Vrijdag 21 juli. Belgische Nationale feestdag. De tekst van de Brabançonne ben ik helaas vergeten (is dat een streek van mijn onderbewustzijn of is het gewoon de oude dag?) en bovendien moet ik vanmorgen nog gewoon werken. Het is rustig: de telefoon gaat niet en er zijn maar een paar mailtjes te beantwoorden: ook op de noordelijke Nederlandse scholen begint vandaag de zomervakantie en schoolleiders hebben vast wat anders aan hun hoofd dan lastige vragen stellen. Mooi, zo kan ik mijn eigen werkzaamheden op tijd afronden en om half een de laptop dichtklappen en mijn telefoon uitschakelen.

De middag wordt gebruikt om (verder) in te pakken en alle bagage in de auto te laden. We moeten straks naar Hoek van Holland en de A4 is al de hele middag dicht wegens een serious accident! Om half zeven besluiten we toch maar te gaan rijden en inderdaad, bij Roelofarendsveen rijden we de staart in van de enorme file die hier uren heeft gestaan. Maar… alles rijdt weer en zonder veel oponthoud passeren we Leiden en Den Haag. Boven het Westland pakken paarse wolken samen en gaat het regenen. Aangekomen in Hoek van Holland komt de zon alweer voorzichtig achter de wolken vandaan…

Het is druk! Normaal rijden we zo de controle en de het kantoortje van de marechaussee voorbij; nu staan we vijf rijen dik aan te schuiven en het gaat vooruit als bonen knopen. Uiteindelijk rijden we het schip in. We staan op car deck 4; onze hut ligt op de tiende verdieping. De lift brengt ons omhoog. Tot onze verbazing hebben we een vijfpersoonshut! We zetten onze spullen neer en dalen af naar dek 9, waar het restaurant, de bar, de bioscoop, de tax free shop enz. zijn. Wij gaan naar buiten. Toen we in de rij stonden aan te schuiven, is er nog een flinke bui gevallen. Het kletsnatte dek ligt te glimmen in het avondlicht. Nog heel even komt de zon tussen twee wolken door kijken. De avond valt. Om 21.45 uur maakt de Stena Brittanica zich los van de kade…

Het schip keert 180 graden en vaart over de Nieuwe Waterweg de Noordzee op. In de leuke strandhuisjes en bij de strandtent van Hoek van Holland Strand branden de lichtjes al. De zee is rimpelloos maar er is toch een behoorlijke deining. Als we eenmaal op volle zee zijn, voelen we de boot licht heen en weer gaan. We nemen een kijkje in de tax free shop en gaan daarna aan een tafeltje bij de bar zitten. Vrouwlief neemt een kopje thee, ik besteld traditiegetrouw een Murphy’s Irish Stout. Mijn vriend Dennis zou zeggen: een pint vol real black stuff. In een Heineken glas, dat wel. Het leven is niet altijd perfect…

Het zal zo rond de klok van elf uur zijn als we naar onze hut terugkeren. Ik lees nog even, maar dat houd ik niet lang vol… Vaag hoor ik de zware motoren diep in de buik van het schip dreunen. Een mooi, geruststellend geluid. Ik houd er wel van.