Eschbach en Irsen

Als ik om iets over zevenen de rolluiken omhoog hijs, tuimelt helder zonlicht de slaapkamer binnen; vanuit het dal stijgen nevelslierten omhoog… We rijden gauw naar Daleiden, naar het supermarktje-cum-bakkerij , om allerlei lekkers in te slaan. We ontbijten met broodjes, zuurdesembrood, kaas, bosbessenjam, appelstroop (van de abdij van Valdieu) en een grote pot thee. De rugzakken worden klaargemaakt en we rijden naar Irhausen waar we aan de wandeling beginnen.

De zon schijnt uitbundig maar al redelijk snel doemen de eerste wolken op. We lopen een stukje langs de Irsen en nemen dan het pad dat door het dal van de Eschbach omhoog voert naar het dorpje Eschfeld. Tussen de bomen door zie ik een grote vogel opvliegen: zwart, rode poten en rode snavel. Een zwarte ooievaar! Wow, dat is best bijzonder!

In Eschfeld bezoeken we de Sankt Luzia Pfarrkirche. Pastoor Christoph März versierde de muren en het plafond van de kerk met prachtige muurschilderingen. Van 1906 tot 1921 was hij er druk mee, en het resultaat mag er wezen!

We volgen nu een stukje de ‘grote weg’ naar Roscheid, genietend van weidse uitzichten, en dalen voorbij het dorp over een steil pad af naar de Irsen. Hoog in de lucht cirkelt een koppel wouwen, goed herkenbaar aan hun gevorkte staart. Een ree wordt opgeschrikt en verdwijnt in de bossages langs het pad… Op de brug over de Irsen, die hier nog slechts een kronkelende beek is, eten we de meegebrachte lunch op.

Vanaf hier lopen we door het Irsental stroomafwaarts terug naar de auto. Het eerste stuk, tot aan de Seveniger Mühle, is mooi… De zon komt er nog een paar keer door voor ze definitief verdwijnt achter een eindeloos wolkendek…

Het pad door het Irsental heb ik vaak gelopen, het is een heerlijk pad. Wás, moet ik helaas zeggen… Er wordt hard gewerkt aan de verbreding ervan! Het contrast tussen de nieuwe weg en de Irsen, die rustig meandert door smalle, malse weilanden vol boterbloemen en hier en daar door een moerasbosje, is enorm. We lopen als het ware over een litteken in het landschap… Slechts af en toe heeft het pad zijn oude karakter behouden – voor hoe lang nog!?

We rijden nog even naar Arzfeld voor een bezoekje aan de Tourist-Informazion. Ik hoop er nieuwe wandelkaarten te kopen, maar ik vang bot. Hoewel er de afgelopen jaren overal in het Naturpark Südeifel nieuwe wandelroutes zijn uitgezet, zijn de kaarten niet aangepast. We krijgen wel een paar brochures mee waarin een overzicht wordt gegeven van rondjes die je kunt lopen. Dat biedt in elk geval enig houvast!

Om vier uur zitten we met een biertje en een boek op ons balkonnetje. Straks gaan we de nieuwe pizzeria in Daleiden proberen.

Ik denk zomaar dat we vanavond weer vroeg op één oor liggen!

Advertenties
Geplaatst in Wandelen | Een reactie plaatsen

Over snaren, een goddelijke vallei en het geluid van de stilte

Muziek is magisch… Woensdagavond was ik, samen met mijn gemalin, naar een concert in theater De Vest: Woodstock, 1 night of peace and music, door Frank Lammers & Strange Brew.

Over Frank Lammers kan ik kort zijn: irritant, vindt zichzelf buitengewoon grappig, zelfs als hij zingt gaat het niet om de muziek maar om Hem. Over de muzikanten en zangers die hij om zich heen had verzameld, kan ik nog korter zijn: top! Met als uitblinker uiteraard gitarist Pablo van der Poel van DeWolff, maar door dit zo op te schrijven doe ik de anderen in feite te kort…

Muziek is magisch. Soms raakt muziek mij ongenadig. Diep in mij gaat dan een snaar trillen en ik word overstelpt door emotie die ik niet kan terugvoeren naar iets dat concreter is dan “deze muziek heb ik zo vaak gedraaid toen ik 16, 17, 21 jaar was…” Het noodlot bepaalde dat Frank Lammers See me, feel me van The Who zong. Maar dwars door de irritatie heen sneed de muziek door mijn ziel en zette ergens daarbinnen alle snaren in beroering!

