De eerste…

De eerste werkweek zit er bijna op (zo meteen nog een paar kleine klusjes…) en het weekend neemt zijn aanvang. Reden om een flesje gerstenat uit de Vallei der Goden te ontdoppen.

Ik geniet altijd wel van die eerste werkweek die tevens de laatste (school)vakantieweek is. Ik heb nog helemaal geen goesting om weer te beginnen en denk met afgunst aan de vele leerkrachten in zuidelijke landen waar de zomervakantie (veel) langer duurt. En toch heb ik ook wel zin om aan de slag te gaan… Het is leuk om alle collega’s weer te zien. In de school heerst nog rust ondanks het feit dat iedereen bezig is met inrichten, voorbereiden en overleggen. Het is echt een verschil: alleen 15 grote mensen ‘in huis’ of daar bovenop nog eens 220 mensenkinderen! De telefoon gaat amper, de hoeverlheid mail is te overzien, je bent flexibel met je werktijden, je hoeft in elk geval nog niet extreem vroeg uit je nest.

Vandaag hadden we onze eerste teamdag. Na een kopje koffie met iets lekkers erbij verzamelden we in de euritmiezaal voor een lezing door Frank Oele. Wat heb ik genoten, en ik niet alleen, we hadden samen een interessante en leuke ochtend. Het ging over taal… Wat betekent taal voor kinderen op de lagere school? En wat vraagt dat van de leerkracht? Taal als schakel tussen beweging en denken, taal als expressiemiddel, … Taal als drager van de vier temperamenten, taal als hulpmiddel om je lessen kunstzinnig (lees: levendig) vorm te geven. Het was geen droge kost, we hebben veel geoefend en gelachen…

De oefenweg voor het spreken, die Rudolf Steiner in samenwerking met Marie Steiner heeft ontwikkeld, is erop gericht om de scheppingskracht van het woord in het spreken terug te brengen. Met deze kunst van het spreken kun je beelden oproepen, stemmingen kleuren, ruimte scheppen en gebaren en beweging tot uitdrukking laten komen.

Na een heerlijke lunch (drie collega’s hadden soep gemaakt) fietsten we naar het Geestmerambacht voor een gezonde wandeling om de Kleimeer. Het zonnetje brak door en er werd heel wat afgekletst: vakantieverhalen maar ook ‘werkoverleg’…

En nu is het dus weekend. Ja-haa! weekend (en vakantie) heb je alleen als je werkt… 😉 Ik wil wel nuanceren: in zekere zin dan toch, want ik wil niemand voor het hoofd stoten die om wat voor reden niet werkt!

Proost! Op het weekend!

Naschrift/rectificatie

Ik kwam daarnet bij AH een oud-collega van Teun de Jager tegen. Ik heb ‘m dinsdag wel degelijk zien fietsen. Eén dubbelganger minder dus… 🙂

Advertenties
Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties

Wandelen in de Egmondermeer

Morgen hebben we met ons team een studiedag. In de ochtend gaan we ons buigen over (de ziel van) de taal, ik verheug me er al enorm op. ’s Middags gaan we samen een wandeling maken. Die wandeling ga ik vanmorgen voorbereiden. Het is een knooppuntenwandeling die ik, een paar jaar geleden alweer, in het vroege voorjaar heb gemaakt met wandelmaatje Barney.

Ik parkeer de auto bij het Olympiapark, zoals die verzameling oerlelijke sportbunkers wordt genoemd. Ik steek de weg over en loop over een fietspad de bebouwde kom uit. De ruimte lacht me toe, de noordwestenwind kroelt door mijn haren.

In Noord-Holland wordt sinds enige jaren hard gewerkt om een wandelnetwerk a.h.v. knooppunten aan te leggen. Ik volg vandaag de oranje pijltjes. Ik ben gestart bij knooppunt 91 en zal vervolgens de knooppunten 51, 49, 10, 12 en 17 aandoen om weer te eindigen bij 91.

