De verzamelaar van verloren goed

Op 24 december 2020 krijg ik een appje van buurman Vincent. “Rik, ik weet niet of je dit boek kent maar ik denk dat jij deze ook heel mooi vindt.” Tien minuten later klop ik op het raam en overhandigt de buurman mij het boek. En hij heeft gelijk gehad: ik heb het verslonden!

Jeremy Page, de auteur, is schrijver en scenarist – en dat laatste merk je. Scene na scene lees je, zoals je in een film scene na scene kijkt. En samen vormen de scenes het verslavende verhaal.

1845. Een paar rijke gozers in een heren society in Londen sluiten een weddenschap af. Formeel is de reuzenalk op dat moment al een uitgestorven vogel, maar deze mannen sturen Eliot Saxby op pad om het tegendeel te bewijzen. Op de driemaster Amethyst voert kapitein Sykes het commando. Elk jaar zeilt de Amethyst naar het noorden, de poolcirkel binnen om handel te drijven op IJsland, Groenland en tal van kleine eilanden waar eskimo’s en/of Skandinaviërs wonen in barre omstandigheden… De Amethyst neemt ook altijd enkele betalende gasten mee. Dit jaar is Eliot Saxby een van de (drie) betalende passagiers en zijn opdracht is het om het bewijs te zoeken dat er nog wel degelijk reuzenalken bestaan. De twee andere gasten zijn de excentrieke Edward Bletchley en zijn nichtje Clara. De stuurman aan boord is Quinlan French, Simão is de kok. Dan is er de zwijgzame, dreigende aanwezigheid van de tweede stuurman Talbot. En de rest van de bemanning bestaat voornamelijk uit onbehouwen, stoere Ierse mannen.

Het verhaal begint op een winderige ochtend in de haven van Liverpool. Eliot Saxby zoekt en baant zich een weg tussen vaten, touwen, trossen, bolders, balen, kabels, kisten en havenarbeiders, op zoek naar de Amethyst. Eenmaal aan boord krijgt hij zijn hut toegewezen en maakt hij kennis met de bemanning en met Edward Bletchley. Het schip vertrekt… Pas aan het einde van de tweede of de derde dag (dat ben ik even kwijt) laat de derde passagier zich zien: Clara.

Alsof ze mijn aanwezigheid voelde, wendde ze zich naar mij toe. Op dat moment zag ik haar magere gezicht en gekwelde blik, de bleke huid en de smekende ogen, en ze kwam me zo ongelooflijk bekend voor, zo herkenbaar, dat het was of ik een spook zag. “O lieve Heer,” fluisterde ik, “haal me van dit schip af.” Ik kende haar.

De Amethyst zeilt noordwaarts, het noordelijkste puntje van de Britse eilanden, Rockall, wordt gepasseerd.

Midden in een nagenoeg volkomen vlakke zee met water zo glad en weerschijnend als gepolijst staal, lag het donkere, omineuze silhouet van één enkele rotsklip. Hij rees, zo scherp en kartelig als een hondentand, misschien wel dertig meter hoog de lucht in maar had van onderen slechts de omvang van een flink huis.

De reis gaat verder en het verhaal ontwikkelt zich beetje bij beetje. Door de verhaallijn van de reis vlecht zich het verhaal van Eliot en zijn liefde voor de vrouwelijke passagier. Daarnaast is het verhaal doordrenkt met voorvallen tijdens de reis: van de gruwelijke jacht op robben en walvissen tot de gebeurtenissen op het schip, de gesprekken tussen de mensen die aan boord zijn, het handel drijven met de eilandbewoners enz.

Uiteindelijk bereikt de Amethyst het kleine, rotsige eiland waar mogelijk nog reuzenalken leven. Of deze bijzondere vogels ook gevonden worden, dat verklap ik niet. In elk geval eindigt Eliot Saxby’s reis ermee dat hij door kapitein Sykes wordt achtergelaten in de haven van Castlebay op Barra, waar hij blijft wonen. En dat is dan weer leuk: Barra ligt vlakbij Harris en is een van de kleinere bewoonde eilanden van de Schotse eilandengroep the Outer Hebrides. Zonder corona zouden wij dat eiland vorige zomer bezocht hebben… Zodra we de kans hebben, gaan we weer terug naar de Hebriden en heb ik een extra reden om Barra te bezoeken!

Zoals gezegd, ik heb het boek verslonden. Het sfeertje is unheimisch, het verhaal is spannend, je leert een hoop over het leven binnen de poolcirkel, de personages zijn prachtig en stripverhaalachtig, en het gegeven van de uitgestorven reuzenalk is historisch. Ik kan iedereen De verzamelaar van verloren goed, geschreven door Jeremy Page, aanraden! ⭐⭐⭐⭐⭐

Dit bericht werd geplaatst in Lezen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s