De zomervakantie blijft onzeker

Gisteravond zond de NPO alweer een derde (!) aflevering uit van het programma Het coronavirus – Feiten en fabels. De eerste keer heb ik gekeken, de tweede keer heb ik het programma gemist (echt, geen idee dat het is uitgezonden) en gisteren heb ik getwijfeld: “Zal ik kijken?” De nieuwsgierigheid won het van de coronanieuwssaturatie. Saturatie is trouwens i.v.m. corona een beladen woord, want bij patiënten met corona kan de zuurstofsaturatie in het bloed drastisch afnemen – en dan zijn de poppen aan het dansen.

Ik heb wat het coronavirus zelf betreft, in feite weinig nieuws gehoord… Ik had vooral gehoopt dat er iets zou worden gezegd m.b.t. de reismogelijkheden in juli en augustus: kunnen wij naar Schotland of moeten we de geboekte accommodaties afzeggen. Maar dat gebeurde niet. Dan vandaag maar zelf gebeld… Zowel Chrissie in Tolsta Chaolais (op Lewis) als Elizabeth in Locheynort (op South Uist) zijn blij dat ik bel: ze hebben al hun bookings t/m juni gecanceld. Maar voor juli en augustus houden ze hoop. Wij ook! (Wat is het trouwens heerlijk om die Britse telefoontoon te horen – prrt prrt – en om te luisteren naar het Schotse dialect van beide dames…)

2020-04-29 01 Outer Hebrides

Tolsta Chaolais holiday cottage

2020-04-29 02 Outer Hebrides

Otter Point Chalet

Laten we hopen dat we straks naar Keltische oorden kunnen vertrekken, dat we de ultieme rust van de Outer Hebrides weer mogen opzoeken… Maar als het niet zo is, dan is het ook goed… Zen…

2020-04-29 03 Outer Hebrides

Geplaatst in Persoonlijk | 1 reactie

Het leven in tijden van corona…

Ik zit voor het scherm van mijn computer en als ik mijn hoofd enigszins optil en mijn ogen een weinig naar rechts laat zwenken, valt mijn blik op het park aan de overkant van ons straatje. De wind rimpelt het water in de sloot, fruitboompjes (afgelopen najaar door de gemeente geplant) staan uitbundig te bloeien. Het jonge riet vormt een deinende zee van groen, het overjarig riet buigt moeizaam mee in de strakke oostenwind. De lucht is felblauw, het licht hard en het lentegroen der loofbomen frisgroen. In de sloot jagen meerkoetmannetjes elkaar achterna. De grasveldjes zijn wit en geel gespikkeld: madeliefjes en paardenbloemen.

Juich o juich, mensen! Het is lente, mensen! En er lijkt op het eerste gezicht helemaal niets aan de hand te zijn. Echter, dat is slechts schijn. De mensheid beleeft een pandemie die we heel toepasselijk de coronacrisis noemen. We leven in Nederland onder een intelligente lockdown. We blijven zoveel mogelijk thuis. Straks is het meivakantie en wij blijven thuis – dat is al bijna 30 jaar niet vertoond. Gaat hetzelfde gebeuren in de zomervakantie? Zeer wel mogelijk… Dat heb ik in geen 60 jaar meegemaakt!!

Het nieuws van de dag wordt bepaald door de coronacrisis. Elke avond horen we hoeveel mensen er op de IC-afdeling van de Nederlandse ziekenhuizen zijn opgenomen en hoeveel meer of minder dat er zijn dan de dag tevoren. Idem voor het aantal ziekenhuisopnames en het aantal overledenen die er te betreuren vallen – geregistreerde corona-gerelateerde overlijdens. Stilaan komt een andere ramp bovendrijven, het wordt al ‘de stille ramp’ genoemd: onze kwetsbare ouderen die in sommige verzorgingshuizen bij bosjes vallen. Mijn schoonmoeder is een van hen, wij hebben gisteren in kleine kring waardig en intiem afscheid van haar genomen. Buiten was het gewoon lente…

2020-04-18 01

Nederland is nu in afwachting van de besluiten die de regering a.s. dinsdag 21 april zal bekend maken aan het volk. Blijven alle maatregelen van kracht of gaan we heel voorzichtig het proces aan van een intelligente opening-up (zo noem ik het maar…)? Ik werk in het basisonderwijs en samen met mijn tienduizenden collega’s ben ik heel benieuwd of de scholen weer open gaan. Ik wil graag weten welke randvoorwaarden daarbij worden gesteld en of wij daaraan kunnen voldoen. Aan het gezwets over leerachterstanden wil ik liever niet meedoen. Wat leren mensenkinderen veel over het leven in deze dagen…!

