Naar Kericho!

Het is nu 30 december, 20.47 uur en ik lig in mijn luxe kamer in het Sunshine Hotel in Kericho. Mijn telefoon heeft het net weer eens begeven, Google Play stopte er mee. Bleuhr!!! Net nu we internet hebben…

Vanmorgen ging de wekker weer om half zeven. Ik moest eerst de nacht verwerken: een onrustige nacht met veel omkeren en dromen… Ik stond op, nam een douche, zette een grote pot thee, smeerde een paar boterhammen met de gisteren gekochte frambozenjam en ging op het terras zitten. Een koele wind maakte dat ik mijn trui maar aantrok. Beneden ruiste de rivier. Overal om me heen klonk geritsel en vogelgezang…

Omstreeks 9 uur hobbelden we uit de vallei omhoog naar de grote weg. We reden naar  Nyeri. We waren amper 20 minuten onderweg, toen we in the middle of nowhere, bij een police check, werden aangehouden door een agent. “U hebt daarnet 109 km/u gereden. De boete bedraagt 10 000 shilling (100 €).” Sanne zei dat ze dat erg veel vond en dat ze een kilometerteller in mijlen had waardoor ze niet zo goed haar snelheid kon aflezen. De agent begon een praatje en uiteindelijk kwamen we er met een boete van 5 000 shilling vanaf. Sanne was woedend, omdat ze wist dat die agent dat geld in zijn zak steekt – je betaalt dus eigenlijk smeergeld. Ik kende dit soort verhalen o.a. uit de Libelle, en vond het wel interessant om dit écht mee te maken en te zien dat die agenten dus inderdaad zo corrupt zijn, verdomme!

Voorbij Nyeri werd het landschap anders en alles zag er een beetje welvarender uit. In een volgend stadje tankten we. Voorbij dit stadje werd het nog mooier. We verlieten nu definitief het landschap waarin Mount Kenya domineert en reden naar (en om) de Aberdare Mountain Range (hoogste top 3 999 m ASL, lengte 160 km).

Kenia 016

We stopten voor het maken van een paar foto’s. Aan de overkant van de weg liep een agent langs met een automatisch wapen over zijn schouders. We reden door en grapten dat we wel voor illegaal parkeren langs de we zouden worden tegengehouden. En ja hoor, amper 500 m verder kwam er van de andere kant een agent aanlopen die ons sommeerde in de berm te gaan staan! Zijn gezicht stond zeer bars! Sanne opende het raampje en wierp de man een charmante glimlach toe. Ook Els deed haar best. De jonge agent ontdooide onmiddellijk, vroeg waar we vandaan kwamen, wie we waren, wat we in Kenia deden, waarheen we vandaag wilden, enz. We schudden vervolgens uitgebreid handen! Toen hij hoorde dat Sanne een PhD deed in Kericho, vertelde hij vol trots dat zijn zoon in Japan studeerde. Overladen met big smiles, many handshakes en vele Happy New Year wishes konden we verder rijden. 🙂

Kenia 017

De rit ging verder over de Nyeri Niahururu Road. We kwamen langs allerlei kleinere plaatsen en geregeld maakten we fotostops. We reden weer voorbij een plek waar we de evenaar kruisten en stopten ook daar voor een foto. Ik wilde dolgraag zo’n mooi spekstenen beeldje van een Afrikaans dier kopen, dus lieten we ons een shop inlokken.

Kenia 018

De dame vertelde dat dit geen gewone shop was maar een community shop. Of het waar is, zullen we nooit weten, maar ik kocht er 12 mooie batik ansichtkaarten en 4 beeldjes: een rhino, een hippo, een kleine en een grote olifant. Els kocht een hippo en een schaaltje. We betaalden 2 700 shilling, volgens Sanne veel te veel en ook Els vond dat, maar ik vond het goed! Wat is nou voor ons 27 €!? Afijn, dat leverde ’s avonds aan de tafel in het restaurant in Kericho nog enige huwelijkse dynamiek op 🙂 …

Net voorbij een dorpje stopten we om eten uit de kofferbak te halen. Meteen stond er een vrouw-met-kind-op-de-arm voor onze neus om te bedelen. We gaven haar hungry child een paar koekjes. Dat was niet wat ze had verwacht… maar ze bleef vriendelijk lachen.

