Glen Esk

Glenesk, lying at the foot of the Grampian mountain range, is the most easterly of the Angus Glens. It is bounded by Glen Lethnot to the west and Aberdeenshire to the north.

Glenesk, some 15 miles long, can be found off the B966, Edzell-to-Fettercairn road. There is no through road, and possibly this has helped to protect its unspoilt character.

It is a traditional glen, divided into three privately owned estates whose main interests are sporting – grouse and pheasant shooting and deer stalking. Consequently game-keeping employs more permanent and seasonal staff than any other business. Farming, water treatment and tourism are the other areas of employment in the Glen.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maandagochtend. Strakblauwe lucht, windstil. In de verte lonken de blanke toppen van de Grampian Mountains, de uitlopers van de Cairngorms… Over rustige landwegen vol kuilen (de barre winter heeft zijn sporen achtergelaten op het Schotse wegennet…) rijden we op ons gemakje naar de Glen Esk. In Tarfside parkeren we de auto. Hier vertrekt onze wandeling. Ik aarzel even, maar de jas blijft in de auto – een trui + bodywarmer moeten voldoende zijn… En zo blijkt!

Over een diep ingesleten karrenspoor wandelen we tussen de verdorde heide richting de Hill of Rowan. Langzaam stijgt het terrein en met het stijgen nemen ook de warmteproductie onzer lijven en de hoeveelheden sneeuw toe. De klim naar de top, waarop een kegel staat die al van ver is te zien, gaat zelfs door een heus en verijsd sneeuwveldje.

Hill of Rowan

Die kegel blijkt een gigantisch monument te zijn: “MAULE’S CAIRN/ERECTED A.D.1866/BY/FOX EARL OF DALHOUSIE/
K.T., G.C.B./IN MEMORY OF/(7 DECEASED MAULES)/AS ALSO OF/
LADY RAMSAY MACDONALD/THE LADY CHRISTIAN MAULE/AND HIMSELF/
When it shall please God to call them hence.

We zetten ons op een geïmproviseerde bank en genieten van het zonnetje. Heerlijk, je voelt de batterijen met de minuut opladen! Na een welverdiende rust dalen we aan de andere kant van de Hill of Rowan af. Een duidelijk pad voert ons ten slotte naar de weg, waarlangs we teruglopen naar Tarfside. Terug liften lukt niet, er is hier gewoonweg geen verkeer!

We rijden nu verder, naar het einde van de Glen Esk. We parkeren bij de Lochlee Parish Church en wandelen naar het meer zelve: Loch Lee is bedekt met een dun laagje ijs, en daar waar het ijs gesmolten is, weerspiegelen de omliggende bergen in het rimpelloze water. Onderweg komen we langs de ruïne van Invermark Castle en Invermark Lodge, een mooi landhuis waar ik wel eens een paar weken zou willen doorbrengen, geloof ik. Aan het aantal schoorstenen valt af te lezen dat de bewoners de winters, die hier vast erg bar kunnen zijn, niet hoeven te vrezen…

Loch Lee

Wij rijden op ons gemakje via Edzell en Brechin terug naar ons stulpje en verheugen ons op een pot thee – en voor de liefhebbers: a dram of Tullibardine 1993 vintage (Glenesk whisky is helaas te duur voor de gewone man; de distillery sloot in 1983 en het gaat dus om oude voorraden die sporadisch op de markt worden gebracht). Dankbaar dat we deze prachtige dag van de weergoden cadeau hebben gekregen…

Meer foto’s? Klik hier! (En vervolgens op Slideshow.)

P.S. Schrijven maakt ook dorstig 😉

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Vakantie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s