De zon die op enen wilgenboom scheen

Na een paar grijze dagen kwam vanmiddag de zon opeens uitbundig tevoorschijn, dus reden we naar het Vlasgat en maakten een korte wandeling langs de Kleimeer. Ik ben gauw ergens uitgewandeld – en al helemaal als er maar weinig variatie in paden beschikbaar is… maar dat wandelingetje langs de Kleimeer is de uitzondering op deze regel… Het is immer een groot genoegen om daar te wandelen!

2020-01-06 Kleimeer 01

2020-01-06 Kleimeer 02

2020-01-06 Kleimeer 03

We keerden naar de auto terug via de Zuiderdel (de grote plas in het Geestmerambacht). Daar staat ergens een boom waarin vier ransuilen zitten. Een tijdje geleden kwam ik hier voorbij en zag ik mensen met grote belangstelling naar deze boom turen. Uiteraard tuurde ik ook maar ik zag niets. Een week geleden gebeurde er eigenlijk hetzelfde: we kwamen langs de bewuste boom en weer stonden er mensen naar boven te turen. Toen we vroegen waar ze naar keken, wezen ze ons de ransuilen aan. En ja, vandaag zaten ze er ook, allevier. Omdat het best lastig is om goed scherp te stellen met al die takjes, ben ik best tevreden met de onderstaande acceptabele foto…

2020-01-06 Kleimeer 04 Ransuil

De zon die op enen wilgenboom scheen,
en in zijn kruyn daer zat er een uil,
van simme dondaine, van farilonla,
en in zijn kruyn daer zat er een uil,
den uyl vivat! den uyl vivat!

Geplaatst in Kleimeer, Wandelen | Tags: , | 2 reacties

Mijn Alkmaar

Van een vriendin kreeg ik een kaartje waarmee ik x aantal weken (ik geloof twee) gratis Het Parool zou ontvangen. Toen ik de aanvraag deed, bleek ik ook te kunnen kiezen voor x aantal weken (ik geloof zes) alleen de zaterdagkrant krijgen. Ik koos voor het laatste en vandaag vond ik Het Parool voor de eerste keer op de mat.

Uiteraard staan er lezenswaardige artikelen in een krant, en zeker in Het Parool dat ik reken tot de betere kranten van Nederland. Tussen haakjes: waarom ik Het Parool tot de betere kranten reken, weet ik trouwens niet – marketingsucces!?

Bij een weekendkrant zit tegenwoordig een soort magazine, bij Het Parool heet dat PS van de week, kortweg PS. Okay. Ik word niet gegrepen door deze naam, maar ik blader het blad natuurlijk wel door. Ook hier een enkel interessant artikel en toch ook vooral veel blablabla en blabladvulling. Neem nou de rubriek Mijn Amsterdam.

Hieronder Mijn Alkmaar. U bent gewaarschuwd: volstrekt oninteressant!

Mijn Alkmaar

Restaurant

Ik heb een collega die één à twee keer per jaar een mail rondstuurt en vraagt wie er mee uit eten gaat. En zo kwam ik een keer terecht in bistro De 13 Balcken waar ik voortreffelijk heb gegeten. Ik herinner me zeker ook de wijn: een primitivo. Het toeval wilde dat ik enkele weken daarvoor in Doesburg had kennisgemaakt met deze Italiaanse wijn, en dat was een plezierige kennismaking geweest. Deze tweede ontmoeting was evenzeer plezierig.

dav

Café

Geen twijfel mogelijk. Sinds De Boom in handen is van de Alkmaarse grote-jongens-horeca, is het enige fatsoenlijke café waar ze fantastisch bier schenken… proeflokaal De Kleine Deugniet (Gedempte Nieuwesloot 117). Eén puntje van kritiek: ze hebben er alleen hoge tafels en dito krukken. De keuze aan Belgische en binnenlandse bieren is er echter uitmuntend.

mde

Wil niet dood gevonden worden

Er zijn in Alkmaar best wel wat plekjes waar ik niet dood gevonden wil worden… Winkelcentrum (WC) De Mare is er zo eentje. Maar ik denk toch dat de ergste plek het nieuwe Ringers Winkelcentrum is. Al is de geur er verbeterd sinds er geen viswinkel meer in het complex zit. Maar toch… nee, bah!

