Over een maand…

… vangt de lente officieel aan, maar we mogen nu al genieten van een aperitiefje! De dag begint in elk geval prachtig. Ik trek omstreeks half acht de gordijnen open en de foto-stress vliegt me aan: zie ik daar kleur in de lucht? Ik schiet in mijn kleren, race naar beneden, vlieg de voordeur uit en begin te knippen… Ik voel me bevoorrecht dat ik in een stukje Alkmaar woon waar je zo boembambots open ruimte en natuur vindt…

We zouden vanmorgen in alle vroegte, voordat de mensenmassa’s op de been zijn, ergens een ommetje gaan maken. Na de schitterende start van de dag wolkt het echter dicht en is het een tijdje grijs. We wijzigen de plannen. We gaan aan de slag met een opruimklus (wat gaat naar de kringloopwinkel? wat zetten we op marktplaats? wat gooien we weg? wat bewaren we? en waar dan in godsnaam?) en pas aan het eind van de middag zoeken we de natuur op, in de hoop dat de meeste mensen dan alweer huiswaarts gaan. Als we langs het kanaal noordwaarts rijden, zien we aan de overkant op de N9 de auto’s aanschuiven voor de verkeerslichten bij de Kogendijk. We hebben goed gegokt! En ook de parkeerplaats bij het Vlasgat is leeg op enkele auto’s na…

Deze bomen fotografeer ik bijna elke keer als we in het Geestmerambacht gaan wandelen. In vergelijking met vrijdag, toen we hier ook wandelden, zie ik dat de knoppen aan het uitlopen zijn!
Deze indrukwekkende wilg noem ik mijn vriend. Ik vind hem zó mooi! Elke keer als ik er langs loop, spreek ik hem even toe en geef hem een paar ‘schouderklopjes’.
Machtig toch, zo’n kruin!?
Het fluitekruid kan niet wachten – overal zie je kleinere en grotere pollen fris jong blad verschijnen!

We lopen op ons gemakje over het paadje langs de Kleimeer. Vrijdag was het hier nog aardig glibberig, vandaag is de meeste modder opgedroogd en is het pad prima te belopen – op een paar plekken na… De late namiddagzon werpt een warme gloed over het overjaarse riet… En als de zon verder zakt, wordt elke rietpluim een glinsterend diamantje als je tegen het licht in over de Kleimeer uitkijkt, richting Koedijk.

Ter hoogte van het huis verlaten we even de Kleimeer en gaan we kijken of we een ransuil kunnen spotten. In de hoge wilgen aan de rand van de Zomerdel zien we ze niet zitten, maar we treffen er wel een aan in het struikgewas… De foto is niet geweldig, maar toch de moeite waard om te tonen, vind ik.

De lente komt eraan…

… maar er zijn ook nog restanten van de herfst te vinden!

We keren terug. De zon zakt in rap tempo. We hadden gehoopt dat ze als een roodgloeiende bal achter de horizon zou verdwijnen, maar dat gebeurt niet. Boven de Noordzee hangt een redelijk dik wolkenpakket en daar verschuilt zonlief zich achter. Niet getreurd, het licht is evengoed mooi en sfeervol! Dag zon, tot morgen! Ik voel de kou uit de grond omhoog trekken en gulzig snuif ik de vochtige avondlucht op…

Over een maand… vangt de lente aan. Officieel dan. Want voor de Kelten begon de lente al rond deze tijd en ik voel me zeer verbonden met die Keltische seizoenskalender. Als je naar de plantenwereld kijkt, zie je dat er al aardig wat leven in begint te zitten. De katjes lopen uit, in de tuin laten krokussen, sneeuwklokjes, helleborus hun bloemen zien, op de middenbermen staan de narcissen in knop. Maar ook in de vogelwereld zit weer meer leven; tijdens de wandeling zie ik een meerkoetje bouwen aan zijn nest op het water. Met zijn zwemvliezen staat het de boel aan te stampen… zo leuk!

Dit bericht werd geplaatst in Kleimeer, Natuur. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s