Hartenkreet

Elke keer als ik het hoor, ga ik flippen, vloeken, huilen, me onder de bank (of het bed) verstoppen, mijn tanden poetsen, een afspraak met de kapper maken of mezelf iets anders vreselijks aandoen… Ik besef dat ik nu overdrijf… Of, anders gezegd: ik realiseer me dat ik chargeer. Echter… ik meen het. Ik erger me blauw en groen en paars (behoorlijk bont dus) aan mensen die het werkwoord beseffen wederkerend gebruiken. Dat is FOUT!!! Maar wat hoor en lees je het vaak…

Overigens – er volgt nu een bekentenis – gebruik ik zelf irriteren wel eens als een wederkerend werkwoord. En dat irriteert me mateloos! Oh! wat erger ik me aan het feit dat ik zelf ook fouten maak tegen de Nederlandse taal! Overigens is de zin “En dat irriteert me mateloos” geheel correct. Ik hoop dat u zich daar niet aan irriteert. FOUT!!!

2020-03-22 09 Wederkend of niet

Geplaatst in Taal | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Afstand bewaren!

Aan het eind van de ochtend ontving ik een Amber Alert: Keep your distance! is de boodschap. Heel goed dat ze de mensen daarvan doordringen, ook op deze manier. Zonet lees ik op Facebook dat Natuurmonumenten een oproep doet om naar huis te gaan, hun natuurgebieden worden overspoeld met mensen die de natuur opzoeken: GA NIET DE NATUUR IN VANDAAG! #SocialDistance #Corona. Ik begrijp het wel, we moeten elkaar de ruimte geven…

Ik begrijp ook dat mensen de natuur opzoeken. Waar kun je nog heen? Musea, bioscopen, pretparken, zwembaden, sporthallen en -terreinen, concertzalen, uitspanningen, speeltuinen… alles is dicht. We hebben de behoefte om er op uit te gaan, dat is ons de afgelopen tientallen jaren aangeleerd. Ik voel dat zelf ook, al woon ik in een fijn huis, in een fijne straat, in een fijne buurt met volop groen; ik heb een fijne tuin en ik heb een fijne collectie boeken die ik nog wil lezen en ik heb een televisie; ik heb mijn computer en mijn smartphone, digitale lijnen naar de buitenwereld… En toch… ik ben vandaag de natuur in getrokken. De lente zit in de lucht, het is prachtig weer (zij het wat fris) – ik wil wel! Echter, ik ga wandelen als het buiten rustig is, ’s ochtends vroeg of helemaal aan het einde van de middag. Dan zijn er minder (weinig zelfs) mensen op pad. Dat moet toch kunnen? Blijven kunnen? Ik hoop het! Maar als het niet meer mag, dan zal ik gehoor geven aan de oproep en thuis blijven. Simpel zat. Geen discussie.

Zondag 22 maart 2020

Het is half negen als we parkeren bij de parkeerplaats aan het einde van het Vlasgat. We maken ons gebruikelijke rondje.

2020-03-22 00 Geestmerambacht

Eerst lopen we langs ’t Lamslik. In de beschutting van de rietkraag dobberen grauwe ganzen, een koppeltje futen en ook enkele soorten eenden. Ik maak heel wat foto’s van de ganzen, misschien ga ik wel een ganzenbord ontwerpen…?

2020-03-22 02 Geestmerambacht

In de rietkraag bloeien dotterbloemen.

2020-03-22 04 Geestmerambacht

Hier en daar wordt het struikgewas wit gekleurd door de bloemetjes van de sleedoorn. Hopelijk groeien daaruit een hoop sleedoornpruimpjes die ik dan in het najaar in jenever kan leggen om een lekker winterdrankje mee te produceren. Bijen om de bloempjes te bevruchten zijn er niet, het is te koud, maar volgens mij zijn dit soort vroegbloeiende struiken windbloeiers. Nou, wind staat er genoeg!