Theater

Er zullen in Alkmaar vast wat kleinere podia zijn, al was het maar in de buurthuizen, er is echter slechts één theater – en dat is De Vest. Jammer dat de ambitieuze verbouwingen destijds niet doorgingen omdat bepaalde populistische partijen daar een stokje voorstaken, maar zelfs in de huidige vorm is De Vest een prima theater. Ze zouden alleen wat meer wereldmuziek moeten programmeren.

Beste plek om te relaxen

Onze tuin, zonder meer. Maar in de publieke ruimte ga ik voor een bankje in de Rekerhout, een mooi & gevarieerd stadspark en alzo een oase van groen in de stenen puist die Alkmaar Noord heet. Hoewel het terras van De Boom óók wat heeft…

Mooiste herinnering

Ik kan niet kiezen… Ik heb zó veel mooie herinneringen! De dag dat ik mijn huidige eega ontmoette in de heuvels van Wales, de geboorte van mijn kinderen, … Prachtige vakanties… Enzovoort.

Buurt

Alkmaar telt een aantal leuke buurten en een heleboel vreselijke buurten. Dat heb je als een oud stadje uit zijn voegen groeit omdat er zo nodig voor Amsterdam(mers) moet gebouwd worden. Ik woon in een buurtje dat bestaat uit houten huizen, in de jaren ’80 van de vorige eeuw uit Zweden geïmporteerd. Het is een rustig buurtje en er wonen echt een heleboel aardige mensen. Ik woon hier met veel plezier.

dav

Concertzaal

Zonder meer is onze Grote Kerk dé concertzaal van de stad! Bachs Mattheus Passion klinkt er geweldig, de stemmen van het Ierse koor Anúna zweven er hemels door de ruimte maar de kerk leent zich zeker ook voor andere (zij het niet alle) muziek… Podium Victorie, de Alkmaarse poptempel, verdient ook een vernoeming, al was het maar vanwege hun mooie programmering.

mde

Mijn kapper

Het wordt steeds interessanter! Mijn kapper!? Ik kies voor het gemak: dichtbij en betaalbaar. Dus ik ga in de buurt waar ik woon naar een kapster, ergens op een zolderkamer. Zij houdt mijn haardos fatsoenlijk. En daarmee is alles gezegd. Ik ben mijn hele leven al op zoek naar een kapper aan wie ik me zou willen binden, maar dat is nog niet gelukt.

Dit kan beter

Er kan echt héél wat beter in Alkmaar, maar wat momenteel in het oog springt is toch de trieste soap rond de verbouwing van ‘ons’ ziekenhuis, dat een regionale functie heeft maar aan de rand van de regio, midden in de stad staat, dus op een onhandige plek. Voor de verbouwing wordt ook nog een stukje van de Alkmaarderhout opgeofferd, Nederlands oudste stadsbos. De long van onze stad en ook nog eens van belang voor natuur en vanuit cultuur-historisch perspectief. Dat onze stadsregering, mét een wethouder van GroenLinks aan het roer nota bene, de aantasting van dit parkbos toestaat, is zó schrijnend dat ik bijna geneigd ben om te verhuizen, wég uit dit dorp met zijn kortzichtige politici. Maar ja, elders is het niet beter, dus ik blijf maar….

Rijp voor de sloop

Dit is een zeer rijk onderwerp, er mag van mij in Alkmaar heel wat gesloopt worden… Neem bijvoorbeeld de parkeergarages Karperton en Kanaalschiereiland: ronduit ontsierend! In de diverse industrieterreinen staat ook heel wat dat mag gesloopt worden. Maar bovenaan mijn lijst prijken toch bioscoopcomplex VUE (op 2) en het Stadskantoor (op 1).