Dat is een mooi bruggetje naar de vraag die ik mezelf geregeld stel: wat brengt de coronacrisis mij? Ze brengt mij in elk geval een ontregeld werkzaam leven. Ik zou volop in mijn re-integratieproces moeten zitten maar daar komt niet veel van in huis, ik mis de rust en de regelmaat die nodig zijn voor een gezonde terugkeer naar het werk. Ik ben er tot op zekere hoogte gewoon weer ‘ingevlogen’ en dat neemt mijn lijf me niet helemaal in dank af. Soit.

Echter deze crisis brengt me ook andere dingen. Behalve de onrust op het werk brengt ze me rust in mijn persoonlijk leven. We gaan zowat elke dag een rondje lopen in de duinen of in het Geestmerambacht, hoe mooi is dat. Ik heb de lente niet zó van dichtbij meegemaakt als dit jaar. Naar de bioscoop, naar theater, naar een tentoonstelling, dagjes uit en weekendjes weg: het kan allemaal niet. Vakantieplannen: pffft, in rook op! En tot mijn stomme verbazing vind ik het OK. Ik ben me opeens bewust(er) van waar ik woon, hoe mooi ik woon, hoe ik bof met waar ik woon. Ik ben zo blij met ons huis (met een heerlijke tuin, dat geluk hebben wij), met onze wijk (met veel ruimte en groen, dat geluk hebben wij), met onze streek (met veel afwisselende natuur, wandel- en fietsmogelijkheden; dat geluk hebben wij). Niet dat ik dit daarvoor níet waardeerde, maar ik ben me er nu opeens veel bewuster van. Ook: ik lees meer dan normaal, hoe fijn is dat!?

Natuurlijk mis ik ook dingen. Dat we gisteren als kleine familie bijeen waren om afscheid te nemen van een dierbare en dat we elkaar daarbij niet even konden vasthouden – letterlijk dan… Dat al die andere mensen die óók afscheid hadden willen nemen, er niet bij mochten zijn… Dat we onze kinderen niet kunnen bezoeken – en zij ons niet. (Gelukkig waren ze er gisteren wél bij en hebben ze vannacht stiekem bij ons gelogeerd… Maar straks gaan ze de grens weer over en wanneer zien we ze dan weer?)

2020-04-19 01

Een andere vraag die ik mezelf stel (en die volgens mij velen zich stellen en die gelukkig ook steeds vaker hardop wordt gesteld) is wat deze crisis ons als Westerse samenleving en als mensheid gaat brengen. We komen erachter hoe kwetsbaar we zijn, hoe afhankelijk we zijn van samenwerking op wereldschaal, hoe belangrijk beroepen zijn als de gezondheidszorg, de schoonmaak, de hulpdiensten, de voedselvoorziening, de distributie, het onderwijs, de ambtenarij. Allemaal beroepen en diensten waar ‘de gewone man’ werkt en die in het harnas van het neoliberaal denken zijn geperst: uitknijpen en/of privatiseren. We zien hoe afhankelijk we zijn van het buitenland, zowel als afzetgebied voor wat wij teveel produceren als voor producten die wij niet meer zelf maken. We kunnen volgens mij vaststellen dat onze economie voor een groot deel drijft op geleend geld: zo veel bedrijven en bedrijfjes die onvoldoende vet op de botten hebben om een crisis van (vooralsnog én eufemistisch) twee, drie maanden te doorstaan en bij bosjes dreigen om te vallen… We zien eveneens de mooie effecten op onze omgeving: minder lawaai, betere luchtkwaliteit enz. We zien dat mensen voor elkaar zorgen. De jacht verdwijnt uit ons leven. Ik zie zoveel vaker dan anders papa’s en mama’s met hun kinderen een ommetje lopen, een balletje trappen, naar een speeltuintje gaan. Maar we missen ook onze sociale contacten, het bezoek aan onze ouders en grootouders, in de kroeg een biertje drinken met vrienden of na een wandeling moe maar voldaan neerzijgen op een terrasje…

