Aardappelpuree in plakjes

Een tijdje geleden was ik met wandelmaatje Barney (en mijn naam is Fred natuurlijk) een paar dagen op wandelvakantie in het grensgebied België-Frankrijk, ten zuiden van Charleroi, zeg maar het gebied waar de Maas La Belgique binnenstroomt vanuit La Douce France. We huurden een huisje en zouden zelf koken. Zo gezegd, zo gedaan, dus na de wandeling bestormden we een Intermarché om eten en drinken in te slaan.

Als echte mannen gingen we het onszelf niet te moeilijk maken en onderdeel van de maaltijd was aardappelpuree uit een pakje.

Recept: 400 ml water en 400 ml melk samen aan de kook brengen, zout erin, poeder erin, even roeren, even laten staan, klaar. Wat we verkregen was een soort aardappelsmurrie, behoorlijk smakeloos. Bekentenis: thuis eten wij ook wel eens puree uit een pakje maar… dat 1) ziet er OK uit en 2) smaakt acceptabel. Met die ervaring in het achterhoofd vond ik dat het recept op het pakje teveel vocht bevatte…

Waarom!? Waarom!? Waarom!? Vraagt een mens zich wel eens af… Waarom hebben we twéé van die pakjes gekocht!? Afijn, we hebben er geen ruzie om gemaakt, Barney en ik, deze meneer kreeg het tweede pakje mee naar huis na afloop van de wandelvakantie.

Vandaag is zo’n dag: je komt moe thuis, je vrouw ligt ziek in bed, er zijn deze week nog geen boodschappen gedaan… Ken je dat? Wat doet een mens dan? De voorraadkast opentrekken om te kijken wat er zoal aan eetbaars in huis is. En dan vangt je blik een pakje aardappelpuree uit Frankrijk. Overmoedig denk je: ha, tweede poging, ik ga het nu eens goed maken, dus pan op het vuur met de helft aan melk en water, zout erin, aan de kook brengen, poeder erin, even roeren, even laten staan, klaar. Resultaat: een soort knödelsubstantie, die je met een mes in plakjes kunt snijden. Net zo smakeloos als de aardappelsmurrie…

De wijze les uit dit verhaal? Die mag je zelf bedenken, maar ik heb míjn lesje wel geleerd: voor mij geen Franse puree uit pakjes meer want puree in plakjes vind ik ook maar niks!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

To Facebook or not to Facebook

That’s a question.

Twee miljard facebookers lopen er op de aardkloot rond. En ik ben een van hen. Boeiend. Het medium slokt heel wat tijd op, maar daar ben ik natuurlijk zelf bij. Af en toe vraag ik mezelf: “Zal ik er maar eens mee kappen?”

Wat zou me dat opleveren? Tijd dus. Maar ik zou ook het plezier missen van het delen van nieuwtjes, gebeurtenissen, muziek en foto’s – en de reacties daarop. Het is een vorm van contact en dat kan zomaar met mensen all over the world.

Ik graas op Facebook ook een behoorlijke portie nieuws bij mekaar, via pagina’s die ik zelf volg en via pagina’s die anderen delen. Kortom, ik vind Facebook wel leuk. En nuttig.

Er is echter dat ene ding: de privacy. Dat Facebook gratis is, betaal ik met een stukje privacy. Tot op heden heb ik daar niet zoveel last van gehad. Ik vind Google véél opdringeriger! Als ik eens rondneus naar prijzen van fietsen, dan krijg ik nog dagen (voor mijn gevoel zelfs weken) reclame voor fietsen te zien… Ach, ik kan daar wel om lachen. En ik denk dat ik wel bestand ben tegen de verlokkingen.

Het is de wereld waarin we leven. Je daar bewust van zijn, dat vind ik belangrijk. Natuurlijk kunnen de tijden veranderen, en kan er gebruik gemaakt worden tegen mij van wat ik deel in de virtuele wereld… Maar ook dat is van alle tijden. Zelfs in de tastbare wereld.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

The last day…

Een laatste cooked breakfast, deze keer niet klaargemaakt en geserveerd door onze Italiaanse gastvrouwen maar door granny, werken we met smaak weg. De oude dame heeft vroeger met haar inmiddels overleden echtgenoot The Blue Bell Inn uitgebaat, een zgn. free house met accomodation. Nu heeft de jonge generatie, Chloe en Ruby, het overgenomen… Wij durven deze B&B schaamteloos aanraden!