De eerste 2,5 km loop ik over asfalt: eerst heet het de Meerweg, later Egmondermeer. Net als de polder…

Als ik het geluid van het verkeer op de Hoeverweg wegdenk, krijg ik een ontzettend ruimtelijk gevoel… Heerlijk is dat. Aan de horizon zijn wel enkele storende elementen aanwezig zoals het dak van een enorme schuur, maar dat mag de pret niet drukken. Door die weidsheid loop ik helemaal alleen. Af en toe kom ik langs een boerderij, er staan veel paarden op de weilanden en ik zie her en der ook kleine kuddes koebeesten.

Bij het maken van een foto klap ik met mijn voet van het asfalt. Natúúrlijk de voet die ik tweeënhalve week geleden verstuikt heb. Even denk ik dat ik moet opgeven, mijn pootje giert van de pijn, maar na een minuut of wat lijkt de pijn te zakken. Ik loop op mijn gemakje verder, oef! het gaat!

In de sloot en langs de kant van de weg staan mooie bloemen.

Chicorei

Zwanebloem

Kamille

Bij een boerderij loop ik het grasland in. Het is een smal, langgerekt perceel tussen twee slootjes. Ik ontwaar in de verte tegenliggers!

De jongedames staren me wat ongerust en tevens nieuwsgierig aan en laten me ongemoeid passeren. Er kan niet eens een lekkere boeh! vanaf… Na ruim een kilometer bereik ik de Hoevervaart. Deze vaart werd lang geleden gebruikt om schelpen van Egmond naar Alkmaar te vervoeren. De schelpen (kalk!) werden verbrand in kalkovens. Eentje moet er gestaan hebben aan de rand van de stad waar nu de randweg loopt. Ook aan de andere kant van de stad stonden kalkovens.

Helaas duikt de zon tijdelijk achter wat binnendrijvende wolkenvelden. Gedurende ongeveer een kilometer wandel ik over de grasdijk, en met enige regelmaat gebruik ik de overstapjes die zijn aangebracht. Sommige hangen boven het water, andere zijn rijkelijk omringd met brandnetels.

Ik kom langs de hoeve ’t Huis Halfweg. Halfweg tussen Egmond aan de Hoef en Alkmaar.

Even loop ik over asfalt maar in de bocht van de weg zie ik alweer een overstapje en gaat de tocht verder met gras onder de zolen. Zo hoort het!

O jee! Er staat een paard op de dijk! Zal Bruintje mij zonder dat ie mijn oren af bijt laten passeren!?

Ten slotte nader ik de randweg van Alkmaar. Bij het iconisch gebouw van Ahrend (?) steek ik de drukke weg over. De route gaat nu een stukje door een woonwijk en vervolgens door het natuurpark De Egmonderhout. In het park is het een drukte van belang: terwijl een heleboel vrijwilligers het JOL timmerdorp afbreken dat hier is gebouwd, wordt de jeugd bezig gehouden d.m.v. een speurtocht. De vondst van een dode eend zorgt voor de nodige consternatie!

Aan de ander kant van het park loop ik langs het fietspad en met een tunneltje onder de randweg door en vind daar de auto lekker in de schaduw onder een boom. Jaja, intussen is de zon volop gaan schijnen! Mijn voet heeft zich goed gehouden maar ik denk dat ik morgen met de collega’s een iets kortere wandeling ga maken, bij de Kleimeer.

