Europa

Hoe Europees wil je ’t hebben!?

Een Duitse boterham besmeerd met Luxemburgse roomboter en belegd met Belgische chocolade hagelslag; Engelse thee met Hollandse melk & suiker erin…

Smakelijk!

Advertenties
Geplaatst in Eten en drinken, Mijmeringen | Een reactie plaatsen

Voornemens en scheurkalenders

Deze dagen lees je wat af over goede voornemens voor het nieuwe jaar. Ik schreef er zelf ook al over en kan dus blij vaststellen dat ik mee-surf in de vaart der volkeren: ik schrijf over voornemens dus ik doe ertoe! Yeah!

Ik ben op de een of andere manier in de loop der jaren verslingerd geraakt aan scheurkalenders. In 2019 hang ik er drie op. Een op school zodat ik mijn tijd ook nuttig kan doorbrengen als ik op daar op de WC zit: de Bildung scheurkalender.

Nummer twee hang ik in mijn werkkamer thuis: de Filosofie scheurkalender. Gewoon omdat ik filosofie interessant vindt. Het zet een mens aan het denken… en dat doe ik veel liever dan sporten (je zult mij dus nooit kunnen betrappen op een Sport scheurkalender…).

Nummer drie hangt straks in mijn werkkamer op school. Het is een soort grapje dat ik met mezelf uithaal: de Structuurjunkie scheurkalender. En daar heb ik nu al spijt van. Want wat staat er op 1 januari geschreven: “We doen niet aan goede voornemens, maar wel aan doelen stellen!”

Hop, daar sta je dan met je goede voornemens!

Scheurkalenders

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

De voorlaatste dag van 2018

Je noemt het ‘de voorlaatste dag van 2018′ en meteen krijgt zo’n dag een bepaalde lading… Bovendien is het een schoolvakantiedag. Weer zo’n lading-stickertje. En nog eentje: we zijn op bezoek bij dochterlief in een vreemd land waar allemaal Duitsers wonen. Toch heb ik vandaag gewoon de laptop opengeslagen en wat gewerkt. En het voelde prima. Een klus weggestreept van mijn immer wassende actielijst…

Actielijst. To-do-list. Getting things done. Meer Effect. Mijn God, aan de ene kant maak ik doorlopend van die lijstjes en aan de andere kant vergeet ik vaak om erop te kijken en breng ik Tijdsurfen in de praktijk. Uiteindelijk komt het (bijna) altijd goed… Welk goed voornemen voor 2019 vloeit hieruit voort!?

Voornemens. De weg naar de hel is ermee geplaveid, zeggen ze. Ik geloof niet in de hel dus ook niet in de weg er naartoe, maar er zit zeker een kern van waarheid in dit gezegde, deze volkswijsheid. Desondanks vind ik het elk jaar weer heerlijk om me goede voornemens voor te nemen. Voor 2018 was mijn voornemen om nu eens geen voornemens te nemen en dat lukte aardig. Maar stiekem nam ik me gaandeweg toch voor om eens een kilootje of twee, drie af te vallen. En dat is gelukt, tot de decembermaand aanbrak met al zijn lekkers, de sinterklaas- en kerststress enz. Ach, het resultaat is nog altijd een kilootje positief, mooi om in 2019 op voort te bouwen.

Wat neem ik me nog voor? Wel, in elk geval bewuster omgaan met plastic, m.a.w. minder snel grijpen naar een plastic zakje, vershoudfolie enz. In de winkel gaat dat nog een uitdaging worden, want supermarkten doen nog niet echt aan ‘minder plastic’. Wat dat betreft is recycling een rem…!! Wat ik onbegrijpelijk vind: in de natuurvoedingswinkel geven ze de keuze tussen een papieren of een plastic broodzak. De keuze is al verwerpelijk, maar zelfs in de papieren zak zit nog een groot plastic venster… Bewust minder plastic gebruiken dus.

