A different day

We hebben ducktape nodig! Gisteren zijn we even van de weg afgegleden en na inspectie van de auto blijkt dat er een flink gat zit in de (plastic) bodemplaat… De weersverwachting is niet je-dat dus besluiten we naar Tarbert te rijden en op zoek te gaan naar… juist, ducktape.

De Tarbert Stores lijkt ons de winkel waar we het meest succesvol kunnen zijn maar helaas, de uitbater schijnt er enkele maanden geleden met achterlating van schulden vandoor te zijn gegaan en de winkel is dicht. Dan maar naar Akram, ‘de winkel van de Pakistaan’. En ja hoor, hier kun je alles kopen, van onderbroeken tot een vaasje of ibuprofen – en ook ducktape!

Daarna struinen we nog wat rond in andere winkeltjes en vinden dat we iets lekkers hebben verdiend, dus gaan we de tearoom in voor een potje tea for two met iets lekkers erbij…

De volgende ‘halte’ is de whisky distillery van Harris. Die opende in 2015 haar deuren (enkele weken na ons verblijf) maar verkoopt nog geen whisky… die moet nog een paar jaartjes rijpen! De distillery timmert intussen wel aan de weg en produceert een (naar het schijnt lekkere) gin die wordt verkocht in een prachtige fles! Met de marketing zit het wel snor, geloof ik!

Vervolgens lopen we de Harris Tweed Shop in waar ik twee mooie sjaals koop waarvan er een ter plekke voor me wordt afgewerkt! Hoe leuk is dat!

Aan de haven verzamelen de auto’s die straks de ferry naar Uig op Skye gaan nemen. In de rij staan ook enkele oude tractoren. Ik maak een praatje met de heren bestuurders: the boys zijn vorige week vanuit Aberdeenshire vertrokken voor een rondrit door Schotland. Over twee of drie dagen willen ze weer thuis zijn. Geweldig!

We verlaten Tarbert en rijden langs de kust over de Golden Road richting ons huisje. Onderweg stoppen we bij de prachtig gelegen Ardbuidhe Cottage Gallery. We vinden dat Moira Fulton heel mooi de sfeer van de westkust van Harris kan vastleggen!

Nu we toch zo decadent bezig zijn, kunnen we net zo goed doorrijden naar Geocrag en daar gaan tea’en in de Skoon Gallery & Tearoom. Zo gezegd, zo gedaan… Ik bestel zowaar een grote koffie, met home made shortbread erbij. Heerlijk. Er liggen boeken met beschrijvingen van allerlei wandelingen, en daarin bladeren we geïnteresseerd!

Onderweg naar huis maken we nog een paar fotostops… Om het af te leren!

Advertenties
Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

De geur van soppend veen

Vanmorgen heeft het hier flink geregend en ik heb weer een paar uurtjes slaap ingehaald, denk ik zomaar. Ik denk niet dat ik al ooit in een vakantie zó veel heb geslapen! Blijkbaar was het een pittig schooljaar (en dat was het…) en ik word natuurlijk ook een jaartje ouder, nietwaar! Mijn klasgenoten van de Antwerpse pabo zijn nu zowat allemaal met pensioen… Ik mag nog vijf jaar! Dat ‘mag’ mag met een knipoog geïnterpreteerd worden 😉.

Terug naar deze dinsdag 30 juli. Rond drie uur parkeren we de auto bij het kerkje boven het haventje van Stocinis, hier een kleine 3 km vandaan. We zijn van huis gegaan met een ander plan… maar goed, een mens moet al eens flexibel zijn en het wordt dus een wandeling dichtbij huis.

Van Stocinis wandelen we op ons gemakje over de smalle asfaltweg boven Loch Stocanais naar het community centre dat aan het einde van dit sea loch ligt. We lopen door het dorp (lees: verzameling huizen) met de mooie naam Leac á Li. Hier staan allerlei huizen, van blackhouses (ruïnes van) tot moderne huizen (die er in 2015 nog niet stonden!). Het een is al wat fotogenieker dan het andere. We blijken deze vakantie een soort van focus te hebben op oude schuurtjes, bij voorkeur (gedeeltelijk) maar niet noodzakelijk opgetrokken uit oxiderende golfplaten.