2020-03-22 01 Geestmerambacht

2020-03-22 03 Geestmerambacht

Er loopt nog haast niemand, maar dat verandert als we bij de Zomerdel komen: zowel op het fietspad als op het wandelpad langs de grote plas is er beweging: mensen die hun hond uitlaten, wandelaars net als wij, hardlopers, een enkele fietser. Het valt ons op dat iedereen afstand houdt en mekaar met een boog passeert. Behalve de hardlopers, die doen alsof er niets aan de hand is… Nou zou ik over hardlopers een heel akelige opmerking kunnen maken, maar dat doe ik niet, ik houd me in.

2020-03-22 05 Geestmerambacht

We beklimmen de uitkijkheuvel bij de zuidwestpunt van de plas en hebben van daarboven een schitterend uitzicht over de Kleimeer, dat bijzondere stukje Noord-Holland waar de tijd ruim 350 jaar min of meer heeft stilgestaan…

2020-03-22 06 Geestmerambacht

Vanaf nu volgen we het pad langs de Kleimeer. Zo druk als het 100 meter rechts van ons is, langs de Zomerdel, zo rustig is het hier. We komen welgeteld zes andere mensen tegen. Honderden ganzen roepen tussen het riet, en we horen ook andere vogels. Het krioelt van de tjiftjafs in het struikgewas onder de populieren. In een boom zien we een roofvogel zitten, ik denk een sperwer. Denken!? nou ja, ik weet het haast wel zeker.

2020-03-22 07 Geestmerambacht

Het fijne van het pad langs de Kleimeer is dat het helemaal onverhard is. Dat versterkt voor mij het gevoel van buiten zijn, in de natuur. Op een gegeven moment passeren we een greppel waarin water staat, ik zie een blauwe schicht wegschieten: een ijsvogel! We blijven een tijdje staan kijken: het beestje komt terug en gaat op een takje boven het water zitten. Het is te ver weg om hem goed te zien en om hem te kunnen fotograferen, maar zijn roze-rode borstveren geven zijn aanwezigheid prijs, en als hij weer opvliegt, schitteren zijn helblauwe veren in het zonlicht.

2020-03-22 08 Geestmerambacht

Geplaatst in Natuur, Wandelen | Tags: , , , , | 3 reacties

(Lente in) coronatijden

Het drong pas laat tot me door dat het vandaag de eerste lentedag is… Normaal ben ik daar in gedachten wel mee bezig en bij voorkeur plan ik op de eerste lentedag een bezoek aan de kapper. Niets van dit alles dit jaar, het coronavirus en alles wat daarmee samenhangt beheerst blijkbaar ook mijn perceptie van de wereld. Je ontkomt er niet aan. In het nieuws, op social media, als het al niet over het coronavirus gaat, dan is het coronavirus wel de aanleiding om het ergens over te hebben.

Ik werk in het onderwijs en míjn school is alleen open voor de kinderen wiens ouders in de cruciale en/of vitale beroepen werken – en dan bij voorkeur als er voor die kinderen geen andere opvang kan geregeld worden. Immers, de school is leeg (want de leraren werken zoveel mogelijk thuis) en ik kan me zo voorstellen dat er leukere plekken zijn om opgevangen te worden, ook al doen we ons uiterste best om het de kinderen naar de zin te maken…

Ouders van mijn school hebben een Facebook-hulpgroep opgericht: hier delen zij ideeën en tips met elkaar om thuis met de kinderen allerlei leuke en boeiende dingen te doen… Een (muzikale) vader bracht met zijn dochter een mooi lied ten gehore voor de ouderen die sinds gisteren geen bezoek meer mogen ontvangen, en deelde dat met de wereld: klik hier. Het is in feite ongelooflijk wat er allemaal gebeurt… Als we dat nou eens kunnen vasthouden. Minder ratrace, meer doen wat er écht toe doet…

Zaterdag 21 maart 2020

De eerste lentedag dus… Ik trek de gordijnen open en knal! een blauwe lucht treft mijn netvlies en doet me verlangen naar een lekkere wandeling. Helaas, er moeten eerst boodschappen worden gedaan… In het winkelcentrum is het al druk. De schappen in de supermarkten zien er grotendeels welgevuld uit, alleen het schap met de eieren is vrijwel leeg en ook de koeling met diepvriesproducten vertoont lege plekken.