Onze premier heeft het erover dat we via een intelligente opening-up weer zo gauw mogelijk naar business as usual terug moeten. Ik hoop toch echt dat we deze crisis willen gebruiken om goed na te denken over hoe het verder gaat; en dat we collectief tot het besef komen dat we de wereld op een veel duurzamere manier moeten inrichten, met de menselijke maat en respect voor de aarde als meetlat…

2020-04-12 11

Geplaatst in Mijmeringen, Persoonlijk | Tags: | 3 reacties

Lenteconcert

Na het paasontbijt, met onze dochter er gezellig bij d.m.v. een videoverbinding tussen Gießen en Alkmaar (zoals dat gaat in tijden van corona) besluiten we om er toch maar even uit te gaan en weer een rondje Kleimeer te lopen. Er is veel hoge bewolking maar de zon komt er gelukkig geregeld door. Het licht is zacht…

2020-04-12 01 Kleimeer

Bij de parkeerplaats aan het einde van het Vlasgat staan twee prachtige bomen; ik weet niet precies van welke soort, dat moet ik nog eens uitzoeken. Elke keer trekken ze weer mijn blik… Waren ze een week geleden nog kaal, nu zijn ze getooid in een fluwelen waas van licht olijfgroen. We wandelen de dijk op aan de westkant van de Kleimeer. We hopen de blauwborst aan te treffen, maar ook deze keer laat hij zich horen noch zien. Er is echter dat andere rietvogeltje: de rietzanger. Vanaf augustus trekt deze kleine vogel zuidwaarts en overwintert dan ten zuiden van de Sahara. In april en eind mei zijn ze weer terug in Nederland. Nou dat klopt! Over de hele lengte van de rietoever zitten ze te zingen! Ze laten zich uitgebreid fotograferen. We zien ook een kleine karekiet, maar die houdt zich veel meer schuil.

2020-04-12 03 Kleimeer

Wat bloemen betreft staat er nog niet veel in bloei maar het koolzaad is zonnig-geel aanwezig.

2020-04-12 02 Kleimeer

We wandelen verder. Het is gelukkig vrij rustig (zelfs rustiger dan verwacht) dus we hoeven ons niet schuldig te voelen dat we hier lopen.

2020-04-12 04 Kleimeer

2020-04-12 05 Kleimeer

Als we langs de Nauertogt lopen, zien we in een boom een koppel sperwers zitten! Opeens vliegen ze op. Hoog boven ons klinkt het kieuwieuw van de buizerd. Zijn de sperwers daar van geschrokken, vragen we ons af?

2020-04-12 06 Kleimeer

We maken ons rondje af over het paadje langs de Kleimeer. Behalve het gak-gak van de grauwe ganzen (alom tegenwoordig) horen we diep in het riet heel even de misthoorn van de roerdomp en het gesjirp van de snor. In het struweel zingt de fitis zijn mooie liedje en ook het winterkoninkje laat zich niet onbetuigd. Een heus lenteconcert. Helemaal gratis… Jammer dat de meeste artiesten zo schuw zijn, je krijgt ze zowat niet te zien, zeker niet omdat alle struikgewas de afgelopen week aardig in blad is komen te staan… De wereld kleurt weer groen!

2020-04-12 07 Kleimeer

2020-04-12 08 Kleimeer

2020-04-12 09 Kleimeer

2020-04-12 10 Kleimeer

Geplaatst in Dagboek, Kleimeer, Natuur, Wandelen | Tags: , , | 1 reactie

Kan het wel?

Kan het wel…? In tijden van corona een frisse neus halen? Ik vind van wel, zo lang je je goed aan de waarschuwingen houdt, m.a.w. je moet je dáár begeven waar weinig tot geen andere mensen zijn. En als je dat een beetje uitkient, dan zijn er nogal wat mogelijkheden. Zo kiezen wij altijd een tijdstip waarop de meeste mensen thuis zijn: ’s ochtends vroeg of aan het eind van de middag / het begin van de avond.

Vrijdag 10 april 2020

Onze ‘fotosafari’ begint al voor de deur… In de sloot zwemt het echtpaar Grauwe-Gans met zeven pulletjes netjes op een rij… Vanuit het raam van de buren horen we een vertederd “Och, moet je kijken!” En ja, ook wij kijken met zachte ogen naar dit mooie tafereeltje… Even later rijden we de straat uit en parkeren we aan het eind van het Vlasgat om voor de vierde keer deze week te genieten van de Kleimeer.

