De weersverwachting was niet echt geweldig maar op deze vrije maandag tappen de weergoden opeens uit een lentevaatje! Na een grijze start verschijnt er allengs meer blauw aan het uitspansel en als wij kort na de middag de deur uitstappen, is de hemelkoepel staalblauw met landinwaarts wat dotjes schapenwol die langsdrijven… We lopen ons wijkje uit…

… wandelen over de Koedijker Vlotbrug naar de overkant van het Noordhollandsch Kanaal en lopen de Kogendijk op…

… om vervolgens rechtsaf de Oosterdijk op te gaan richting Bergen en Schoorl: mijn oude route naar school toen ik elke dag naar Teun de Jager fietste, van augustus 2001 tot februari 2005. Mooie herinneringen borrelen op. De Oosterdijk slingert door de polder en aan de horizon ligt Koedijk met als baken De Gouden Engel waar buurman Vincent biologische granen maalt, buurvrouw Karlijn een biologisch winkeltje runt en hun dochter Judith verrukkelijke koekjes bakt!

Net voor de Amara Hoeve verlaten we het asfalt en lopen we de Zuurvenspolder in: een waterberging en een mooi stukje poldernatuur waar je sinds een paar jaar over lage dijkjes kunt wandelen. Ook dit onverharde dijkje slingert zich door het polderlandschap. Heerlijk, gras onder de voeten!

Uiteindelijk komen we weer uit op de asfaltweg die hier Baakmeerdijk heet. Bij de Bergense Melk Salon schaf ik een pot griesmeelpap aan. De pap gaat de rugzak in, de sjaal gaat open, de rits van de jas idem dito, het zweet stroomt me over de rug… We vervolgen onze wandeling langs het fietspad naar de Rekervlotbrug. Op het lage grasdijkje naast het fietspad kun je nu lopen; binnenkort is het weer helemaal dichtgegroeid – jammer.

Aan de andere kant van het kanaal lopen we terug naar huis en daar gaan we meteen aan de kraan hangen. Dorst mensen! Ja, als de weergoden uit een lentevaatje beginnen te tappen, dan moet je er echt weer aan denken dat je iets te drinken meeneemt…