Wandelen in het grensgebied Drenthe-Friesland

Laatst stuitte ik in de bibliotheek op een tafeltje vol wandelboekjes en ik weerstond de verleiding niet om er een aantal mee naar huis te nemen. Vervolgens ontstond het idee om een stuk van het Drenthepad te gaan lopen, oftewel Streekpad 6. Op vrijdag 12 april ondernam ik de reis van Alkmaar naar Veenhuizen – een reis met het openbaar vervoer om U tegen te zeggen. Maar geheel volgens plan zette bus 14 (Assen-Heerenveen) me iets voor half twee af bij de halte Generaal van den Boschweg te Veenhuizen.

Veenhuizen

Natuurlijk wilde ik eerst een kijkje nemen bij de oude gevangenis. Vandaar liep ik, al meteen een eigen alternatieve route volgend, naar het dorp zelf, met z’n mooie ronde kerk. Ik stak de drukke weg over en het kanaal, maar stuitte meteen op de nodige ‘Verboden toegang’-bordjes… Dus liep ik, terwijl de eerste regendruppels vielen, langs die grote weg naar de volgende brug. Daar pikte ik het Drenthepad (geelrood gemarkeerd) weer op en liep het bos in. Weldra begon het flink te regenen en ik zocht mijn heil onder een paar sparren, waar ik met mijn paraplu een afdakje creëerde waaronder ik, gezeten op een vuilniszak, een pijp rookte – de eerste sinds vele weken!

FochteloërveenHet bleef plenzen, dus besloot ik verder te lopen. Maar kijk – toen ik onder de bomen vandaan kwam, hield het op met regenen. Mistflarden trokken omhoog. Het bos geurde naar… herfst! Even later liet ik het bos achter me. Voor mij strekte zich het Fochteloërveen uit, een savanneachtig hoogveenlandschap. Een mooi, af en toe zompig paadje voerde mij over het veen. In de verte krijsten ontelbare meeuwen boven een paar grote waterplassen…

Net toen de tweede bui van die middag losbarstte, bereikte ik een vogelkijkhut. En toen het weer droog was, ging ik verder. Ik liep een hek door en schrok me rot. Maar ik was niet de enige die schrok… Een Schotse hooglander met enorme hoorns, die lekker stond te badderen in een meertje, schrok even goed van mij en denderde met woest geplas het droge op, waarna hij zich omkeerde en mij dreigend aanstaarde. “Bewaar altijd een afstand van 25 m tot de dieren,” laten de bordjes van Natuurmonumenten weten… Maar ik moest op amper 10 m afstand langs deze kolos lopen, met links van me water en dus alleen maar een natte uitwijkmogelijkheid! Even verderop stonden nog wat nieuwsgierige jonge Schotse hooglandertjes langs het pad… Ik word echt niet gauw zenuwachtig van koeien en zo, maar nu slaakte ik een zucht van verlichting toen ik eindelijk aan de andere kant van het weiland het veerooster was overgelopen.

Schotse hooglandersDe rest van de tocht ging door een mooi bos, afgewisseld met vochtige weilanden. Een kiekendief scheerde door het luchtruim. In de verte klonk het klaaglijke geloei van een koe. En de lucht werd weer donker. Paars zelfs. En het begon ten derde male te regenen, zo hard dat op een gegeven moment mijn paraplu begon door te lekken! Mijn broek plakte tegen mijn benen, de mouwen van mijn jas waren doorweekt. En natuurlijk lag het hotel aan de andere kant van het dorp… Hotel Appelscha, een sympathiek hotel waar een mens een eenvoudige kamer vindt en een lekkere voedzame maaltijd voorgeschoteld krijgt tegen een meer dan redelijke prijs: omdat ik twee nachten bleef, betaalde ik slechts € 40,- per nacht voor hal pension!

Nadat ik me had opgefrist en omgekleed, begaf ik me naar het restaurant en bestelde een Grimbergen dubbel. Na zo’n wandeling kan ik me niks beters voorstellen. OK, OK, diegenen die mij beter kennen, weten dat een Chimay of een Orval me nog meer zouden behaagd hebben… maar een mens kan niet alles hebben!

Na een lekkere maaltijd, een uurtje lezen, een heerlijke nachtrust en een stevig ontbijt, nam ik bus en trein naar de stad Groningen. In de trein was ik afgesproken met broer W. en zijn gezellin. Met hen bracht ik de rest van het weekend door, en dit verhaal gaat dus verder in de we-vorm.

We bezochten in het Gronings Museum drie tentoonstellingen: Russische Vrouwen (aardig), De Collectie Veenhof (mooi) en Nordic Art (schitterend!!!). Daarna treinbusten we samen terug naar Appelscha.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA Nordic Art

De zondagochtend begon grijs en met wat motregen. Gelukkig was het droog toen we om half tien het hotel uitstapten en de bossen inliepen. De tocht ging door de Boswachterij Appelscha, over het Aekingerbroek, door het Dieverveld en ten slotte over het Dieverzand en langs een hunebed naar het esdorp Diever. Hoewel er een bijna zomerse dag was voorspeld, merkten wij daar niet veel van… De ochtend was grijs en fris, er ging een kil windje staan. Maar gaandeweg  voelden we dat het warmer werd en toen de zon er toch nog even door kwam, moesten de jassen echt uit…

AekingerbroekBij de oude kerk van Diever, op de Brink, namen we de bus naar Meppel. En vandaar vatten we de thuisreis aan, zij naar Antwerpen, ik naar Alkmaar… En wat is de ‘les’ van dit weekend? Dat ik een nieuwe rugzak wil kopen en dat ik er veel vaker voor een weekend op uit wil trekken! Want wat doet dat deugd, zo’n weekend lopen op het ritme van je eigen stap…

Nog meer foto’s zien? Klik dan HIER.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Wandelen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s