Favoriet vervoermiddel

Ik verkondig al ruim een half jaar dat het de beste aankoop is die ik in jaren heb gedaan: mijn fiets met elektrische ondersteuning. Dus ja, meer moet ik niet zeggen, hoewel ook de trein een grote plek in mijn hart heeft!

Beste lunchplek

Ik heb weinig ervaring met lunchplekken. Vroeger was er geen twijfel mogelijk: Tata Rada aan de Kanaalkade, maar dat is vernietigd door Selexyz. Ook lunchten we wel eens bij La Place, in de oude V&D. Maar ja, V&D bestaat niet meer en La Place is niet meer wat het is geweest. Ik houd het dus maar op Bagels & Beans. Prima tentje.

Een avond stappen met

Ik heb een aantal vrienden, kennissen en oud-collega’s met wie ik regelmatig een avondje het leven bespreek in De Kleine Deugniet. En die avonden zijn goud waard… Maar als ik toch zou kunnen kiezen, dan wil ik wel eens een avondje de hort op met Gert Biesta.

Beste plek om te sporten

Ik ben op een bepaalde manier tegen sporten. Maar ik vind fietsen en wandelen erg fijn, dus de duinen benoem ik hierbij tot beste plek om te … recreëren – sporten doe je maar ergens anders!

Coffeeshop

Daar kan ik kort over zijn: coffeeshops zijn niet aan mij besteed.

Hé ben je toch hier aanbeland!? Ik had je nog zo gewaarschuwd: volstrekt oninteressant! Ga gauw wat anders doen!

dav

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , , | 3 reacties

Number 11

Vrijdagavond. Eens in de zoveel weken komen we in het gebouwtje van de kinderopvang  in de Oosterhout bijeen met een paar mensen die samen een leesclubje vormen, voortgekomen uit de klantenkring van boekhandel Het Keerpunt – helaas ter ziele gegaan – in ons charmante stadje Alkmaar…

Deze keer hebben we Nummer 11 gelezen, het elfde boek van de Britse satirische schrijver Jonathan Coe. Ik had nog nooit van de goede man gehoord. Dat is nou het leuke van een leesclub: je leest boeken die je wellicht anders nooit zou ‘tegengekomen zijn’.

Omdat Coe een Britse schrijver is, heb ik het boek in het Engels gelezen. Prima te doen, leest als een trein*. Coe is een verhalenverteller. Number 11 bestaat uit vijf verschillende verhalen. Tales that witness madness – de ondertitel van het boek. En dat ‘madness’ klopt…

Het eerste verhaal heet The Black Tower. De warme en liefdevolle omgeving van het grootouderlijk huis contrasteren hier met de dreiging van mensen die aan de rand van de samenleving leven. In verhaal twee, The Comeback, gaat het over de hunkering naar voormalig succes en de waanzin van/achter reality TV-shows. In The Crystal Garden gaat een professor achter herinneringen aan een film uit zijn jeugd aan en dat loopt niet goed af. The Winshaw Prize is opgezet als een klassieke Britse detective en laat ons kennismaken met de familie van een nietsontziende persmagnaat. In What a Whopper! ten slotte komen we terecht in de wereld van de very, very rich.

Elk verhaal is vormgegeven in een ander genre, o.a. fantasy, satire, horror, detective. Maatschappijkritiek is niet van de lucht. Volgens De Volkskrant is Jonathan Coe “een auteur die sociaal-politieke gedrevenheid paart aan een scherpzinnig gevoel voor humor”.

De (hoofdrol)spelers uit de verschillende verhalen komen elkaar als het ware toevallig tegen in de verschillende verhalen die daardoor op een bepaalde manier ook met elkaar worden verbonden. Het schijnt trouwens dat deze (hoofdrol)spelers ook in enkele van zijn andere boeken voorkomen…

Middle England

Ik ben door het lezen van Number 11 – en door me wat te verdiepen in Jonathan Coe – erg nieuwsgierig geworden naar zijn andere boeken. Ik heb het meeste zin om mijn tanden eens te zetten in de politiek geïnspireerde trilogie waarvan in 2019 het derde deel verscheen: Middle England, waarin de verwikkelingen rond de Brexit ‘behandeld’ worden. Coe grijpt in deze roman terug op een groep personages die hij ook al opvoerde in The Rotters’ Club (2001) en The Closed Circle (2004).