We rijden vandaag zuidwaarts, vóór 16.15 uur moeten we inchecken bij de Port of Tyne International Passenger Terminal. We besluiten de Coastal Road te nemen. Onze eerste stop is het dorpje Boulmer, waar een RAF kazerne blijkt te zijn. We lopen een stukje het strand op. Zee en lucht zijn grijs, je ziet amper waar de een in de ander overgaat. De zon doet haar best om door het dunne wolkendek heen te branden, af en toe lukt dat… De temperatuur is met 16°C best aangenaam. Het is quasi windstil.

Over smalle, rustige wegen tuffen we op ons gemakje verder. Alnmouth is de volgende stop. De River Aln, die ook langs Alnwick stroomt, mondt er na wat kronkels tussen de heuvels uit in de Noordzee. Alnwick is bekend vanwege zijn kasteel (Harry Potter) en tuinen… en is best druk en toeristisch. Alnmouth ademt rust uit… We lopen naar de monding en kuieren door de hoofdstraat en zijstraatjes, en in The Village Tearoom drinken we thee met iets erbij.

De volgende en laatste stop is het mooie dorp Warkworth met zijn imposante burchtruïne. Helaas hebben we geen tijd meer om het kasteel uitgebreid te bezoeken – er moet iets zijn waar we voor terug willen komen, nietwaar! Dus nemen we genoegen met een wandeling door de hoofdstraat en rond het kasteel.

En dan is het echt time to go. De wegen rond Newcastle zijn druk en files zijn niet altijd te vermijden. We hebben geluk, zonder noemenswaardig oponthoud bereiken we de terminal. Ook het inchecken gaat vlot en we mogen gelijk de buik van de boot inrijden! Kortom, ruim op tijd zitten we in onze kajuit… Nog een nachtje slapen en dan is deze heerlijke korte vakantie voorbij. Morgenochtend rijd ik van IJmuiden recht naar Haarlem voor een vergadering. Het leven kan bikkelhard zijn.

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Een dag op de Farne Islands

Na een goede nachtrust en een lekker cooked breakfast in de Sambuca Blue Bell Inn, rijden we weer naar Seahouses. Vandaag gaan we mee op een day trip: we zullen twee eilanden bezoeken, Staple Island en Inner Farne (waar we vrijdag ook al waren).

Over een glad zeetje voert de boot ons via een rotseiland waar zeehonden liggen naar Staple Island: klein, vlak, rijk aan bird life. Maar vergis je niet: aan land komen is niet vanzelfsprekend! De boot meert – min of meer – aan bij een hoge, betonnen steiger met steile trappen tegen de rotswand op. Op Staple Island verblijven een paar medewerkers van de National Trust, de rangers. Zij komen assisteren bij de landing. De Glad Tidings IV gaat op en neer op de deining. Voor we van boord gaan roept de kapitein dat we om 12 uur weer bij de steiger moeten staan.

Ondanks de kalme zee is de deining forser dan de kapitein heeft ingeschat. Er zijn al zo’n 20 mensen aan land als Els en ik aan de beurt zijn. Het is even wachten op het goede moment om de stap aan wal te wagen. Ik begin aan de klim omhoog, als ik achter mij de kapitein hoor brullen naar de ranger die bovenaan de rots staat: “Bring them all back down on board!!” Hij vertrouwt de deining niet, legt hij uit als iedereen weer – teleurgesteld! – aan boord zit. Als hij ons nu aan land laat gaan is de kans groot dat we straks niet meer van het eiland kunnen. “I have to assess the situation and make a decision now… The swell is too high! Safety first, folks.”

Ter compensatie zoekt hij een paar interessante plekken op waar je vanaf het water goed kunt vogels kunt spotten…

Dan varen we terug naar de haven waar we ruim een uur de hebben vooraleer we opnieuw inschepen en naar Inner Farne worden gebracht. Om kwart over een gaan we daar aan land. Om vier uur moeten we weer bij de boot zijn. Tijd genoeg dus om vogels te bekijken! Vooral de puffins zijn zo leuk!

