Zuidpunt van Europa

Het ontbijt wordt hier pas vanaf half negen geserveerd, knap laat vind ik! Vooraf lopen we even een rondje om het hotel om te kijken naar de woeste baren die zichzelf te pletter rollen tegen de rotsen en de huizen… Dan gaan we naar binnen voor wat ik moet benoemen als waarschijnlijk het lekkerste ontbijt ooit…

Naast al het lekkers wat je op de foto ziet, krijgen we nog een zacht gekookt eitje, brood, jams en honing, en Griekse yoghurt met nootjes en rozijnen. En heerlijke koffie! Ik kan de nieuwe dag wel aan na al dat genieten!!

We hebben nog geen 3 km gereden en zien in het dorpje Alika een wegwijzer voor wandelaars. Waarheen is een raadsel, althans voor nu want tijdens ons rondje bij Alika komen we een local tegen die vertelt dat het pad naar een strandje gaat met een cave die op hete zomerse dagen schaduw biedt.

Eén kilometer, één uur… Er is zoveel te zien tijdens zo’n wandelingetje! Torenhuizen natuurlijk, een vervallen kerkje, we vinden zelfs een paar mooie orchideetjes…

We rijden verder naar Vathia, parkeren de auto onderaan het dorp en klimmen langs weinig gebruikte paadjes omhoog tot we in de oude steegjes terecht komen. De meeste torens staan hier nog te vervallen, alleen aan de oostzijde van het dorp is een aantal huizen gerestaureerd en bewoond.

Net voorbij Vathia maken we een fotostop en zien een prachtig pad afdalen richting zee. Dat lijkt ons wel wat…

Bizar! Als we aan dit wandelingetje beginnen waaien we nog zowat uit onze broek; als we een uurtje later weer boven komen, is de wind behoorlijk gaan liggen.

Onze volgende stop is het dorpje Porto Kagio. Er is niet veel te zien maar het ligt erg mooi aan een beschutte baai. We drinken er een Griekse koffie aan een tafeltje aan zee.

Ten slotte rijden we tot het punt waar het asfalt stopt. Hier vertrekt een pad naar de vuurtoren die op het meest zuidelijk puntje van Europa staat: Kaap Tenaro. En daar willen we geweest zijn! Het is ongeveer 2 km lopen naar de vuurtoren. We zijn niet de enige wandelaars maar wel de laatste die aan de wandeling beginnen dus bij de vuurtoren hebben we het rijk alleen. Tenminste… als je de vuurtorenwachter niet meerekent! Niet ver van de parkeerplaats komen we eerst twee archeologische opgravingen tegen, bij een ervan liggen mooie mozaïeken zomaar in de openlucht!

Tijdens de wandeling zien we talloze bloemen die we niet kennen. De camera draait overuren…

Na de wandeling rijden we terug naar Porto Kagio en gaan daar een hapje eten. We bestellen een Griekse salade en als hoofdgerecht gehaktballetjes. Dat is een misser: we krijgen elk een bord met alleen maar gehaktballetjes erop. Gelukkig zijn ze wel erg lekker. Het witte huiswijntje dat ik bestel is weer heel lekker. De Grieken hebben prima wijnen!

Het is al donker als we terug in ons sjieke hotel aankomen.

Advertenties
Geplaatst in Vakantie | 1 reactie

De Mani

Na het ontbijt laden we de koffers in de auto, maken de ruiten woestijnstof-vrij en nemen hartelijk afscheid van de mensen van ons hotel dat nog maar net open is. De receptioniste heeft ons verteld hoe de Grieken nog steeds lijden onder de gevolgen van de enorme economische crisis die ze hebben doorgemaakt. De lonen zijn flink lager geworden, de lasten voor de burger torenhoog. Veel Grieken van haar leeftijd zijn ‘m gepeerd en zoeken momenteel hun fortuin in landen als Duitsland en Canada. Vooral de hoger opgeleiden… een heuse brain drain! We rijden over een rustige B-weg tussen de olijfbomen en de wijngaarden naar de National Road.

