afwikkeling zoveel frustratie en woede bij me op dat ik niemand wil adviseren om daar ooit een nacht te boeken!! En dan moet je kijken in wat voor prachtige suite vrouwlief en ik sliepen… Zó jammer! Onze zitkamer:

We rijden naar het stadje Heldburg. De zon staat te stralen aan een strakblauwe lucht. We lijken wel alleen op de wereld te zijn: zó rustig op de weg! Onderweg zien we overal affiches: Middeleeuwse feesten in Heldburg op 14 en 15 september. We bereiden ons mentaal voor op héél veel volk, maar dat lijkt ernstig mee te vallen: we lopen door Heldburg en we zien er geen levende ziel! Wel veel mooie (vakwerk)huizen.

We steken de grote weg over waar verkeersregelaars staan – waarvoor!? geen auto te bekennen. Door het bos lopen we omhoog. Ik vind dat er best al herfstkleuren te zien zijn.

Bij de Festung Heldburg is het wél druk. Er blijken pendelbussen te rijden die volk omhoog brengen naar het middeleeuws spektakel. Ik zie jonkvrouwen en geharnaste mannen rondlopen. Om naar binnen te gaan, moeten we betalen, dat doen we niet want we hebben geen tijd om alles uitgebreid te bekijken en te ervaren.

De wandelroute die we volgen loopt door mooi loofbos over de heuvelrug. Een wegwijzer naar een 1000 jaar oude eik lokt ons van de bosweg af, over een oud ezelpad tussen hoge bomen dalen we af.

Op het bordje staat dat deze eik tussen de zes- en achthonderd jaar oud is. Veel leven zit er niet meer in maar een ding is zeker: dit is een indrukwekkende boom (geweest). Het besef dat er ergens in de 13de of 14de eeuw uit een eikel zulk een boom is gegroeid, stemt tot nadenken en dwingt respect af voor de kracht van de natuur… Wat heeft zo’n boom allemaal niet gezien…!?

We lopen verder. De weg is vrij breed maar onverhard. In het begin loopt hij redelijk parallel met de bosrand. Op de helling groeien oude fruitbomen. We hebben een terugblik op het kasteel.

We rusten uit en eten een appeltje in das grüne Waldhaus: een achthoekig vakwerkhuisje midden in het bos.

Wandelen kun je hier wel! Jammer genoeg hebben we geen wandelkaart van de regio. Bij bovenstaande wegwijzer vangen we de afdaling aan.

Herfsttijloos

Ten slotte arriveren we weer in de bewoonde wereld: Heldburg, waar de auto staat. In het dorp is het nog steeds rustig, maar langs de weg die er omheen loopt, staan honderden auto’s geparkeerd van bezoekers aan het Middeleeuwse feest bij het kasteel.

Om half vier gaan we rijden. Over rustige wegen door een glooiend landschap met her en der een slaperig dorp rijden we door deze uithoek van Thüringen richtig Fulda waar we uiteindelijk de snelweg oprijden. Om kwart over zes zijn we weer in Garbenteich. We gaan opnieuw eten in La Grotta. Heerlijk!

Dochterlief en ik hebben een mooie jaardag gehad! Nog een nachtje logeren we bij haar… Morgen gaan we nog samen wat ondernemen, morgenavond rijden we terug naar huis!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Coburg

Voor de Belgen onder mijn lezers: in de titel noem ik hét Coburg van het Huis van Saksen-Coburg, van ons koningshuis dus!

Deze zaterdag zijn we vanuit Garbenteich nog een kleine 300 km verder gereden en we bevinden ons nu in de Freistaat Bayern, meer specifiek in de omgeving van de mooie stad Coburg. We overnachten in een heus kasteelhotel, Hohenstein bij het dorpje Ahorn. Een traktatie van dochterlief voor de jaardagen van zoonlief, vrouwlief en mijzelve!!

Onze suite

Coburg is een typisch Duitse stad, met een onaantrekkelijke entree langs lelijke bedrijven, vervolgens een sfeerloze schil van woonwijken en ten slotte een mooi historisch stadshart.

