Brits drietal

Ik heb de afgelopen maanden weer een aantal boeken gelezen… Wat de drie boeken die ik vandaag presenteer met elkaar gemeen hebben, is dat ze van Britse auteurs zijn, en daarom breng ik ze samen in één blog. Verder verschillen deze boeken behoorlijk van mekaar, vrees ik, maar ik heb van alle drie ontzettend genoten.

The fortnight in september

Geschreven door ene R.C. Sheriff, oorspronkelijk uitgegeven in 1931. Robert Cedric Sherriff leefde van 1896 tot 1975. Hij schreef een tiental romans en verder vooral toneelstukken en filmscripts. Ik las een heruitgave die gedrukt is in 2021, heel recent dus. Wellicht was een plekje in een lijst in The Guardian (tijdens de COVID-19 pandemie) de aanleiding voor de heruitgave van The fortnight in september. Nobelprijswinnaar sir Kazuo Ishiguro schreef erover: “This is a book to inspire, uplift and offer escape; just about the most uplifting, life-affirming novel I can think of right now.

Ik kwam het boek op het spoor in de Facebook-groep Boek per week waar ik lid van ben. Iemand raadde het aan. En ik dacht: klinkt leuk! De bibliotheek bezit het en ik bestelde het. Enkele dagen later lag het naast mijn bed. Het duurde nog een tijdje voor ik erin begon, maar toen ik eenmaal vertrokken was, was ik meteen verkocht. In eerste instantie dacht ik dat het een soort parodie was! Pas gaandeweg het boek begon het tot mij door te dringen dat de schrijver vanuit zijn hart het verhaal vertelt van een eenvoudig gezin dat in een voorstad van London woont en op vakantie gaat naar Bognor, zo’n typische Engelse badplaats aan de zuidkust. En ook met die blik kon ik het boek enorm waarderen.

Het verhaal speelt zich af in het Interbellum, omstreeks 1935. Het begint aan de vooravond van de vakantie. Er zijn wat zorgen over het weer, maar ook over de kinderen die groot worden: het had niet veel gescheeld of oudste zoon Dick was dit jaar niet meer meegegaan. Gelukkig gaan ze weer met z’n vijven op pad en zoals altijd logeren ze in hun vertrouwde guesthouse: Mrs. Huggett’s Seaview, dat sinds de dood van Mr. Huggett langzaam maar zeker enig verval begint te vertonen. De voorbereidingen voor de vakantie worden getroffen, de treinreis verloopt vlot en dan komen ze aan in Bognor. Wat volgt is het relaas van hoe twee weken aan zee zich afspelen, en welke kleine avonturen ze beleven – al mag dat die naam niet dragen. Over de kleine Ernie kom je niet zoveel te weten, maar de zielenroerselen van Mr. en Mrs. Stevens en die van hun zoon Dick en hun dochter Molly worden mooi in het verhaal geweven. Kazuo Ishiguro vat het allemaal mooi en treffend samen: “The beautiful dignity to be found in everyday living has rarely been captures more delicately.” En voor een liefhebber van nostalgisch Engeland is het puur genieten. Een aanrader! (Ik adviseer je het boek in het Engels te lezen…)

Waterland

Wie Britse literatuur leest, kan niet om Graham Swift heen. Swift is in 1949 geboren en schrijft nog steeds. Enkele jaren geleden las ik van hem Moeders zondag, dat onlangs is verfilmd en ook in Nederland in een aantal bioscopen draaide onder de titel Mothering sunday. Het schijnt een erg mooie film te zijn en als ik de kans krijg, ga ik hem zeker kijken.

Waterland (1983) is een boek over de aard en het belang van geschiedenis als de primaire bron van betekenis in een verhaal. Om deze reden wordt het geassocieerd met new historicism, een vorm van literatuur die tot doel heeft de geschiedenis te begrijpen door middel van literatuur en literatuur door middel van zijn culturele context. Waterland valt ook onder de categorie postmoderne literatuur. Het boek heeft een gefragmenteerde vertelstijl, waarin gebeurtenissen in a-chronologische volgorde worden verteld. De verteller is niet 100% betrouwbaar. Belangrijke thema’s in de roman zijn het vertellen van verhalen en – verrassend 😎 – geschiedenis, waarbij wordt onderzocht hoe het verleden tot toekomstige gevolgen leidt.

De plot van de roman draait om losjes met elkaar verweven thema’s en verhalen, waaronder de aantrekkingskracht van de broer van de verteller tot diens vriendin/vrouw, een moord, een meisje dat een abortus ondergaat waardoor ze onvruchtbaar wordt, en haar latere worsteling met depressie. Dit persoonlijke verhaal wordt geplaatst in de context van een bredere geschiedenis, namelijk die van de familie van de verteller, die van de Fens en die van de paling.

‘De Fens’ is een vlakke, waterrijke regio in Oost-Engeland en ligt met name langs en nabij The Wash estuary, verspreid over de vier hedendaagse graafschappen Lincolnshire, Cambridgeshire, Norfolk en (een klein deel van) Suffolk. De Fens zijn in de 17de eeuw drooggelegd onder leiding van de Zeeuwse waterbouwkundige Cornelis Vermuyden. Ik heb er een paar keer gefietst, o.a. in 1999 met good old Barney! Je fietst er als het ware door een Nederlands landschap in Engelse sferen gehuld.

Terug naar het boek… Waterland veroverde meteen een plek in mijn toptien aller tijden. Een vriend en huisgenoot van me, die ik inmiddels uit het oog ben verloren, raadde het me destijds aan. De Engelstalige versie heeft jarenlang in mijn boekenkast gestaan maar ik geraakte er niet in weg; ik heb het uiteindelijk naar de kringloopwinkel gebracht. Toen lag daar opeens een vertaling in het boekenkraampje op Utrecht CS. Ik aarzelde geen moment. Ik begrijp nu waarom ik er in het Engels niet ben doorgeraakt… Ten eerste was ik veel jonger en had ik aanzienlijk minder leeservaring. Maar het is ook een boek waar je heel goed je aandacht moet bijhouden: het vliegt heen en weer in de tijd! Alles bijeen vergt dit wat van je kennis van het Engels, denk ik…

Anyroad, dit verhaal over de geschiedenis van de Fens, over de levensgeschiedenis van de familie van een geschiedenisleraar en over de geschiedenis van de paling, is een vette aanrader. Het gebeurt haast nooit dat ik een boek herlees, maar Waterland blijft vooralsnog in de kast staan en wie weet waag ik me nog eens aan de Engelstalige versie, met de vertaling ernaast voor noodgevallen.

Never go back

Robert Goddard (geboren in 1954) is een van mijn favoriete Britse thrillerschrijvers. De meeste van zijn boeken spelen zich in Groot-Brittannië af en ademen dat heerlijke Britse sfeertje. Vaak zit er een historische achtergrond verweven in zijn soms wat magisch aandoende verhalen… Never go back plukte ik ook al uit het kraampje op Utrecht CS! Goddard is een productieve schrijver, bijna elk jaar verschijnt er wel een nieuw boek van zijn hand (al neemt het tempo de laatste jaren wat af…).

In de jaren ’50 is een groep mannen voor een experiment een paar maanden ondergebracht in een Schots kasteel. Ze waren allen ooit in militaire dienst, hadden allemaal iets uitgevreten en zaten in detentie – en waren geen van alle studiebollen. Tijdens hun verblijf op Kilveen Castle moesten ze alle dagen studeren. We zijn nu 50 jaar later en een van de mannen, Dangerfield, organiseert een reünie. Kilveen Castle is intussen omgevormd tot een luxe hotel. Tijdens de treinreis ernaartoe valt de eerste dode… Wat is er aan de hand? Heeft de moord iets te maken met 50 jaar geleden? Wat is er toen gebeurd? Wat was de échte bedoeling van dat hele experiment!? Het verhaal speelt zich af in London e.o., op het kasteel in Schotland (bij het dorpje Lumphanan), en brengt je uiteindelijk ook naar de Outer Hebrides, met name de eilanden Barra en Vatersay.

Een lekker boek voor in de trein…!

Dit bericht werd geplaatst in Lezen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s