2020-04-10 01 Kleimeer

We lopen een paar honderd meter het dijkje op waar we de vorige keer de blauwborst zagen zitten. Die geeft echter niet thuis, wel zien we op dezelfde plek, hoog in de bramen, de roodborsttapuit. Vrij vaak tref je deze gevederde vriend aan in de duinen, in de Kleimeer echter is het een bijzondere gast, er broeden slechts een of twee paartjes, vernemen we van een vogelkenner.

2020-04-10 02 Kleimeer

Het zonlicht valt gesluierd over de Kleimeer… De hoge bewolking wordt langzaam aan iets dikker maar dat mag de pret niet echt drukken.

2020-04-10 03 Kleimeer

2020-04-10 04 Kleimeer

2020-04-10 05 Kleimeer

We lopen even langs de Zomerdel, maar daar is het ons te druk! We moeten geregeld uitwijken voor andere mensen. Kijk, dat bedoel ik nou: als je er op uit gaat, mijd dan plekken waar veel volk op de been is. Nou is ‘veel volk’ ook op het wandelpad langs de Zomerdel een relatief begrip – maar wij voelen er ons niet comfortabel bij en zoeken weer de rust op van het paadje langs de Kleimeer…

2020-04-10 06 Kleimeer

… Echter niet zonder een foto te hebben gemaakt van de paarse smurrie in het riet. Toevallig las ik vanmiddag op de Facebook-pagina van een Langedijker nieuwssite dat er een bijzondere alg in het water van de Zomerdel zit: een (giftige!) roodalg met de naam Bourgondisch Bloed. De wind die uit het noorden waait, heeft de alg aan deze kant van het meer samengedreven. De paarse kleur is goed te zien en doet surrealistisch aan. Het luchtje dat er af komt, is niet bepaald prettig te noemen…

2020-04-10 07 Kleimeer

Op ons gemakje kuieren we terug naar de auto. Boven de Kleimeer is de bruine kiekendief nog op jacht. Af en toe wordt hij aangevallen door een kievit. De zon gaat als een gloeiende bol schuil achter de hoge bewolking… Goede Vrijdag 2020 nadert zijn einde.

2020-04-10 08 Kleimeer

Zaterdag 11 april 2020

Ik heb me voorgenomen om een fietstochtje te maken. Dat is super lang geleden… en het is het eerste tochtje sinds mijn rug het afgelopen zomer heeft begeven, m.a.w. het is ook een soort van test case: wat doet 50 km fietsen met mijn rug?

2020-04-11 00 Fietstocht

Ik kies voor een gevarieerde route… Langs de Molentocht fiets ik naar het Geestmerambacht, en natuurlijk neem ik eerst een kijkje bij de Kleimeer. Die ligt in al zijn glorie te schitteren in de ochtendzon.

2020-04-11 01 Fietstocht

Via camping de Kolibrie fiets ik richting Warmenhuizen, maar voor ik dat dorp bereik, ga ik linksaf naar Schoorldam. Daar ga ik de West-Friese Omringdijk op. Het duurt niet lang of ik zie een paar tulpenvelden… Wat een hallucinante kleuren hebben die toch, zó onnatuurlijk maar wel fraai.

2020-04-11 02 Fietstocht

Voorbij Krabbendam doemt dé miskleun van West-Friesland op: een uitkijktoren. Graaf Floris V nam in de 13de eeuw het initiatief tot de bouw van het Huis te Nuwendoorn, een van de vijf dwangburchten rondom West-Friesland. In de loop van de eeuwen verdween de burcht steen voor steen in de polderklei.

Landbouwer Biersteker was in de zomer van 1948 op zijn grond in de Nieuwe Deuren aan het werk. Telkens weer stuitte hij op grote brokken steen. De grond zat er vol mee. Biersteker liet enkele kloeke bakstenen zien aan twee amateurarcheologen. Die wisten onmiddellijk dat het zogenoemde kloostermoppen betrof, zoals die in de Middeleeuwen voornamelijk in Friesland werden gemaakt.
De beide mannen begonnen links en rechts te spitten en vonden nog veel meer stukken en brokken. Weldra werd duidelijk dat de restanten waren gevonden van het sinds lang verdwenen kasteel Nuwendoorn. De wonderlijke naam Nieuwe Deuren werd ook direct duidelijk: dat moest een verbastering zijn van Nuwendoorn.” (bron: Westfries Genootschap)

Toen onze kinderen klein waren, hebben wij die plek wel eens bezocht. Het was toen een ongelooflijk romantische plek, helemaal omgroeid met hoge bomen. Over kleine paadjes kon je tussen de fundamenten dwalen… Er groeiden en bloeiden bijzondere planten!