Minder tijd met mijn smartphone in de hand zitten, is ook een voornemen voor 2019. In 2018 ben ik al wat minder op Facebook gaan hangen en heb ik weer geregeld op mijn weblog geschreven, wat ik goed vind want ik hou van schrijven, je zou het een soort piepklein hobby’tje van me kunnen noemen. Ik zou het willen formuleren als volgt: minder passief of zo u wilt consumptief met de smartphone in de hand zitten. En dat zou meer uren met een boek in de hand moeten opleveren, dat is althans onderdeel van het voornemen.

Dat laatste deelvoornemen ga ik nu alvast in de praktijk brengen. Ik lees momenteel weer eens in vier boeken tegelijk (niet tegelijkertijd hoor, maar afwisselend) en dat is puur genieten, die afwisseling.

Eén. Voor de leesclub ben ik bezig in Het Japanse winkeltje van Isabelle Artus. Ik heb het boek geleend van de bibliotheek maar heb het zelf ook aangeschaft in het Frans, de taal waarin het is geschreven. Ik lees eerst in het Frans, en als ik iets echt niet snap, herlees ik het in het Nederlands. Ik merk dat ik gaandeweg het Nederlandse boek steeds minder pak.

Twee. Een geschiedenis van het onderwijs in Nederland, geschreven door Piet de Rooy. Gisteren ben ik echt vertrokken in dat boek. Het is zo lekker geschreven en zo interessant! Hier kom ik in een blog vast nog op terug, vermoed ik.

Drie. Francesco, het leven van de Heilige Franciscus van Assisi, verteld door de geestelijke vader van Paulus de Boskabouter, Jean Dulieu. Heerlijk om even een stukje in weg te lezen, maar soms ietwat te zoetsappig, te ‘verheven’ als je begrijpt wat ik bedoel… Ik ga het wel uitlezen, al is het maar omdat Jean Dulieu het heeft geschreven!

Vier. In dit boek ben ik al eens begonnen en ik heb het toen om de een of andere reden (te druk? zou zomaar kunnen – hahaha, alweer die holle lach…) opzij gelegd. Met het opruimen van mijn kamer kwam ik het weer tegen: De wil van U, door Henk Kranenborg. Theorie U van Otto Scharmer vertaald naar de vrijeschoolpedadogie. Boeiend toch!?

O ja, ik was een stukje aan het schrijven over de voorlaatste dag van 2018. ’n Beetje afgedwaald, geloof ik… We zijn aan het eind van de middag, toen de duisternis al was gevallen, weer naar de Schiffenberg gereden en hebben er heerlijk gegeten in een rustige, prettige ambiance… Op mijn bord lag een plakje everzwijn dat ik wegspoelde met een Köstritzer Schwarzbier… Nu zit ik thuis in het gezelschap van de oudere dame en de jongere dame, die beiden aan het lezen zijn. Naast me liggen mijn boeken, op het tafeltje staat een glaasje Sekt en een schaaltje met een stukje Stilton erin. Alleen het geritsel van het omslaan van een bladzijde verstoort de stilte. Verstoren is in deze een veel te krachtig woord.

Geplaatst in Mijmeringen, Uncategorized | 1 reactie

Glühwein

Over vandaag valt niet zoveel te melden. Waarom ik de lezer mijner weblog er dan toch mee lastig val, is voorwaar een raadsel. Raadsels zijn er om te doorgronden, echter ik ga me er heden niet aan wagen. Maar de lezer is bij deze uitgenodigd om zich niet in te houden en zich wel degelijk te verdiepen in ene verklaring, die mogelijkerwijs mijzelve wat wijzer make over de eigen motieven…

Het was een grijze, nevelige dag, bij tijd en wijle zelfs mistig. Een koude dag ook, waterkoud mag ik wel zeggen. De ochtend brachten we door met nuttige aankopen zoals daar zijn een plafonnière aanschaffen. Toen dochterlief een jaar geleden haar appartement betrok, slaagde ik erin de plafonnière die tot de inboedel ervan behoort, in de vernieling te helpen. Dat brengt verplichtingen met zich mee, waaraan ik vandaag ten dele voldaan heb. Nu nog ophangen… Daarvoor is gereedschap (aanwezig) en goesting (afwezig) nodig…

