De man van je leven

Ik had eerder al met veel plezier Een schitterend gebrek van hem gelezen, en over De man van je leven doen goede berichten de ronde, dus dacht ik bij mezelf, toen ik twee weken geleden zoals gewoonlijk het weekend begon met een bezoek aan de lokale bieb: “Hup, ik neem ‘m mee. Zo’n duntje kan er gemakkelijk bij.”

En ik heb er geen spijt van. Deze meneer Japin schrijft mooi, erg mooi (zie hieronder). Vlot. En met een humor (een beetje spottend, maar met genoeg mededogen) waar ik ontzettend van kan genieten. Je ziet de personages voor je, je leert ze kennen, hun mooie en hun minder fraaie kanten… Het zijn net mensen. En het verhaal? Dat is goed gevonden, goed uitgewerkt. Hij schildert met woorden een landschap met frisse kleuren, maar de lucht erboven is bij tijd en wijlen inktzwart…

Ik heb ervan genoten. En wat het plaatje op het kaft nou te maken heeft met het verhaal in het boek, daar kom je achter als je op je weblog de zin schrijft: “En wat het plaatje op het kaft…” Althans, dat denk ik.

(blz. 228) Ook haar liefde was een eiland, dit had zij wel begrepen. Op een dag, zij was nog jong, was zij er aangespoeld en er gebleven. Haar oorsprong lag elders, maar zij had er haar bestaan gebouwd. Alles wat zij nodig had was daar en langzaamaan was zij vergeten dat de wereld in wezen zoveel groter was en dat ze die nauwelijks kende. Er was nog weleens een schip langs gevaren, jaren later en een paar jaar daarna nog een, maar ze had ze laten gaan.
Tilly had zich van harte op het eiland teruggetrokken en er in volstrekte harmonie geleefd met de andere schipbreukeling. Toen die op een dag een witte vlag uithing, was haar dit ontgaan. Zij had de signalen niet herkend, zoals de Zuid-Amerikaanse indianen het eerste Spaanse galjoen dat voor hun ogen aanlegde, niet zagen, letterlijk, gewoon omdat ze er nooit eerder een hadden gezien, niet begrepen wat het was en niet konden bevatten wat het inhield, bleven ze er blind voor.
Wat je nooit gekend hebt, kun je je niet voorstellen. En pas toen Markus werd opgepikt en haar daar zonder iets te zeggen achterliet, had zij voor het eerst begrepen dat een eiland ook een gevangenis kon zijn.

Arthur Japin - De man van je leven

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Lezen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s