Een of andere idioot heeft op een gegeven moment het plan opgevat om van de plek een toeristisch trekpleister te maken. Alle bomen en struiken werden verwijderd, er werden wat muren opgemetst en die vermaledijde uitkijktoren werd gebouwd. Je kunt er ook niet meer bij, er staat een hek omheen en iemand moet je erin laten… Ik vind dit een schoolvoorbeeld van hoe je NIET niet met cultureel erfgoed moet omgaan als je er geen verstand van hebt… 😡 (En dan komt daar bij dat ik er nog nooit iemand heb gezien, volgens mij komt er geen hond!)

2020-04-11 03 Fietstocht

Ik volg de West-Friese Omringdijk tot Eenigenburg en sla dan linksaf, richting Petten en de zee via Burgerbrug en Burgervlotbrug. Over het nieuwe fietspad tussen de bijzondere Hondsbossche Zeewering en de nieuw aangelegde duinenrij fiets ik naar Camperduin. Geen bal aan, aan die nieuwe duinen… maar ze vormen een extra bescherming tegen de zee in tijden van een stijgende zeespiegel… Nederland moet wat!

2020-04-11 04 Fietstocht

In Camperduin neem ik een korte pauze bij het bankje bij het leuke beeld van de strandjutter. Er staat een bordje bij de bankjes met daarop de nogal bijzondere tekst “Hangplek voor scootmobiel-bestuurders en aanverwante fantasten”. Nou ja!? Alle horeca is dicht. Corona… Het is hier een beetje te winderig om echt lekker te zitten, dus ik fiets gauw verder en zoek in de duinen een plekje: uit de wind, in het zonnetje.

2020-04-11 05 Fietstocht

2020-04-11 06 Fietstocht

2020-04-11 07 Fietstocht

De route gaat verder via De Berenkuil (ook gesloten, jammer!) naar de Franschman. Via het Wiertdijkje en het fietspad langs de golfbaan bereik ik Alkmaar weer. Mijn benen protesteren gedurende de laatste kilometers, en de rest van de dag laat mijn rug me weten dat dit tochtje in feite iets teveel van het goede is geweest… Maar ik weet: als de pijn binnen twee dagen weer tot een normaal niveau is afgezakt, is er niks aan de hand. Daar hoop ik dan maar op. Deze fietstocht langs plekken en paden waar ik al zo lang niet meer ben geweest, op deze stralende lentedag, kunnen ze me niet meer afpakken.

Geplaatst in Fietsen | Tags: , , , | 1 reactie

Feestje!

De afgelopen dagen hebben we steeds een wandeling om de Kleimeer heen gemaakt, met de verrekijker en de camera paraat… want we zijn op vogeljacht, zonder evenwel de schoonheid van het landschap en de jubelende lentesfeer uit het oog te verliezen…

2020-04-08 00 Kleimeer

2020-04-08 01 Kleimeer

In het riet zitten en zingen er allerlei vogeltjes. Ze zijn bijna niet te fotograferen omdat de zon al vrij laag staat en ik dus met tegenlicht moet rekening moet houden, en omdat ze zich schuil houden tussen de rietstengels. Dat maakt dat de camera moeilijk scherp stelt… We lopen tegen de klok in, met de Kleimeer de hele tijd aan onze linkerkant.

Op een stuk land waar riet is gewonnen, zitten een heleboel grauwe ganzen en eenden. Met name de krakeenden zijn interessant om te zien: vroeger waren ze eerder een zeldzame verschijning maar de laatste jaren neemt hun aantal in de Kleimeer toe…

2020-04-08 03 Kleimeer

2020-04-08 02 Kleimeer

Aan het eind van het slingerende dijkje komen we op de Nauertogt. Hier loop je 150 meter over het fietspad en dan mag je weer onverhard lopen aan de andere kant van een sloot die parallel met de weg loopt. In het struikgewas zien we een klein vogeltje, het is een zwartkop (mannetje).

2020-04-08 12 Kleimeer

Bij de ingang van het Geestmerambacht (fietspad) kiezen wij voor een onverharde weg die op een dijkje loopt. Al gauw komt de Kleimeer in beeld… In een boom naast het pad zit een roodborstje uit volle borst te zingen.

