Als je googelt met de zoekterm ‘pensioen’, ‘gepensioneerd’ enz., dan krijg je vooral veel plaatjes te zien van oude, kromgebogen mannetjes en vrouwtjes die bij voorkeur met een stok lopen of uitgeput in een stoel of hangmat hangen te ‘genieten’. Zó stereotiep!

Of ik er naar uitkeek, naar mijn pensioen? Nee… niet echt. Tot grote verwondering van velen, die mij toeriepen dat het Grote Genieten nu eindelijk kon gaan beginnen – of woorden van gelijke strekking. Weet je, ik deed mijn werk dolgraag: het was leuk, zinvol, gezellig, interessant, leerzaam, nuttig, … dus ik had niet echt de behoefte om mijn kantoorrugtas aan de wilgen te hangen.

Of ik er tegenop zag, tegen dat pensioen? Ja, een beetje wel. Een beetje. Terugblikkend geloof ik dat het vooral een acceptatieproces was. Naarmate dé datum naderde, had ik er steeds meer vrede mee. Ik verzette me minder. Ik gaf me eraan over. En dat kon ik omdat ik een paar jaar geleden driekwart jaar werkeloos ben geweest en uit die ervaring kon ik putten: ik had me geen moment verveeld.

Kortom, ik ben met pensioen gegaan met – om het in goed Nederlands te zeggen – mixed feelings. En nu is mijn eerste week voorbij en is het gewoon weekend. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het wel iets minder ‘weekenderig’ voelt dan voorheen. Ik had de afgelopen dagen ook moeite met de namen van de dagen. Donderdagochtend bijvoorbeeld stond ik in de Odin voor verse melk, in de overtuiging dat het vrijdag was. Nee dus. Een dag te vroeg. Oeps!

Terugblikkend op die eerste week, kan ik zeggen dat het een aardige week was. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven, dus we zijn voor mijn gevoel veel te weinig naar buiten geweest. Ik had in deze eerste week allerlei medische afspraken gepland, waardoor de dagen wat verbrokkelden. Ik heb een dag heerlijk voor AVS gewerkt – iets wat ik voorlopig blijf doen met de status van vrijwillig medewerker. Voorst heb ik een lijst opgesteld van allerlei grote en kleine dingen die moeten gebeuren. Van het bestellen van handdoekhaakjes tot een planning maken voor het grondig aanpakken van mijn man cave (wat een vreselijk woord is dat in feite…); van het schoonmaken, invetten en opruimen van mijn wandelschoenen tot het me verdiepen in de aanschaf van een nieuwe PC…

De lijst is intussen lang genoeg om een paar weken (wat zeg ik? maanden!) zoet mee te zijn. Als ik dan ook nog wat meer tijd neem om te lezen, naar muziek te luisteren, vrienden op te zoeken, en als de weergoden zorgen voor af en toe een lekker zonnetje zodat we eropuit kunnen, dan ga ik mijn pensioen wel overleven. Laat ik het zo stellen: ik ga Francien Oomen niet vragen om een boekje te schrijven met de titel “Hoe overleef ik mijn pensioen”!

Kortom: ik denk wel dat ik het kan ;-).