Bij de stad Nyahururu stopten we om de Thomson’s Falls te zien, genoemd naar de Schotse ontdekkingsreiziger en geoloog Joseph Thomson. We waren nog niet goed en wel uitgestapt of we werden belaagd door jongedames die zich tot ons richten met een big smile en allerliefst “How are you?” zeiden  en ons de hand schudden en zich meteen voorstelden. Ze wilden ons alles laten zien en dan konden we daarna een bezoekje brengen aan hun winkeltje. We wimpelden die dames kordaat af en liepen tussen de souvenirshops door naar de ticket office. Kaartjes kostten 200 Kes (Keniaanse shilling): erg netjes, vond Sanne, die nog wel vroeg of die prijs ook voor residents gold. Ja dus.

Kenia 019

We geloofden onze ogen niet. We reden al een hele tijd over een hoogvlakte, en opeens stonden we boven een diepe vallei! De Ewaso Ng’iro River stort zich hier 74 meter de diepte in, op het breukvlak van twee soorten gesteente (waarvan een bazalt). We kuierden langs de balustrade die de toeristen (en dus ook ons) behoedde voor een val van de steile hellingen… Het was er druk, nogal wat bleekhuiden, maar zeker ook veel Afrikanen kwamen de Thomson’s Falls bewonderen.

We werden meteen weer lastig gevallen door als krijger verklede mannen, die begonnen te dansen en zingen en met je op de foto wilden – en er geld voor wilden hebben. Andere mannen zetten ongevraagd een gekko op je arm en vroegen daar natuurlijk ook poen voor. Sanne was keihard en maakte niet bepaald vrienden door geen geld te willen geven!

We reden verder… de stad Nyahururu in. Hier was het een drukte van belang. Overal waren winkeltjes die hun waren uitstalden en op straat stonden kraampjes waar vanalles werd verkocht, van aardappels en uien en fruit tot keukenspullen, kleding, banden en stenen.

Kenia 020 Kenia 021

Wij moesten hier de weg naar Nakuru nemen… Tevergeefs zochten we naar een wegwijzer. Toen we de stad uitreden, daarbij zeer veel humps trotserend (de vering van de auto kraakte vervaarlijk…), checkten we a.h.v. de stand van de zon of we wel op de juiste weg waren. We reden zuidwaarts, terwijl we westwaarts moesten, dus keerden we de auto en reden we, opnieuw over de vele humps stuiterend, de stad weer in. Bij een rotonde namen we de weg naar links. Gezien de drukte op deze weg, moést het wel de juiste weg zijn, maar de kwaliteit van het wegdek deed ons eerst wel ernstig twijfelen. Het was een hele kunst om de gaten in het asfalt te mijden – en op sommige plaatsen ontbrak het asfalt geheel. Iedereen laveerde over de weg en Sanne moest al haar stuurmanskunst inzetten om de boda-boda’s (brommertjes, ook wel piki-piki’s genoemd) en matatu’s (taxibusjes) te mijden die overal tussendoor scheurden!

Kenia 022

Afijn, dat ging zo een goede kilometer door – en daarna lag er weer prima asfalt, de incidentele scheur of kuil even niet meerekenend, en nam de verkeersdrukte gauw af.

Opeens ontvouwde zich voor onze ogen een heel brede, diepe vallei: de Great Rift Valley. We kruisten een geologisch fenomeen: de Great Rift Valley is een langgerekt stelsel van zgn. slenken, dat loopt van Syrië tot Mozambique over een totale lengte van 6400 km. De GRV varieert in breedte van 30 tot 100 km en in diepte van enkele honderden tot zelfs duizenden meters, en is het gebied waar twee tektonische platen uit elkaar bewegen.

Kenia 024 Kenia 023

We stopten bij een uitkijkpunt om te genieten van het uitzicht. Meteen konden we ook genieten van iets heel anders: er schalde luide muziek uit een luidspreker en enkele dames stonden, in kleurige jurken gestoken, uitbundig te wiegen en te dansen op en mee te zingen met de muziek, terwijl een jongeman voortdurend een filmcamera op hen gericht hield. Heilige bimbam, hier werd een videoclip opgenomen! (Later, in ons hotel in Kericho, werden we bijna elke ochtend tijdens het ontbijt geteisterd door dergelijke videoclips, die zeer populair zijn en ook op DVD worden verkocht.)

We vervolgden onze weg. We reden door een mooi, groen landschap en de Nyahururu Nakuru Road slingerde zich er rustig doorheen. Af en toe maakten we een korte foto- (en/of plas)stop.

Kenia 025 Kenia 026 Kenia 027

We naderden opnieuw een grote stad: Nakuru. Op een drukke rotonde waarschuwde de overheid voor de gevolgen van onbesuisd rijden in ‘the festive season‘. Jaja, we reden daar op de na een na laatste dag van 2015… Het was elke keer weer een bevreemdende gedachte dat het nu de dagen tussen kerst en nieuwjaar waren, die wij toch associëren met koud decemberweer en (het liefst) ook met sneeuw en ijs… De thermometer in de auto stond boven de 30 graden!

Kenia 028

Nakuru is, zoals gezegd, een grote stad. Met ruim 300 000 inwoners is het de vierde stad van Kenia! Het verkeer was dan ook navenant. Ik denk niet dat ze in Kenia aan APK doen… De walmen die auto’s, vrachtwagens en brommers uitstoten zijn letterlijk adembenemend!

Kenia 029

Naarmate we Kericho naderden, veranderde het landschap opnieuw, het werd steeds lieflijker en nóg groener. Kericho, het stadje waar Sanne woont. Als je de naam ‘Kericho’ uitspreekt, dat roept iedereen meteen: “Thee!!” want inderdaad, in het gebied rond Kericho liggen vele, grote en kleine, theeplantages…

Kenia 030

Els en ik betrokken een kamer in het vrij nieuwe en luxe Sunshine Hotel. Onze dochter gaat in de tuin van het hotel geregeld een verse mango juice drinken en maakt dan van de gelegenheid gebruik om met haar ouders in Alkmaar te skypen. Iedereen kent Suzanne dan ook… “Hello Suzanne! How are you?” “I am fine, thank you. And how are you?” “I am fine too! Thank you!” De man bij de slagboom, de portier, de jongedame aan de balie, … ze zeiden het allemaal.

En toen kwam de laatste kilometer voor deze (reis)dag: de hobbelweg naar de rivier, en naar Sannes flat…

Kenia 031

We reden weer terug naar de stad en parkeerden de auto tegenover Marlee’s Café. Bij deze Indiër had Sanne al een paar keer eerder gegeten en dat was altijd goed bevallen. Wij bestelden dus allemaal lekkere dingen en onder het genot van een colaatje (en ik van een Stoney tangawizi = ginger ale) wachtten we (lange tijd) op ons eten. Intussen viel de duisternis snel en voor we er erg in hadden, was het buiten donker.

Opeens viel de elektriciteit uit! De hele stad was in duisternis gehuld. Niemand panikeerde, de obers ontstaken in elke hoek van het café op batterijen werkende LED-lampen – en daarmee was de kous af. Sanne vertelde dat dit nou bijna elke woensdagavond gebeurde… Hè!?

Kenia 033 Kenia 034

We aten heerlijk! Daarna wandelden we door de pikdonkere stad naar de supermarkt. Dat was nog een heel gedoe, want overal waren op- en afstapjes, kuilen en andere hindernissen op ons pad! In de grote winkel was volop licht (generator) en we deden gauw onze boodschappen. Even later zette Sanne ons af bij het hotel. Daan en zij reden verder naar de flat. We fristen ons op en doken in bed… Daar waren we na zo’n lange reisdag echt aan toe…

Ik pakte mijn telefoon… en die deed het dus niet. Niet getreurd, en eigenlijk wel goed. Zo kwam ik tenminste weer eens aan wat lezen toe!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Vakantie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s