We besluiten om de dag thuis door te brengen en aan het eind van de middag, als de meeste mensen weer huiswaarts keren, er nog op uit te gaan om een frisse neus te halen. Om half zes parkeren we aan het begin van de Zeeweg. We maken een kort rondje, zo’n 3,5 kilometer schat ik in. Precies goed.

2020-03-21 00 Franschman

Het voelt helemaal niet lenteachtig, de wind is scherp en vinnig, de zon staat al vrij laag en geeft niet meer de warmte van eerder op de dag, maar we genieten toch volop, met de winterjas aan, een warme sjaal om, de muts op het hoofd en handschoenen aan. Qua tijd hebben we goed gemikt: het is rustig in de duinen…

2020-03-21 01 Franschman

2020-03-21 02 Franschman

2020-03-21 03 Franschman

2020-03-21 04 Franschman

2020-03-21 05 Franschman

2020-03-21 06 Franschman

Als we terug op de parkeerplaats komen, is die zo goed als leeg. We rijden naar huis en hopen dat Bobby snacks open is om een frietje te halen. Nee dus. Nou, dan gaan we thuis lekker pannenkoeken bakken. En ik maak een flesje bruin bier van de Achelse Kluis open. Pannenkoeken en trappistenbier: een troostende combinatie op zo’n eerste lentedag in coronatijden.

Geplaatst in Onderwijs en leren, Persoonlijk, Wandelen | Tags: , | 2 reacties

Luchtje scheppen

Vrijdag 20 maart 2020

Terwijl de landen in Europa een voor een in lockdown gaan – als wapen in de strijd tegen de verspreiding van het Coronavirus COVID-19 – is het in Nederland (nog) niet zo ver en maken wij van de gelegenheid gebruik om, aan het eind van de middag na een saaie en kille grijze dag, een stukje te lopen bij de Kleimeer en alzo het enige halfuurtje zon van deze dag mee te pikken…

Over kil gesproken: er waait een ijzig windje en als we uit de auto stappen, gaan de ritsen dicht en de capuchon op! Terwijl we hier naartoe reden, scheurde het wolkendek open en verscheen er een flinke spie blauwe lucht. In het noordwesten echter doemen alweer nieuwe wolken op. Toch krijgen we een paar mooie scheuten zonlicht en zoals je op de foto’s ziet, gaat de Kleimeer dan goud glanzen…

Gisteren wandelde ik met een collega om de Zuiderdel heen – het was er een drukte van jewelste, eerlijk gezegd heb ik het er zelden zó druk gezien… Maar zo aan het eind van de middag én aan de kant van de Kleimeer, is het gelukkig heerlijk rustig in het Geestmerambacht: we zien niemand anders! Stil is het er niet, de lente hangt in de lucht en de vogels roeren zich luidkeels in het riet. We zien vele eenden en ganzen, meeuwen, een bruine kiekendief, een valkje, reigers, meerkoetjes. En een haas. Grote delen van het riet zijn gemaaid, de opslag van de rietdekker is weer gevuld.

2020-03-20 01 Kleimeer

Vanaf de parkeerplaats (Vlasgat) wandelen we langs de noordkant van de Kleimeer. Het pad, dat de afgelopen winter geregeld onbegaanbaar was (een slijkbaan!) ligt er vandaag prachtig bij. Heerlijk lopen dus…

2020-03-20 02 Kleimeer

De zon verdwijnt achter de aandrijvende wolken… maar even later komt ze toch weer tevoorschijn. Het licht speelt in de rietpluimen en er hangt een goudkleurige schijn in het riet…

2020-03-20 03 Kleimeer

Ik zoom in. De contouren van de stolpboerderijen aan het Noordhollandsch Kanaal steken donker af tegen de duinen!