2020-04-08 04 Kleimeer

Niet alleen de vogels hebben mijn aandacht, ook op de plantenwereld richt ik mijn lens!

2020-04-08 05 Kleimeer

2020-04-08 06 Kleimeer

2020-04-08 07 Kleimeer

Voorbij het huis dat in de Kleimeer staat, krijgen we uitzicht op een landje dat plasdras staat… En wat ziet ons oog?? Feest!! Daar staat een roerdomp! Nu het riet nog zo laag is, kun je hem goed zien. Af en toe laat hij zijn roep horen, ik denk onwillekeurig aan de stoomboot van Sinterklaas, hoewel de associatie met een misthoorn ook begrijpelijk is! Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik een roerdomp zie… wat bijzonder!

2020-04-08 08 Kleimeer

Terwijl we staan te turen door onze kijkers, komen er twee mannen bij staan, ze blijken van de Vogelwerkgroep Alkmaar te zijn. Ze weten ons heel wat te vertellen over de vogels die hier leven. Ze hebben alletwee zonet zowaar het geluid van een snor opgevangen. Dat hebben wij enkele jaren geleden ook gehoord, dat vergeten we nooit. We vervolgen onze wandeling, maar de snor drukt helaas zijn snor…

2020-04-08 09 Kleimeer

Aan het begin van de wandeling heb ik een vogeltje in het riet gefotografeerd. De foto is onscherp en met tegenlicht gemaakt, maar de vogelaars weten ons toch te vertellen dat het een blauwborst is. Voor we naar de auto lopen, gaan we het dijkje weer op. En ja hoor, de blauwborst laat zich, in de bramen aan de overkant van de brede sloot, goed horen en goed zien. De foto is niet scherp, maar ik deel ‘m toch. Kwestie van bewijs 😉.

2020-04-08 10 Kleimeer

Het is opvallend hoeveel mensen er nu lopen, vaak met hun trouwe viervoeter aan hun zijde maar nóg vaker met een flinke verrekijker om de hals… We concluderen dat ons wandeltijdstip, onder etenstijd, uitstekend is gekozen en dat we dat gewoon aanhouden!

Het loopt tegen achten en de zon verdwijnt als een roodgloeiende kogel achter de bomen. Het was weer een waar genoegen om een rondje Kleimeer te kuieren. Een genoegen? Een feestje!

2020-04-08 11 Kleimeer

Geplaatst in Kleimeer, Natuur, Wandelen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Voorjaar in de tuin

Onze tuin mag altijd gezien worden, al zeg ik het zelf. Dat is trouwens geen loftuiting voor eigen parochie – nee, onze tuin is helemaal het product van de liefde en de noeste arbeid van mijn dierbare echtgenote… Ik ben meer het type van ‘de tuinstoel, het boek en het biertje’. En soms, ja soms doe ik wat ‘ruiger werk’, meestal iets destructiefs als een struik verwijderen, dikke takken van een boom zagen. Dat soort werk.

Vanmiddag dacht ik bij mezelf: “Weet je wat, ik doe eens een rondje tuin, kijken wat er bloeit.” Hieronder een kleine selectie…

2020-04-04 04 Onze tuin

Holwortel

2020-04-04 06 Onze tuin

Primula’s

2020-04-04 05 Onze tuin

Bosanemoontjes

2020-04-04 03 Onze tuin

Cyclamen

2020-04-04 02 Onze tuin

“Wilde” tulp

2020-04-04 01 Onze tuin

Kievitsbloem

Geplaatst in Persoonlijk | Tags: , | Een reactie plaatsen

Intelligente lockdown? Laat me niet lachen!

2020-04-02 01 Geestmerambacht

Naast het toetsenbord staat een glas Motorolie… wat een formidabel bier is dat toch, gebrouwen in Alkmaar door de jongens van de Moersleutel. (Laat die maar met brouwketels in de weer gaan en aan bieren sleutelen – komt goed!) Uit de luidspreker schalt Deep Purple, een oude liefde; eens luisteren hoe die tegenwoordig klinken en/of wat ik er heden ten dage van vind. Ik staar uit het raam, de wereld ligt er vrij matkleurig bij want de lucht is grijs en de avond vallende…

Hoe anders was dat vanmiddag. Na een glorieuze start van de dag trok er een wolkenveld over maar vervolgens werd er weer kwistig met zonlicht gestrooid. Dus reden wij naar het inmiddels bij de lezers van deze weblog overbekende Vlasgat voor een rondje Geestmerambacht annex Kleimeer. Deze keer dus eens niet aan het einde van de middag / begin van de avond maar midden in de middag. Druk was het er niet maar er was toch meer volk op de been dan rond etenstijd. Ontzet waren we over de nonchalance van heel wat wandelaars en (we hadden niet anders verwacht) hardlopers. Afstand nemen, de anderhalve meter respecteren!? Ho maar… Wij vonden het echt schrikbarend.