Na het concert moesten we de drukte doorstaan die de Alkmaar City Run by Night met zich meebrengt. Wat is het toch dat dit soort idiote evenementen massa’s mensen op de been brengt, terwijl in de grote zaal van De Vest bijna de helft van de stoelen leeg stonden… We haalden dochterlief op van het station en reden naar huis.

Ik lag laat in bed en moest er vroeg weer uit! Om half acht pikte ik vriend Barney op en door de miezerregen reden we naar het zuiden, met als eindbestemming het gehucht Falkenauel in de Südeifel. Gewoonlijk, als ik met mijn levensgezellin de A2 afrijd, stoppen we in Eijsden voor een kop koffie met zicht op de Maas en een bezoekje aan de bakker aldaar. Nu had ik een beter idee: 10 minuten verder rijden levert een stop op in een goddelijke vallei: de abdij van Valdieu. Je kunt er door de tuin kuieren, iets drinken met wat lekkers erbij en… ze maken en verkopen er bier, kaas en cider!

Van Valdieu naar Falkenauel is het nog anderhalf uur rijden. Om klokslag 14 uur parkeerde ik de auto bij FeWo Nickels. Thuiskomen is dat: hoe vaak hebben we in dit huis niet een heerlijke herfstvakantie doorgebracht!? Rond vier uur gaan Barney en Fred 😀 nog een rondje lopen. Het uitspansel is grijs, de lucht is warm & klam, er valt een buitje. Wat ons tijdens de wandeling opvalt, is het geluid van de stilte: het klaterende water van de Irsen, het geruis van de wind door de boomkruinen, het getwinkelier van de vogels… en verder niets!

Na de wandeling gaan we de keuken in. Onder het genot van een fris wit wijntje bereiden we een lekkere curry vol verse groenten en stukjes kip. Na de afwas trekken we ons terug in de woonkamer, met een grote pot kruidenthee en ieder ons boek… Het raam staat open. Buiten zingen de vogels en ritselen de bladeren van de bomen. En verder niets.

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Stemrecht

Ik ben geboren in een land waar de meerderjarige burgers stemplicht hebben: wie niet stemt, is in overtreding! Dat bleek onlangs nog maar eens toen ik een brief ontving met het verzoek om me voor de volgende verkiezingen te registreren als kiezer woonachtig in het buitenland. ‘Niet registreren is strafbaar’, stond er ergens gedrukt, ‘op straffe van boete’.

Ik woon nu in een land waar de mensen stemrecht hebben. Ze mógen gaan stemmen. Niet stemmen is ook een manier van stemmen, wordt er mogelijk gedacht. In zekere zin is dat ook zo, maar wie niet stemt, ontzegt zich naar mijn bescheiden mening ook het recht om achteraf ook maar één mopper de ether in te sturen. Voor mijn gevoel wordt er veel te veel gemopperd op de politiek: allemaal mensen die niet gaan stemmen maar wel overal wat van vinden.

Waarschijnlijk gaat niet eens 40% van de kiesgerechtigden vandaag naar de stembus. Ik vind dat schokkend. Ik mag dat vinden want ik ga wél mijn stem uitbrengen! Dat het FvD volgens de peilingen wel eens de grootste partij kan worden, komt m.i. onder andere door het feit dat zoveel mensen geen gebruik maken van hun stemrecht. Wie boos is, vindt in zijn boosheid de motivatie om te gaan stemmen. Wie teleurgesteld is, blijft thuis. Zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Maar als al die teleurgestelde mensen gebruik zouden maken van hun stemrecht, dan zouden we pas echt een goed beeld hebben van de staat van Nederland…

Ook met stemplicht kunnen partijen als FvD de grootste worden, kijk maar over onze zuidergrens waar partijen als Vlaams Blok, Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie (NVA) heel wat stemmen halen (haalden). Toch vind ik dat meer bevredigend want je weet in elk geval dat elke stemgerechtigde ook zijn of haar stem heeft uitgebracht.