2020-03-20 04 Kleimeer

Het water staat hoog in de Kleimeer. Dat hoort zo in het voorjaar omdat het riet dan moet groeien. Een reiger hoopt een lekkere kikker te verschalken…

2020-03-20 05 Kleimeer

2020-03-20 06 Kleimeer

Als we, langs hetzelfde pad, weer teruglopen naar de auto, komt de zon er nog eenmaal helemaal door en ligt de Kleimeer er in al zijn lentepracht bij… Ik neem me voor om de komende weken geregeld dit wandelingetje te maken en de ontwikkelingen in de natuur te volgen. Als Nederland niet in een strenge lockdown gaat, natuurlijk…

2020-03-20 07 Kleimeer

Geplaatst in Kleimeer, Wandelen | Tags: , | 1 reactie

Welshe woordkunst

Van Cynan Jones, een schrijver uit Wales, besprak ik al eerder een boek: De lange droogte. Nu heb ik een tweede en een derde boek van hem gelezen: De burcht. Oorspronkelijke titel: The dig, m.a.w. De opgraving. Wat ik, het boek gelezen, een prachtige titel vind. En Inham. Oorspronkelijke titel: Cove.

De burcht

Met relatief weinig woorden, korte zinnen, korte stukjes, penseelt Cynan Jones ook in dit boek beelden, een gevoel, een sfeer. Een beklemmende, verzengende sfeer. We voelen het verdriet, de woede, de overlevingsdrang, de angst van de personages. We voelen de meedogenloosheid van het platteland, van de natuur, van de mens.

Daniel overleeft. Hij is een arme schapenboer, hij had dromen, plannen. Zijn vrouw is dood. Ergens in de buurt van zijn boerderij, woont een stroper, de grote man. Ook hij overleeft. Ergens in de buurt van zijn boerderij, in het bos, is een dassenburcht.

“Jones schrijft met inlevende behoedzaamheid over isolatie en verlies en met een onbewogen oog over de eenvoudige rauwheid van het leven van dieren.”

“De burcht is een in glasheldere, suggestieve taal geschreven meesterwerk over de eeuwige kringloop van jagen en gejaagd worden. En over het keerpunt dat ieder mens ergens heeft waarop alle vluchtwegen zijn afgesneden en hem niets anders rest dan de confrontatie aan te gaan.”

Een goede boekbespreking vind je achter deze link. Bovenstaande zinnen heb ik daar geleend. Beter kan ik het zelf niet zeggen…

Inham

Dit is een dunne roman, welgeteld 100 bladzijden. The dig is geschreven in 2014, Cove in 2016. Beide zijn dus relatief recente werken. Zijn laatste boek, De wetten van water (oorspronkelijke titel: Stillicide) verscheen in 2019. Dat heb ik nog in de kast staan. Eerst maar weer eens wat anders lezen 😊.

Inham gaat over een man die op zee ronddobbert in een kajak. Hij is zwaar verbrand door de zon. Wie hij is en wat er precies is gebeurd, weet hij niet meer. Komen we te weten waarom de ontredderde man daar in zijn eentje op zee rond drijft? Gaat hij gered worden? Zijn zwangere vrouw is aan de wal en weet niet waar hij is – hij liet alleen dat briefje achter: “Pluk sla x”.

Ook in deze roman bedient Jones zich van penseelstreken van taal waarmee hij een indringende sfeer en een enerverende spanning oproept. Hij schrijft als het ware poëtisch proza… zo precies geschreven en zo mooi. Je gaat als lezer helemaal op in de strijd van de man tegen de elementen en met zichzelf!

“Het licht verdween vroegtijdig door de regen. In eerste instantie een fijne, hardnekkige grijze motregen. Zelfs na al die tijd op zee, zorgde de regen voor een frisse geur van nat zout.”

“Hij stelde zich de felle stip voor, plotseling oogverblindend, een kring van as en de plotse geur van brand, zeewier dat knetterend vlam vat.”

