Tram, trein, voetenwagen brachten ons zaterdag na twee musea in Amsterdam bij de monumentale voordeur van het onvolprezen Museum van de Verwondering, misschien wel beter bekend als het Teylers Museum, gelegen aan het Spaarne dat voorbij stroomt, voorbij de stad waar niets meer wordt geladen, waar voor de waag geen schepen meer liggen want die varen door, immers de bolders en de kaden hebben plaatsgemaakt voor het verkeer…

We duwen de voordeur open en betreden de hal van het museum. De rugtassen verdwijnen weer in een kluisje en we tonen netjes onze Museumkaarten. De jongedame achter de kassa vraagt of we wellicht zijn geïnteresseerd in een (gratis) toneelvoorstelling over leven en werk van Hendrik Antoon Lorentz, natuurkundige, Nobelprijswinnaar (1902), bevriend met en bewonderd door zijn tijdgenoot Einstein, de man die alle berekeningen maakte voor het afdammen van de Zuiderzee en daarvoor is geëerd met een sluizencomplex dat naar hem is vernoemd… Kwart voor vier, duurt 50 minuutjes. We kijken elkaar aan. We knikken. We krijgen twee polsbandjes waarmee we ons om kwart voor vier moeten melden in de (schitterende) ovale zaal.

We wandelen door de zalen met toonkasten vol koper en glas: instrumenten die door o.a. natuurkundigen zijn uitgevonden om allerlei onderzoek mee te doen. Ons is het nu even te doen om de cafetaria, want sinds het ontbijt hebben we niets meer gegeten en eerlijk gezegd, ik heb niet eens zo’n honger maar een kopje koffie met iets lekkers erbij, trekt me enorm. We installeren ons aan een tafeltje. Het is warm in de cafetaria en de muziek staat luider dan wij prettig vinden, vooral ook omdat het nogal storende muziek is. Helaas vallen de gebakjes ook tegen… Dan maar gauw naar de tentoonstelling waarvoor we zijn gekomen: Surreal Science.

“Uitvergrote bloemen van papier-maché, fluwelen paddenstoelen, levensechte slakken van glas: verzamelaar Joris Loudon is gefascineerd door de schoonheid van 19^de-eeuwse wetenschappelijke studieobjecten. In de tentoonstelling Surreal Science – Wonderkamer van Kunst en Wetenschap zijn 250 objecten uit zijn verzameling te zien. De Italiaanse kunstenaar Salvatore Arancio weekte ze los van hun oorspronkelijke functie als studiemodel en presenteert ze als een hedendaagse kunstinstallatie met geluid, licht, video en zijn eigen keramische sculpturen.” Aldus de website van het oudste museum van Nederland… Die tekst was voor mij de uitnodiging om naar Haarlem af te reizen. Het is een grappige, kleine tentoonstelling, ik kan niet anders zeggen, maar om daar nou speciaal voor op en neer naar Haarlem te reizen… dat nou ook weer niet. Gelukkig is er in het Teylers vanalles te zien – dus de verplaatsing daarheen loont altijd.

We hebben nog even de tijd om een blik te werpen in het Pieter Teylers Huis, dat na een grondige restauratie eind 2021 voor het publiek is opengesteld: een nieuwe vleugel aan het museum. In het huis woonde Pieter Teyler van der Hulst, een rijke Haarlemmer zijdefabrikant en bankier, die de wens had om de wereld voor iedereen mooier te maken en een grote belangstelling aan de dag legde voor kunst en wetenschap. Na zijn dood in 1778 ontstond bij zijn erfgenamen het idee voor een museum. Teylers Museum werd aan zijn huis vast gebouwd. Genoeg over Pieter! De ovale zaal roept en evenzo De Lorentz Formule, een theatrale rondleiding in het Lorentz Lab.

We worden opgehaald door een jongeman die duidelijk wetenschappelijke aspiraties heeft en een groot bewonderaar is van H.A. Lorentz (Arnhem, 18 juli 1853 – Haarlem, 4 februari 1928). Hij nodigt ons uit om via een gangetje en een lift het geheime Lorentz Laboratorium te betreden, waar zijn collega druk bezig is het krijtbord schoon te maken met een ouderwetse bordwisser. De twee onderhouden ons uitstekend met een grappige, interessante, verrassende en aansprekende voorstelling. De 50 minuten vliegen om! Een echte aanrader, nog te zien tot begin september op vrijdag, zaterdag en zondag (voor tijden: zie de website).

We hebben nog een klein half uur om Teylers Huis te bezoeken en even rond te neuzen in de leuke museumwinkel.

Om klokslag 17 uur lopen we de winkel uit. Ik heb een leuk boek gekocht over zeemeerminnen en een set ansichtkaarten met tekeningen van het leven in de oceaan. “Waar ga je dat nou weer allemaal laten,” moppert vrouwlief. Ze heeft een punt, maar de aantrekkingskracht van mooie spulletjes was me even te machtig… Haarlem maakt zich op voor een mooie, warme zomeravond. Wij kuieren terug naar het station. De trein naar Alkmaar is druk.