Alex Preston, die voor The Guardian schreef, vond dat het gebruik van personages uit meerdere generaties, die bijna een decennium in de Britse geschiedenis bestrijken, hem “de eerste auteur maakt om onze huidige nationale identiteitscrisis aan te pakken met behulp van de vorm die het meest geschikt is voor de taak”. In The Irish Times eindigde John Boyne zijn recensie met te zeggen: “Miljoenen woorden zijn en zullen worden geschreven over Brexit, maar weinigen zullen de kern van het waaróm zo indringend verwoorden als Jonathan Coe in Middle England.”

Jonathan Coe - Number 11

*Wie het boek wil hebben, mag contact met me opnemen bijv. door middel van een reactie onder dit stukje. Je mag het boek dan hebben, op voorwaarde dat je het zelf weer doorgeeft aan iemand anders, nadat je het hebt gelezen.

Geplaatst in Lezen | Tags: , , | 2 reacties

Gelukkig Nieuwjaar!

 

De laatste dag van 02019 is verstreken… Een nieuw jaar is begonnen.

mde

Na een korte nacht waarin de stilton, de port en de monchoutaart opspelen en rennies verlichting bieden, trek ik de gordijnen open en staar ik in een grijze wereld. Zoals mijn nichtje vanmorgen op Facebook schrijft: ik kijk naar een wereld “in het thema vijftig tinten grijs maar dan zonder de zweepjes”. Ik heb het boek Fifty shades of grey overigens nooit gelezen (en de film niet gezien), maar het heeft zoveel stof doen opwaaien dat ik er wel van heb gehoord natuurlijk en enigszins vermoed waar het over gaat.

Het is stil buiten… Dat is echt een paar dagen anders geweest. De terreur van vuurwerk afstekende buurjongetjes dreunt nog na in mijn wattige hoofd. Nou wonen wij op de grens tussen twee buurten, dus er zijn best veel buurjongetjes. We wonen ook nog eens aan een parkje waar geen patrouillewagen komt en waar een bankje staat naast een aftandse prullenbak. Vuurwerkafsteekgebied (48 punten bij Scrabble) bij uitstek, ook voor jongetjes uit verder weg gelegen buurten, kan ik me zo voorstellen.

En dat hebben we geweten!! Al sinds begin oktober zitten we met enige regelmaat ’s nachts rechtop in ons bed wanneer een stelletje malloten het nodig vindt om een vuurwerkbom tot ontploffing te brengen. De oude prullenbak is de afgelopen maanden diverse keren vervangen door een andere oude prullenbak. Bij de gemeente hebben ze een afdeling Oude prullenbakken met een aanzienlijke voorraad oude prullenbakken, geloof ik.

In de aanloop naar Oud&Nieuw werd het er niet beter op. We leefden als het ware in oorlogsgebied. Zelfs om half drie vannacht, toen – tot mijn grote opluchting – de rennies hun werk begonnen te doen, werd er nog doorlopend geknald…

Ik doe de gordijnen open en kijk in een grijze wereld. Zoals mijn nichtje schrijft op Facebook: ik kijk naar een wereld “in het thema vijftig tinten grijs maar dan zonder de zweepjes”. Het is er stil. Ik zie geen mens en ik hoor geen geknal. Het is windstil. Zo’n ochtend vind ik op de een of andere manier magisch. Mist dempt de geluiden. Als er dan geen geluiden zijn, dan ligt de stilte, net als de mist, als een deken over de stad en het land. Stilte is een kostbaar goed.

Ik ga naar beneden en zet de kachel en de waterketel aan. Ik besmeer een boterham met Becel en bestrooi hem met Fairtrade hagelslag. Ik zet thee. Sterke thee. Yorkshire tea. Ik installeer me in mijn makkelijke stoel. Ik sla mijn boek open.

My name is Livia and I come from Bucharest. 