Cynan Jones - De burcht en Inham

Geplaatst in Lezen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Gelezen

De laatste weken heb ik lekker veel gelezen en voor wie dat interesseert, deel ik hier (kort) mijn leeservaringen met de wereld (en met jou).

2020-03-15 Vier boeken

Robert Goddard, One false move

Dit boek las ik in het Engels. Je mag mij best een liefhebber van Goddard noemen, die heel subtiel met spanning kan spelen in op het eerste gezicht situaties waar niet zoveel aan de hand is. Er gaat dan iets onderhuids ongemakkelijk voelen en gaandeweg bouwt zich de spanning in het boek op. One false move is Goddarts meest recente product en het viel me, eerlijk gezegd, wat tegen.

Nicole Nevinson is sent by her employer, computer firm Venstrom, to lure computer genius Joe Roberts from his current job to work for them. Things dont go according to plan as Joes employer is loath to release him and other organisations are taking an interest. Soon Nicole is on the run in fear of her life.

Wordt in de eerste hoofdstukken de spanning nog wat onderkoeld opgebouwd, al gauw barst ze (de spanning) helemaal los en krijgt het verhaal wat mij betreft te maken met veel over-the-top plotwisselingen en spannende scenes. Ach, je leest natuurlijk door, want je wilt weten hoe het afloopt met Nicole, met Joe, met Forrester; ik bleef echter met het onbevredigende gevoel achter dat dit geen vintage Goddart is.

Interessant is wel het gegeven dat hoofdpersoon Joe het bordspel Go op onnavolgbare wijze beheerst. Ik vind Go een intrigerend spel waar ik niets van af weet behalve dan dat het uit China of Japan komt en dat het nog veel moeilijker is dan schaken. Het boek is opgebouwd als een partijtje Go: Opening game heet het eerste deel, daarna volgen Middle game en End game. Oók al niet zo sprankelend origineel gevonden…

Wie het boek wil hebben, kan me dat laten weten. Gratis op te halen 😉.

Daniel Mendelsohn, Een odyssee

Als kind heb ik de avonturen van de Griekse held Odysseus gretig tot me genomen en in mijn boekenkast ligt het boek Heroes te wachten van Stephen Fry waarin vast ook een optreden is voorbehouden voor Odysseus!

Daniel Mendelsohn is classicus en docent aan het Bard College te New York. Als ik het goed begrijp (en dat is om het boek te lezen volstrekt niet van belang, maar het is wel leuke informatie) is dit boek autobiografisch. Mendelsohn geeft wekelijks een werkcollege (januari-juni) over de Odyssee. Zijn vader, een wiskundige, woont het college bij en tussendoor maken vader en zoon ook een cruise op de Middellandse Zee met de Odyssee als thema. Daniel heeft zijn hele leven al een moeizame relatie met zijn vader Jay. In het boek ben je getuige van de colleges, de gesprekken die de studenten (en vader Jay) voeren met Daniel Mendelsohn n.a.v  de hoofdstukken die zij telkens de afgelopen week hebben gelezen. Daar doorheen geweven geeft Mendelsohn in feite ook college aan ons, de lezers en kom je ook steeds meer te weten over de vader-zoon relatie (niet toevallig een hoofdthema van de Odyssee) tussen Jay en Daniel. De schrijver weeft deze verhaallijnen feilloos in elkaar; op een paar doorzetmomentjes na, blijft het boek boeien van kaft tot kaft! Prachtig!

Oek de Jong, Zwarte schuur

Zwarte schuur is De Jongs meest recente creatie. Ooit las ik van hem Cirkel in het gras, maar daar kwam ik niet doorheen. Ik was toen nog vrij jong… misschien heeft dat ermee te maken? Afgelopen week beval Oek de Jong op de radio zijn nieuwste roman nog warm aan!

