Een lange duinwandeling

Er is een droge dag met geregeld zon voorspeld voor deze donderdag, maar als ik ’s morgens naar het weerbericht op de radio luister, hebben ze het over motregen of regen en veel bewolking. Toch waag ik het om mijn paraplu thuis te laten omdat hij niet in mijn kleine rugzakje past en ik geen zin heb om met mijn grote te slepen. En dat pakt gelukkig goed uit: het is wel bewolkt maar we houden het droog.

Ik heb met Gj afgesproken op de parkeerplaats bij de Franschman (officieel heet het daar: duiningang Uilenvangersweg). We steken de N510 over die naar Bergen aan Zee voert en lopen de duinen in. De eerste kilometers zijn voor mij bekend terrein: hier lopen vrouwlief en ik geregeld. Weer valt het me op hoe groen alles nog is en hoe weinig de bosjes herfstig kleuren. Alleen in de berken zit wat kleur!

We lopen een kort stukje over het fietspad van Bergen aan Zee naar ’t Woud en nemen een smal zandpad dat gemarkeerd wordt door zwarte palen met twee reflecterende witte banden er omheen. Het mulle pad kronkelt tussen de duintopjes door, gaat op en neer, kruist zanderige duinvalleitjes waar we gezandstraald worden door de pittige zuid-zuidwestenwind. Ik voel mijn kuiten werken! Hier en daar grazen een paar Exmoor pony’s en we komen langs enkele mooie duinmeertjes.

Bij een overstapje verandert de aard van het pad én het landschap: een brede zandweg meandert tussen talloze duinakkertjes. We komen langs een kastje waarin de eigenaar van zo’n duinakkertje zijn producten verkoopt: ik stop mijn lunchpakket in mijn jaszak en maak zo plaats voor een potje duindoornjam. Gj stopt een potje courgette chutney in zijn rugzak. Voort gaat het, naar Egmond aan Zee. We willen even zitten!

Bij café-restaurant Westenwind zetten we ons op het overdekte, van de wind afgeschermde terras voor een welverdiende vloeibare versnapering. Daarna lopen we het strand op en met de neuzen naar het noorden gericht, volgen we de vloedlijn tot Bergen aan Zee. Het is trouwens behoorlijk druk, vooral Duitse gezinnen en natuurlijk een hoop grijze duiven. Tot dit deel van de bevolking mag ik mezelf ook stilaan rekenen, maar dat accepteer ik nog niet, daar voel ik me veel te jong voor… Behalve mensen is er weinig leven op het strand… Af en toe zien we een meeuw, we spotten een stelletje sterns – en dat is het wel zo ongeveer. We zien twee dode alken liggen, een trieste waarneming!

Bij Bergen aan Zee verlaten we het strand en met een brede boog lopen we terug naar de auto. Het is vier uur, een mooie tijd. We hebben 21,5 kilometer gelopen. Het laagste punt was de vloedlijn, het hoogste punt van de wandeling lag op 27,9 meter. We hebben 167 meter geklommen en 166 meter gedaald. Dat laatste doet ons de wenkbrauwen fronsen. Hoe kan dat nou?

Dit bericht werd geplaatst in Duinen, Wandelen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een lange duinwandeling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s