We have a saying in my country: Totul trebuie să aibă un început. Which means: Everything must have a beginning. So I will begin my story like this.

Dit jaar, 02020, heeft ook een begin. Ruim negen uren zijn er al verstreken, nog een kleine 8775 uren te gaan (het is immers een schrikkeljaar, anders hadden we nog maar 8751 uren te gaan).

Wat gaan al die uren, dagen, weken, maanden ons brengen? Mij brengen? Geen idee, ik laat het min of meer open. Dit is ook wat er tegenwoordig wordt geadviseerd: doe niet aan goede voornemens! (Dat is het enige goede voornemen dat dan wél geoorloofd is, meen ik te hebben begrepen.)

Op het eerste blaadje van mijn nieuwe scheurkalender (de Levenskunst Kalender, ja zeker) staat een soortgelijke boodschap. Met het vieren van Oud&Nieuw bakenen we voor onszelf af wat voorbij is, zodat er ruimte ontstaat voor iets nieuws. Vandaar het afsteken van vuurwerk bij Oud&Nieuw: je verbrandt het verleden achter je, om weer een frisse start te kunnen maken. Het is daarbij niet nodig om vast te leggen hoe het nieuwe jaar eruit gaat zien. 

Nu begrijp ik al dat geknal opeens… het verleden is grondig in de fik gestoken! Er is de afgelopen dagen en weken heel wat afgebakend, en mensen! er ligt nu een zee aan ruimte voor ons die zich weer zal vullen met alles wat ons overkomt en wat we ons laten overkomen… wat we ons zelf aandoen en wat we ons laten aandoen… Laten we hopen dat de Brexit tóch niet doorgaat, dat het kabinet Rutte valt en dat we een links-groen kabinet krijgen dat gééft om de publieke sector, dat ik een goed vegetarisch kookboek win met de bankgiroloterij, dat we gezond blijven, dat er een vuurwerkverbod (35 punten bij Scrabble) komt, dat…

Maar nu is het vooral stil. En grijs. De kleuren mag ik zelf invullen. U ook.

Ik wens u allen een Gelukkig Nieuwjaar!

mde

dav

Geplaatst in Mijmeringen | 4 reacties

De lange droogte

Cynan Jones is geboren in 1975 in de buurt van Aberaeron, een dorp aan de kust in het mooie Wales. Daar woont en werkt hij nog steeds. Op 8 augustus 2012 zijn vrouwlief en ik een keer uitgestapt in Aberaeron, toen we na een bezoek aan de stad Aberystwyth terugreden naar ons vakantiehuisje in Mynachlog-ddu, een klein dorpje in de Preseli Hills. We waren er op zoek naar een fish & chips, geloof ik, maar we zijn doorgereden en hebben elders wat te eten gekocht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik had nog nooit van Cynan Jones gehoord totdat zijn boek De wetten van water in oktober door het boekenpanel van DWDD werd aangeprezen. En omdat hij van Wales is, bleef zijn naam hangen en wilde ik dat boek wel eens lezen. Alleen… de bibliotheek had het (nog) niet. Toen leende ik een ander boek: De lange droogte (The long dry), gepubliceerd in 2006 en pas in 2018 in het Nederlands vertaald.

Cynan Jones - De lange droogte

Ze vindt dat hij naar koffie smaakt. ’s Ochtends, als hij haar wakker komt maken.

‘De koe is weg,’ zegt hij. ‘De roan met de zwarte uier. Ze is weg. Ik ga haar zoeken.’

Hij loopt naar buiten en hoewel het nog vroeg is zit er een belofte van hitte in de zon. Zo is het nu al weken.

Zo begint het boek. Wat meteen opvalt, is het gebruik van witregels. Soms al na één zin. Daar moest ik even aan wennen, maar ik herinnerde me de woorden van een van de panelleden die zei dat Jones zijn zinnen als het ware beeldhouwt. Ik denk dat dit verwijst naar de korte stukjes waaruit de hoofdstukken zijn opgebouwd. Ik kreeg het gevoel dat elk stukje zorgvuldig is geboetseerd en dat al die stukjes samen een soort fragmentarisch geheel vormen, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond het absoluut niet storend en het nodigt mij als lezer uit om langzamer te lezen en elk stukje – vooral de kortere, die uit enkele zinnen bestaan – zorgvuldiger tot me te nemen.