De middag bracht ik als een oude knar door, heerlijk met de oogjes dicht, in katzwijm! Met een korte onderbreking toen ik de oudere en de jongere dame mocht ophalen op de Schiffenberg, de locatie van een oude abdij en nu een soort cultuurcentrum met horeca. Er was een klein kerstmarktje aan de gang, niet dat je er spulletjes kon kopen maar je kon er gebarbeQde worst en vers gebakken wafels nuttigen, en glühwein drinken. Die laatste liet ik me smaken. Ondanks de kou en de mist kwamen er toch wandelaars op af die in kleine groepjes aan sta-tafels hun consumpties verbruikten. In het midden stond een grote vuurschaal. Alles bijeen een stemmig geheel dat wat kleur bracht in de donkerte van deze zaterdag…

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Via B naar D

Gisteren was de jaardag van wijlen mijn vader. Hij zou 88 geworden zijn. Negen jaar geleden, in de kerstnacht, overleed hij… Ik wil eigenlijk zeggen: werd hij eindelijk uit zijn lijden als plant-mens verlost. Een hersenbloeding verwoestte zijn laatste levensjaren.

Gisteren reden we naar Antwerpen en gingen op bezoek bij mijn moeder. De spulletjes voor de lunch kochten we bij bakker Goossens en slagerij Scaldis. Vaste prik. We liepen door de voetgangerstunnel naar de stad en namen de pre-metro terug (een metro is het in Antwerpen nooit geworden – hahaha = holle lach). We wandelden over de Grote Markt, langs de Onze-Lieve-Vrouwentoren en over ’t Conscienceplein.

Des avonds werd de reis voortgezet, naar Garbenteich. Na ruim drie maanden afwezigheid kwam dochterlief weer thuis!

Vandaag werd de ochtend nuttig doorgebracht in de stad Giessen, na de middag reden we naar Greifenstein. De dag was mistig begonnen en eindigde ook mistig, maar de torens van de Burg Greifenstein staken net boven de wolken uit… Dat gaf een mooi sfeertje, we liepen in het bos in de mist maar boven ons hoofd was de lucht vaak blauw. Af en toe kwamen we zó hoog dat we zelf ook boven de wolken uit kwamen. We eindigden de wandeling met een maaltijd in Gitti’s Berghütte!

Nu lonken er een pot thee en mijn bed naar me… Komt goed!

Geplaatst in Persoonlijk, Wandelen | 5 reacties

’t Is weer voorbij

Kerst 2018 zit erop. Dat is wel het minste wat ik kan zeggen en het klopt nog ook. Althans, bijna: Tweede Kerstdag heeft nog een uur te gaan. Een kniesoor die daar op let.

De nieuwe van Paul McCartney heb ik de afgelopen dagen meermaals gedraaid en er staan echt enkele pareltjes op. Thans klinkt de stem van Raymond van het Groenewoud zachtjes uit de luidsprekers en hij is keinijg verliefd op een meiske.

Het was fijn om de kinderen thuis te hebben. Zoonlief is intussen weer naar Amsterdam vertrokken, morgen brengen we mijn moeder een bezoek en onze dochter naar huis.

We hebben dia’s gekeken, ouderwets dia’s gekeken! Echte dia’s met een echte diaprojector op een echt diascherm. We reisden terug naar de jaren 1990-1996. Wat een snotneus was ik nog… van overtollige kilo’s nog geen echte sporen! Kortom confronterend.

(Nu maar hopen dat mijn lieve broers geen aanstoot nemen aan het feit dat ik hen zomaar op internet keil.)