Geplaatst in Wandelen | 1 reactie

Dubbelgangers…

Na de korte nacht van gisteren volgde een lange nacht die het slaaptekort dat ik had ervaren door een vroege wegbrengactie naar het station, weer heeft weggewerkt. Er stond een verse werkdag voor de deur. Ik fietste naar school en werkte. Toen ik klaar was met werken, stopte ik en stapte weer op de fiets. Ik fietste naar de stad. Ik moest een paar boodschappen doen. Eerst zag ik een oud-collega van Teun de Jager fietsen, maar hij was het waarschijnlijk toch niet. Toen zag ik een medewerkster van de bibliotheek fietsen, maar ze was het denk ik uiteindelijk toch niet. Toen passeerde ik een moeder van school, maar achteraf geloof ik dat de vrouw die ik zag geen moeder van mijn school was. Ik was in de stad aangekomen en ik deed de boodschappen die ik moest doen. Ik fietste terug naar huis. Ik fietste door de Bergermeer en kwam de moeder van een oud-leerling tegen. Ik zei: “Hoi!” De vrouw keek me aan met een blik die me duidelijk maakte dat ze me niet kende. Ze was vast niet de moeder van die oud-leerling.

Allemaal dubbelgangers gezien. Bijzonder want ik fietste gewoon naar de stad om een paar boodschappen te doen. Mijn dag kan niet meer stuk!

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Het is zeven uur, Alkmaar ontwaakt

Nou ja, Alkmaar ontwaakt…!? Ík ontwaak, in Alkmaar. Vele Alkmaarders zullen al wel in de weer zijn, en vele stadsgenoten liggen nog op een oor. Vermoed ik.

Ik moest denken aan dat mooie Franse liedje Il est cinq heure, Paris s’éveille. Vandaar de titel.

Vandaag ga ik weer aan het werk. De afgelopen dagen heb ik al een aardige to-do-lijst opgesteld dus ik ga me niet vervelen, weet ik. Er zijn nog geen kinderen op school, die mogen pas volgende week weer acte de présence geven. Ik verwacht eerlijk gezegd ook nog niet veel collega’s te zien vandaag. Die gaan meer aan het eind van de week aan de slag. Maar ik denk wel dat iedereen zo stilaan met zijn hoofd weer in het nieuwe schooljaar zit…

Ik neem mijn zomergedachtenvanger mee. In dat schriftje heb ik in de loop van de afgelopen weken wat losse gedachten genoteerd.

Het ziet er een wat miezerig dagje uit, althans zo was het vanmorgen om half zes toen ik dochterlief naar de trein bracht. (Daarna ben ik terug onder de wol gekropen.) Prima weertje voor zo’n eerste werkdag.

Het wordt een spannend schooljaar. De geluiden over het lerarentekort zijn niet van de lucht. Op 12 september gaan de directeuren PO actie voeren voor meer ondersteuning en meer loon.

Hup, opstaan! Ochtendritueel. En aan de slag…

Daar gaan we. Een, twee, drie, … NU!

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Avontuur op donderdagavond

Na het avondeten ben ik met mijn vriend R. alias Barney een rondje Verbrande Pan gaan lopen. We parkeerden bij De Franschman (officieel heet het daar parkeerplaats De Schaapskooi geloof ik) en staken de Zeeweg over. Het was de bedoeling om een kort rondje te maken en bij te kletsen over de zomer.

Het regende zachtjes. Ik denk dat we de enige wandelaars waren… Het was stil in het duin. Al gauw passeerden we een paar plekken waar hei groeit en zou moeten bloeien… Wat schrok ik: de heide ziet er niet uit! De hete zomer eist zijn tol!!

Gelukkig kwamen we ook langs plekken waar de heide wel mooi bloeit.

En we liepen een groepje paarden tegen het lijf. Dat gaf weer even het Pyreneeën-gevoel!

Ik weet dat er tussen de Zeeweg naar Bergen-aan-zee en het fietspad bij ’t Woud een dwarspad is waardoor je een rondje Verbrande Pan kort kunt houden. Voor mijn gevoel kwam dat dwarspad veel te vroeg dus negeerde ik het. Het eind van het liedje was wel dat we moesten doorlopen tot aan ’t Woud voor we via het andere pad konden teruglopen.