In eerste instantie had ik de neiging om Zwarte schuur dicht te klappen en terug te brengen naar de bibliotheek. De sfeer, de setting (het Nederlandse kunstwereldje), de personages – het spreekt me allemaal niet echt aan. Wat me verder deed lezen, was de titel van het boek en de aanwijzingen die er mondjesmaat worden gegeven dat het verhaal nog een heel andere wending kan krijgen. En gelukkig gebeurt dat ook en wordt het verhaal boeiender.

Zwarte schuur is een roman over het moeten leven met de herinnering aan een heftige gebeurtenis – en het daarmee (al dan niet) kunnen dealen. Op zijn negenenvijftigste heeft schilder Maris Coppoolse een overzichtstentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam. De internationale pers schrijft erover, het publiek stroomt toe. Maris staat op het toppunt van zijn roem. In de coverstory van een weekblad wordt de bron van zijn obsessieve werk blootgelegd: een gebeurtenis toen hij veertien was. Niemand in zijn omgeving is hiervan op de hoogte. Zijn vrienden en bekenden zijn geschokt. Door deze ene catastrofale gebeurtenis heeft Maris Coppoolse a.h.w. levenslang gekregen…

Maartje Wortel, Half mens

Dit is een debuutroman en ik heb hem met zeer veel genoegen gelezen! Er zijn drie hoofdpersonen:

  • Elsa Helena van der Molen, 20 jaar oud, studeert, woont sinds kort in Los Angeles omdat haar vader daar een baan heeft gekregen. Behalve jongens lijkt haar niet veel te interesseren… Zij wordt op een zaterdagmiddag aangereden door een taxi.
  • Michael Poloni, 41 jaar, Mexicaan van geboorte en eveneens woonachtig in Los Angeles, copywriter bij een reclamebureau. Op zijn zachtst gezegd een bijzonder mens. Hij besluit op een zaterdag boodschappen te doen bij een biologische supermarkt. Hij verplaatst zich altijd per taxi, zo ook die middag.
  • James Dillard, 43 jaar oud, geboren en getogen in Los Angeles en naar eigen zeggen ‘deelgenoot van dit verhaal, maar langs de zijlijn, en voor een paar maanden maar’.

Maartje Wortel schrijft in ogenschijnlijk eenvoudige en heldere zinnen haar verhaal. Je vliegt er doorheen. Haar schrijftrant is vlot, wat onderkoeld, afstandelijk soms, heerlijk… tja, heerlijk hoe? Apart! Bevreemdend, ja dat is een goed woord… Laat ik het daar maar op houden. In de (vele) recensies van het boek wordt er wel beweerd dat ze tegen Arnold Grunberg aanschurkt maar omdat ik nog nooit iets van AG heb gelezen, kan ik dat niet beoordelen. Niet elke recensent is even verguld met het boek.

De hoofdstukken worden afwisselend (niet om en om) geschreven vanuit het perspectief van dan weer Michael Poloni (hij-vorm), dan weer Elsa Helena (ik-vorm). Beiden zijn intrigerende personages. Ik wil er eigenlijk niet veel meer over zeggen, je moet gewoon zelf het boek maar eens lezen. Ik denk wel dat je het óf heel goed vindt óf heel slecht. Je bent gewaarschuwd.

Geplaatst in Lezen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De bossen tussen Bergen en Schoorl

Tussen Bergen en Schoorl, aan de binnenduinrand, bestaan de bossen voor een groot deel uit naaldbomen, en met name dennen. Dat neemt niet weg dat je hier en daar ook prachtige beuken ziet staan en dat er perceeltjes eiken- en berkenbos zijn, en stukjes gemengd bos. Op een zonnige dag, als er een koude wind staat, is het erg fijn om daar in de beschutting van de bomen een rondje te lopen.

Afgelopen maandag reden vrouwlief en ik naar de parkeerplaats nabij Manege Poelenburg en De Noorderhoeve. Ik had een rondje in mijn hoofd, maar het was te lang geleden dat ik in dit stukje duingebied had gewandeld en het lukte ons niet het voorgenomen rondje te lopen, wat ons er niet van weerhield om met volle teugen te genieten van onze wandeling!

