A walk in the tea

De wekker stond op 7 uur, maar ik was al wat eerder wakker. Om half 8 ging ik naar de badkamer om het resultaat te bekijken van de was-activiteiten van gisteravond: de broek was droog, de T-shirts bijna en de sokken nog lang niet.

Om 9 uur verlieten we het Sunshine Hotel en wandelden we naar beneden, naar Sannes huis. Het was nog lekker fris (22 ℃) en – dat was wel jammer – de zon scheen niet, sterker: het was zowaar licht bewolkt. Om half tien stapten we met ons vieren de poort uit van Sannes compound. Er waren mannen bezig met de afrit naar de parkeerkelder. Een jongeman zat met een hamer grote stenen in kleinere stukken te meppen: werken met de handen van goedkope arbeidskrachten i.p.v. het inzetten van machines… dat is hier nog heel gebruikelijk. ’s Avonds lag er een mooi glad oppervlak, klaar om er de volgende dagen de klinkers overheen te leggen!

Kenia 163

We liepen naar de brug over de rivier en begonnen op ons gemak aan de klim over het track van rode aarde. Sanne vertelde dat alle huisjes die op de helling en het land verderop stonden, illegaal zijn. De (overwegend arme) mensen claimen hier een stukje grond, hakken de begroeiing weg, leggen akkertjes aan en bouwen een hut om in te wonen… Niet verwonderlijk dus dat sommige mensen ons enigszins argwanend aankeken, vast denkend: “Wat komen die mzungu’s hier doen!?”. Maar er waren ook mensen genoeg die vriendelijk met “Muzuri” reageerden als wij hen vriendelijk begroetten met “Habari”, de groet en wedergroet in het Swahili.

Kenia 164

Na een kleine kilometer bereikten we de grens van de theeplantages. Er stonden een paar schamele hutten en er tegenover, in een groot weiland, zagen we een aantal kinderen naar buiten rennen uit een langwerpig houten gebouw: dat bleek een school te zijn. Het zag er heel armoedig uit. Ik had graag eens met de teachers gesproken en een kijkje genomen in een klaslokaal… Misschien op de terugweg!? Ik sprak wel twee mannen die vlakbij de omheining stonden en die beweerden dat ze van het management waren. Zo zagen ze er ook wel uit: ze staken nogal af tegen de armoedigheid van de rest van de omgeving…

Kenia 166

Het was jammer dat de zon niet scheen: foto’s met een zonnetje erbij zijn meestal mooier, en het groen van de theeplantages knalde nu niet echt. We liepen op een zacht golvend plateau, met alleen maar theevelden en een enkele plantage van eucalyptusbomen. We kwamen langs een veld waar mannen in tweetallen bezig waren machinaal de knoppen en de bovenste blaadjes van de theestruiken te oogsten. We mochten ze op de foto zetten. Iets verderop kwamen we bij een sorteergebouwtje…

Kenia 167 Kenia 168 Kenia 171

…waar we wat rustten en een foto van ons vieren maakten met de zelfontspanner. Normaal maken we elk jaar zo’n foto bij onze kerstboom, maar dat was er dit jaar niet van gekomen…

Kenia 170

We naderden een plantagedorp. Op een grasveld waren kinderen een dans met een liedje aan het uitvoeren: gymles! We liepen er naartoe om te kijken. Na een minuut of tien liepen de kinderen naar de school en kwam de leerkracht op ons af. We maakten kennis en we vroegen of we de school mochten bezoeken. No problem! Karibu, karibu! Welkom dus… Intussen waren we alweer omringd door kinderen, ze wilden wat graag op de foto. Op ons verzoek liet de juf de kinderen een lied zingen, en wij zongen een Hollands liedje terug. Daarna staken we de weg over en liepen het plein op. Uit alle klassen stroomden de kinderen naar buiten. Ze hadden een half uur break. We leerden een groepje kinderen weer Hoofd, schouders, knieën, tenen aan! Het hoofd der school, Mrs. Alice Segei kwam aanlopen en schudde ons de hand. Even later werden we uitgenodigd in haar office.

Kenia 172 Kenia 173 Kenia 174

Natuurlijk mochten we ook een klas bezoeken! We gingen naar het lokaal van year 8. We werden voorgesteld en we nodigden de kinderen uit om vragen te stellen. Dat ging eerst erg schoorvoetend, maar gaandeweg kwamen er vragen – en wat voor vragen, echt vragen die er toe deden! Op een gegeven moment kwam de wooden shoe, de klomp, ter sprake. Els haalde een sleutelhanger met een miniklomp tevoorschijn en ik ging de klas rond. Onder luid applaus overhandigde ik vervolgens de sleutelhanger aan Mrs. Segei!

Daarna werd de wandkaart erbij gehaald om te laten zien hoe klein Nederland is. De kaart hing echter erg hoog en ik kon net niet bij Nederland. Toen zei Mrs. Segei dat de kinderen hun atlassen erbij mochten pakken en dat was het begin van een gezellig half uur: Els, Daan, Sanne en ik mengden ons onder de kinderen en die bleven maar vragen op ons afvuren! Niemand die vervelend ging doen of gekke dingen ging zeggen! Ik maakte ook nog een praatje met een leerkracht, hij vertelde dat de opleiding tot primary school teacher twee jaar duurt. Je mag dan alle vakken geven, echter steeds meer head teachers vragen hun leerkrachten om te specialiseren, bijv. tot wiskundeleraar.