In 1958 schreef Patrick Leigh Fermor een boek over zijn Travels in the Southern Peleponnese en gaf het als titel mee: Mani. Ik koop het vandaag in Githio, waar we met heel veel geluk zomaar een plekje voor de auto vinden op de boulevard naar de zee… Volgens ons reisschema moeten we ‘op een aantrekkelijk plein’ in dit stadje koffie drinken. Een ‘aantrekkelijk plein’ vinden we niet maar Githio is wel aardig met zijn haven en de kades die glimmen in de regen…

Onze reis gaat steeds zuidelijker! Links van ons grauwt de zee, rechts van de weg zijn hoge, kale bergen. Vanaf Flomonhori zijn we echt in de Mani. Dat zie je o.a. aan de zgn. torendorpen: veel huizen zijn gebouwd in de vorm van een toren en de dorpen zien er vanaf een afstandje allemaal uit als een burcht of een fort! De vroegere bewoners van de Mani leefden in patriarchale gemeenschappen en deze clans stonden elkaar vaak naar het leven! Een beetje beschermd wonen was dus wel wenselijk.

Na regen vanmorgen is het ’s middags gelukkig droog en de temperatuur is zeer aangenaam, maar we moeten genoegen nemen met slechts een paar zonnestralen en dat is doodjammer want net als gisteren ‘verwelken’ de kleuren onder het zonlicht dat gefilterd wordt door milky cloud en woestijnstofwolken…

In Lagia stappen we uit en lopen we zo’n torendorp in. Er staan veel huizen leeg maar er worden er ook veel opgeknapt, waarschijnlijk als second home.

Ons reisdoel vandaag is Gerolimenas, een dorpje aan zee. We komen terecht in een zeer luxe hotel, niet mijn ding om het zo maar uit te drukken. We hebben een fijne kamer, echter geen uitzicht. Wel horen we aan alle kanten de wind en de beukende golven van de zee… Nadat we ons geïnstalleerd hebben, lopen we het dorpje in en gaan in een eenvoudige taverne een hapje eten.

Nu liggen we voldaan in bed en ik ga eens kijken wat P.L. Fermor te vertellen heeft…

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Byzantijnse cultuur

Vandaag (dinsdag) rijden we naar Mystras, een opgraving in de buurt van de (moderne!) stad Sparta. Op een steile berg, een 634 meter hoge uitloper van het Taigetos gebergte, bouwde de Franse kruisridder Guillaume de Villehardouin in 1249 een vesting. Onder de burcht verrees in de loop van de eeuwen een heuse stad met o.a. een paleis, vele kerken en een aantal kloosters. Achtereenvolgens heersten er de Byzantijnen, de Turken, de Venetianen en weer de Turken. In de 18de eeuw woonden er zo’n 40000 mensen in Mystras. De stad kreeg het na 1770 hard te verduren van Albanese roversbendes en werd ten slotte in as gelegd tijdens de Griekse Vrijheidsoorlog.

Vanaf het parkeerterrein midden in het dorp wandelen wij over smalle verharde wegen tussen de olijfgaarden naar de ingang van het oude Mystras dat boven ons tegen de steile heuvel aan ligt.

Aanvankelijk schijnt de zon, de sun cream wordt gul gesmeerd. Maar helaas verdwijnt de zon al vrij gauw achter een vaag gordijn van woestijnstof en hoge bewolking waaruit zelfs enkele druppels regen vallen. We lopen van kerk naar kerk naar klooster naar kerk. In de kerken zijn vaak schitterende fresco’s bewaard gebleven…

Uiteindelijk bereiken we de burcht vanwaar we een mooi uitzicht hebben op de omringende bergen en het dal waarin Sparta ligt. Tijdens de afdaling begint het te regenen. Na het buitje is alles bruin gespikkeld: de regen brengt woestijnstof mee… Even breekt de zon door, de sneeuwkap op de rug van het Taigetos gebergte ligt oogverblindend te schitteren!

