Kan het wel…? In tijden van corona een frisse neus halen? Ik vind van wel, zo lang je je goed aan de waarschuwingen houdt, m.a.w. je moet je dáár begeven waar weinig tot geen andere mensen zijn. En als je dat een beetje uitkient, dan zijn er nogal wat mogelijkheden. Zo kiezen wij altijd een tijdstip waarop de meeste mensen thuis zijn: ’s ochtends vroeg of aan het eind van de middag / het begin van de avond.
Vrijdag 10 april 2020
Onze ‘fotosafari’ begint al voor de deur… In de sloot zwemt het echtpaar Grauwe-Gans met zeven pulletjes netjes op een rij… Vanuit het raam van de buren horen we een vertederd “Och, moet je kijken!” En ja, ook wij kijken met zachte ogen naar dit mooie tafereeltje… Even later rijden we de straat uit en parkeren we aan het eind van het Vlasgat om voor de vierde keer deze week te genieten van de Kleimeer.
We lopen een paar honderd meter het dijkje op waar we de vorige keer de blauwborst zagen zitten. Die geeft echter niet thuis, wel zien we op dezelfde plek, hoog in de bramen, de roodborsttapuit. Vrij vaak tref je deze gevederde vriend aan in de duinen, in de Kleimeer echter is het een bijzondere gast, er broeden slechts een of twee paartjes, vernemen we van een vogelkenner.
Het zonlicht valt gesluierd over de Kleimeer… De hoge bewolking wordt langzaam aan iets dikker maar dat mag de pret niet echt drukken.
We lopen even langs de Zomerdel, maar daar is het ons te druk! We moeten geregeld uitwijken voor andere mensen. Kijk, dat bedoel ik nou: als je er op uit gaat, mijd dan plekken waar veel volk op de been is. Nou is ‘veel volk’ ook op het wandelpad langs de Zomerdel een relatief begrip – maar wij voelen er ons niet comfortabel bij en zoeken weer de rust op van het paadje langs de Kleimeer…
… Echter niet zonder een foto te hebben gemaakt van de paarse smurrie in het riet. Toevallig las ik vanmiddag op de Facebook-pagina van een Langedijker nieuwssite dat er een bijzondere alg in het water van de Zomerdel zit: een (giftige!) roodalg met de naam Bourgondisch Bloed. De wind die uit het noorden waait, heeft de alg aan deze kant van het meer samengedreven. De paarse kleur is goed te zien en doet surrealistisch aan. Het luchtje dat er af komt, is niet bepaald prettig te noemen…
Op ons gemakje kuieren we terug naar de auto. Boven de Kleimeer is de bruine kiekendief nog op jacht. Af en toe wordt hij aangevallen door een kievit. De zon gaat als een gloeiende bol schuil achter de hoge bewolking… Goede Vrijdag 2020 nadert zijn einde.
Zaterdag 11 april 2020
Ik heb me voorgenomen om een fietstochtje te maken. Dat is super lang geleden… en het is het eerste tochtje sinds mijn rug het afgelopen zomer heeft begeven, m.a.w. het is ook een soort van test case: wat doet 50 km fietsen met mijn rug?
Ik kies voor een gevarieerde route… Langs de Molentocht fiets ik naar het Geestmerambacht, en natuurlijk neem ik eerst een kijkje bij de Kleimeer. Die ligt in al zijn glorie te schitteren in de ochtendzon.
Via camping de Kolibrie fiets ik richting Warmenhuizen, maar voor ik dat dorp bereik, ga ik linksaf naar Schoorldam. Daar ga ik de West-Friese Omringdijk op. Het duurt niet lang of ik zie een paar tulpenvelden… Wat een hallucinante kleuren hebben die toch, zó onnatuurlijk maar wel fraai.
Voorbij Krabbendam doemt dé miskleun van West-Friesland op: een uitkijktoren. Graaf Floris V nam in de 13de eeuw het initiatief tot de bouw van het Huis te Nuwendoorn, een van de vijf dwangburchten rondom West-Friesland. In de loop van de eeuwen verdween de burcht steen voor steen in de polderklei.
“Landbouwer Biersteker was in de zomer van 1948 op zijn grond in de Nieuwe Deuren aan het werk. Telkens weer stuitte hij op grote brokken steen. De grond zat er vol mee. Biersteker liet enkele kloeke bakstenen zien aan twee amateurarcheologen. Die wisten onmiddellijk dat het zogenoemde kloostermoppen betrof, zoals die in de Middeleeuwen voornamelijk in Friesland werden gemaakt.
De beide mannen begonnen links en rechts te spitten en vonden nog veel meer stukken en brokken. Weldra werd duidelijk dat de restanten waren gevonden van het sinds lang verdwenen kasteel Nuwendoorn. De wonderlijke naam Nieuwe Deuren werd ook direct duidelijk: dat moest een verbastering zijn van Nuwendoorn.” (bron: Westfries Genootschap)
Toen onze kinderen klein waren, hebben wij die plek wel eens bezocht. Het was toen een ongelooflijk romantische plek, helemaal omgroeid met hoge bomen. Over kleine paadjes kon je tussen de fundamenten dwalen… Er groeiden en bloeiden bijzondere planten!
Een of andere idioot heeft op een gegeven moment het plan opgevat om van de plek een toeristisch trekpleister te maken. Alle bomen en struiken werden verwijderd, er werden wat muren opgemetst en die vermaledijde uitkijktoren werd gebouwd. Je kunt er ook niet meer bij, er staat een hek omheen en iemand moet je erin laten… Ik vind dit een schoolvoorbeeld van hoe je NIET niet met cultureel erfgoed moet omgaan als je er geen verstand van hebt… 😡 (En dan komt daar bij dat ik er nog nooit iemand heb gezien, volgens mij komt er geen hond!)
Ik volg de West-Friese Omringdijk tot Eenigenburg en sla dan linksaf, richting Petten en de zee via Burgerbrug en Burgervlotbrug. Over het nieuwe fietspad tussen de bijzondere Hondsbossche Zeewering en de nieuw aangelegde duinenrij fiets ik naar Camperduin. Geen bal aan, aan die nieuwe duinen… maar ze vormen een extra bescherming tegen de zee in tijden van een stijgende zeespiegel… Nederland moet wat!
In Camperduin neem ik een korte pauze bij het bankje bij het leuke beeld van de strandjutter. Er staat een bordje bij de bankjes met daarop de nogal bijzondere tekst “Hangplek voor scootmobiel-bestuurders en aanverwante fantasten”. Nou ja!? Alle horeca is dicht. Corona… Het is hier een beetje te winderig om echt lekker te zitten, dus ik fiets gauw verder en zoek in de duinen een plekje: uit de wind, in het zonnetje.
De route gaat verder via De Berenkuil (ook gesloten, jammer!) naar de Franschman. Via het Wiertdijkje en het fietspad langs de golfbaan bereik ik Alkmaar weer. Mijn benen protesteren gedurende de laatste kilometers, en de rest van de dag laat mijn rug me weten dat dit tochtje in feite iets teveel van het goede is geweest… Maar ik weet: als de pijn binnen twee dagen weer tot een normaal niveau is afgezakt, is er niks aan de hand. Daar hoop ik dan maar op. Deze fietstocht langs plekken en paden waar ik al zo lang niet meer ben geweest, op deze stralende lentedag, kunnen ze me niet meer afpakken.
tsjiess 