In het centrum van de stad staat een prachtig paleis dat overigens erg Engels aandoet. De Grote Markt en aanpalende straten staan vol vakwerkhuizen. Boven de stad torent de Festung Coburg, een machtig kasteel! Hieronder enkele beelden van de stad…

Omstreeks 16.30 uur halen we dochterlief van de trein en rijden nog naar de Festung: een indrukwekkend bouwwerk!

Zo zijn we aan de vooravond van twee jaardagen, die van dochterlief en van mijzelve, als gezin herenigd, hoe mooi en bijzonder is dat…

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Braunfels

Om de dag te beginnen maak ik vandaag een heel ander rondje dan de afgelopen weken… We zijn sinds gisteravond namelijk in Garbenteich, een dorpje in de buurt van Giessen. Het is het dorp waar onze dochter woont en we logeren in haar huis. Zelf is ze niet thuis, ze is ‘op pad’ voor het werk.

Mijn rondje betreft de wandeling naar de bakker (en de supermarkt) – en terug. Na het ontbijt met vers gebakken Backhaus Brot, belegd met Edelsalami en weggespoeld met een paar mokken Keniaanse thee uit Kericho, rijden vrouwlief en ik via Wetzlar naar Braunfels, waar we parkeren aan de voet van de heuvel waarop een prachtig kasteel staat.

We lopen Braunfels in. Het dorp ligt onder het kasteel en ziet er charmant uit. Smalle straatjes, een fraai dorpsplein, mooie winkeltjes, gezellige terrasjes en heel veel vakwerkhuizen…

We stappen de tourist office uit met een folder in handen met drie rondwandelingen door de streek. We gaan een variant doen, iets tussen de korte en de wat langere in. De wandeling is aangegeven met gele stickers en bordjes waarop de torens van Braunfels prijken. Helaas zijn nogal wat stickers en bordjes verbleekt of zelfs verdwenen, met name in de bebouwde kom, het is dus even zoeken voor we het goede pad vinden dat ons de bossen in voert!

In Duitsland kun je in feite niet spreken van paden, maar zijn het over het algemeen onverharde boswegen waarover je loopt! De weg stijgt aangenaam. Het bos ziet er goed uit: nog mooi groen, geen sporen van verdroging en verdorring, althans niet door onze ogen waargenomen. Er bloeit niet veel meer, dit is toch vooral het seizoen van de verdorde planten. ‘Verdorde’ klinkt heel negatief maar zo bedoel ik het niet, ik kan enorm genieten van al die uitgebloeide planten. Hier en daar zien we ook paddenstoelen, maar hun aantallen vallen tegen.

We verlaten de aangegeven route. De weg stijgt en uiteindelijk staan we bij de bosrand waar achter schrikdraad een klein groepje zwartwitte koeien staat te grazen. Aan de horizon zien we de torens van het kasteel van Braunfels. Sprookjesachtig ziet het er van hier uit!

Door de weilanden dalen we af naar het dorp waar we de tijd nemen om alles eens goed te bekijken. We lopen ook omhoog naar het kasteel. We bezoeken het niet, dat doen we een andere keer. Wel drinken we thee in het Burg Café.

Het is tijd om terug naar Giessen te reizen waar we zoonlief van de trein halen. In Garbenteich zetten we ons op het balkon in het zonnetje; dat doet deugd na een toch ietwat sombere dag. Tegen zeven uur lopen we naar La Grotta, de onvolprezen pizzeria in het dorp, op tien passen lopen van ons verblijf.

Het Köstritzer Schwarzbier lest uitstekend de dorst; de pizza (de vulling moet je zelf samenstellen) smaakt verrukkelijk en zo ook de vino primitivo die ik er bij bestel… En dat allemaal onder het genot van mooie gesprekken. Hoe rijk is dat!

Geplaatst in Vakantie | 5 reacties

Eindelijk weer de Kleimeer

In de zomermaanden vind je ons niet in de Kleimeer, wegens vakantie uiteraard, maar daarvoor en daarna ook omdat de muggen er bijtgraag om je heen zwermen en er dan geen ontkomen aan is.