Kenia 175

Net toen ik had aangekondigd dat we zouden vertrekken, vroeg Mrs. Segei of ik naar buiten wilde komen om met een man te praten die ons wou spreken. “Don’t tell him that you made photographs!” fluisterde ze me nog gauw toe. De bezoeker bleek een opzichter van de theeplantage te zijn. Eigenlijk mochten we hier helemaal niet zijn, zei hij. Maar we kregen uiteindelijk toch toestemming om verder te wandelen. Wel vroeg hij om volgende keer bij de head office van Finlays toestemming te vragen – we konden dan ook een rondleiding krijgen in de fabriek. Daar heb ik wel oren naar…

Alice Segei nam ons weer mee naar haar kantoortje. De stoelen die van haar kantoor naar de klas waren gedragen, werden weer teruggebracht! In de lokale winkel had Alice frisdrank laten halen, en onder het genot van lauwe Sprite, Fanta en bitter lemon praatten we nog verder over de school, die net te horen had gekregen dat de resultaten van het Centraal Examen erg goed waren, the best ever voor de school. Aan de muur in haar kantoortje hing een grafiek waarop de resultaten van de afgelopen 10 jaar stonden ingekleurd…

Kenia 176

We namen hartelijk afscheid en verlieten het terrein van Saramek ‘B’ Primary School. Het wolkendek was inmiddels opgeruimd en de zon stond te branden aan een wolkeloos uitspansel! Over brede aardewegen liepen we verder over de theeplantage. Rijen bomen leverden welkome schaduw op.

Kenia 177 Kenia 178 Kenia 181

Langs de bosrand (eucalyptusaanplant) kwamen we drie meisjes tegen. Ze hadden in het bos takken verzameld en gebundeld. Later zagen we ze door de theeplantage lopen, elk met een grote takkenbos op hun rug! Ik schat dat de meisjes een jaar of 12 waren en ze hoorden volgens mij op school te zitten!

Kenia 180 Kenia 182

We volgden een pad dat door een eucalypthusbos omlaag voerde en kwamen in een plantagedorp. Ondanks de hitte kringelde uit sommige schoorstenen rook omhoog. Bij veel huisjes hing de was te drogen, aan een lijn of liggend op een haag of een hekje. We kwamen langs een wasplek waar een vrouw en drie kinderen de was deden. Iedereen groette ons vriendelijk. Mzungu’s kwamen hier vast niet vaak langs… de kleine kinderen staarden ons aan en waren vaak te verlegen om terug te zwaaien.

Kenia 183

Een soort houten gate markeerde de grens van de plantage. We daalden nu af naar de rivier, tussen akkertjes met hier en daar een hutje erop, over smalle roodaarden paadjes, en wandelden door de outskirts van Kericho naar Sannes huis.

Kenia 184 Kenia 185 Kenia 186

Naast mooie huizen, bijna villa’s eigenlijk, en flatgebouwen liepen we ook langs kleine alleenstaande hutten, een wijk die op een plantagedorp leek en mini-sloppenwijken. Het liep tegen drieën toen we Sannes appartement betraden… Ik was moe en verhit en wilde liggen. Na een mok thee en wat biscuitjes (de darmen waren toch nog wat onrustig), legde ik me op de koele vloer… Heeeerlijk!

Opeens zei Sanne dat ze dringend naar de bank moest – en ik wilde dolgraag naar onze  hotelkamer – zo ook Els. Dus vertrokken we hals over kop. Sanne rende meteen een pad in, steil omhoog; wij liepen op ons gemak naar boven langs de ons bekende route, naar het hotel. Ik vlijde me neer op mijn bed en rustte wat. Daarna zette ik voor het eerst deze vakantie een paar foto’s op Facebook. Tegen 18 uur liepen we de stad in om weer heerlijk te gaan eten bij de Indiër! Deze keer moesten we heel lang op ons eten wachten, bijna een uur, maar het eten was het wachten waard. Net als vorige week woensdag, toen we voor het eerst bij de Indiër aten, viel iets na achten in de hele stad de elektriciteit uit. Het afrekenen vond dus plaats bij het licht van een zaklantaarn en we verlieten vervolgens als laatste het pand, door de zijdeur.

Terug in het hotel was het half negen. Ik deed deel twee van mijn was (de T-shirts en sokken waren nu droog), las wat en werkte nog wat aan het verslag, maar de puf zat er niet echt meer in, dus om half elf ging bij mij het licht uit, letterlijk en figuurlijk…

Hieronder nog een paar foto’s van deze dag…

Kenia 165

Deze theestruiken zijn even oud als ik!

Deze theestruiken zijn even oud als ik!

Kenia 179

Een slager... dat ziet er net wat anders uit dan bij ons :-)

Een slager… dat ziet er net wat anders uit dan bij ons 🙂

Kericho (met een reclame van een bekend Hollands merk...)

Kericho (met een reclame van een bekend Hollands merk…)

Kericho

Kericho

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Vakantie. Bookmark de permalink .

Een reactie op A walk in the tea

  1. Sjannes zegt:

    Mooi verhaal, weer. Je krijgt een goed beeld van Kenia zo. Ik had het me heel anders voorgesteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s