Verder hebben we lekker en niet overvloedig gegeten, gepraat, gelezen, schoonmoeder/oma bezocht en een rondje in de duinen bij Bakkum gelopen. En ik heb wat in huis gerommeld en wat voor een cursus gedaan…


Intussen roept Raymond van het Groenewoud de mensheid op om een jongen zijn zaligheid te geven en vind ik het tijd om een boek te pakken en straks het licht uit te doen.

Op naar Oud en Nieuw, de jaarwisseling, naar Silvester und das Neues Jahr.

Geplaatst in Mijmeringen | Een reactie plaatsen

Het Kindeken Jezus in Vlaanderen

Historisch absoluut niet accuraat, vrees ik, want er wordt reeds gewag gemaakt van papen en kerken, en er worden vuurkens van patattenloof gestookt… maar schoon is ze wel, deze vertelling over de geboorte van Jezus in een stalleke bij Bethlehem, ergens aan de kanten van Gent, het Jeruzalem van Vlaanderen. Felix Timmermans is een Vlaams schrijver die leefde van 1886 tot 1947. Hij schrijft in mooi, rijk Vlaams en daar kan ik bij tijd en wijle van genieten.

Felix Timmermans

Ik heb in mijn leven, voor zover ik weet, drie concrete herinneringen aan Felix Timmermans:

  1. Ik heb één ander boek van hem gelezen, nl. Pieter Breughel, zoo heb ik u uit uwe werken geroken. Dat kreeg ik lang geleden van Sinterklaas en ik herinner me dat ik het met veel plezier heb gelezen. Breughel werd er zeer levendig in geschetst!
  2. Met mijn ouders ben ik naar een toneelstuk gaan kijken dat door hem is geschreven: En waar de sterre bleef stille staan. Ik denk dat ik een jaar of tien, twaalf was toen het werd opgevoerd in de KNS (Koninklijke Nederlandse Schouwburg, tegenwoordig Het Toneelhuis, geloof ik). Ik was diep geroerd door de drie hoofdfiguren, Suskewiet, Pitje Vogel en Schrobberbeeck. Ik zie ze nog zitten op dat toneel: het is er zo koud dat hun spuug bevroren is voordat het de grond raakt…
  3. Timmermans illustreerde zelf zijn boeken en deed dat ook voor die andere grote Vlaamse streekschrijver, Ernest Claes. Wat heb ik mooie herinneringen aan de tekeningen in De Witte van Zichem, ook al een cadeau van de goede Sint aan de kleine Rik…

En nu heb ik dus Het Kindeken Jezus in Vlaanderen gelezen. Het hele kerstverhaal wordt erin verteld. “In de kader en de landschappen van ons schoon en goed Vlaanderen, heb ik mij het goddelijke verhaal van het Kindeke Jesus, zijne zoete moeder en zijn goeden voedstervader verbeeld, en met wat letterkunde in groot genoegen omcierd,” aldus de schrijver.

  • De aankondiging
  • De bezoeking
  • De veropenbaring aan Jozef
  • Het huwelijk van Maria en Jozef
  • De opschrijving te Bethlehem
  • Kerstmis
  • De opdracht
  • De drie koningen
  • Herodes, en de moord der onnozele kinderen
  • De vlucht
  • De wederkomst naar Nazareth

Het boek is online te lezen in de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren, maar ik leende het via de bibliotheek (ProBiblio Hoofddorp).

Hieronder enkele zinnen, als ware het een kleine proeverij…

Ze lei haar mantel af, verfriste zich en deed malse sloefkens aan haar voeten.

De mensen spreken er effenaf schande van, maar gij weet zo goed als ik dat ze van een pink een arm kunnen maken…

Doch een lammeken liep van den moederuier weg en begon blijdzaam te blaten aan des engels blote voeten, waarvan de nagels waren als fijnnervige schelpen uit de zee.

Heerlijk toch!?

Felix Timmermans - Het Kindeke Jezus in Vlaanderen

Geplaatst in Lezen | 1 reactie