Het begint opnieuw te regenen. Regenjassen en paraplu’s liggen in de auto, dit was niet voorspeld. Gelukkig kunnen we onder een grote boom schuilen en is de bui van korte duur. Terug in het dorp zetten we ons onder een parasol die nu functioneert als paraplui, en drinken een kopje (Griekse!) koffie… met een stuk baklava erbij.

We treffen een bruin gespikkelde auto aan op de parkeerplaats. We rijden terug naar Sparta en naar ons dorp Xirokambion. Op de kaart zien we dat er een weggetje de bergen in voert. We hebben nog even tijd dus… waarom niet? Aan de rand van het dorp stoppen we al: een oeroude brug over de bergstroom, magnifiek! We vinden er weer wilde tulpjes…

We rijden verder, een smal dal in. De weg zit vol kuilen en is smal. Maar het landschap is adembenemend. Achterin de vallei zien we hoog in de bergflank een dorpje liggen. Daar zou ik wel eens naartoe willen! Maar de tijd tikt door en er is hier beneden in het dal al zoveel te zien. Indrukwekkende rotswanden, wilde cyclamen, (ver)wilde(rde) geiten, watervallen, oude olijfbomen… Later, in het restaurant, horen we van een stel Nederlanders die hier vier jaar hebben gewoond en gewerkt, dat het hele berggebied Natura 2000 status heeft. Met spijt in het hart keren we de auto en dalen weet af, naar Xirokambion…

We gaan in hetzelfde restaurant als gisteren eten. Er zit een Nederlands stel dat uitstekend Grieks blijkt te spreken en goed ingeburgerd is. Ze organiseren foto-reizen. Nu weer vanuit Amsterdam, want ook hen heeft de financiële crisis getroffen… Maar ze hebben nog een huis in Xirokambion en komen hier geregeld om groepjes mensen rond te leiden. Ze vertellen veel over het dagelijks leven op de Peloponnesos. Door al dat geklets wordt het wel laat… We nemen hartelijk afscheid van de Nederlanders en van de mensen van het restaurant. Ik had hier graag een week of wat gebleven, want je kunt hier in de bergen veel wandelingen maken, maar morgen moeten we verkassen, naar de Mani. De Mani, waar iedereen zo vol van is…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een grijze dag

Na het ontbijt lopen we nog een tijdje door Navplion en het zonnetje priemt af en toe even door de hoge bewolking.

We hebben een slordige 160 km voor de boeg, ongeveer de helft langs de kust en de helft door de bergen. Om rechte stukken weg moet je hier niet komen maar gelukkig zijn de wegen over het algemeen vrij rustig. En vrachtwagens komen we al helemaal amper tegen… De rit langs de kust vind ik vrij saai, en daar is het grijze weer zeker debet aan. Toch stoppen we af en toe bij een uitkijkpunt.

Net voordat we bij Leonidio de bergen in gaan, rijden we nog naar twee kustdorpjes. Het is een bijzonder landschap: zo’n 2,5 vierkante kilometer volkomen vlak land waar volop aan tuinbouw wordt gedaan: op het land zien we veel sla en bonen staan, hier en daar aardappelen of nog wat anders. In plastic ‘tunnels’ worden o.a. tomaten, courgettes en aubergines gekweekt. Aan alles zie je dat hier hard wordt gewerkt maar een vetpot is het zeker niet! In Lakkos loopt de weg dood op een kleine parkeerplaats bij het strand. De taverna is dicht, er is hier geen levende ziel te bekennen…

Dus rijden we een stukje terug en over smalle asfaltweggetjes tussen muurtjes en kassen en boomgaarden (olijf, sinaasappel) en boerderijtjes door tuffen we naar Plaka. Onderweg rijden we door een heuse wadi (doorwaadbare plaats). De rivier staat droog…

In Plaka is wel wat beweging, met name bij het haventje waar een paar vissersboten liggen te dobberen op het water en het terras van een van de restaurantjes redelijk druk is… Op het strand echter is het stil.

