Drie, nee vier boeken

De afgelopen weken heb ik een paar mooie boeken gelezen.

Eén: een dwarsligger, je weet wel, zo’n klein boekje, dat je dwars legt (lange zijde bovenaan), gedrukt op flinterdun papier, handzaam formaat. Ideale reisgenoot als je nog niet zover bent dat je bent overgegaan op een e-reader. En ik ben (nog) niet zover… Titel(s) van (in) die dwarsligger:

Christie, Agatha - Dubbele moord (dwarsligger)

Tussen al die moorden door, las ik voor ’t eerst iets van Tommy Wieringa. Nee, da’s niet waar. Ik was al eens begonnen in Joe Speedboat, maar dat had me niet zo aangesproken… Nu was Dit zijn de namen aan de beurt. Morgen bespreken we dat boek in het leesclubje van boekhandel Het Keerpunt (Alkmaar). Dit boek beviel me wél.

Er zijn twee verhaallijnen. De ene gaat over een groepje mensen dat over de steppe dwaalt in een niet gedefinieerd uiterste van Europa. Het zijn mensen die elk hun eigen geschiedenis hebben. Op één na, noemt Wieringa hen niet bij naam. Permanent hangt er een ‘zure’ dreiging in de lucht die Wieringa prachtig oproept door op een bijna koel observerende manier te beschrijven wat er gebeurt. Je voelt de constante spanning, het sluipende wantrouwen.

De andere verhaallijn gaat over een wat vreemde commissaris van politie in een stad met een Russisch aandoende naam. In het begin van het boek zet Wieringa deze figuur vol tegenstrijdigheden op een geweldige manier neer. Op een gegeven moment echter verlies ik de band met deze man, die vermoedt dat hij een Joodse moeder heeft en een zoektocht onderneemt naar zijn roots.

De twee verhaallijnen komen samen als de groep ‘reizigers’ Michailopol bereikt en commissaris Pontus Beg wat met hen moet. Dan wordt ook de vergelijking gesuggereerd  tussen de vlucht van het Joodse volk naar Egypte en de tocht van de reizigers zonder namen (die uiteindelijk ook nog namen blijken te hebben). En dan wordt het voor mij allemaal wat geforceerd. Jammer, want Wieringa is een uitstekende verteller!

Wieringa, Tommy - Dit zijn de namen

Het laatste boek dat ik las (ik las het gisteravond laat uit…) was Jan Brokkens De vergelding. Wat een boek. Wat een verteller. Aan de hand van duizenden verslagen en archiefstukken, en zo’n 180 interviews, reconstrueert Brokken wat er waarschijnlijk is gebeurd op 10 oktober 1944 op Het Sluisje, een buurtschap bij het dorp Rhoon, onder de rook van Rotterdam en nu ‘begraven’ onder het asfalt van de A15. En samen met de reconstructie van dit verhaal krijg je als lezer een indringend beeld cadeau van wat oorlog met mensen doet, en wat mensen elkaar aandoen in de oorlog. En hoe al die in Nederland voorkomende godsdienstige splinterbewegingen hun sporen nalaten in kleine dorpsgemeenschappen. Daarnaast is Brokken niet bang om een kritisch geluid te laten doorklinken richting de soms slordige juridische afwikkeling van oorlogsmisdaden en collaboratie. De sporen daarvan hebben het leven van velen beheerst tot hun dood…

Brokken, Jan - De vergelding

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Lezen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s