Bij een van de talrijke ruïnes staat een grote blauwe caravan. Als het al de bedoeling was van de eigenaars van de caravan om het huisje op te knappen, dan zou ik momenteel mijn prioriteit toch leggen bij de caravan die er ook al zo lang lijkt te staan dat restauratie noodzakelijk is!

Aan het community centre hebben we goede herinneringen! We hebben daar in 2015 tweemaal met veel genoegen tea plus wat lekkers genoten! Helaas hangt er vandaag een mededeling aan de deur: “Due to unforeseen circumstances, the café is closed today. Sorry for any inconvenience!” Daar sta je dan met al je verlangens! Aan de picknicktafel buiten rusten we even uit en knabbelen we wat chips weg. Daarna lopen we verder. Er komen twee wandelaars met volle bepakking uit een pad gelopen. Niet zomaar een pad, het betreft hier de coffin road! Vanaf Leac á Li kun je door de bergen naar Seilebost aan de westkust lopen over de oude coffin road. De grond aan de oostkust is te rotsachtig en/of te venig voor het begraven van de doden en dus werden de overleden geliefden met kist en al de bergen over gedragen naar de westkust waar in de duinen en op het machair de grond veel ‘toegankelijker’ was… Dáár vind je de graveyards!

De twee Oostenrijkers (want dat zijn het) adviseren ons een stukje de coffin road op te lopen. Op de kaart zie ik dat we vervolgens met een klein ommetje op het pad kunnen komen waarlangs we willen teruglopen naar de auto.

De eerste honderd meter zijn geasfalteerd, dan wordt het pad onverhard. Omdat het vanmorgen heeft geregend, is het best zompig. De geur van soppend veen kietelt mijn reukorgaan… wat een feest! We komen bij een prachtig meer. Daar verlaten we de coffin road alweer en nemen we een pad naar links tot aan de ‘grote weg’.

Na een kort stukje asfalt gaan we een zgn. school path op. Dit zijn paden die zijn aangelegd om de kinderen veilig naar school te laten lopen zonder dat ze verdwaalden of wegzonken in het veen… Over het school path wandelen we terug naar Stocinis. Inmiddels is het zeer helder weer geworden en zien we o.a. de silhouetten van de eilanden Skye, Rhum, North en South Uist aan de horizon liggen…

Ik zet mijn rugzakje in de auto en we lopen nog door naar het haventje van Stocinis. Het ligt er kleurrijk bij in het warme avondlicht…

Als we zitten te eten (het is al na negenen) begint het uitspansel bijzonder mooi te kleuren. Na enige aarzeling stappen we in de auto en rijden we naar Seilebost aan de westkust. Het blijkt de moeite waard te zijn…

De baai van Grosebay (oostkust)

Droogvallend strand bij Seilebost (westkust)

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Huisinis

Zoals ik al eerder heb aangestipt, bestaat Harris uit een noordelijk en een zuidelijk deel, bij Tarbert verbonden door een smalle landtong. Trouwens, op heel veel van dergelijke plekken vind je in Schotland plaatsjes met de naam Tarbert… Vanmorgen reden we North Harris weer op met als bestemming de nederzetting Huisinis, gelegen aan de zuidwestpunt. Voorbij Tarbert sla je linksaf en dan gaat het bijna 25 km over een heel smal asfaltweggetje met passing places. Hoewel de dag stralend begon, wolkte het al heel gauw dicht… Toch was er onderweg genoeg te zien en dus aanleiding om ‘even’ te stoppen.

Loch Mhiabhaig met op de achtergrond de berg Sròn Scourst waar golden Eagles nestelen

De Abhainn Eabhal stort zich over mooie watervallen in Loch Leosavay

Amhuinnsuidhe Castle

Honesty shop bij Amhuinnsuidhe Castle

Oude schuur met prachtig verroest dak

We parkeren op het machair. Machair is een Gaelic woord voor een laag bij de zee gelegen, vruchtbaar grasland. Het is een beschermd landschap, het komt vooral op de Outer Hebrides en ook hier en daar langs de Ierse en Schotse noordkusten. Machair is zeer bloemrijk grasland, prachtig om te zien!