We besluiten naar Leonidio te rijden, een aardig stadje waar we even uitstappen en bij de bakker wat lekkers kopen voor de lunch: een soort zoute stengels en iets dat wat weg heeft van speculaas.

Door het kloofdal van de Dafnon gaan we het Párnongebergte in… Niet mis! De weg klimt en klimt. Diep onder ons ruist de rivier. Ontzettend jammer dat de zon niet schijnt, het grijze weer slaat alle kleur uit het landschap. Opeens ontwaren we hoog tegen de rotsen ‘gekleefd’ het klooster Moni Eloni. Wat een ligging! (Hoewel je eerlijk gezegd beter kunt spreken van een ‘hanging’!)

We bezoeken het klooster. Volgens onze informatie moet je er bedekt gekleed naar binnen gaan maar dat is niet meer zo. We bespeuren ook geen nonnen, wel een pater… Ondanks deze verwarring vinden we dit klooster zeker een bezoekje waard.

We rijden verder naar het 1000 m boven de zeespiegel gelegen bergdorp Kosmas. Een charmant en vrij authentiek dorp maar het is er koud (12 graden). We laten de gezellige terrassen voor wat ze zijn…

Nog zo’n 40 km scheiden ons van onze bestemming: Xirokambion. Het is een lange afdaling met zicht op een hoge bergrug met een sneeuwdak! Bij Skoura is de routebeschrijving niet helder en in plaats van over gloednieuw asfalt hobbelen we over smalle asfaltweggetjes en zelfs een stuk onverharde weg (en een dam door een rivier) maar we bereiken veilig onze bestemming…

Het is vroeg donker en af en toe valt er een druppel regen als we naar een restaurant lopen bij het dorpsplein. Aan vier tafeltjes zitten Nederlanders te eten. Met dank aan SNP Reizen, denk ik zomaar!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Een vol programma!

Vandaag zitten we al om half acht aan het ontbijt en om iets voor negen lopen we Mycene in: ruïnes van bijna 3500 jaar oud, het is niet te bevatten dat de Oude Grieken al zoiets konden bouwen. Nou ja, zoiets… Je ziet er niet meer zoveel van, maar alleen al de gigantische stenen die werden gebruikt om de verdedigingsmuren te bouwen!? Impressive!

We hebben de hele opgraving zowat voor ons alleen… Als we terug bij het museum en de uitgang komen, staan de mensen in de rij en staan er heel wat touring cars op het parkeerterrein… Wij drinken een glas vers geperst sinaasappelsap en hijsen de rugzakjes op: we gaan wandelen!

De wandeling staat beschreven in de informatiemap die we van SNP Reizen hebben ontvangen. Slechts 7 km, maar een stevig tochtje. We genieten… van het landschap, de olijfbomen, de bloementapijten, de zon. Echt prachtig!

Na de wandeling bezoeken we nog een grafmonument: de zgn. Schatkamer van Atreus, een koepelgraf uit het begin van de 13de eeuw vóór Christus! Ook al zo impressive!

We rijden naar Iréo, een weinig bezochte archeologische vindplaats waar een tempelcomplex ter ere van Hera, de vrouw van Zeus, is opgegraven. De ruïnes stammen uit de 5de eeuw voor Christus. Helaas hebben we maar 20 minuten, de site gaat om 16 uur al dicht.

Nu willen we nog naar het Oud-Griekse kuuroord Epidauros (3de eeuw voor Christus) rijden. Ik kies een route door de bergen… Het is daar zo genieten dat we Epidauros niet meer halen. We zien mooie landschappen met muurtjes, kuddes schapen en geiten, leuke kerkjes. En ook hier veel bloemen. En lekker fris!

