Zondagochtend. Op doorreis van een ver land naar haar eigen gezellige flatje, heeft de jongere dame de nacht doorgebracht in het ouderlijk huis. Alvorens de trein te nemen voor het laatste deel van haar reis, maken we samen een lekkere wandeling in de duinen bij Castricum. We parkeren bij het station. Voor ons doemt het indrukwekkende Huis van Hilde op: het archeologisch museum én depot van Noord-Holland. Het is vrij vroeg en het museum is nog gesloten.

We lopen langs het museum en nemen het fietspad richting het duin. Het fietspad gaat naar rechts en wij lopen nog een stukje rechtdoor tot we bij een lange, vrij steile trap komen die tegen de Papenberg opklimt.

De jongere dame speert omhoog, de oudere dame en ik houden er een wat gezapiger tempo op na. Enigszins buiten adem bereiken we de top waar sinds enkele jaren een bijzondere uitkijktoren prijkt. We staan hier trouwens niet zomaar op de Papenberg! Nee, nee, een informatiebord vertelt ons dat we bovenop het Papenbergmassief staan. Het is goed om dat te beseffen, want dat hadden we echt niet zelf kunnen bedenken. We genieten van het weidse uitzicht. Aan de zuidelijke horizon prijken de schoorstenen van het machtige Tata Steel…

Nu volgt een lange afdaling – helemaal van het dak van het Papenbergmassief naar beneden, de bossen in. Omdat we vrij vroeg aan de wandel zijn, worden we geregeld van onze sokken gereden door groepjes mountainbikers, een waar genoegen. We houden globaal zuidwest aan om uit te komen op het fietspad, net voorbij camping Geversduin. Aan de overkant van het fietspad nemen we het meest westelijke pad en al gauw naderen we het open terrein van het zweefvliegveldje. Een groepje Exmoor Pony’s staat te grazen onder het toeziend oog van enkele Schotse Hooglanders.

We gaan naar links, een bospad in dat ons uiteindelijk bij Uitspanning de Kruisberg brengt, waar we iets te drinken bestellen met wat lekkers erbij. Ik ga voor de Scottish scones. Had ik niet moeten doen… Het enigszins sponzige, zoete broodje heeft niets van doen met een scone, laat staan met een Schots exemplaar!

Omdat de jongere dame haar ICE niet mag missen, kiezen we voor de kortste route terug naar het station van Castricum. We komen langs de (voormalige?) boswachterswoning Kijk-uit. Er staat een charmante oude vrachtwagen geparkeerd naast het huis!

Tussen de indrukwekkende beuken langs de Oude Schulpweg, wandelen we het duin uit. De koffer wordt uit de auto gehaald, we geven de jongere dame een stevige hug en daar gaat ze… Wij stappen in onze trouwe i20 en rijden op ons gemakje terug naar huis…