Om half vijf zijn we terug in Seahouses. We rijden gauw naar Embleton om ons op te frissen en even te rusten. Als ik in de spiegel kijk, stel ik vast dat ik behoorlijk verbrand ben… Zon, water, wind… ‘k Had het kunnen weten!

Om half zeven zijn we opnieuw in Seahouses. We hebben afgesproken met Cheryl en Frank. Cheryl is mijn pen friend: in 1973 wisselden we onze eerste brieven uit, in 1976 bezocht ik haar voor het eerst en sindsdien hebben we altijd contact gehouden en elkaar af en toe opgezocht. Cheryl en Frank wonen al iets meer dan een jaar in een stadje net over de Schotse grens, een uurtje rijden van Seahouses… In The Bamburgh Castle Hotel zitten ze ons op te wachten. Onder het genot van een biertje (Farne Island bitter, gebrouwen door Hadrian Border Brewery) en een hapje kletsen we de tijd weg…

En zo komt ook aan deze dag een einde… Time flies when you’re having fun! Wat zijn de Farne Islands een prachtige bestemming voor een lang weekend… Jammer dat een overtocht van IJmuiden naar Newcastle zo duur is, anders zaten we hier vast wat vaker!!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Onder andere Earl Grey

Zo begint de dag goed, vind ik: een stevig ontbijt met alles erop en eraan, op een stukje bloedworst na, maar dat is onze half Italiaanse gastvrouw van de Sambuco Blue Bell Inn vergeven.

We parkeren net buiten Craster, en lopen van de kust weg, het binnenland in. De lucht is grijs maar de zee, die we in de verte zien liggen, glinstert zilverachtig prachtig. Mooie paden door boerenland en langs de bosrand voeren ons naar Howick Hall.

We besluiten om kaartjes te kopen en het landgoed te bezoeken. We beginnen met een bezoek aan de tearoom: mijn apricot & marzipan pie smaakt verrukkelijk en de kop koffie ook. Niks geen Americano of dergelijke flauwekul, gewoon koffie.

Howick Hall blijkt eeuwenlang in bezit te zijn geweest van ene familie Grey. Charles, the second Earl Grey, liet door een Chinese mandarijn een theemelange samenstellen met de opdracht om de smaak van het kalkhoudende water op Howick te verdoezelen. De toevoeging van bergamot bleek een schot in de roos. Charles’ vrouw Mary oogstte er succes mee bij het Londens establishment en zo was de Earl Grey thee geboren!

Na de koffie bestel ik natuurlijk nog een potje Earl Grey tea… Met enige tegenzin verlaten we de gezellige tearoom. De Greys zijn altijd geïnteresseerd geweest in tuinen en exotische bomen en struiken. We dwalen over een heel gevarieerd landgoed met bloemenweiden, een ommuurde heestertuin, bos, arboretum, kerk-cum-kerkhof, en niet te versmaden de wat meer formele tuinen bij de hall zelf… Voorzichtig breekt de zon door.

Over de Long Walk lopen we door een soms exotisch aandoend valleitje het park uit… Tien minuten later staan we aan zee! Twee werelden… Over het kustpad lopen we noordwaarts, terug naar Craster. De zon schijnt nu behoorlijk en het is zalig lopen op het pad boven de zee. Een zacht windje zorgt voor verkoeling.

Om zes uur zijn we in Craster, een aardig vissersdorp. We rijden terug naar Embleton en eten lekker Italiaans in onze inn. Ik kies voor wild boar ravioli in een Napolitaanse chili saus: de stoom slaat uit mijn oren maar het is heerlijk. Na het eten trekken we ons terug op onze kamer. Door het openstaande raam dringt het gezang van allerlei vogels naar binnen. Onder ons het geroezemoes uit het restaurant… Ik zet een potje thee. We bespreken de dag van morgen: een hele dag op zee en op de Farne Islands, en ’s avonds zien we Cheryl en Frank met wie we een hapje gaan eten in Seahouses. Alkmaar is steeds verder weg…

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

On a boat again

Om 10.15 NL-tijd = 9.15 GB-tijd meert de DFDS-ferry aan in Newcastle. Eer we van boord gereden zijn en de douane gepasseerd, zijn we een uur verder! Maar ruim op tijd parkeren we in Seahouses. We kopen wat te eten bij de lokale Co-op, halen onze tickets voor vanmiddag op en dwalen langs de kades van the harbour. Om 1 uur is het zover. We gaan aan boord van de Serenity III voor een boottochtje naar de Farne Islands.

