Valentijnswandeling

Vandaag is het 14 februari. Anders dan andere jaren ben ik me veel minder bewust van dat feit. Ik denk dat het met de lockdown te maken heeft: je komt geen winkel meer in en dus word je ook niet doodgegooid met allerlei rode-harten-reclame-vertier… Maar als we in Bergen aan Zee het strand oplopen, kunnen we er niet omheen: bij paviljoen Noord staat een groot bord met een rood hart erop geschilderd. Overigens is er ook nog iets anders dat onze aandacht trekt: een groepje mensen staat zich ongegeneerd in hun blootje af te drogen, ze hebben net een frisse duik in de Noordzee genomen! Zij liever dan ik…

Wij wenden onze neus naar ’t noorden, zo hebben we de venijnige zuidoostenwind in de rug. Het is rustig op het strand. Wellicht dat het vroege uur er iets mee te maken heeft, maar veel mensen kiezen vandaag vast nóg een keer voor schaatsen; en wie weet houdt de koude en de wind wat mensen binnen, zeker nu je na afloop van een verfrissende wandeling nergens terecht kunt voor een warme chocolademelk…

Het is bijna eb, dus een groot deel van het strand ligt droog. Daar waar normaal gesproken plasjes water liggen, is het strand nu bedekt met een dun laagje ijs. De zon schijnt zuinigjes door de hoge bewolking, we moeten het dus doen met getemperd licht… Na al die strakblauwe luchten van de afgelopen dagen, heeft dat ook wel weer zijn charmes, vind ik.

Als we eindje van Bergen aan Zee verwijderd zijn, zien we aan de rand van de branding honderden strandlopertjes heen en weer rennen. Als het water zich terugtrekt, hollen ze er achteraan en gaan als gekken te keer met hun scherpe snaveltjes in het zand. Komt er een golf aanrollen, dan rennen ze met z’n allen weer richting het droge. We zouden eindeloos naar dat heen-en-weer-geloop kunnen kijken, maar de ijzige wind maakt ons al gauw duidelijk dat het beter is om onze mutsen strak over de oren te trekken en verder te wandelen.

We naderen de eerste rij paaltjes die als een soort golfbrekers aan beide kanten van de Kerf staan. Met vloed verdwijnen ze zowat helemaal onder water. Nu, met eb, staan ze droog: ‘droog’ is hier een relatief begrip, want de paaltjes staan met hun voeten in het water – liever gezegd: in het ijs…

Als we naar de volgende rij paaltjes lopen, komen we langs een geheel bevroren strandmeertje. Het lijkt alsof de schuimende golven door de kou bevangen zijn voordat ze konden terugrollen naar de zee… Het is heel bros ijs, als je er op trapt, voel (en hoor) je het onder je schoen verpulveren.

Op het strand zijn veel schelpen en ander spul (o.a. stukken touw en visnet) aangespoeld, en we zien behalve strandlopertjes ook meeuwen en scholeksters.

De volgende rij paaltjes staat voorbij de (voormalige) ingang van de Kerf. We lopen er, net als de vorige keer, toch even naartoe om een paar foto’s te maken… Het blijft genieten!

En dan is het tijd om het brede strand – waar de wind vrij spel heeft – de rug toe te keren, het lage duin over te steken op de plek waar twintig jaar geleden het zeewater een tijdlang de duinen indrong. De Kerf ligt er prachtig bij. Het meertje is helemaal bevroren. Het dennenbos ligt als een donkere streep aan de horizon te wachten. Hoewel het landschap hier ook open is, heeft de wind toch al iets minder grip en voelt het wat minder koud aan.

We lopen het saaie dennenbos in. Tegenwoordig worden dit soort bossen steeds schaarser in het duingebied, en daarom kan ik ze nu meer waarderen. We volgen de brede zandweg tussen de dennen naar het fietspad, nemen het paadje dat parallel aan het fietspad loopt tot bij de kruising. Bij een bankje gaat de rugzak open voor cake en hete granenkoffie. Dat doet een mens deugd! We lopen verder, eerst door een stukje open dennenbos, vervolgens steken we een heidegebied dwars door over een smal paadje tussen de kniehoge struikheide.

Ten slotte stuiten we weer op het fietspad, net op de plek waar een enorm zandduin ligt: van mijn buurman heb ik vernomen dat hier geen bos is omgehakt, maar dat men op deze plek de bovenste grondlaag heeft verwijderd om de wind als vanouds het spel met het zand te laten spelen. En dat lukt aardig, er wordt gewaarschuwd voor ‘overstekend duin’. Dat is weer eens wat anders dan overstekend wild!

We duiken het bos weer in, en over een prachtig pad naderen we Bergen aan Zee. Nog 200 meter fietspad en dan zijn we weer terug bij de auto…

Dit bericht werd geplaatst in Duinen, Wandelen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Valentijnswandeling

  1. Rikit zegt:

    Allemaal prachtige foto’s, maar met die palen vind ik wel heel bijzonder mooi!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s