Woensdag 11 maart 2020

Vandaag de herkansing. Opnieuw is het stralend weer en ook het ijzige windje is aanwezig. Om het rondje dat ik wil lopen deze keer goed in het hoofd te prenten, loop ik het in omgekeerde richting. En ja hoor, deze keer lukt het helemaal… Het rondje is ongeveer 5 km.

2020-03-11 00 Duinwandeling

2020-03-11 01 Duinwandeling

Vanaf het parkeerterrein, dat het startpunt 89 (Aagtdorp-Poelenburg) is van Wandelnetwerk Noord-Holland, loop ik 200 meter terug langs de weg, naar de duiningang. Ik wil al meteen waarschuwen, er zijn hier twéé wandelnetwerken: dat van Noord-Holland (dat niet zo diep het duingebied ingaat) en een knooppuntennetwerk van Staatsbosbeheer. Mijn rondje volgt grotendeels de rode route van Staatsbosbeheer, maar ik kort ‘m in en steek door langs het Uilenduin. Op de website van Wnw-NH staan overigens alle knooppunten aangegeven, óók die van SBB.

Bij de ingang van het duingebied staan meerdere borden met informatie en kaarten, er vertrekken hier wandelingen en het is een populair startpunt voor het mountainbikeparcours door de Schoorlse duinen. Ik loop omhoog over het zanderige pad. Eigenlijk  loop je hier door een stukje beukenbos, prachtig!

2020-03-11 02 Duinwandeling

Eenmaal ‘boven’, ga ik tweemaal rechtsaf en loop verder op de Randweg. Ik volg de rode pijltjes. Het is rustig in het bos, op een mevrouw met een hond en een hardloper na, kom ik op dit stuk niemand tegen. De hardloper herken ik, ik heb zijn dochter in de klas gehad toen ik in Schoorl werkte; hij herkent mij duidelijk niet. Later kom ik nog een andere bekende uit die tijd tegen, de man van de toenmalige directrice van de school… Ook hij herkent me niet.

2020-03-11 03 Duinwandeling

2020-03-11 04 Duinwandeling

2020-03-11 05 Duinwandeling

Op een gegeven moment gaat de rode route rechtsaf, naar de Duinweg, ik blijf op de Randweg lopen en pik even verderop de rode pijltjes weer op. Na een kilometer verlaat ik de rode route en sla ik linksaf. Het duinpad is begroeid met gras, hier wordt weinig gelopen. Ik hoor allerlei vogeltjes tsjirpen en kwieteren. Een vink, die duidelijk niet gewend is dat hier mensen lopen, zit voor me op het pad, ik kan het beestje tot op twee meter benaderen!

2020-03-11 06 Duinwandeling

2020-03-11 07 Duinwandeling

Ik daal af en sla tweemaal linksaf. Ik loop nu op de Groeneveldslaan. Hier liepen we vroeger vaak met de kinderen en ik ben hier ook wel met mijn Griffel-klasje geweest om naar de bonte specht te kijken die een hol had in een eik pal naast de weg. Op de plek waar die eik stond, zie ik nu een afgezaagde boomstronk… Het bankje waarop we vaak pauzeerden, staat er nog. Ik zet me, zalig in het zonnetje, drink van mijn flesje water en eet een Liga. Ik geniet intens van de warme lentezon en van de complete rust die hier heerst.

Ik loop nu alweer een tijdje de rode route en ik volg de pijltjes, over de Schoorlse Nok (48 m boven NAP, mooi uitkijkpunt) en langs het parkeerterrein van hotel Blooming (en restaurant De Zandhoeve). Een smal, kronkelend paadje dat parallel loopt aan de Duinweg, voert me terug naar het startpunt van de wandeling…

2020-03-11 08 Duinwandeling

2020-03-11 09 Duinwandeling

Geplaatst in Wandelen | Tags: , , , , | 1 reactie