Ik ben dus voor stemplicht, dat begrijp je wel… En ik ga vandaag zeker gebruik maken van mijn stemrecht. Europa is zo belangrijk en de besluiten die daar worden genomen hebben echt invloed op mijn leven. Mijn stem uitbrengen is een klein gebaar dat ik kan (moet!) maken om – samen met al die andere stemmers – invloed uit te oefenen op de besluitvorming in Brussel.

Als ik dan tot slot nog een stemadvies zou mogen geven: stem groen & sociaal en anti-liberaal!

Geplaatst in Persoonlijk | 3 reacties

Zaterdagavond

Ik stap in de auto. Het ceedeetje van Afro Celt Sound System zit nog in de CD-speler. Rustig tuf ik langs het kanaal naar de kop van Koedijk en draai het Vlasgat op. Aan het eind van de weg zet ik de auto aan de kant. Ik ben niet alleen in het Geestmerambacht, zie ik: er staan een stuk of wat auto’s geparkeerd. Ik slinger mijn rugzakje op mijn rug en ga lopen.

Ik loop weer het ‘korte rondje’ al maak ik het vandaag iets langer: over het smalle paadje langs de rietvelden van de Kleimeer tot bij huize Barsingerhorn, zoals ik het nog steeds noem. Dan nog een paar honderd meter verder tot bij het bankje waarop ik zo vaak een pijp heb zitten roken: het is nog niet zo lang geleden gerestaureerd! Vervolgens steek ik door naar de Zomerdel (de grote plas) en langs het Lamslik en de Saskevaart wandel ik weer terug naar de auto.

Boven het riet zie ik de kiekendief zweven. Ik hoor een paar grutto’s en ook tureluurs, denk ik. Ongeveer op de locaties van donderdag zie ik een haas wegrennen, vast dezelfde! Met mijn hoofd ploeg ik door dichte wolken muggen. Het is nog vroeg in het seizoen, ze zijn nog niet in vampierenstemming… De vleermuizen hoeven hier straks gewoon met open mondjes langs te scheren: een dansend feestmaal!

Het is nevelig. De zon verdwijnt in doezelige grijste maar net voor ze ondergaat zie ik dwars door de kruinen der bomen heen een vuurrode gloeibal.

Plompverloren over het pad langs het Lamslik staat een tent, formaat gezinspaleis! Een stelletje jongelui heeft een hengel uitgeworpen en een paar bierflesjes bij de hand. Een rumoerig tweetal roeit met een rubberboot naar de overkant. Verderop staan nog vissers… Het was hier eergisteren beduidend stiller! De lucht verliest haar roze tinten, stilaan valt de avond.

Wat gaat Duncan straks doen? Haalt hij het Eurosongfestival naar Nederland?

Geplaatst in Kleimeer | Een reactie plaatsen

Songfestival

Zal ik of zal ik niet… Het is best fris voor de tijd van het jaar, het is al aan de late kant en er waait een onaangenaam windje. Overigens ben ik geen vriend van wind, dus het zegt niet zoveel als ik zeg dat er een onaangenaam windje waait. Wat uiteindelijk de doorslag geeft is het songfestival-geweld dat zo meteen in onze huiskamer gaat losbarsten.

Ik stap in de auto en stop een ceedeetje van Afro Celt Sound System in de CD-speler. Rustig tuf ik langs het kanaal naar de kop van Koedijk en draai het Vlasgat op. Aan het eind van de weg zet ik de auto aan de kant, slinger mijn rugzakje op mijn rug en ga lopen. Tijdens de autorit brak de zon goudgeel door de paarse wolken, nu is ze achter het wolkendek verdwenen… definitief, vrees ik.

Ik loop het ‘korte’ rondje: over het smalle paadje langs de rietvelden van de Kleimeer tot bij huize Barsingerhorn, zoals ik het nog steeds noem. Vervolgens steek ik door naar de Zomerdel (de grote plas) en langs het Lamslik en de Saskevaart wandel ik weer terug naar de auto. Onderweg geniet ik van het getwinkeleer van de vogels in het riet en in de bosjes. Tweemaal schiet een haas er vandoor als ik er bijna op trap: ik schrik nog meer dan die hazen, geloof ik.