Vanavond waagden we onze eerste najaarspoging… Ik had mijn laatste hap sla net naar binnen gewerkt toen we onszelf de vraag stelden: DWDD of de Kleimeer? In feite was het al te laat; we waren beter eerder op pad gegaan en dan naar zee gereden want de wolken waren prachtig. Edoch, we hebben lekker gewandeld en ook nog genoten van het schouwspel voorbij de duinen, boven de zee…

De Kleimeer lag er rustig bij…

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

The Matrix

Het is natuurlijk een klassieker, de film The Matrix, maar ik had ‘m nog nooit gezien. Ik wist alleen dat het over een soort omkering van de werkelijkheid gaat…

In De Bunker in Alkmaar draait The Matrix weer vanwege het feit dat de film 20 jaar geleden uitkwam.

Ik kan er kort over zijn. Ik vond het een geweldige film. Goed verhaal, goed geacteerd, spannend, humoristisch, kortom: ik heb genoten.

(Ook van de La Trappe dubbel van de tap 😉)

Geplaatst in Cultuur | Een reactie plaatsen

Toch gescheiden…

Een paar dagen geleden besloot ik om mijn regenjas maar weer eens aan te trekken. Tot mijn verbazing bleken daar mijn reeds verloren gewaande handschoenen in te zitten… Dat vond ik goed nieuws!

Toen ik donderdag tussen de middag thuis kwam om te lunchen, voelde ik zonder erbij na te denken in mijn jaszakken en merkte dat ik een handschoen kwijt was geraakt! Waarschijnlijk was ze onder het fietsen omhoog geduwd en had ze zich vervolgens overgegeven aan de wet van de zwaartekracht. Op de weg terug naar school keek ik uit en verdomd! bij een brug over een brede sloot zag ik mijn andere handschoen op de grond liggen, een beetje nat geregend maar verder in goeden doen!

Vrijdagmiddag fietste ik na de lunch weer naar school. Opeens viel mijn blik op… een grijze handschoen! Verbijsterd tastte ik in mijn jaszakken en stelde vast dat in geen van beide nog een handschoen zat! Ik raapte de waargenomen handschoen op en kon niet anders dan constateren dat het de mijne was, de linker.

Ik fietste verder, de ogen gericht op de grond maar arriveerde met slechts één handschoen op school. Ook de terugweg legde ik af met de ogen speurend over het asfalt en in de berm… helaas zonder resultaat!

Nu zijn mijn handschoenen hoogstwaarschijnlijk voor goed van elkaar gescheiden. Snik.

Geplaatst in Persoonlijk | Een reactie plaatsen

Inspired by The Boss

Vanavond gingen we naar de bioscoop. De VUE in Alkmaar, je weet wel, die ongezellige bunker. Ik overwon dit negatieve gevoel met glans en stapte fluks de lange, steile trap op. Gelukkig waren de deuren van de zaal al open en hoefde ik niet echt te lijden.

De film die we gingen kijken, was Blinded by the light. Een verhaal over een jongen die opgroeit in een Pakistaans gezin in de Engelse stad Luton, een soort Almere maar dan erger, denk ik… Een verhaal dat zich afspeelt in de jaren ’80 van de vorige eeuw, leuk! want een tijd waarin ikzelf echt de wereld in trok, op mezelf woonde, ging werken, vervangende dienst deed, actie voerde, reisde, discussieerde, mijn lieve echtgenote tegen het lijf liep en ten slotte naar Nederland verhuisde. Veel teksten en muziek van Bruce Springsteen. Maar ook Thatcher en de opkomst van het neo-liberalisme, armoede en rassenhaat, klasse-ongelijkheid.

Ik vond het een heel mooie film. Ontroerend, grappig, op sommige momenten indringend, op andere momenten vrolijk. Op basis van een waar gebeurd verhaal, een leven geïnspireerd door de teksten van Bruce Springsteen. Goed geacteerd. Zet een nostalgisch tijdsbeeld neer. Een aanrader.

Geplaatst in Cultuur, Uncategorized | Een reactie plaatsen