Eerst verkennen we de onmiddellijke omgeving van de auto, vervolgens lopen we naar het strand en het dorpje, daarna volgen we de kust en ten slotte steken we een heuvel over naar de andere kant van het schiereiland waar je goed het eiland Scarp kunt zien liggen.

Het dorpje Huisinis

Granietrotsen; in de verte het eiland Scarp

Bloemrijke machair

Ten slotte vatten we de terugtocht aan. Helemaal langs dezelfde weg, maar met ander licht en met een ander blikveld dus maken we weer heel wat fotostops!

Rush hour in Scotland

We parkeren de auto bij ons huisje. Het is vloed, de baai staat vol! Eén grote, afgeronde steen steekt boven het water uit en daarop ligt een dikke zeehond heerlijk te zonnen. Hij houdt ons tevens goed in de smiezen want hoewel hij gewend moet zijn aan mensen, vertrouwt hij ze vast niet!

Een glimp van onze auto en een glimp van ons huisje

Het is haast niet te geloven, maar voor vanavond wordt er weer regen voorspeld, met kans op onweer. Geen nood, wij zitten hier hoog en droog!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Verkast naar Grosebay (Harris)

Zaterdag nemen we afscheid van Tolsta Chaolais en ons huisje aldaar, en van Lewis. Terwijl ik in de keuken thee sta te zetten, is de boer op het veldje naast ons bezig met het bijeen drijven van zijn schapen. Een pastoraal tafereel…

In de stromende regen rijden we over naargeestige moors naar Stornoway waar we boodschappen inslaan voor de komende dagen. Uiteraard lopen we – nog steeds in de stromende regen – nog even langs de vissersboten aan de kade en door het stadje. Ik schaf Coffin Road aan, geschreven door Peter May; het boek speelt zich af op Harris. In 2015 las ik van dezelfde schrijver The Blackhouse, The Lewis Man en The Chessmen, drie spannende boeken die zich op Lewis afspelen (vooral The Blackhouse is echt een aanrader).

Van Stornoway gaat de rit naar Tarbert. De overgang van de eilanden Lewis naar Harris merk je niet, een bord langs de weg markeert de ‘grens’. Ik blijf het raar vinden dat ze het over twee eilanden hebben… Het regent de hele tijd. Toch stoppen we af en toe om foto’s te maken.

In Tarbert drinken we thee en ik smul van de Victoria sponge cake die ik erbij heb besteld.

Dan wachten ons de laatste kilometers, grotendeels over de zgn. Golden Road: een smalle (single track) weg die boven de oostkust van South Harris door een maanlandschap kronkelt. Rotsen en meertjes, en geregeld uitzicht over zee. Het heeft allemaal wat!

En dan komen we aan bij The Old Crofthouse! Het huis ligt aan een kleine, beschutte baai, van de zee afgeschermd door een eiland. Aan het einde van een smal asfaltweggetje is een turning c.q. parking area gemaakt. Vandaar loop je over een paadje en twee trappen omhoog naar het huis. Wel wat gesleep met alle bagage natuurlijk, maar eenmaal daarboven hoef je eigenlijk niet meer weg. In de baai zwemmen zeehonden die geregeld uitrusten op een rots die boven water uitsteekt. Er moet ook een otter leven, maar die hebben we nog nooit gezien.

Zondag houden we het rustig… Dat wordt ook van de gasten verwacht!

Maar ’s avonds lijkt het mooi op te klaren en willen we er toch nog even uit. Hier twee foto’s van ‘onze’ baai. Let op de rots (tweede foto) waarop twee zeehonden liggen te zonnen!

We rijden we naar Luskintyre beach, aan de andere = westkant van South Harris (20 minuten). De beelden spreken voor zich, denk ik!

Weer thuis, zetten we nog een pot lekkere thee. En dan is het bedtijd!