Na de wandeling deden we nog gauw enkele boodschappen in het winkelcentrum. Het was er druk. En ook in de supermarkt zagen we doorlopend mensen die gedachteloos de anderhalve meter negeerden…

Moet ik me dít voorstellen bij de zgn. intelligente lockdown van een trots democratisch volk…!? Ik heb daar andere gedachten bij, en ik ga de woorden van Ilja Leonard Pfeijffer gebruiken (van wie ik in het geheel geen fan ben), gebezigd in een recente column in HP De Tijd, om die gedachten te spuien:

  • “de typisch Nederlandse houding van relativering en arrogantie waarmee het virus tegemoet wordt getreden”;
  • “Nederlanders kunnen zichzelf dan wel nuchter vinden en mogen er dan wel van overtuigd zijn dat zij in het beste en best georganiseerde land ter wereld wonen, het virus stopt niet bij de landsgrenzen”;
  • “als er wonderen nodig zijn (…), moet het eerste wonder zijn dat Nederland voor één keer, voor het te laat is, in staat is verder in de spiegel te kijken dan de egoïstische zelfingenomenheid”.

Even diep ademen…

Donderdag 2 april 2020

… en terug naar de natuur. Er staat een pittig windje en dat maakt het fris. Vanaf de parkeerplaats lopen we een stukje het fietspad op. Boven de Kleimeer hangt een valk te bidden. Wat een mooi gezicht!

2020-04-02 02 Geestmerambacht

Omdat de wind vandaag uit een heel andere richting waait dan de afgelopen twee weken, maken we ons rondje in omgekeerde richting. We beginnen dus met het paadje langs de Kleimeer. Het is er opvallend druk en het zijn opvallend veel heren alleen die er ‘onopvallend’ staan te staan. Het is me al eerder opgevallen dat dit paadje een homo-ontmoetingsplaats is. Ik heb helemaal niets tegen homo’s maar dit gedrag vind ik ongemakkelijk… net zoals ik het ongemakkelijk vind om over de Achterdam te lopen.

Aan het begin van het pad staat deze imposante wilg. We noemen hem de ‘boom van Naomi’. Toen we een keer een wandeling maakten met Naomi, moest en zou ze in deze boom klimmen… zodoende.

2020-04-02 03 Geestmerambacht

Ik kan het niet genoeg herhalen, elke keer als we hier wandelen genieten we zó van dit mooie natuurgebiedje. Dit unieke landschap, vlakbij de stad en te midden van het verstedelijkt HAL-gebied, mág niet kapot gemaakt worden door geschifte ondernemers als die van Sportschool De Geus, die aan de rand ervan een sport-pretpark willen creëren!

2020-04-02 04 Geestmerambacht

Als we bij de uitkijkheuvel komen, steken we door naar de Zomerdel en we wandelen langs het water tot aan de Bisdam, bij die ándere uitkijkheuvel waar De Geus zijn Beach Park wil realiseren. God verhoede het, en bij gebrek aan God hoop ik dat de politiek het verhoedt. Echter in de Langedijker politieke elite die momenteel de dienst uitmaakt, heb ik niet veel fiducie. Maar misschien laat de corona-crisis deze ondernemer wel afzien van zijn krankzinnige plannen?

2020-04-02 05 Geestmerambacht

2020-04-02 06 Geestmerambacht

2020-04-02 07 Geestmerambacht

Elk bloemetje van het klein hoefblad is een zonnetje op zich… De échte zon laat het intussen afweten, ze gaat steeds meer schuil achter een volgend wolkenveld…

2020-04-02 08 Geestmerambacht

Lamslik

2020-04-02 09 Geestmerambacht

Sleedoorn

Geplaatst in Kleimeer, Natuur, Wandelen | Tags: , , , | 3 reacties