In Navplion vinden we zowaar een parkeerplekje vlakbij het hotel; handig voor morgenochtend. We frissen ons op, smeren her en der wat after sun cream en gaan de stad in voor een lekkere Greek salad, souvlaki en een glas retsina. Daarna lonkt ons bed… maar eerst steken we nog kaarsjes aan in de Grieks Orthodoxe Kerk om de hoek van het hotel. Die is klaar voor Pasen – volgend weekend!

Geplaatst in Vakantie | Een reactie plaatsen

Bloemen en oudheden

De mens reist naar Griekenland om daar met name allerlei archeologische opgravingen en bijbehorende musea te bezoeken. Althans, dat is mijn beeld. En dat klopt natuurlijk grotendeels wel! Dus tijdens de eerste dag van onze Griekse vakantie gaan we op zoek naar dergelijke locaties.

Vanaf het stadje Argos klimmen we (met de auto) over een smal asfaltweggetje vol kuilen naar de top van een berg waar de indrukwekkende vesting Larissa staat. Langs de kant van de weg en tussen de olijfbomen deint een bloemenzee in bonte kleuren op de wind… Zelden hebben we zoveel bloemen gezien, geloof ik!

De vesting Larissa is mooi gerestaureerd. Zowel binnen als buiten de muren groeien en bloeien ook hier talloze bloemen… Een lust voor het oog! Vanaf de parkeerplaats hebben we uitzicht op een groot nonnenklooster; mannen mogen er niet in.

Vanaf Larissa dalen we weer af richting Argos en onderweg bezoeken we nog de schamele restanten van een tempelcomplex. Het ligt bij een mooi dennenbos waarin een café is, althans volgens ons gidsje. Helaas, het café bestaat niet meer… De locatie is wel prachtig, tegenover een schattig kerkje.

We rijden naar Nemea, een dorp dat bekend staat om zijn wijn en om zijn archeologische opgravingen: een goed gerestaureerd stadion en een tempel ter ere van Zeus. Eerst bezoeken we het stadion… Dat ligt er zó bij dat je je goed kunt voorstellen hoe het er destijds aan toe ging tijdens de Pan-Helleense spelen, die hier vierjaarlijks werden georganiseerd, telkens het jaar voor de Olympische Spelen.

De grond is kalkachtig en we vinden o.a. wilde tulpjes en een bijenorchis!

Daarna gaan we een hapje eten in een taverna. Voor 12,50 € hebben we lekker gegeten en gedronken (inclusief lokale wijn). Vervolgens brengen we de tempelruïne een bezoek. We vinden ze prachtig en heel sfeervol gesitueerd tegen een decor van olijfgaarden en bergen…

We nemen nog een kijkje in het museum en rijden dan op ons gemakje weer terug naar Navplion… Onderweg genieten we van het mooie landschap.

Geplaatst in Vakantie | 2 reacties

Souvlaki jaja

Hier zitten we dan, op meer dan 2000 km van huis, knal zuid(oost). Om kwart over acht ging de zon onder (in Nederland is het dan nog maar kwart over zeven…). Intussen loopt de klok richting tienen, we zijn neergestreken op een verwarmd terras aan de haven van Navplion en hebben souvlaki besteld. En een glas retsina natuurlijk!

Vanmorgen hadden we een mini pre-pasenontbijt met dochterlief die de paasdagen zonder ons doorbrengt in Alkmaar. Nooit bij stilgestaan (wel geweten!) dat de meivakantie in het paasweekend begon… Daarna gingen we naar Schiphol en namen het vliegtuig naar Athene. Met een huurauto reden we naar Navplion.

In Navplion blijven we drie nachten. Het ziet er een mooi, aardig stadje uit – was in de 19de eeuw gedurende enkele jaren de hoofdstad van het van de Turken bevrijde vrije koninkrijk Griekenland. In de omgeving is genoeg te zien om hier een week te blijven…

Geplaatst in Vakantie | 1 reactie