We hielden het tempo er flink in. De schemering viel in – vroeg, want het was zwaar bewolkt en af en toe miezerde het nog een beetje. We kwamen bij een splitsing. Het was te lang geleden dat ik hier gewandeld had, ik wist het niet meer… We liepen het rechterpad op. Na een tijdje begon ik toch te twijfelen. Helaas bracht de telefoon geen soelaas, meer dan een opmerking dat het kompas niet betrouwbaar was, kregen we eerst niet. Uiteindelijk lukte het me met Google maps te bepalen waar we waren, maar ook dat bracht geen volledige duidelijkheid…

We besloten om gewoon door te lopen. Het was intussen aardig donker geworden… Hoewel je in de Noord-Hollandse duinen natuurlijk niet echt kunt verdwalen, was het toch een beetje spannend waar we zouden uitkomen. Maar het kwam goed, we kwamen precies uit bij de parkeerplaats…

Ik hoop nu maar dat Barney volgende keer nog met me mee mag gaan wandelen, want we hadden beloofd om voor het donker thuis te zijn. Gelukkig heeft hij een lieve vrouw, dus ik denk wel dat het zal mogen… 😁

Geplaatst in Wandelen | 3 reacties

Rondje proeven…

We zijn weer thuis na ruim vier weken vakantie. Daarvóór was er die drukke, drukke eindeschooljaar-tijd, een periode waarin ik me weinig tijd gun om eens een rondje te lopen of te fietsen. Het was dus best lang geleden dat ik nog eens had bewogen in het landschap waarin ik woon… Gisteren na het avondeten begon het opeens te kriebelen en stapte ik op de fiets voor een rondje Ten noorden van Alkmaar. Even proeven van Noord-Holland…

Ik vertrok langs het Noordhollandsch Kanaal en draaide allengs het Daalmeerpad op om vervolgens via de Molensloot richting het Geestmerambacht te trappen. Ik kruiste menig hardloper en fietser, allen gingen ze richting stad… ze hadden blijkbaar hun rondje al gelopen of gefietst en dat beloofde alleen maar dat het steeds rustiger zou worden… lekker!

Zoals altijd koos ik voor het wandelpad langs de Kleimeer. Ik merkte dat het einde van de zomer nadert… Veel struiken staan in bes; hier en daar zie je ook al onvervalste herfstkleuren…

dav

dav

sdr

Net voorbij ‘het huis’ (v/h fam. Barsingerhorn) passeerde ik onderstaande enorme wilgen. Elke keer ben ik weer onder de indruk van hun ‘enormte’! Echte woudreuzen vind ik het.

dav

Ik nam het fietspad naar het Vlasgat en stak via de fietsbrug de Saskevaart over.

dav

Het tunneltje onder de N504 bracht me in de Diepsmeerpolder. Ik fietste een stukje richting Warmenhuizen en vervolgens nam ik de Rekerkoogweg naar Schoorldam. Op de velden stonden her en der rode kolen te pronken… Ik vraag me af of ze geleden hebben onder deze warme, droge zomer. Ze lijken me in elk geval niet groot.

dav

dav

In Schoorldam stak ik het Noordhollandsch Kanaal over en fietste onder de N9 door via het tunneltje dat daar ligt sinds de weg Alkmaar – Den Helder om het dorpje is gelegd… Door de Bosjes van Verweij bereikte ik de Omloop. Vanaf dat punt ging het op huis aan. Een stukje van de Omloop kun je afsnijden: er ligt een smal schelpenpaadje waarlangs een duinrel stroomt. Tot mijn grote verbazing stond de duinrel niet droog! Je komt er ook langs de achterkant van Fossus, een voormalig tuincentrum dat is omgebouwd tot een ‘winkel’ waar ze een enorme collectie fossielen en mineralen verkopen – zeer de moeite waard om eens binnen te lopen.

dav

Via de smalle Oostgrasdijk, een stukje Teugelaan en de Westgrasdijk kwam ik op de Schapenlaan, die ik afreed tot het buurtschap Zanegeest. In de sloten bloeiden mooie witte bloemen (en tussen het gras op de oever een gele klaversoort).