Deze archipel bestaat uit 28 eilanden waarvan niet eens de helft permanent boven water steekt; sommige zijn alleen te zien bij springeb! Er broeden 15 verschillende zeevogels waaronder de zeekoet en de papegaaiduiker. Er leeft een kolonie zeehonden. De National Trust is eigenaar van dit natuurgebied en toegang is restricted.

De Serenity III klieft door de golven naar de eilandjes. We varen van eiland naar eiland, van rots naar rots…

Massa’s zeevogels zitten er te broeden, schitterend! We komen ook langs de zeehondenkolonie.

Op Inner Farne mogen we aan land. Het is een klein eiland met een kerkruïne en een vuurtoren. Er broeden o.a. sterns, papegaaiduikers, zeekoeten, kuifaalscholvers enz. De sterns zijn agressief: ze verdedigen hun nesten en vallen aan! Iedereen draagt een hoed of een capuchon. Ook wij worden geregeld belaagd en mijn hoed doorstaat gelukkig met succes hun bomb diving! Ruim een uur blijven we op dit eilandje, veel te kort!

De puffins (papegaaiduikers), daar zijn we voor gekomen! Vorige zomer waren we hier ook, toen hadden de meeste puffins de eilanden al verlaten. Nu zitten ze hier te broeden. Overal zijn kuilen en gangen gegraven en de puffins zitten onder de grond op hun eieren. Veilig verstopt voor de agressieve meeuwen die azen op hun eieren, maar ook op al het voedsel (kleine aaltjes) die father puffin straks zal aanvoeren…

Iets na 16 uur zijn we terug in Seahouses. We rijden naar Embleton waar we een kamer hebben geboekt in de Sabuco Blue Bell Inn: en pub die gerund wordt door mensen met Italiaans bloed, die kamers verhuren en onvervalste Italiaanse kost serveren!

Het wolkendek breekt en de zon komt erdoor. We rijden naar een kleine parkeerplaats bij de kust en genieten van de pracht en praal van Embleton Bay met Dunstanburgh Castle op de achtergrond… Wat een decorum! Wat een prachtige afsluiting van onze eerste dag in Northumberland!

We eten in ‘ons’ restaurant, niks pasta of pizza (had gekund hoor) maar pollo. Mijn kipfilet drijft in een zalige tomatensaus met groene en zwarte olijven, paprika en knoflook, heel veel knoflook. Gelukkig hebben we een kamer met twin beds geboekt… Goodnight!

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

On British soil

Eenmaal aan boord en vertrokken, varen we de mist in… De boot schommelt zacht, je merkt dat het een kleiner schip is dan de Stenaline schepen die Hoek van Holland verbinden met Harwich.

In het Explorer’s Restaurant genieten we van een heerlijk internationaal buffet. Ik eet mijn buikje (te) rond en spoel de maaltijd weg met een Guinness. Daarna leggen we ons te bed om de vertering in alle rust te doorstaan en alzo ruimte te creëren voor het cooked breakfast dat ons morgen te wachten staat…

Na een nacht op een schommelende boot worden we al vroeg wakker. Niet dat we er al zijn, maar er wordt aangeraden om op tijd naar het restaurant te gaan voor het ontbijt om te vermijden dat je in een lange rij vastloopt. Die goede raad volgen we op en in alle rust genieten we van ons ontbijt.

Daarna tukken we nog een uurtje en dan wordt het stilaan tijd om aan dek te gaan: we varen de Tyne op.

We gaan zo van boord… on British soil! Northumberland, here we come!

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie