Vóór de regen…

Het is zondagochtend en voor één keer ben ik eens wat langer onder de dekens blijven hangen, in de ban van het boek dat ik aan het lezen ben (De vrouwen van Lazarus, geschreven door Marina Stepnova) én omdat het er zo lekker warm is. Maar om half negen is het genoeg geweest, ik gooi de gordijnen open en zie dat de zon schijnt. Ik ben zo iemand die vaak vergeet te kijken op de buienradar. Na het ontbijt kijk ik naar buiten en stel vast dat – helaas – de zon achter de wolken is verdwenen. Tja, ik raadpleeg dus toch maar eens de satellietbeelden op mijn telefoon, om te kijken wat er zit aan te komen. Ik ontwaar een massieve blauwe vlek. Oh ja! het zou vanmiddag flink gaan regenen…

Vrouwlief is verkouden en blijft liever binnen, dus ik rijd in mijn eentje naar het Vlasgat. Ik vertraag onderweg voor een zebrapad, waarover vriend Barney en zijn gemalin schrijden om de straat over te steken. We zwaaien. Tien minuten later haal ik de sleutel uit het contact, gooi mijn rugzakje op mijn rug en hang de cameratas over de schouder. Het is zondagochtend en er is best wat volk aan de wandel.

Ik loop het paadje op langs de Kleimeer. Mijn vriend de Waker staat zowat geheel bladerloos de wacht te houden… De wind loeit door zijn takken en door die van de hoge populieren en andere bomen in de bosstrook langs de Kleimeer. Boven het riet zweeft een buizerd, het is prachtig om te zien hoe de vogel hoog in de lucht hangt op de wind, met een steile glijvlucht afdaalt om vervolgens opnieuw, handig gebruik makend van de luchtdynamiek, omhoog te klimmen.

(De foto is helaas niet helemaal scherp…)

Meestal is het op het smalle paadje langs de Kleimeer een stuk rustiger dan op de bredere, licht verharde en dus minder modderige paden in het Geestmerambacht. Deze zondagochtend is het niet anders. Mensen die hier lopen zijn toch overwegend natuurliefhebbers, gewapend met een camera en/of een verrekijker. De zuidenwind heeft vrij spel in het riet, dat heen en weer zwiept en soepel meebuigt. Hier en daar staat een paddenstoel. Tussen het struweel ter linkerzijde zorgen de vruchten van een eenzame kardinaalsmuts voor een kleurig accent.

Ik loop verder, passeer het huis van Barsingerhorn, zoals het voor mij nog altijd heet, genoemd naar Piet Barsingerhorn. Piet was destijds lid van het bestuur van de Stichting Kleimeer, die begin jaren ’90 (succesvol) strijd leverde met de gemeente Alkmaar om de bebouwing tegen te houden, die gepland was tot pal tegen de Kleimeer. Piet was ook vier dagen lang onze gids in de Kleimeer toen ik er met een groepje leerlingen van OBS De Griffel (waar ik destijds werkte) een film opnam: Het Geheim van de Kleimeer, scenario geschreven door kinderboekenschrijver Geert van Diepen. Dat waren nog eens tijden…

Ik wandel tot bij de uitkijkberg met de hogen palen, die van verre lijken op de afbrokkelende kantelen van een oude burcht… Deze palen komen uit de Hondsbossche Zeewering en zijn eeuwenoud… Ik beklim de berg, geniet van het uitzicht en van de wind in mijn pas geknipte haren, en keer op mijn schreden terug. Vanaf het huis van Barsingerhorn steek ik door naar de Zomerdel. In een van de wilgen schijnen de ransuilen weer te zitten, en inderdaad, het kost wat speur- en tuurwerk, maar dan zie ik toch duidelijk de wind spelen in de vederdos van een ransuil, die bijna onzichtbaar is tegen de nerven van de ruwe bast van de boom!

Ik volg het pad langs het water. Hier is het druk. Kinderen en honden worden uitgelaten en en passant halen de grote mensen ook een frisse neus. Ik kruis het fietspad en loop de smalle strook bos in tussen het Lamslik en de Saskevaart. Je bent meteen in een heel ander biotoop!

Langs de Saskevaart loop ik tot bij het smalle bruggetje over de oude sluis, steek het water over en neem dan links een nauw visserspaadje. In de zomer is hier geen doorkomen aan, maar nu de brandnetels verdord zijn en de blaadjes van de (braam)struiken zijn gevallen, zie je weer waar het paadje loopt. Het blijft wel goed kijken waar je je voeten neerzet, want het paadje is heel ongelijkmatig en buitengewoon glibberig! Even verderop steek ik door naar een wat breder pad. Een jong gezin met drie loslopende honden komt me tegemoet. Gelukkig keuren de beesten me geen blik waardig. Een peuter loopt met een bedruppelde grasspriet tussen zijn vingertjes geklemd. Hij kijkt me aan: “Kijk eens opa!” De vader kijkt me verontschuldigend aan, ik barst in lachen uit en hij lacht mee. De kleine jongen snapt er niets van… “Dat ziet er prachtig uit,” zeg ik.

Ik kruis opnieuw een fietspad en kom weer langszij de Kleimeer. Ik kijk naar de lucht. De regen komt eraan. Als ik met de auto langs het Noord-Hollandsch Kanaal rijd, moeten de ruitenwissers aan.

Dit bericht werd geplaatst in Kleimeer. Bookmark de permalink .

2 reacties op Vóór de regen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s