dav

De avond viel…

dav

Over de Baakmeerdijk, de Oosterdijk en de Kogendijk fietste ik naar de Koedijker Vlotbrug en vervolgens / ten slotte onze wijk in… De buurman stond op de brug. We zwaaiden naar elkaar, hij wachtte me op en we hebben nog een hele tijd staan kletsen… :-). Zo naderde de eerste thuisdag stilaan zijn eind…

dav

De foto’s bij dit stukje zijn door een filter gehaald. De originele foto’s waren, door het sombere weer, best donker en weinig zeggend. Door het gebruik van het filter hebben ze een wat ‘vrolijker karakter’ gekregen… 

dav

Geplaatst in Fietsen | Een reactie plaatsen

Stridulatie

In mijn klas op de middelbare school zaten twee meisje die luisterden naar de naam Linda, wat Spaans is voor ‘mooi’. Van een van hen was de achternaam Krekel. En vanmorgen moest ik aan haar denken omdat ik een stukje wil schrijven over krekels. Zo simpel kan het zijn…

De vraag rijst wellicht bij menig lezer: “Waarom over krekels geschreven!?” Welnu, dat heeft te maken met mijn vakantie. Krekels leven vooral in warmere landen en het mag dan ook niet vreemd heten als ik u meld dat we ze tijdens onze vakantie in Frankrijk menigmaal heb gehoord. Ik houd ontzettend van het geluid van krekels, het is het geluid van een warme zomeravond waarop niets moet dan hangen in een ligstoel en staren naar de sterren en de maan…

Groot was mijn verwondering dan ook toen ik gisteravond het geluid van een krekel waarnam in de straat van mijn moeder. Die woont wel wat zuidelijker dan wij, maar toch!

Op doorreis uit Frankrijk naar huis hadden wij een kopje thee gedronken bij mijn moeder alvorens de laatste etappe van de reis aan te vatten. Ik liep naar de auto en hoorde onmiddellijk het geluid van een krekel luid in de warme, stinkende Antwerpse nacht klinken. (In Antwerpen stinkt het altijd, is mijn mening. Ik ben natuurlijk verwend door de Noord-Hollandse zeelucht die, zeker als ze door een frisse noordwestenwind wordt aangevoerd, lekker ruikt…) Mijn moeder woont in een straat waarin zij een van de weinige autochtone bewoners is. Ik associeerde het getsjirp van de krekel met de landen waar veel van mijn moeders buren zijn geboren. Wellicht was er een krekel als verstekeling mee teruggereisd na een vakantie in het geboorteland?

In twee uur en een kwartier scheurden we over de grotendeels onverlichte, ook ’s nachts toch nog vrij drukke Nederlandse snelwegen naar huis. Ik manoeuvreerde onze auto de oprit op en stapte uit. De voordeur van ons huis werd ontsloten door vrouwlief, zoals gewoonlijk wist ik weer eens niet waar ik mijn sleutels had opgeborgen… Ik begon, ondanks het na-middernachtelijk uur, met het uitladen van onze trouwe vierwieler.

Ik was al vier, vijf keer heen en weer gelopen toen ik bij het naar buiten komen om de volgende lading uit de auto te tillen, een krekel hoorde tsjilpen! “Hey! waar zou die zitten,” was mijn eerste gedachte en met mijn oren begon ik de omgeving te scannen. Het geluid leek van dichtbij te komen… Tiens! de stridulatie bleek van onder onze auto uit te komen! En ja hoor, enig nader onderzoek bevestigde deze voorlopige conclusie volkomen.

Om een lang verhaal kort te maken: wij hebben dus gereisd met een verstekeling aan boord! Toen ik mij tegen enen tussen de lakens installeerde, striduleerde mijn vriend de krekel er nog lustig op los… Met een onvervalste vakantieglimlach op mijn gezicht moet ik in het Land der Dromen verzeild zijn geraakt.

Vanmorgen werd ik wakker en dacht ik onmiddellijk weer aan de krekel. En aan dat meisje uit de klas op de middelbare school.

Geplaatst in Persoonlijk | 2 reacties