De schemering zet in, op mijn gemakje rijd ik langs het kanaal terug naar huis. Afro Celt Sound System zorgt voor de muziek. In onze huiskamer wordt er gezellig naar het songfestival gekeken en geluisterd, en er worden fanatiek ranglijstjes opgesteld en bediscussieerd. Ik trek me terug in mijn kamer; ik verdraag / mijn trommelvliezen verdragen vele van de songfestivalliedjes écht niet. Waarmee niet gezegd is dat er geen mooie liedjes tussen zitten. Duncan (zo heet ie toch?) mag van mij winnen, hij brengt een prachtige song ten gehore!

Geplaatst in Kleimeer | Een reactie plaatsen

De duinen bij Bakkum Noord

Vanmiddag reden we naar Castricum om de was op te halen bij schoonmoederlief en ja, natuurlijk ook om en passant moederdag te wensen. Vervolgens zouden we naar Velsen Zuid rijden om te wandelen op de landgoederen aldaar, maar het werd uiteindelijk het duingebied bij Bakkum Noord. We parkeerden op het nieuw aangelegde P-terrein naast het gebouw van de Antoniusstichting, bij knooppunt 62 van het Wandelnetwerk Noord-Holland. We maakten geen knooppuntenwandeling maar liepen de gele PWN-route van 3,2 km. Even de beentjes strekken dus… Hieronder enkele beelden bij wijze van verslag.

Een heerlijk, gevarieerd rondje… en omdat het al laat en in de middag was (of zo je wilt vroeg in de avond) was het heerlijk rustig in het duin. En daar houden wij van!

Geplaatst in Wandelen | 5 reacties

Een cultureel verantwoorde middag

Zaterdag. We nemen de bus naar de stad en dwalen eerst tussen de schappen van enkele buitensportzaken voor we koers zetten naar het Stedelijk Museum Alkmaar.

Daar loopt morgen de tentoonstelling af met een overzicht van het werk van Piet van Wijngaerdt, die hier wordt gepresenteerd als een grondlegger van de Bergense School. En de Bergense School, daar houden wij van.

Van Wijngaerdt is opgeleid volgens de principes van de Haagse School, die wij zeer zeker ook kunnen appreciëren. In eerste instantie is hij wars van modernisering, zelfs nadat hij in het mondaine Parijs is geweest. Toch komt hij na een tijdje onder invloed van de luministen en gaat hij meer spelen met het licht… Uit die periode hangen er enkele prachtige doeken, waaruit m.i. blijkt dat hij het vak uitstekend verstaat!

In 1913 (geloof ik) gooit hij het roer drastisch om en gaat hij heel anders werken. De detaillering verdwijnt uit zijn werk en hij gaat met grotere kleurvlakken werken zonder overigens ooit abstract te gaan schilderen.

Later verschijnen er ook mensen als onderwerp van zijn schilderijen.

Waar ik bij vele kunstenaars van de Bergense School enorm van kan genieten, dat is het kleurgebruik: een over het algemeen warm, donker palet… Soms spreekt een schilderij me qua compositie of onderwerp helemaal niet aan maar kan ik wegzwijmelen bij de schitterende kleuren die de schilder gebruikt…

We drinken een kopje thee met iets lekkers (van Fermento = zeer te waarderen dat het museum het gebak daar inslaat) erbij en kijken rond in de oh zo leuke museumshop. Vervolgens steken we het Canadaplein over naar die andere cultuurtempel der fraaie Kaasstad…

Daar gaan we luisteren naar de stadsorganist Pieter van Dijk en het Sweelinck Barokorkest die samen een gratis concert verzorgen met werk van Bach. We arriveren laat; we nemen noodgedwongen plaats op de achterste rij en dat is jammer want de Grote Kerk is in feite te groot voor zo’n klein orkest. Zeker als de klavecimbel alleen speelt, lijkt het alsof de klanken van ver komen aandrijven… Desalniettemin vind ik het een mooi concert – Bach is altijd wel te pruimen, zullen we maar zeggen.

Na afloop lopen we op ons gemakje naar het Waagplein en gaan een hapje Grieks eten. De meeste kooplustigen zijn inmiddels naar huis vertrokken, en het zonlicht klatert over de stad. Alkmaar is mooi. Geen verkeerde plek om te wonen…

Lichaam en geest gevoed hebbende, laten we ons door Connexxion naar huis voeren…

P.S. De foto’s van de schilderijen zijn niet zo scherp, je mocht alleen zonder flits werken (zoals in de meeste musea) en er was best weinig licht…

Geplaatst in Cultuur | Een reactie plaatsen