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

Uig

Uig is een stadje op Skye. Er vertrekken ferry’s naar o.a. Tarbert op Harris. Maar Uig is ook een plek op Lewis. Om er te komen moet je niet ver van Callanish de B8011 nemen. Die stopt na een kleine 30 km bij Uig Sands, een enorme ‘kom’ die droogvalt bij eb. Je kunt over nóg kleinere wegen verder rijden tot Mealasta (zo’n 20 km schat ik) en dan stopt de weg echt. Uig is een uithoek van Lewis met een mooie kust en… hoge bergen daar waar de rest van Lewis overwegend laag en glooiend is.

Wij nemen vandaag, vrijdag 26-7-2019 dus de B8011. Na enkele kilometers negeren we de B8059 naar het eiland Great Bernera (ook mooi!). Drie kilometer vóór Uig slaan we wel af en rijden een schiereiland op. Op dit schiereiland zijn de mensen eind 19de en begin 20ste eeuw stevig opgekomen voor hun rechten nadat zij uit hun crofts werden gezet en hun land aan grote boeren werd gegeven. Pas na The Great War kregen ze hun land terug. Er loopt een soort van ringroad op het eiland die je door de dorpjes Reef, Cnip en Bhaltos voert. De natuur is er prachtig!

We rijden verder. In Uig is een goed voorziene winkel die door de community wordt gerund en je kunt er ook tanken. Daarnaast is er een groot community centre met sportfaciliteiten, een heemkundig museum en een uitstekende tearoom waar we lekker (en laat…) lunchen met hot smoked salmon.

Ik wil in de jonge, kleine, zelfstandige Abhainn Dearg (= Red River) distillery een flesje whisky kopen maar £ 80-150 voor een fles vind ik echt te duur. Whisky is steeds minder leuk…

Vlakbij de distillery, bij het gehucht Carnais nemen een kijkje over de Uig Sands. Het is vloed geweest dus de Sands staan nog vol water…

Carnais beach, a hidden gem!

Dan rijden we nog een stukje verderven maken een prachtig wandelingetje (4 km) in de omgeving van het dorpje Mangarstadt.

Vlakbij de Uig Sands werden er in de 19de eeuw bijna 100 schaakstukken gevonden gemaakt van walrusivoor. Ze dateren uit de tijd dat de Vikingen zich hier kwamen vestigen. De schat is grotendeels ondergebracht in The British Museum. Maar in Uig is er door een kunstenaar een levensgrote kopie gemaakt. Voor we weer naar Tolsta Chaolais rijden, nemen we nog een kijkje.

Onze laatste dag op Lewis. Dit jaar althans, want we maken nu al plannen om volgend jaar weer naar HebCelt te komen…

Andermaal kleurt de lucht als de zon ondergaat…

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Southeast

Ik zou kunnen stellen dat ons vakantiehuisje Midwest ligt; vandaag gaan we een kijkje nemen in het zuidoosten van Lewis. Op de kaart ligt dat niet eens zo ver weg, maar om er te komen moet je een gigantische slinger maken. Voor we echter on the road gaan, willen we postzegels kopen op de boerderij (zie verslag van afgelopen maandag). Het postkantoortje is open en we mogen ook een kijkje nemen in de ruimte ernaast waar het weefgetouw staat! Hier wordt de échte Harris tweed geweven!

De man, ex-boer en al een eind in de 70, zit nog elke dag uren achter zijn weefgetouw. “Geen 11-12 uren meer zoals vroeger,” zegt hij lachend.

We rijden de A858 af tot Liurbost en slaan rechtsaf de A859 op. Voorbij Baile Ailein verlaten we de grote weg. Over de B8060 gaat het tot Cearsiadair waar een klein multifunctioneel gebouw staat: youth hostel, shop, museum, tearoom.

Het is een graadje of 23°, bijna windstil, een kopje thee en een stuk coffee cake. Buiten staan bankjes, in de schaduw, met uitzicht op Loch Eireasort. Een relaxmomentje, zullen we maar zeggen. De rit gaat verder en we stoppen geregeld om foto’s te maken.

