Een bijzondere ontmoeting

24 februari 2014. We ontwaken in ‘ons’ Schots kasteel onder een blue sky. Prima weer om de bergen in te trekken: de Angus Glens, deel van het Cairngorms National Park. Met onze gehuurde Fiat 500L rijden we via Edzell en Fettercairn naar het einde van de Glen Esk, en parkeren een paar honderd meter voor de ruïne van Invermark Castle.

River North EskInmiddels zijn er wat wolkenvelden komen aandrijven, maar die zorgen onderweg alleen maar voor prachtige kleuren. Totdat we uit de auto stappen. Grijs overheerst en de paraplu’s worden getrokken. Gelukkig niet voor lang. Even later breekt de lucht weer open en knalt het zonlicht op het prachtige landschap. Het zet de kleuren in de turbostand!

Loch LeeWater of LeeOver een breed track lopen we steeds dieper de bergen in. Op een gegeven moment buigt het track rechtsaf en gaat het omhoog. Wij blijven de rivier volgen, the Water of Lee, naar de volgens de routebeschrijving imposante watervallen. We lopen nu over een smal paadje door de heide. Het pad daalt na een tijdje af en kruist een moeras om ten slotte uit te komen aan de voet van de watervallen: the Falls of Unich. Daar rusten we uit en eten we de meegebrachte boterhammen op. Het is koud!

Falls of Unich

De dag is al redelijk ver gevorderd. We begonnen vrij laat aan de wandeling omdat we eerst nog langs de Fettercairn Distillery reden (visitor centre helaas gesloten) en vervolgens morning coffee met super scones genoten in Edzell.

Ik vind dat we terug moeten gaan, maar mijn tochtgenoten (vrouw, zoon en dochter) zijn een andere mening toegedaan. En dus klimmen we door de vallei van the Water of Lee omhoog. Het pad is steil, bij wijlen moerassig, en hoe hoger we komen, hoe gladder het wordt, want hierboven ligt nog sneeuw! Teruggaan is nu eigenlijk geen optie meer.

Op het plateau

Eenmaal boven op het plateau, banjeren we door kleine sneeuwvelden, waar we geregeld kniediep in wegzakken. We volgen nog steeds the Water of Lee. Het water heeft de kleur van een gletsjerrivier: ijsblauw. Hierboven, voorbij the Fall of Damff, moet ergens een brug zijn… En ja, na een half uur ploeteren door de sneeuw en een spekgladde afdaling kunnen we de rivier over.

We vervolgen onze route. Steeds hoger klimmen we, de sneeuwvelden worden groter en de schemering lijkt al in te zetten. En dan… hebben we een geweldige ontmoeting! Voorbij een rotspartij zien we opeens een tiental sneeuwhazen weg speren. We kunnen onze ogen niet geloven.

Mountain hareDe beesten zijn blijkbaar net zo verrast als wij, want ze blijven even zitten. Tijd genoeg om snel een paar foto’s te schieten… De bijna witte hazen, hier mountain hares genoemd, rennen weg en verdwijnen in het niets.

Inmiddels is er mist komen aanzetten en nog steeds hebben we het track dat ons terug naar Inchgrundle en  Loch Lee moet voeren, niet gevonden. Maar dan hoor ik zoon en dochter, die voorop lopen, een kreet slaken, en ze zwaaien naar ons: pad gevonden! We beginnen aan de lange afdaling.

Het is donker en koud als we weer bij de auto zijn maar dat deert ons niet. Het was een schitterende tocht en de ontmoeting met de sneeuwhazen maakt alle ontberingen dubbel en dik waard. Onderweg zien we nog een boommarter voor de wielen van onze auto de weg overschieten… Schotland… yes, we love you!!!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in stuureenfoto (v/h take-a-pic), Vakantie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s