De roan (een bruin-zwart gestreepte Schotse Highlander) is uit de stal verdwenen. Ze is drachtig. Ze moet gevonden worden… Deze verhaallijn is een soort van basis. Het verhaal speelt zich af in de tijdspanne van een dag… We maken deze dag mee vanuit het perspectief van Gareth (de boer), zijn vrouw Kate, hun zoon Dylan en hun dochter Emmy. En van de veearts. En van de koe. We maken kennis met hun gedachte- en leefwereld. En dan is er nog buurman Bill die op de achtergrond met zijn tractor rondrijdt… De hittegolf ligt over het land en je voelt haar verschroeiende, verblindende schittering. Het landschap is leeg.

In een interview (december 2018) zegt Jones het volgende: “Pas sinds kort weet ik dat goede verhalen draaien om gebeurtenissen die iemands leven overhoop gooien, en ik kon die verhalen alleen schrijven als het ging om iets wat leek op mijn eigen achtergrond. Toen ik dit doorkreeg, schreef ik pas echt. Ik schreef dit verhaal met de hand, typte het over, vormde het, hervormde het, redigeerde het, en dat alles binnen tien dagen. En toen was het af. Dertig jaar van mijn leven heb ik in die tien dagen gestopt. En het was het eerste wat ik heb gemaakt wat goed was.”

Ik vond het een prachtig boek. Het is sober, maar enorm krachtig geschreven. Het gaat over mensen die allemaal hun gedachten en gevoelens hebben – maar erover praten, ho maar! Het gaat ook over het harde leven op het platteland. Het platteland, dat van opstaan tot slapen bepaalt wat er gebeurt – je moet meebewegen…

Ik ga zijn andere boeken ook lezen: De burcht (The dig), De wetten van water (Stillicide) – het boek dat werd aangeprezen – en Inham (Cove). Ik verheug me er nu al op…

‘Het regent,’ zegt hij, en ze kan hem nauwelijks verstaan.

Geplaatst in Lezen | 1 reactie

De koorjongens

Op vrijdag 21 september 2018 woonde ik een congres bij samen met een collega uit de kinderopvang. Op de terugweg vertelde hij me enthousiast over de film Les Choristes: een must see volgens hem. Ik liet er geen gras over groeien en op 26 september 2018 had ik de DVD in huis, geleend van de bibliotheek. Iets minder vlot ging het met het kijken: op de een of andere manier moet ik diep in mij een serieus obstakel (een ouderboodschap?) overwinnen om mezelf een avond op de bank te zetten en naar een film te kijken. Het duurde dan ook tot gisteren, donderdag 5 december 2019, ruim een jaar later dus, voordat ik het doosje open maakte en me samen met vrouwlief op de bank installeerde om naar Les Choristes te kijken. (Belofte: morgen breng ik de DVD terug naar de bibliotheek.)

Les Choristes (in het Nederlands vertaald: De koorzangers) is een Frans-Zwitsers-Duitse film uit 2004, geregisseerd door ene Christophe Barratier.

Het is 1999. Een beroemde dirigent, Pierre Morhange, verneemt net voordat hij een concert geeft in New York, dat zijn moeder is overleden. Hij reist terug voor de begrafenis. Op een avond wordt er aangebeld: het is Pépinot, een jongen met wie hij op het Internat Fond de l’Etang zat (een kostschool voor moeilijk opvoedbare kinderen – de naam Bodem van de Vijver lijkt me symbolisch gekozen, nietwaar). Pépinot brengt Morhange een bijzonder cadeau: het dagboek van Clément Mathieu, de surveillant op Fond de l’Etang. We gaan terug naar 1949…

Clément Mathieu, muziekleraar en componist-zonder-roem, arriveert na veel omzwervingen én mislukkingen in het onderwijs op Fond de l’Etang; blij dat hij überhaupt een baan heeft, ook al is het dan een waar hij behoorlijk tegenop ziet. Bij de poort staat een jongetje: Pépinot, een weeskind, immer en tevergeefs wachtend bij de poort van het internaat tot hij op een zaterdag door zijn vader zal worden opgehaald… In de kostschool heerst een ijzeren discipline. Het motto luidt: action – réaction! Met andere woorden: als een kind iets uitvreet, moet er onmiddellijk en meedogenloos worden gestraft.