Veel meertjes met o.a. waterlelies

Het dorpje Leumrabhagh, aan het einde van de B8060

Huisjes in de Glen Grabhair

Loch Odhairn lijkt wel wat op een fjord!

Calbost

Marbhig

Huisje boven Marbhig

Het is al na vijven als we parkeren in de berm tegenover een oude, rooie telefooncel-in-verval in het dorpje Cromor. Hier gaan we een wandeling maken. “Nu nog!?” hoor ik je vragen. Ja, nu nog. In feite moet ik zeggen: het kán nú pas en dat komt omdat we naar een eilandje gaan wandelen dat bereikbaar is via een causeway: een weg die over een soort dam loopt die alleen bij eb vrij komt te liggen. Het is vandaag eb omstreeks 19.45 uur. We gaan er van uit dat je een uur of twee daarvoor het eiland op kunt lopen, waar restanten zijn te zien van een kerkje dat in de 9de eeuw is gesticht door monniken van Sint Columba!

Het is iets over zessen als we bij de causeway staan, die op dat moment nog grotendeels onder water ligt!

We besluiten geduldig het moment af te wachten dat de dam vrij komt te liggen. Daarvoor moeten we niet alléén geduld beoefenen, maar ook wolken midges trotseren!

Helaas, het water zakt vanavond niet genoeg; we hebben te maken met een ‘hoge eb’… Zelfs áls de causeway droogvalt, zullen we geen tijd hebben om het eiland op te lopen en te gaan zoeken naar de ruïne… Rond half acht taaien we af. Het is bijna negen uur eer we weer in Tolsta Chaolais zijn! Ik voel mijn rug wel, maar in feite ging het bijna de hele dag goed!

Terwijl ik thuis dit stukje schrijf, gaat de zon onder achter een dik pak grijze wolken. Toch ontstaan er schitterende kleuren in de lucht…

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Naar het kerkhof

Het is woensdag vandaag. Precies een week geleden reden we over een regenachtig Skye en namen de boot naar Tarbert (Harris). Vanmorgen is het een tijdje zonnig maar tegen de tijd dat ik klaar ben met ontbijten en zo, schuiven er alweer wolken voor de zon.

Verder dan de ruïne tegenover ons huisje kom ik niet… Vrouwlief was al eerder de deur uit en komt een tijdje later ook thuis. Tegen de middag lijken zich enkele veelbelovende scheuren in de bewolking te ontwikkelen en dat is het sein om andermaal naar buiten te gaan. Deze keer wandelen we het dorp in en bij de zwarte schuur met de groene deur nemen we het asfaltweggetje richting de zee. Na een kleine kilometer loopt het dood bij het mooie kerkhof van Tolsta Chaolais: ommuurd om de schapen buiten te houden, verhoogd om de doden droog te kunnen begraven.

Vrouwlief gaat op zoek naar wat hier een pad wordt genoemd – ze wil langs de kust teruglopen. Voor mijn rug is dat teveel over riviertjes springen en door moerasjes soppen, ik keer dus op mijn gemakje terug naar het dorp en naar huis. De zon hebben we overigens niet gezien…

Vrouwlief komt onverrichter zake terug, geen spoor van een pad te vinden… Die Schotten, jongens! Wat dat betreft zijn Engeland en Wales vriendelijker voor wandelaars, met hun public right of way dat boeren verplicht om stiles te onderhouden.

De middag wordt lezend en schrijvend en duttend doorgebracht totdat het tijd is om naar de local medical practice in Carloway te gaan. Ik word door een allervriendelijkste huisarts te woord gestaan. Voor de termijn van de vakantie komen we samen tot de conclusie dat pijnstillers in combinatie met voldoende maar sensible bewegen de enige manier zijn om de komende 2,5 weken door te komen. Ik krijg een voorraad ibuprofen en codeïnepillen mee waar ik toch een beetje stil van word… Tja, daar moet ik het dan maar mee doen, hé!

Nu gauw een steak pie in de oven schuiven en een pot coleslaw openmaken! En maar een grote pot thee zetten (een biertje zit er helaas niet in zolang ik aan die pillen vastzit…).

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen