Kenia… de start

De eerste dag

Na de landing op de luchthaven van Nairobi en onze eerste nacht in een B&B in die stad, haalden we onze 4WD op: een Mitsubishi Pajero io uit 2001, een stuk krapper dan we hadden verwacht… Sanne wist de weg in Nairobi verdomd goed en loodste de auto vlot door het verkeer, richting ons doel voor die avond, de Colobus cottages bij Naro Moru.

Kenia 001

We kwamen langs sloppenwijken en ik was lichtelijk in shock toen ik al die armoede zag…  Overal krioelde het van de mensen. Dat was ook zo, toen we door de voorsteden reden, en later door stadjes en dorpen onderweg. Langs de weg zagen we veel kraampjes, de ene keer met allemaal fruit (vooral mango’s), dan weer houtskool of rijst. En op verschillende plekken langs de weg waren ‘tuincentra’: planten (struiken, boompjes) in potten. Bizar.

Vooral toen we Nairobi uitreden, zagen we kale betonnen karkassen van flatgebouwen in aanbouw. Volgens Sanne staan ze er soms jaren zo bij en wordt bijv. alleen de begane grond in gebruik genomen. We reden over een brede weg (2 x 3 baanvakken), een soort snelweg waar je trouwens wel 100 km/u mocht rijden, en om de haverklap moesten we afremmen vanwege heftige verkeersdrempels waar mensen de weg overstaken op de zebrapaden die er vlak achter lagen… Die ‘humps‘ heb je trouwens in elk stadje waar je doorheen rijdt. De meeste zijwegen, ook in de dorpen, zijn onverhard, maar zelfs daar heb je humps!

Kenia 005

De laatste kilometers reden we over zo’n onverharde weg naar ons logeeradres. Hier kwam je echt niet met een gewone auto!! Onze cottage lag boven een riviertje. Er was alleen schaars elektrisch licht dat met zonnepanelen werd opgewekt. En er hingen, binnen en buiten (heerlijk terras boven het water, in het bos) petroleumlampen. Warm water werd gemaakt met een jiko, een houtskoolkachel. ’s Nachts om 2 uur zou er iemand die kachel aansteken zodat we ’s ochtends warm konden douchen.

Kenia 002

Kenia 003Kenia 012Kenia 004

We aten buiten op het terras. We zaten hier vlakbij de evenaar en dus werd het heel snel donker… pikdonker! We konden enorm veel sterren zien. Het werd al gauw te fris, dus namen we de petroleumlampen mee naar binnen en sloten de deuren goed af. Buiten hoorden we de rivier klateren en af en toe klonk het geluid van cicades…

Wandeling naar een ‘grot’

Iets voor half zeven werd ik wakker van het gekrijs van een kat, althans zo klonk het. Ik  stond voorzichtig op om Els niet wakker te maken. Ik had redelijk goed geslapen. Om een uur of twee was ik wel wakker geworden van de geur van rook! Even dacht ik dat ik de petroleumlampen niet goed had uitgedaan en dat de cottage in de fik stond! Maar toen herinnerde ik me dat omstreeks deze tijd iemand de jiko kwam vullen en in brand steken zodat wij vanochtend warm water zouden hebben.

Ik nam een douche, het water was kokend heet! Het duurde even voordat ik de juiste temperatuur had ingesteld… Na het douchen schoor ik me en kleedde me aan. Daarna zette ik een grote ketel water op het vuur en deed de deur open. De rivier ruiste onder het huis, overal hoorde ik vogels fluiten. De zon was nog niet op, maar dat zou niet lang meer duren want toen ik opstond was het al licht! Met een grote pot hete thee en een paar sneetjes brood installeerde ik me op het terras. Sanne was intussen ook opgestaan en gaan douchen. Van Daan en Els nog geen spoor…

Om 8 uur sloot ik het huisje af met twee sloten. Beneden stond onze gids Daniel al op ons te wachten. Hij had iemand meegebracht: Isaac. We stapten in zijn groene Toyota Landcruiser, die ruim 40 jaar oud bleek te zijn en er ook zo uit zag! De motor liep echter als een zonnetje en straalde power uit. Isaac installeerde zich op de achterbank. De oude 4WD klom over het bar slechte track vol kuilen en stenen naar het ‘grote’ track waarlangs we naar de hoofdweg reden. Onderweg hadden we al een eerste stop: hutjes op de voorgrond, dan een bebost plateau en daarachter de meer dan 5000 m hoge Mount Kenya… helemaal vrij! Die berg moest wel heel veraf liggen, want wij stonden op ong. 1950 m hoogte en zó hoog leek ie nou ook niet…

Kenia 007Kenia 006

Na een tankbeurt bij een klein tankstation reden we een kilometer over de hoofdweg en sloegen toen een track in dat er meteen vreselijk uitzag! Al na 100 m verliet Daniel het track en weer 100 m verder stopte hij om zijn eerste ‘les’ te geven. Hij toonde ons enkele planten (o.a. de whistling tree) en vertelde over de helende werking ervan. Ook vertelde hij dat hier in WO II een Italiaans gevangenenkamp was geweest en dat hier heel wat Italianen in massagraven waren geëindigd! We hobbelden verder door een vrij open landschap met onder ons een dal en daarachter het oprijzende land, de eerste hellingen van Mount Kenya, wiens silhouet grijzig stond te trillen tegen het blauwe uitspansel. De fleecetruien gingen uit – het beloofde een stralende, warme dag te worden.

De oude Landcruiser werd vakkundig over de vlakte gestuurd en even later kwamen we weer op een track, dat het bos invoerde. Opeens stond de weg onder water: een enorme, diepe plas! Daniel waarschuwde dat het een ruige passage zou worden. Hij zette de versnelling in 4WD en stuurde de auto het water in. Het bruine water spoot over de auto heen, die helemaal scheef ging hangen. Wij hadden het gevoel dat we zouden omkieperen! Maar net op dat moment ging de auto weer de goede kant op en reden we de plas uit.

Een kilometer verderop zette Daniel de oude Toyota op een zijpad en begonnen we aan de wandeling. Meestal liepen we over smalle paadjes, ooit door dieren gemaakt, nu ook door mensen gebruikt, maar soms liepen we over een breder track. Op de grond zagen we veel sporen, o.a. van een luipaard, een olifant, buffels, kleine antilopeachtigen enz. We zagen prachtige vlinders, sommige erg groot. We hoorden veel bijzondere vogels en konden er slechts enkele voor de verrekijker krijgen. We zagen ook apen, echter maar in ‘glimpvorm’: colobusapen en nog een andere soort waarvan we de naam niet onthouden hebben, helaas. Namen onthouden in het Swahili van planten, vlinders, vogels is sowieso niet vanzelfsprekend!

Kenia 008Kenia 009

Na ong. 2 uur lopen daalden we af naar de rivier. We hoorden in de verte een waterval bulderen. Na wat op en neer gaan kwamen we bij een hangbrug, die er zeer gammel uitzag. Daar moesten we overheen en met wat moeite lukte dat ook! Aan de overkant liepen we over een glibberig paadje tot onder een hoge, overhangende rots: the cave! In de rotswand zat a.h.w. een opening die uitzicht bood op een korte kloof, zal ik maar zeggen, waarin een enorme waterval naar beneden donderde. We rustten uit op een steen en aten wat. Toen vatten we de terugtocht aan.

Kenia 011Kenia 010

We namen een andere route. Over een smal paadje klommen we steil het dal uit en al gauw kwamen we op het track, dat we volgden richting auto. We liepen daar in de volle zon en het was middag, kortom de zon sloeg ongenadig toe! Ik voelde hoofdpijn opkomen; ik legde knopen in mijn zakdoek en bedekte er mijn hoofd mee. Maar ook voor Isaac, die voorop liep, was het te warm en hij verkoos om het pad onder de bomen weer op te zoeken. Veel sneller dan ik had verwacht, stonden we terug bij de auto!

In het bos zagen we op verschillende plekken dat er houtskool werd gemaakt; op zo’n plek lag er dan een verse berg aarde die was bedekt met bebladerde takken om hem te verstoppen, maar je rook het van ver. De rook kringelde door de vochtige aarde heen omhoog. ‘Charcoal burnen’ is illegaal, maar arme mensen doen het toch om iets te verdienen. Gisteren zagen we ze langs de weg zitten om zakjes houtskool te verkopen.

Daniel vertelde dat door de entourage van de 2de president sinds de onafhankelijkheid, het mountain forest was leeggekapt: red cedar en een native olive tree (teak) werden vanwege het hout omgehakt. Ook werd (en wordt) er op olifanten gejaagd. Er leven er in dit natuurgebied nu nog maar een 50-tal…

Daniel zette ons bij de poort van ‘ons’ estate af. Hij keek ongelukkig: de vering rechts achter bleek gesneuveld te zijn. Hij was blij dat hij ons niet over het slechte track naar beneden moest brengen! Isaac liep met ons mee, zijn brommer stond bij de receptie. Thuis gekomen dronk ik een glas cola en een flesje water, en ging op bed liggen om een opkomende hoofdpijn tegen te gaan. Zonnesteek…?

Rond half vier namen we de auto en reden naar, jawel, de evenaar! We stapten uit en werden meteen belaagd door mensen die iets van ons wilden: een trucje laten zien, iets verkopen. Eerst maakten we foto’s bij het bord Kenya Equator, daarna lieden we ons een winkeltje inlokken. Als wespen op een glas limonade klitten de verkopers aan ons, vreselijk. Ik kocht voor 150 shilling (€ 1,50) een sleutelhanger en Els kocht een kleine spekstenen hippo. Veel te duur betaald volgens Sanne! Ach, wat geeft het, ik heb zo’n hekel aan het zien van al die armoede om ons heen. Wel 10 000 Kes (Keniaanse shilling) betalen aan gids Daniel en moeilijk doen over 150 Kes voor een sleutelhanger!?

Kenia 013

In Nanyuki deden we boodschappen bij de Nakumatt, een supermarkt waar ook wat blanken (toeristen? expats?) rondliepen en waar je niet in kwam zonder dat je door de security was gescreend! Je kon er ook betaald en secure parkeren, maar dat deden we niet, en we werden dan ook meteen door jongens van een jaar of 16 aangesproken. “Papa…” Wat ze vroegen weet ik niet; ik denk dat ze bedelden. Gegenereerd liep ik erlangs en van ze weg, naar de winkel. Toen we wegreden, was een van de jongens nog zo vriendelijk om te wijzen waar we eruit moesten rijden…

We reden Nanyuki weer uit en parkeerden een paar km buiten het stadje bij Barneys: een luxe bar-met-terras voor expats en rijke Kenianen. In het weiland ernaast stonden wat vliegtuigjes gestald. We aten er pizza (Els en Sanne) en lamsshoarma (Daan en Rik). Ik genoot van mijn bier (White Cap, Keniaanse pils). Toen we terug ons track op reden, was dat versperd! Midden op het track lag een stapel stenen, daarnaast hing, weggegleden in een diepe greppel, een vrachtwagen. Twee mannen waren bezig de vracht (stenen dus) uit de laadbak te gooien. Ze gebaarden ons om een shortcut over een kale akker te nemen. Met ware doodsverachting stuurde Sanne in 4WD de Mitsubishi de greppel en en weer uit, en reed het veld over. Aan de andere kant konden we ons track weer oppikken en we bereikten vlot en veilig onze cottage.

Kenia 015

Het werd al snel donker, en om halfacht deden we de petroleumlampen aan. Om acht uur gingen we naar binnen. Iedereen zat te lezen of, zoals ik, aan zijn verslag van de dag te werken. Om negen uur ging ik nog heel even naar buiten… en daarna dook ik mijn bedje in met mijn boek!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Kenia… de start

  1. Sjannes zegt:

    Ik ben benieuwd naar de rest. Mooie foto’s en ik voel aan het verhaal hoe avontuurlijk jullie vakantie was.

  2. Hilde zegt:

    Mooie foto’s, leuke ‘Jacobsen vertelstijl’ :-). Prachtige natuur!

  3. Irene Vandeven zegt:

    die armoede is toch wel vreselijk, je weet dat je zelf niet echt rijk bent maar in vergelijking met de mensen daar ben je een miljardair, zeker in hu ogen. Zelf voel je je schuldig omdat je ze niet echt kan helpen. Wat wel helpt is wat jullie gedaan hebben, een gids gehuurd en correct betaald zodat die toch een inkomen heeft. De foto’s zijn prachtig, ik wacht met spanning op de rest van je verhaal!

  4. edwin zegt:

    Heel leuk om te lezen en prachtige foto’s.

    Groetjes
    Edwin kok

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s