De titel van de film verraadt al dat monsieur Mathieu de muziek inroept om de kinderen iets te kunnen bieden naast alle ellende, schoolwerk en tucht. Het is misschien allemaal een tikkeltje voorspelbaar en romantisch, maar er ontwikkelt zich een prachtige, sfeervolle film die laat zien dat je ook met liefde veel kunt bereiken bij kinderen die het moeilijk hebben in hun leven en dat door ingewikkeld gedrag laten blijken… Een film die óók laat zien dat muziek een universele taal is waarmee je vele harten kunt beroeren en verzachten. Even tussen haakjes: niet voor niets dat we op de vrijeschool zoveel aandacht besteden aan zingen!

De film eindigt weer in 1999. Het dagboek van Clément Mathieu wordt dichtgeklapt…

We hebben ontzettend genoten van deze film, ik kan niet anders zeggen…

Les Choristes (spelers)

Morhange en Pépinot

Les Choristes (klassenfoto)

Klassenfoto, uiterst rechts  monsieur Mathieu.

Les Choristes

Geplaatst in Film en theater, Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Alkmaarder Hout

Op de website van de gemeente Alkmaar kun je het volgende lezen.

De Alkmaarderhout is het oudste stadspark van Nederland. De eerste aanplant, ter aanleg van een “wandelgebied langs beboomde wegen” dateert uit 1607. De huidige opbouw met slingerpaden, beken en lanen voert terug op een plan in Engelse Landschapsstijl van L.A. Springer.

De Hout is door de afwisseling van oude boompartijen, grasvelden en de stadsboerderij zeer aantrekkelijk. Alle bomen in het park zijn aangeplant en wat boomsoorten betreft zijn er veel essen en iepen maar ook beuken te vinden. De onderbeplanting in het park is wel bijzonder te noemen. De zogeheten ‘stinzenplanten’, typische bosplanten, zijn hier in vele soorten en aantallen te vinden zoals daslook, vingerhelmbloem en nog 50 andere soorten.

Naast de vele stinzenplanten zijn er ook heel veel paddenstoelen in het park te vinden. Vooral in de Wilhelminalaan en de parallel lopende Hardraverslaan zijn het er heel veel, tot nu toe 158 soorten. Wat fauna betreft zijn er verschillende diersoorten te vinden in de Hout. Vogels zijn goed vertegenwoordigd in het stadspark zoals de Nachtegaal, de boomklever, de groene specht, de grote bonte specht en de appelvink.

Ik vind het dan ook verbazingwekkend dat de gemeente toestemming heeft gegeven om een deel van dit prachtige, oude stadsbos te kappen ten behoeve van de de nieuwbouw van het ziekenhuis. Nieuwbouw op een plek nota bene midden in de stad, en in feite ook nog eens aan de rand van het HAL-gebied…

Vanmorgen had ik al vroeg een afspraak bij de tandarts. Zij zou mij voor de zoveelste maal bekronen… Na de behandeling wilde ik nog een paar boodschappen doen en omdat de meeste winkels in de stad pas om half tien of tien uur open gaan, had ik een half uurtje over. Ik zette mijn fiets vast aan een houten hekje en maakte een koninklijk rondje door onze Hout. Het stemde me droevig te weten dat er straks verminkingen worden aangebracht aan dit fraaie stukje natuur-en-cultuur!

De Stichting Red de Hout voert actie om het stadsbos te behoeden voor de verminking. Momenteel loopt er een nieuwe petitie… Misschien wil je ‘m ook tekenen?

dav

dav

dav

Geplaatst in Cultuur | 3 reacties